Tsja, als dat het criterium voor vernieuwing is... Als ik nu als eerste artiest ooit een dubstep-dubbelalbum opneem ben ik ook vernieuwend... hoe slecht het ook wordt.

Het eerste studio-dubbelalbum wil ik nog wel vernieuwend noemen, maar welke genre muziek dat is lijkt me niet zo relevant.

Neem een zesdubbelalbum op, zou ik zeggen.

Ik ken het album niet, dus een (eigen) antwoord moet ik jullie schuldig blijven. Wel kan ik googlen.

But the combined presence of trusted hands such as organist Al Kooper and Hawks guitarist Robbie Robertson with expert local sessionmen including drummer Kenneth Buttrey and pianist Hargus "Pig" Robbins created an almost contradictory magnificence: a tightly wound tension around Dylan's quicksilver language and incisive singing in barrelhouse surrealism such as "Rainy Day Women #12 and 35" and "Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again." Amid the frenzy, Dylan delivered some of his finest, clearest songs of comfort and desire: the sidelong beauty "Sad Eyed Lady of the Lowlands," recorded in just one take, and "I Want You," the title of which Dylan almost used for the album. Bron: Rolling Stone

Helemaal mee eens. Zoals het eerste conceptalbum niet van The Beatles is, maar ergens in de jaren 50 werd uitgevonden. En de "stereo-experimenten" van rockmuzikanten (o.a. Pink Floyd) een herhaling waren van de stereograpjes van Amerikaanse orkesten rond 1960.

Het is een non-discussie, maar ik mag hem graag voeren

Of jij gelijk hebt is ook niet zeker trouwens, maar dat is maar net welke bron je raadpleegt...

Ik heb al vaker discussie gevoerd/gelezen over dit onderwerp en het lijkt erop dat Freak Out aan het langste eind trekt:

Mijn reactie met daarin de anekdote dat Dylan gapend is weggelopen bij het horen van de demo van Tomorrow Never Knows (Mark I) heb ik meer dan eens gelezen, maar ik sloot af met zo'n smiley:

Daarmee aangevend dat ik dat niet zo serieus neem.
Het zou best kunnen dat dat Dylan's reactie was, maar tegelijkertijd is Blonde On Blonde (hoe briljant dat album volgens de halve wereldbevolking ook is) zeer zeker niet mijn favoriete Dylan album, dus daar kan ik verder weinig over zeggen...

Van Blonde On Blonde zijn (voor mij persoonlijk dan...) enkel nummer 2, 3, 4, 5 en 6 echt goed, de rest wat minder (daar gaan weer wat huilige huisjes tegen de vlakte) en van Revolver zijn maar 3 nummers echt minder, dus met die informatie in mijn achterhoofd is Revolver het betere album voor wat dat waard is natuurlijk !

Dit topic heb ik aandachtig gelezen en de Morgen heeft duidelijk de albums geselecteerd die veel invloed en impact hadden in de pop/rock geschiedenis. Ik denk dat ik weet welke de volgende albums zullen zijn.

The Sun Sessions (voor Elvis' doorbraak) was het begin van de rock'n roll. James Brown had - als één van de soulpioneers - vele generaties zwarte artiesten beïnvloed.
Highway 61 Revisited van Bob Dylan is het eerste folkrockalbum in de popgeschiedenis (tekstueel is Bob Dylan zowat de grootste).
Dat Pet Sounds en Revolver geselecteerd zijn spreekt voor zich.

Klassieke muziek en vele progrock moet je dan ook niet beluisteren want daar komen vaak violen in voor.

Het blijft mij verbazen hoe krom mensen soms redeneren.

Ik kan mij Eleanor Rigby niet voorstellen zonder strijkorkest, dat geeft juist meerwaarde aan dat nummer.

Tsja, hier volg ik Kronos ook niet. Ik vind die strijkers juist erg functioneel gebruikt in Eleanor Rigby. Ik vond al die laagjes, toeters en belletjes bij Pet Sounds van meer pretentie getuigen.

ja erg he, je schaamt je rot

ach, morgen weer een dag

Allemaal erg subjectief natuurlijk.

