menu

Bob Dylan - Rough and Rowdy Ways (2020)

mijn stem
3,88 (247)
247 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia

  1. I Contain Multitudes (4:36)
  2. False Prophet (6:00)
  3. My Own Version of You (6:41)
  4. I've Made Up My Mind to Give Myself to You (6:32)
  5. Black Rider (4:12)
  6. Goodbye Jimmy Reed (4:13)
  7. Mother of Muses (4:29)
  8. Crossing the Rubicon (7:22)
  9. Key West (Philosopher Pirate) (9:34)
  10. Murder Most Foul (16:54)
totale tijdsduur: 1:10:33
zoeken in:
3,0
geplaatst:
Best een lekker plaatje, en wat een opluchting dat- ie niet probeert te zingen dit keer.
- behalve I've made up my mind... , maar dat trekt wat mij betreft dan ook het gemiddelde omlaag

avatar van WoNa
5,0
geplaatst:
Na een aantal grondige luisterbeurten staat het voor mij wel vast: meesterwerk. Het eerste Dylan album waarbij ik geen enkele reserves heb, sinds Time Out Of Mind. Na 'Love & Theft' heb ik zelfs niets meer gekocht. Ik vond het allemaal maar matig.

Maakt Dylan hier de balans op? De opmerking is al door velen gemaakt, het antwoord is onomstotelijk ja. In de teksten zitten zoveel referenties, vaststellingen, sneren en observaties gestopt. False Prophet steekt er wat dat betreft bovenuit. Hier spreekt hij tot iedereen die hem iets wilde laten zijn waar hij niet aan mee ging werken. Hier krijgt de "Judas" schreeuwende man in Manchester zijn echte antwoord in plaats van het "play loud!": "I'm no false prophet, I just said what I said".

Het is ook belangrijk dat we horen wat hij te zeggen heeft. Ieder woord is verstaanbaar, duidelijk gearticuleerd en prachtig gefraseerd gebracht. Dit zijn niet zo maar teksten. Ik ben geneigd te schrijven dat dit zijn muzikale testament is.

Qua muziek is de plaat niet vergelijkbaar met welk Dylan album hiervoor dan ook. Alles wat Dylan niet nodig heeft om zijn verhaal te doen, is weggestreept en toch kan ik niet stoppen met luisteren. Zelfs Murder Most Foul luister ik alle 16.55 minuten ademloos uit. Daarnaast staan er ook een paar echte parels op die zo mee kunnen in de verkiezing van zijn beste nummers. False Prophet en het vaak genoemde Key West, maar niet een nummer valt door de ondergrens heen en dat is bij Dylan wel eens anders geweest in de laatste zeg 40 jaar.

Waar ik bang voor was, is dat op het moment dat ik klaar was met mijn recensie, dat duurde even, ik een overlijdensbericht zou lezen, zoals bij Bowie en recentelijk Pau Donés van Jarabe de Palo. Dat is gelukkig niet gebeurd. Of er meer Dylan komt en of het de moeite waard is, dat gaan we mee maken als we allemaal blijven ademen. Voor nu is er een nieuwe plaat die in het rijtje van de heel grote platen mee kan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
geplaatst:
"heb je niets met die teksten, dan ligt de kleur van dit album dicht bij het grijze gebied. Laat je ze toe, dan ontpopt het album zich als een verhaal dat je graag nog eens tot je neemt. En nog eens. En de kleuren komen tot leven", zei Wandelaar op 23-6-2020. Dat leven is een soort sleutelwoord: Dylan is inmiddels een soort apart universum met een eigen bevolking, een eigen landschap en een eigen poëtica geworden, dichter bij Charley Patton dan bij de moderne (of vroegere) top-40, een wereld waarin zelfs een schijnbaar simpel liefdesliedje als I've made up my mind to give myself to you een epos met kosmische aspiraties wordt. Bedrieglijk eenvoudige melodieën, een kale structuur met veel coupletten, af en toe een refrein en slechts zelden een solo, een begeleiding die in alle bescheidenheid zorgt voor "de zachte watten van de muzikale omlijsting", en Dylan zorgvuldig fraserend en intonerend en bovendien beter bij stem dan sinds pak-'m-beet World gone wrong. Ja, het is een eigen universum, en wie daar niet "in" zit en geen affiniteit heeft met Dylans teksten en wat hij daarin allemaal overhoop haalt, die zal hier best een zware kluif aan hebben. Zelf hoor ik alleen maar een song and dance man op de toppen van zijn kunnen die op z'n 79ste nog even alles uit de kast haalt (en die ook nog eens behoorlijk grappig kan zijn: wie anders laat "Leon Russell" op "Saint John the Apostle" rijmen? Om nog maar te zwijgen van "Transparent woman in a transparent dress, suits you well, I must confess").

