The Cramps - Psychedelic Jungle (1981)

psychedelic jungle is iets minder psychotisch dan de voor ganger 'songs the lord thaught us'maar zeker niet slechter

ze hebben hier gekozen voor een iets langzamere aanpak
maar wat blijft is de heerlijk slepende, smerige, swampy, rockabilly

'the city is a jungle and i'm a beast' zingt zanger lux interior (geweldige naam) en
hulde voor gitariste poison ivy omdat haar gitaar zo lekker knetterd van de feedback


4*

'k Had deze al langer maar kmoet eerlijk zijn, pas na de dood van Lux ben ik deze wat meer gaan beluisteren. Daarentegen had ik Off The Bone al wat vaker 'achter de kiezen', waarschijnlijk omdat die laatste toch wat energieker is dan deze. Maar Psychedelic Jungle is helemaal niet verkeerd, zelfs goed.
Men wordt getrakteerd op een aantal vuile, slome, slepende rock 'n' roll songs die een zekere sfeer weten op te roepen. Die sfeer van een gruizige kroeg waar deze gasten van jetje geven. Ik moet onverrichterzake steeds denken aan dat kleine ondergrondse zaaltje aan het Galgenhuis in Gent. Wat zou deze muziek daar passen.
Niet alle materiaal is even sterk maar songs als The Crusher, Goo Goo Muck, Cavemen of Jungle Hop kunnen nooit meer stuk.
Bij The Cramps weet je wat je moet verwachten, geen ellenlange solo's maar just plain rock 'n' roll en soms hoeft een mens niet meer....

De eerste 3 nummers vallen tegen, daarna is het weer genieten.

Goo goo muck valt mij niet tegen....integendeel één van hun beste nummers.

Ik ken niet zo gek veel van de Cramps, want na een paar platen (vier om precies te zijn) vond ik het wel genoeg, maar déze is perfect, short and to the point, met alleen maar sterke composities, een goede spanningsopbouw (inclusief een prima slotnummer) en overal ijzersterke en grappige teksten, zoals "Lemme give you some advice : hey don't eat stuff off the sidewalk - you don't need it, so don't eat it. . . you better leave your mouth at home!" Soms warempel ook echt een beetje beklemmend, zoals in het strakke Can't find my mind, en wanneer een zin uit een liedje eindigt op "walk" weet je al zo goed als zeker dat de volgende regel eindigt op "talk", maar bij Lux mág dat wanneer hij in Under the wires zo'n prachtige draai aan de betekenis geeft in zijn tekst over een gefrustreerde telefoonhijger ("I got too many hang-ups") die een willekeurig nummer draait: "I let my fingers do the walking / To find out to whom I am talking". Aangename remaster van Zonophone / Capitol uit 1998. Tweede gitarist Kid Congo Powers speelde ook nog bij de Gun Club en Nick Cave, een aardig lijstje voor op je CV.

Briljante plaat !

Iets minder fijn dan de voorganger en navolger, maar altijd The Cramps.

Op Netflix staat de serie "Wednesday", een geslaagde spinoff van The Addams Family.
In de serie zit een dans van hoofdrolspeelster Jenna Ortega op muziek van The Cramps.
Laat dit dansje nu een grote hit zijn onder Snapchat, TikTok gebruikers. Helaas voor The Cramps is de muziek daar vervangen door die van Lady Gaga. Bijna alsnog beroemd geworden.

Eens, een van hun beste nrs ooit zou ik zelfs durven zeggen, sorry 'spinout' je snapt er niet veel van (in mijn ogen dan)...

Door genoemde Netflix serie op deze groep en album gekomen. Ik dacht bij het horen van Goo Goo Muck dat het Nick Cave was. Verrassend album en smaakt naar meer. Swamprock is wel een geweldige categorie om deze muziek in te plaatsen. Voor nu nog een voorzichtige 3,5 omdat de tracks op mij nog te wisselend overkomen.

Goo goo muck net gehoord, geweldig nummer.
Snel dit album checken als ik de tijd ervoor heb!