Bij de reissue op cd van Pet Sounds heeft Brian Wilson een woordje geschreven over het maken van het album.

I made each track a sound experience of its own. I was obsessed with explaining, musically, how I felt inside. This, I thought, could be the beginning of a new type of sophisticated-feeling music. [...] I did most of the singing on PET SOUNDS because I needed to directly express my feelings to the people. It was a special project because the music world had heard from me through the Beach Boys, but I needed to get this one album out to my fans and the public from my heart and soul. I was in a loving mood for a few months and it found its way to recorded tape.

Misschien daarom dat het sommigen al te zoetsappig is. Maar dat het zo barstensvol gevoel zit, daarom hou ik van het album. Van deze muziek gaat de zon in mijn hart schijnen.

Om dan eens in te gaan op de vergelijking, in een nummer als Eleanor Rigby hoor ik amper of geen persoonlijke emotie. Ik vind het nogal arty-farty. De muzikaliteit is volop aanwezig, een pseudo-diepzinnige tekst ook. Maar het nummer zou naar mijn gevoel evengoed met een banale werktekst tot stand kunnen komen. Iets als de scrambled eggs - oh, my baby how I love your legs van Yesterday.

Maar dat is natuurlijk mijn beleving. En daarmee ben ik weer terug aan het begin van mijn post. Erg subjectief allemaal.

Review geplaatst op de album pagina

Is Revolver origineel in mono uitgekomen? Ik dacht dat er op het compilatiealbum "1" iets mis was met het geluid bij Eleanor Rigby. De zang bij het eerste strofe valt na een fractie van een seconde bijna helemaal weg tot aan het refrein, daarna weer van hetzelfde. Nu heb ik de 2009 Stereo Remaster, maar ook hier gebeurd net hetzelfde. Ik vermoed dus dat het de bedoeling is, een studio effect, maar ik snap er niks van. Wat was de bedoeling, of de meerwaarde hiervan? Of is het een practical joke, en ben ik er lekker ingestonken? (Dacht de eerste maal dat er iets aan mijn stereo scheelde). Heeft iemand hier wat meer uitleg over?

Wat mij bij dit album, en wel meer bij The Beatles irriteert, is het bruuske beginnen en eindigen van songs. Als je zoveel creativiteit bezit, waarom dan daar niet wat uit putten om een deftig begin en einde aan de song te breien? Maarja, het blijft pop-muziek natuurlijk. De kunst verstaan om een zo groot mogelijk publiek te behagen, met liedjes die liefst direct blijven hangen en qua tijdsduur passen binnen de playlist van radiostations. Dat er binnen deze formule mensen zijn zoals The Beach Boys en The Beatles, die toch wat extra in de muziek trachten te stoppen, zal dan ook wel evenveel door een commercieele als creatieve drang begeesterd zijn: Een nog groter publiek (ook de meer kritische muziekliefhebber) te bereiken. Blijkbaar zijn ze daar meer dan redelijk in geslaagd.

Ik kan Revolver echter wel iets beter pruimen dan Pet Sounds. Wat mij nu aan deze laatste is opgevallen is ook het totaal gebrek aan scherpe kantjes, ruwe bramen, vuile vegen, noem het zoals je wil, maar het is gewoon TE clean, TE gepoleist, TE geboetseerd. Gelukkig is dat bij Revolver niet het geval, hier wordt ook ge-experimenteerd, geknutseld en bijgekleurd. Maar gelukkig niet altijd netjes binnen de lijntjes. Integendeel. En dat maakt dat het mij over zijn geheel toch minder benauwd maakt dan Pet Sounds.

Of om het met minder woorden te zeggen. Pop is niet dikwijls mijn ding. Deze week beter?

... en, ruikt dat niet een klein beetje naar pretentieus?

Ik pruim Revolver ook wat beter dan Pet Sounds; van die laatste heb ik gauw tabak van.

Ongetwijfeld. Maar daarom de muziek nog niet hè!

Ja. Het effect zoals jij het omschrijft is de stereomix. In Taxman en Got To Get You Into My Life is het zelfs nog irritanter.