4,0
geplaatst:
Ondertussen heb ik deze een aantal weken en de superlatieven die Dylan over deze plaat krijgt kloppen toch wel.
CD 1 draai ik het meest en hier staan echt wat pareltjes op.
CD 2 met Murder Most Foul vind ik ietsje minder persoonlijk anders had er een 4,5 * ingezeten.

Als je op deze leeftijd nog zo kunt ontroeren en bewegen, dat zegt veel over Dylan

avatar van ricoreyes
geplaatst:
mjk87 schreef:
Als I've Made Up My Mind to Give Myself to You niet op de Barcarolle van Offenbach geïnspireerd is weet ik het ook niet meer. Prachtig nummer.



Ja, dat viel mij ook meteen op.

avatar van devel-hunt
4,0
geplaatst:
Een mooie Dylan dat zeker, hoewel de plaat nergens de indruk op mij maakt als alles wat hij sinds time out of mind maakte, toentertijd zijn comeback tussen de allergrootste.
Het mist de felheid van tempest of het sferische van modern times of de urgentie van time out of mind.
Er blijft weinig hangen na afloop, hoewel de plaat zeker niet slecht is, heel veel sfeer, een pratend zingende Dylan die tekstueel behoorlijk op dreef is.
De plaat heeft een bepaalde sfeer die broeierig en bijna cult is, als een soundtrack van een David Lynch film, onderhuids.
Dylan, nooit heeft hij een compromis gesloten, nooit aan commercie gedacht maar heeft tot op de dag van vandaag precies gedaan hoe hij het wil zonder knieval naar wie dan ook, altijd een mysterie gebleven, een goed bewaard geheim.

avatar van henk01
geplaatst:
Zijn dit twee cd’s?

avatar van musicfriek
4,5
geplaatst:
Yep, Murder Most Foul staat op een aparte cd.

avatar van ZERO
3,5
geplaatst:
Bob Dylan anno 2020 is niet meer de Bob Dylan uit de jaren '60 en '70. Dat is logisch en hoeft uiteraard niet erg te zijn. Ik denk dat hij hier met zijn huidige stem (of beter: het gebrek daaraan) het onderste uit de kan haalt. Het is een sfeervol album waar eigenlijk weinig minpunten op te ontdekken zijn. Aan de andere kant moet ik wel zeggen dat het mij ook nergens raakt zoals z'n oude albums dat doen.

Een up tempo nummer als 'Goodbye Jimmy Reed' was wat mij betreft wel nodig op deze plaat om het niet te veel als achtergrondmuziek te doen klinken. Die heb ik dan ook als favoriet aangeduid, samen met het al vaker genoemde Key West.

3,5*

avatar van west
4,5
geplaatst:
Een flink aantal platen uit de lange reeks die Bob Dylan heeft gemaakt, kan ik zeker waarderen. Maar ik had niet verwacht dat hij in 2020 nog met zo'n mooi album zou komen. De muziek is soms stemmig, dan weer wat vlotter, soms heel mooi, dan schuurt het weer wat meer. Zijn stem klinkt oud en kraakt, maar dat is juist mooi. Zou dit ook zijn afscheidsplaat zijn, net als Leonard Cohen's You Want It Darker? Ook moet ik soms aan Johnny Cash's American Recordings denken.

Alleen zijn dit fraaie eigen songs met mooie teksten. De plaat bevat heel wat hoogtepunten. Het begint met het mooie lied I Contain Multitudes, gevolgd door het snellere sterke False Prophet waarvan ook een fraaie afbeelding op LP binnenhoes te zien is. Lief zijn het prachtige My Own Version of You en I've Made Up My Mind to Give Myself to You. Triest stemmend mooi is Black Rider, wat weer door het snellere Goodbye Jimmy Reed gevolgd wordt. Een fantastisch eerbetoon aan deze bluesmuzikant in zijn geheel eigen stijl.

Mother of Muses is weer zo'n rustig lief nummer en Crossing the Rubicon vind ik zelf zeer goed, zeker ook instrumentaal. Key West is een prachtplek kan ik gelukkig uit eigen ervaring vertellen en het leven daar wordt hier mooi bezongen door Bob Dylan, met als ondertitel Philosopher Pirate. Murder Most Foul is ook goed, maar duurt wat te lang. Desondanks vind ik dat je toch kan spreke van alweer een meesterlijk album van Bob Dylan. En dat op z'n oude dag.

avatar van AOVV
geplaatst:
west schreef:
Zijn stem klinkt oud en kraakt, maar dat is juist mooi.


