Bob Dylan - Rough and Rowdy Ways (2020)

Occasioneel kan ik een Dylanplaat wel eens smaken. Zijn nieuwste worp vind ik daarbij echt wel sterk klinken. Intimistisch en toch een vette sound, en zijn lekker raspende stem. Wat dat laatste betreft, vraag ik me wel af in welk mate hier digitaal aan gewerkt is. Twaalf jaar geleden heb ik hem live zien optreden en dat was echt om te huilen, met een stem niet om aan te horen. Je kon het ene nummer niet van het andere onderscheiden in de brei die hij en zijn band uitbraakten. Maar op deze plaat klinkt hij top.

Gisternacht fietste ik om half 2 vanuit Rotterdam naar Kijkduin.. waar ik rond 3 uur smorgens op het strand ben gaan zitten. Eerst in het pikke donker, daarna met de langzaam opkomende zon.

In het donkerste van deze zomernacht heb ik de plaat beluisterd. Het kwam tot leven, deed de teksten dieper inzinken. De dood is aanstaande, Dylan flirt in zijn tekst minimaal 5 maal openlijk met zijn eigen sterfelijkheid en komt het er vooral op neer dat alles en iedereen die Dylan aanhaalt als zijnde zijn wereld ook allemaal dood zijn.

Donker maar vredig. Dylan is Dylan, maar lijkt hier voor het eerst -tussen de regels door- terug te blikken, te reflecteren en naar de toekomst te kijken.. het paradijs dat Key West heet.

Je hebt toch wel de 1,5 meter in acht genomen?

Wat een schrik. Een echte Dylan. Toch nog. En ja: deze is raak.

Weinig andere artiesten kunnen het zich veroorloven met zo weinig melodielijn 70 minuten vol te maken en daarin tegelijk zo veel te zeggen.

Een praatplaat. Vooruit dan maar. Leonard Cohen mocht het, dan Dylan ook. Maar de details liegen er niet om. Met de precisie van een diamantslijper worden de teksten in de zachte watten van de muzikale omlijsting gelegd. Zo subtiel als het maar kan. Toegegeven: heb je niets met die teksten, dan ligt de kleur van dit album dicht bij het grijze gebied. Laat je ze toe, dan ontpopt het album zich als een verhaal dat je graag nog eens tot je neemt. En nog eens. En de kleuren komen tot leven.

Zeggingskracht, dat is het woord. Had ik een hoed, dan nam ik hem nu af. Bob Dylan mag blijven. Nu zeker.

Wees niet bevreesd, er was helemaal niemand. Ik had de muziek, het strand en het schouwspel in de lucht geheel voor mijzelf.

Nu weer trouwens, ditmaal Hoek van Holland.

Verrast zoals vele mensen hier. David Bowie deed dat eens, Leonard Cohen en nu Dylan. Hij past wel in dit rijtje (Bowie zong al eens over hem lol) maar hopelijk blijft hij nog even.
Dit is gewoon de oude Dylan nog van voor zijn gospelalbums. Hij is uit de Slow Train gesprongen ofzo?
Zijn stem is idd goed, mbv digital processing etc of wat dan ook? maakt niet uit, het luistert lekker.
Dus mr Robert Zimmermann, vooral doorgaan en niet die trein pakken...lol

En het zijn nu die lome zomerse dagen. En elke avond, zo rond een uur of 8, ga ik ergens zitten met het laatste door Stephen King geschreven boek en zet dit album op. De eerste tonen van dit ergens toch ook lome album brengen mij in de sferen van de 4 verhalen van het boek. King en Dylan samen, twee Amerikaanse woordenkunstenaars die allebei zo beeldend kunnen vertellen over dat land vol geschiedenis. Alhoewel King als ‘horror’ schrijver wordt omschreven is dat maar een klein onderdeel van zijn boeken. Net als Dylan hier verhaalt King prachtig over de Amerikaanse cultuur. Literair soms zelfs.

Dylan is voor mij de muzikant die ik al meer dan 40 jaar hoor maar nooit echt beluisterd heb. Mijn oudste broer was helemaal idolaat van Dylan ergens eind jaren 70 en wij thuis mochten altijd ‘meegenieten‘. Ik vond er meestal niks aan. Maar mijn broer was mijn grote voorbeeld dus ik luisterde wel mee. Hell, ik ben zelfs naar een concert van hem in Ahoy geweest. Maar nee, het werd hem niet. Broer wel ! Die kocht een boerderij en noemde deze zelfs ‘Maggie’s Farm’. Ging naar zijn concerten in The States en stond zelfs in de achtertuin van Dylan tot hij weg moest vluchten voor een boze waakhond.