Dus het lag niet aan mij dat de muziek van matige kwaliteit is.

Grappig, ik heh Revolver honderden keren gehoord, maar dit is mij nooit zo opgevallen. Laat staan dat ik me eraan gestoord heb.

Wat Herman zegt...

Let wel, het ligt er dus aan welke mix je hebt, en dan nog hoor je het alleen echt goed als je luistert via de koptelefoon.

Ik vind Revolver een erg goed album van The Beatles, en denk dat het een breekpunt in de historie van de groep toont. McCartney neemt hierna stilaan het roer over van Lennon. De band experimenteert er lustig op los met achterstevoren afgespeelde gitaren (I'm Only Sleeping), tape loops (Tomorrow Never knows), Indische instrumenten (Love You To), hoorns (For No One)... Ook stoppen ze datzelfde jaar nog met optreden.
Vreemd ook het aantal nummers waarop niet de hele band meespeelt/zingt: She Said She Said zonder McCartney, For No One zonder Lennon en Harrison, Eleanor Rigby zonder Starr en Love You To is dan weer alleen George Harrison, (misschien) McCartney en wat Indische muzikanten.
Het was het derde album op anderhalf jaar tijd en dan verschenen er ook nog singles die niet op de (Engelse) LP's te horen waren. Toch vele hoogtepunten op deze LP:
persoonlijke favorieten : Taxman en Love You To (Harrison), Eleanor Rigby en Got To get You Into My Life (McCartney), Tomorrow Never Knows en She Said, She Said (Lennon).
Van mij hadden ze ook Yelow Submarine mogen inruilen voor Paperpack Writer of Rain , maar ja, die waren dan al op single verschenen...En een Beatles-album zonder Ringo-song zou geen Beatles album zijn hé?

Ik heb de mono versies op CD (de 1987 versies), en voorheen had ik MP3-tjes van de stereo versie, en dat klinkt wel degelijk anders. Heb ook de Mono remasters in FLAC, maar die moet ik nog eens beter beluisteren.

Weeral een week voorbij, een week met een flinke dosis Beatles. Alhoewel niet echt mijn smaak vond ik Revolver toch wel leuk en interessant genoeg om eens wat verder te kijken. Ik heb me deze week dan ook nog verdiept in Rubber Soul , Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Magical Mystery Tour. Leuk, maar een grote fan zal ik zo gauw nog niet worden.
Wel weer wat "gaten" gevuld, maar de zo gehoopte "ontdekking" of "openbaring" in dit topic is tot nu toe uitgebleven. Hopelijk komt daar deze week verandering in...

...Wat wel eens zou kunnen nu we de wat minder commerciele kant opgaan. Deze week:

Freak Out!, The Mothers of ...




Introductie

.

In mijn heel jonge jaren heb ik bij een vriend eens kennisgemaakt met Zappa. Dat was toen helemaal niet bevallen. Ik vond het te arty-farty, de zang te zeurderig en vervelend, de melodietjes dikwijls belachelijk, en boven alles, het klopte gewoon niet. Door deze negatieve ervaring heb ik Zappa tot op de dag van heden links laten liggen. Ondertussen ben ik zowat 30 jaar ouder, en heb ik ondertussen uiteraard een geheel andere beleefswereld. Allee, dat denk ik toch

Zappa's debuut hoort er zeker bij, hierop staan (voor wie van Zappa schrikt ) echt hele mooie liedjes.
We're Only in It for the Money vind ik nog mooier, maar deze is denk ik wel essentiëler.
Ik had overigens nu de Banaan verwacht
recensie volgt op de album pagina.

In Zappa's muziek mis ik wat onbelangrijke zaken als schoonheid en oprechte emotie, maar dat mis je niet echt met zoveel veelzijdigheid en intelligentie en haha humor.

Zappa is een geweldig muzikant (hij heeft ook jazz gemaakt en klassieke muziek geschreven) en word door iedereen behalve een paar Zappa fundamentalisten miskend

Kom, laat ons nog wat van die geweldige Zappa muziek analyseren..

Hebben ze al die moeite gedaan die kerk te bouwen, loop jij er weer te vloeken pretfritje