Dit dus. Volledig mee eens!

avatar van Cor
4,0
Cor
geplaatst:
Jaaaa, Bob Dylan. Zes decennia op de top van de Olympus, de man is onverwoestbaar. En hij heeft weer een prachtige worp afgeleverd. Ooit was Dylan een vernieuwer en maakte hij harde elektrische rock op een manier die de wereld nog niet eerder had gezien. Sinds 'Time Out Of Mind' graaft en grasduint en verdwaalt hij steeds dieper in de wortels van de muziek. 'Rough And Rowdy Ways' ademt soms de jaren '50. Hebben die Sinatra-exercities dit mogelijk gemaakt? Indien ja, dan is het met terugwerkende kracht maar goed dat hij dat gedaan heeft. Dylan mijmert op stemmige en spaarzame klanken, maar doet dat ongeëvenaard goed. En jongens, 'Key West', wat een parel van een song is dat.

avatar van Krokus
Ik heb een wasmachine. Al vijf jaar in mijn huis. Een wereldwonder. Hij gromt en draait, maakt alles schoon wat vies is geweest. Een erfstuk. Mijn lieve mamma en pappa zijn er niet mee. Maar die wasmachine die ik al jaren ken, gaat maar niet dood. Hij is heel oud, maar hij draait en hij gromt. Doet zijn eigen ding. Zoveel jarenlang. Ach, zal ik je maar Bob noemen als ik naar Key West luister,
mijn lief wasmachine.

avatar van Wandelaar
5,0
Krokus schreef:
mijn lief wasmachine.
Moet hier wel even bij glimlachen. Tja, met zo'n wasmachine zou ik toch eens naar een nieuwe gaan kijken. heel lang zal hij het met deze geluiden niet meer doen, vrees ik.

Bij Good Old Bob hoort het oud en versleten klinken wel een beetje bij zijn act. Hij wil tijdloos zijn ding doen. Lak aan modes en productietechnieken. Hij weet natuurlijk best dat zijn trouwe fans hem ook dit keer weer zullen volgen op zijn pad, zo dicht bij de eeuwigheid. Je wilt toch die laatste grom graag vastgelegd hebben in je verzameling. En laat hij dat nou ook nog met grote precisie en vakmanschap doen. Niet zijn minste werk dit keer.

Is het zo goed omdat het Dylan is? Waarschijnlijk kun je de kwaliteit van dit werk nooit meer loskoppelen van de persoon. Coveren van Key West ? Kansloos. Het zijn de woorden van de profeet die uit eigen mond moeten klinken. Grommend en lispelend desnoods. Wat een absoluut uniek verschijnsel dit.

En dan ook nog even bij de platenmaatschappij voor elkaar krijgen dat je een nummer apart op een tweede CD wilt. Gewoon omdat het kan. Voor Bob Dylan doet Columbia graag wat extra. Oude mannen zijn platenkopers. Dat weten ze daar best

avatar van Ducoz
5,0
Wandelaar schreef:
(quote)
.......
Is het zo goed omdat het Dylan is? Waarschijnlijk kun je de kwaliteit van dit werk nooit meer loskoppelen van de persoon. Coveren van Key West ? Kansloos. Het zijn de woorden van de profeet die uit eigen mond moeten klinken. Grommend en lispelend desnoods. Wat een absoluut uniek verschijnsel dit. .....


Deze vraag heb ik mijzelf ook meerdere malen voorgelegd. Op verschillende momenten van de dag, week of maand probeerde ik de stelling filosofisch te benaderen. Ik ben er niet uit gekomen, maar wel een aantal richtingen genomen waarom ik denk dat dit een meesterwerk is.

Inderdaad, het is Bob Dylan en voor mij een held op een eenzaam hoog voetstuk. Ik had niet meer verwacht nog een meesterwerk van hem te mogen horen -wel gehoopt. Daarnaast heb ik het idee dat we de grootmeester voor het eerst écht horen. Alsof hij zijn mantel afwerpt en zegt 'Nu is het tijd voor de ware ik'. De setting speelt mee. De sfeer is intiem. Het is als ware alsof we in een donkere theatherzaal uit vervlogen tijden zitten. Alleen, de enige toeschouwer. Dylan neemt je mee en verteld het aan jou alleen. We nemen een vogelvlucht door het leven ván.

In zekere zin steekt Dylan hier de Rubico over; je moet alles op het spel zetten om dat te behouden wat je hebt. Je dignitas. Ook hier schuwt hij het idee om nog maar weer eens een nieuwe weg in te slaan niet. Dat heeft hij nooit gedaan. Altijd als we dachten dat we hem te pakken hadden glipte hij weer een andere kant uit.