Maar, zoals ik al eerder ergens bij een album van The Band heb beschreven, op een dag besloot mijn broer om zijn eigen weg te gaan en sindsdien horen we niks meer van hem. De banden verbroken. Mijn grote voorbeeld.. En altijd als ik ergens Dylan hoor voel ik mijn broer..

En voelbaar ook bij dit album. Maar Dylan klinkt hier ‘schoon’, zonder rafels, verstaanbaar en loom, zo heerlijk zomers relaxed als het ruisen van de wind door een veld vol halmen van het bijna volrijpe graan. Is het afscheid nemend ?

Met ergens de woorden van King en Dylan in mijn eigen verhalen vermengd beleef ik nu de eerste dagen van een mooie tijd van een zomer die voor mij ligt. Dat deze nog maar lang, warm en relaxed mag duren met deze twee Amerikanen. De troubadour en de verteller. Ik ken ze al zo lang. Ze worden oud. Mijn broer en ik ook.. En het is voor het eerst nu dat ik de muziek van Dylan beluister en dat het wel bij mij binnen komt. Er is dus nog hoop..

.. En vergeet niet dat dat ook voor je grote voorbeeld geldt. Ik hoop dat jullie wegen in de nabij en verre toekomst weer zullen kruisen, Dylan op... en dan op een fijn plekje. Net als voor een (simpelere) waardering voor Dylan over tijd.. is het ook daar nooit te laat voor.

En van alle genoemde muziek in Murder Most Foul is er ook een afspeellijst:
Murder Most Foul – Bob Dylan on Spotify - open.spotify.com

Voor mij zijn beste sinds Time Out Of Mind en het voor mij illustere triumviraat Blood On The Tracks- Desire- Street Lagal.
Zijn stem is heel goed, klinkt wat mij betreft nog beter dan op bijvoorbeeld het toch ook niet misselijke Tempest. Zijn frasering is prachtig en soms denk ik hem te horen lachen als hij zingt.
Graag had ik wat meer betaald en een goed boekje erbij gehad, was nog mooier geweest.

Dylan flikt het toch maar weer ff op zijn 79ste, om weer een prachtplaat af te leveren. En van mij mag hij het hierbij laten, dit album zou toch een prachtige afsluiting wezen van zijn carriere. En helemaal ondenkbaar is het natuurlijk ook niet op zijn leeftijd dat dit zijn laatste album wel eens zal kunnen wezen.
Prachtig vind ik My Own Version Of You, I've Made Up My Mind To Give Myself To You en Key West.
Begeleiding is ook picobello in orde, ingetogen en soms ook even wat steviger. En ja, Dylan praatzingt meer dan dat hij zingt maar ook dat geeft het album een prachtige sfeer.
Album laat ook een heel geinspireerde indruk achter en wordt nergens makkelijk.
Of het net zo een klassieker gaat worden als bv Blonde On Blonde, Blood On The Tracks of Time Out Of My Mind, dat zal de toekomst moeten uitwijzen, maar nogmaals met dit prachtige album mag hij wat mij betreft zijn carriere afsluiten. Beter dan dat er nog een kutalbum zou volgen, want ook die hij heeft genoeg uitgebracht.

Doet wat denken aan Tempest, maar deze nieuwe is veel soberder van begeleiding. Toch stoort dit niet. De plaat ademd een bijzonder sfeertje. .... heel rustgevend. Key west is bloedmooi.

In the blind gekocht na alle lovende woorden hier en de verwijzingen naar de 5-sterren recensies in kranten. Zware tegenvaller qua muziek en stem. Als het een praat cd is zal ik de teksten nog eens grondig uitpluizen, maar de vergelijking met Modern Times die sommigen maakten gaat m.i. volledig mank want daar is de muziek i.c.m. met de teksten wel van de buiten categorie.

Ik vind dit album erg goed, maar het kan inderdaad niet tippen aan Modern Times. Dat is wat mij betreft nog steeds het beste wat ie de laatste 20 jaar heeft uitgebracht.

Album nu regelmatig beluisterd en ik vind de plaat moeilijk om te beoordelen.
Qua stem heeft Dylan de laatste jaren lang niet meer zo goed geklonken, en ook de muzikale omlijsting is zeer fraai.
Ook tekstueel is er weer genoeg te genieten, en verteld de meester soms weer prachtige verhalen (key west).
Maar er bekruipt mij steeds het gevoel dat er iets "mist". En ik kan er niet echt goed mijn vinger op leggen wat dat precies is.
Als ik deze vergelijk met bijvoorbeeld Tempest, maakte die plaat bij de eerste luisterbeurten meteen veel meer indruk.
Die plaat had iets onvoorspelbaars, iets onheilspellends.
Misschien is dat het wel...het geen dat ik mis op deze plaat
Nummers zoals tin angel of scarlet town, die direct naar de strot grijpen.
desalniettemin is ook dit weer een sterke plaat van ome Dylan, en begin ik voorzichtig met 4 sterren.

Dat doet Bob toch weer knap:

Bob Dylan scoort record in Britse hitlijsten met nieuwe album | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Niet slecht voor een judas

Tijd heelt alle wonden

Ik hoor 'm niet. Oubollig en oudbakken. En ben zelfs fan van zijn 'nieuwer' werk normaal.

Meer een poëtisch spoken word audioboek met achtergrondmuziek, dan een album waarvan muzikaal veel te genieten valt, eentonig en weinig melodieus. Uitgezonderd de uptempo blues song Goodbye Jimmy Reed. De teksten zijn diepzinnig, stof tot nadenken, maar Dylan is ook lang van stof, sommige songs zijn ellenlang en zorgen daardoor voor een nogal vermoeiende luisterervaring.

Wacht maar tot jij ook 79 bent, dan gaat ALLES ook veel langer duren

Ik ben 57 en heb dat probleem nu al

Ja, wat moet deze gozer nu weer bij een Bob Dylan-ding zul je denken? Maar heel stiekem heb ik in mijn kast die uitpuilt van duivelse en kwaadaardige sonische terreur toch een twintigtal albums van Dylan verstopt.

Ergens ben ik wel opgehouden met het verzamelen van dingen van Bob Dylan. Maar via de spotfiets kan ik toch op de hoogte blijven en zo staat het nieuwe album hier ook wel eens aan. Over het algemeen vind ik het een zeer 'oprecht' klinkende plaat. Waarbij ik de schurende stukjes blues er echt bovenuit vind steken. In die zin is het jammer dat het album opent met een sloom lied dat uit een sentimentele zwart-witfilm op MGM classic lijkt weggewandeld te zijn. Anderszijds zet je dat wel weer lekker op het verkeerde been want het is genieten geblazen als False Prophet zijn tijdloze akkoorden op je loslaat. Sowieso vind ik de ballades dit keer ietwat slaapverwekkend. Mother Of Muses bijvoorbeeld is net als I Contain Multitudes echt niet vooruit te branden. Al is de tekst wel weer fraai natuurlijk. Black Rider uit dezelfde categorie vind ik daarentegen wel redelijk geslaagd. Zeggingskracht is het toverwoord.

Gelukkig worden die momenten af en toe sterk opgevangen door ingehouden verhalenvertellerij van Cross The Rubicon en het navolgende Key West dat echt heel sfeervol is. Murder Most Foul wordt als klapstuk gepresenteerd maar ook dit is weer een kabbelend ding dat weliswaar wel iets aan opbouw lijkt te doen maar waar de motor vervolgens nooit gestart wordt.

Het is een leuk album om bij tijd en wijlen aan te hebben. Zonder meer. Maar sommige stukken vind ik ietwat te gezapig om niet te willen overslaan.

paar nummers geluisterd, openingsnummer is prachtig.
Ik hoor Mink Deville echoes, Tom Waits soms.
En ja ik weet dat Bob veel eerder begonnen is dan Willy en Tom.
Ga nog eens goed luisteren.

Uiteraard geniet ik ook volop van de nieuwe Dylan, maar Tempest blijft ver uit zicht. Dat is jammer voor mij maar niet meer dan dat. Vooral de eerste helft van het album valt niet lekker. Niet in balans. Na de al niet zo overtuigende opener komt een lekker bluesje, maar vervolgens 3 verhaaltjes die stuk voor stuk prima zijn, maar na 2 verhaaltjes heb je dringend behoefte aan een uptempo nummer. Dat komt niet en in plaats daarvan komt het minste nummer van de plaat Black Rider en dan heb je het wel even gehad. Maar dan dat 2e gedeelte, dat is echt om door een ringetje te halen zo mooi. Maakt het een tot een vrij simpele score: 3 sterren voor deel 1, 5 sterren voor deel 2. 4 sterren gemiddeld.

Het album is eindelijk binnen gekomen. Tot die tijd heb ik de neiging onderdrukt om op Spotify te gaan luisteren. Ik wilde dit moment echt beleven. De eerste indruk is: indrukwekkend. Wordt vervolgd.

Daar ben ik het grotendeels mee eens, hoewel ik ook de eerste helft (leest: de eerste vijf songs) meer dan behoorlijk vind.

De plaat heeft hier al een aantal draaibeurten gekregen, en ik durf toch al lichtjes te stellen dat dit voor mij tot nu toe de beste plaat van 2020 is.

Als I've Made Up My Mind to Give Myself to You niet op de Barcarolle van Offenbach geïnspireerd is weet ik het ook niet meer. Prachtig nummer.

Goed gevonden! Het is zelfs dezelfde toonsoort.