Een plaat die aan zet tot denken, niet per sé laat duiden en daarmee ook nog eens genietbaar is; een meesterwerk.

avatar van Wandelaar
5,0
Ducoz schreef:
Alsof hij zijn mantel afwerpt en zegt 'Nu is het tijd voor de ware ik'.

Mooie zin is dat. En inderdaad, ik geloof dat het hier opgaat. Maar dat is dan niet voor het eerst. Er zijn meerdere albums waarop je de indruk krijgt: hier spreekt Dylan zich helemaal uit, nu geen verstoppertje meer.

Puur, prachtig en integer is dit anderhalve album. Maar of Dylan hier zijn definitieve zelf gevonden heeft, betwijfel ik nog een beetje. Onderdeel van zijn magie, als je dat zo mag noemen: Je kent me en je kent me niet. Hij ontglipt je telkens weer, zoals je terecht schrijft Ducoz. Wie hem al wat langer volgt weet dat hij altijd zijn eigen weg gegaan is. Ik noem dat: persoonlijkheid.

3,0
Ik geloof dat het een misvatting is dat je Dylan's ware ik uit een plaat zou moeten kunnen lezen. Ik zie Dylan als een schrijver en acteur. Normaal gaan we er bij schrijvers noch acteurs van uit dat hun personages samenvallen met hun eigen identiteit. Dat geldt m.i. ook voor Dylan en het maakt daarbij niet uit dat die zijn eigen personages ten tonele brengt.
Dylan is daarin overigens niet de enige maar Dylan is wel één van de popmuzikanten die zich daar al het langst tegen verzet.

avatar van Rogyros
3,0
Het laatste jaar heb ik Dylan veel meer weten te waarderen. Ik ben dan ook begonnen aan dit album, maar ik verbaas me wel wat over de hoge waardering. Ik vind het bij tijd en wijle een aardig saai album. Soms komt er geen eind aan zijn 'overpeinzingen'. Het wordt voor mijn oren dan meer opdreunen van teksten. Dat geldt lang niet voor alle nummers hoor. Maar echt genieten doe ik zeker niet de hele plaat.

Voor nu 3 sterren. Ik wil het nog wel een kans gaan geven.

avatar van devel-hunt
4,0
Alles wat Dylan doet wordt de laatste 23 jaar automatisch als meesterwerk getypeerd, in kranten, tijdschriften, sites etc, overal vol lofbetuigingen totdat het bijna ongeloofwaardig wordt. Dat weer in tegenstelling tot al zijn werk van 1980 t/m midden jaren 90, hij kon geen goed meer doen, afgeschreven, bakken stront. Ook zijn live optredens worden vol bewondering aanschouwd, terwijl je feitelijk een oude chagrijnige man zijn nummers ziet rochelen en klokslag om 20. 00 uur begint en precies om 22.00 uur stopt zonder zijn publiek een blik waardig te gunnen. Het is een mysterie waarom men hem kritiekloos op handen draagt, het is natuurlijk een levende legende, maar dat zijn Clapton en McCartney ook terwijl die minder voorzichtig worden aangepakt. En ja, Rogyros zijn nieuwste worp is best wel wat saai en soms weinig spannend, maar ook wel weer heel mooi en integer. Maar de echte Dylan door deze plaat leren kennen?, niemand weet wie de echte Dylan is, misschien weet Dylan dat zelf niet eens meer.

avatar van Rogyros
3,0
Helder verhaal, devel-hunt. Nu ben ik niet een dusdanige fan, dat ik bezig ben met de mysterieuze persoon achter de zanger. Ik kan zijn jaren 60 en 70 werk over het algemeen prima waarderen en ik begrijp zijn status op basis van dat werk.

Daar blijft het voor mij wel bij. Dit album beluister ik met de kennis van zijn werk van de eerste decennia en het feit dat het inmiddels een behoorlijk oude man is. Verder beluister ik het op zijn eigen merites en dat vind ik idd wat saai voor een aardig deel.

avatar van ArthurDZ
4,0
Bob blijft op zijn oude dag gewoon even ondoorgrondelijk als altijd, waardoor er ook nu weer zo'n mysterieus aura rond de nieuwe plaat hangt, en er door de muziekpers dus opnieuw lekker op los kan geïnterpreteerd worden wat het nu weer allemaal betekent. Terwijl het recente werk van Paul en Eric meer de sfeer heeft van 'ook nadat hij op pensioen ging als garagist, bleef opa met veel enthousiasme aan auto's sleutelen' en da's gewoon minder fascinerend. Zelf laat ik het nieuwe werk van die oude knakkers ook links liggen, terwijl ik op de dag van release meteen in de nieuwe Dylanplaat gedoken ben.

Die 'mystieke vaagheid' is voor mij ook meteen de reden dat ik in Rough And Rowdy Ways geen Blackstar of You Want It Darker hoor, waar ik sommige mensen die vergelijking wel heb zien maken (persoonlijk vind ik het er met de haren bijgesleept puur omdat dit gezien zijn hoge leeftijd wel eens zijn laatste werk zou kunnen zijn, maar wat mij betreft kan je in bijna al zijn platen met origineel werk sinds Time Out Of Mind een afscheidsplaat zien wanneer je je best doet... opnieuw, mijn mening) . Tegelijkertijd is dit ook de reden dat ik nog niet meteen ben uitgeluisterd op dit werkje. Ome Bob does it again!

avatar van Thudd
Ondanks de vele positieve lyrische recensies kom ik niet verder dan een 3 out of 5 rating; het neigt zelfs naar 2,5 op max 5.

Muziek saai, voordracht Hhmmm (Tja, op z'n Dylans). Lyrics zijn Nobel genoeg voor de Dylan-exegeten.

Kortom: Er gebeurt te weinig in het luisteruurtje dat het mij kost.

avatar van Wandelaar
5,0
Thudd schreef:
Muziek saai, voordracht Hhmmm (Tja, op z'n Dylans). Lyrics zijn Nobel genoeg voor de Dylan-exegeten.

Ik heb best begrip voor deze opvatting. Eigenlijk kun je voor het gehele oeuvre van de man stellen dat andere componisten, zangers en muzikanten het allemaal veel mooier en beter kunnen dan hij. Dylan is geen rasmuzikant. Broddelt er vaak maar wat op los. En zingen ... ach dat is toch meteen wel duidelijk. Nee, het gaat om het bijzondere van deze artiest en dat is: zeggingskracht, iets doen en zeggen op het juiste moment en met de juiste urgentie. Een woordbrenger, meer dan een muzikaal entertainer, Zijn optredens zijn vaak teleurstellend, zijn platen zijn lang niet allemaal geslaagd. Om over zijn gedrag maar niet te spreken. En toch ...

avatar van rider on the storm
3,5
Voor mij bevat het album voldoende muzikale afwisseling om ook de “niet” Dylan adept (waar ik mij zelf ook onder schaar) te kunnen boeien.

Een plaat om in de late avond rustig tot je te nemen.

avatar van Wandelaar
5,0
Nog niet genoemd hier dacht ik: de goed klinkende CD’s. Loudness War lijkt hiermee eindelijk verleden tijd.

avatar van Johnny Marr
4,0
I've Made Up My Mind to Give Myself to You

avatar van Krokus
Nog even over mijn wasmachine. Mijn Bob die mijn kleren schoon maakt op Key West. U wilt het niet geloven, maar hij kwam mijn leven binnen in 1974. Key West is the place to be. Mijn wasmachine ook. Hij draait nog steeds. The never ending tour. Bob dus. Vanavond maakt hij een wit shirt schoon, volgens mij met een eiervlek, en ik blijf luisteren naar dit fenomeen. That is my story.

avatar van ArthurDZ
4,0
Krokus schreef:
Nog even over mijn wasmachine. Mijn Bob die mijn kleren schoon maakt op Key West. U wilt het niet geloven, maar hij kwam mijn leven binnen in 1974. Key West is the place to be. Mijn wasmachine ook. Hij draait nog steeds. The never ending tour. Bob dus. Vanavond maakt hij een wit shirt schoon, volgens mij met een eiervlek, en ik blijf luisteren naar dit fenomeen. That is my story.



avatar van Stalin
Voor de liefhebbers van de hedendaagse bejaarde Bob, hierbij een link naar een 2 uur geleden online verschenen bootleg met nummers uit 2018/2019.

Heb de man zijn live optredens de laatste jaren niet meer gevolgd, waar ik vroeger met regelmaat het internet afzocht naar obscure live opnames van recente optredens.

Moet zeggen dat ik door deze behoorlijk blij verrast ben. Dylan is, gezien de leeftijd en de gemaakte kilometers van zijn stembanden, erg goed bij stem.

Sowieso is het geluid van de opnames bijna uitstekend te noemen, zeker voor een bootleg.

4,0
Grote Meneer hoor. Staat weeral op en deze plaat straalt zo'n rust uit. Geweldig. Zeker een Top 10 waard in zijn oeuvre .

Gast
geplaatst: vandaag om 01:41 uur

geplaatst: vandaag om 01:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.