Bob Dylan - Rough and Rowdy Ways (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bob Dylan - Rough And Rowdy Ways - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bob Dylan - Rough And Rowdy Ways
Bob Dylan grijpt je 70 minuten lang bij de strot met een album dat in vocaal, muzikaal en tekstueel opzicht imponeert en dat vrijwel continu goed is voor kippenvel
Toen Bob Dylan een paar jaar geleden aankondigde zich aan The Great American Songbook te gaan wijden, leverde dat niet direct enthousiaste reacties op, maar het resultaat mocht er zijn. Toch ben ik blij dat op Rough And Rowdy Ways weer eigen materiaal is te horen. En wat voor materiaal. Bob Dylan manifesteert zich 70 minuten lang als woordkunstenaar, vertolkt de prachtige woorden vol gevoel en laat deze ook nog eens fraai inkleuren door een gloedvol spelende band. Het kan op Rough And Rowdy Ways meerdere kanten op, maar zowel in de ingetogen songs als in de wat rauwere bluesy songs maakt de oude meester keer op keer een onuitwisbare indruk, 70 minuten lang. Wat een album.

Drie albums lang verkende Bob Dylan de songs uit The Great American Songbook en maakte hij, toch wel enigszins verrassend, indruk als crooner. Shadows In The Night (2015), Fallen Angels (2016) en Triplicate (2017) vormen een fraaie trilogie, maar in het jaar waarin Bob Dylan zijn 79e verjaardag vierde is het weer tijd voor eigen werk. Rough And Rowdy Ways is het eerste Bob Dylan album met eigen songs sinds het uit 2012 stammende Tempest, dat vooral rauwe en bluesy songs liet horen.

Rough And Rowdy Ways opent prachtig met I Contain Multitudes, dat in het verlengde ligt van de albums die Bob Dylan de afgelopen jaren opnam. Het is een track die opvalt door de fraaie ingetogen instrumentatie met een hoofdrol voor ruimtelijke gitaarlijnen en de steel guitar, maar de zang en de teksten zijn minstens even belangrijk.

In False Prophet duiken voor het eerst meer bluesy klanken op en schuift Dylan weer wat op in de richting van Tempest. Bob Dylan neemt de tijd voor de songs op Rough And Rowdy Ways en trekt maar liefst zes minuten uit voor False Prophet. Zijn band, met onder andere Charlie Sexton, Donnie Herron, Tony Garnier en Matt Chamberlain in de gelederen en gastmuzikanten als Blake Mills en Benmont Tench speelt competent, maar het zijn de rauwe strot van de oude meester en zijn geweldige teksten die de meeste aandacht opeisen.

Bob Dylan manifesteert zich op Rough And Rowdy Ways weer nadrukkelijk als dichter en vertolkt zijn woordkunsten met hart en ziel, waardoor hij wat rauwer en urgenter klinkt dan op zijn albums met songs van anderen. Ook het ingetogen My Own Version Of You is weer prachtig ingekleurd met onder andere orgels en steel guitar en is de volgende track met een tekst die zo een dichtbundel in kan. Dylan heeft er wederom meer dan zes minuten voor nodig, maar het is ruim zes minuten lang indrukwekkend.

In het meeslepende I've Made Up My Mind To Give Myself to You schuift de oude meester weer wat op richting The Great American Songbook en zingt hij vol gevoel en emotie. Rough And Rowdy Ways is dan pas vier songs oud, maar voor mij was al duidelijk dat Bob Dylan een prachtig album heeft gemaakt.

Het stemmige Black Rider doet dankzij de Spaanse gitaren wel wat denken aan Leonard Cohen en het is de volgende track die je bij de strot grijpt met doorleefde zang, prachtige teksten en een bijzonder fraai en subtiel ingekleurd geluid. Goodby Jimmy Reed is weer wat rauwer en bluesier en dat blijft toch lekker klinken in combinatie met de rauwe strot van Dylan.

Bob Dylan is in het verleden vaak verguisd als zanger, maar ook op Rough And Rowdy Ways is weer goed te horen hoe veelzijdig hij is als zanger. Het rauwe Goodbye Jimmy Reed wordt gevolgd door het rootsy en ingetogen Mother Of Muses en het is de volgende track die in vocaal en tekstueel opzicht makkelijk overtuigt.

Na de lome en ingetogen bluestrack Crossing The Rubicon sluit het eerste deel van Rough And Rowdy Ways prachtig af met het ruim negen minuten durende Key West (Philosopher Pirate), dat onmiddellijk onder de Bob Dylan klassiekers geschaard mag worden. Het is de zoveelste song op het album die goed is voor kippenvel en het is er een die steeds indrukwekkender wordt en die laat horen dat Bob Dylan op 79-jarige leeftijd nog altijd muziek kan maken die niet onder doet voor die in zijn beste jaren.

Rough And Rowdy Ways zit er dan nog niet op, want als toetje is er het al bekende Murder Most Foul, dat je bijna 17 minuten lang bij de strot grijpt dankzij de indringende zang en de prachtige tekst waarin de moord op John F. Kennedy op indrukwekkende wijze in perspectief wordt geplaatst.

Na 70 minuten zit Rough And Rowdy Ways er dan echt op en ik ben er iedere keer weer stil van. Bob Dylan heeft op 79-jarige leeftijd een album gemaakt dat van de eerste tot de laatste noot overweldigt. Niet zo gek dus dat het album momenteel wereldwijd wordt overladen met 5-sterren licenties. Dat is geen moment overdreven. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman

Ja, wat moet deze gozer nu weer bij een Bob Dylan-ding zul je denken? Maar heel stiekem heb ik in mijn kast die uitpuilt van duivelse en kwaadaardige sonische terreur toch een twintigtal albums van Dylan verstopt.

Ergens ben ik wel opgehouden met het verzamelen van dingen van Bob Dylan. Maar via de spotfiets kan ik toch op de hoogte blijven en zo staat het nieuwe album hier ook wel eens aan. Over het algemeen vind ik het een zeer 'oprecht' klinkende plaat. Waarbij ik de schurende stukjes blues er echt bovenuit vind steken. In die zin is het jammer dat het album opent met een sloom lied dat uit een sentimentele zwart-witfilm op MGM classic lijkt weggewandeld te zijn. Anderszijds zet je dat wel weer lekker op het verkeerde been want het is genieten geblazen als False Prophet zijn tijdloze akkoorden op je loslaat. Sowieso vind ik de ballades dit keer ietwat slaapverwekkend. Mother Of Muses bijvoorbeeld is net als I Contain Multitudes echt niet vooruit te branden. Al is de tekst wel weer fraai natuurlijk. Black Rider uit dezelfde categorie vind ik daarentegen wel redelijk geslaagd. Zeggingskracht is het toverwoord.

Gelukkig worden die momenten af en toe sterk opgevangen door ingehouden verhalenvertellerij van Cross The Rubicon en het navolgende Key West dat echt heel sfeervol is. Murder Most Foul wordt als klapstuk gepresenteerd maar ook dit is weer een kabbelend ding dat weliswaar wel iets aan opbouw lijkt te doen maar waar de motor vervolgens nooit gestart wordt.

Het is een leuk album om bij tijd en wijlen aan te hebben. Zonder meer. Maar sommige stukken vind ik ietwat te gezapig om niet te willen overslaan.

Na een aantal grondige luisterbeurten staat het voor mij wel vast: meesterwerk. Het eerste Dylan album waarbij ik geen enkele reserves heb, sinds Time Out Of Mind. Na 'Love & Theft' heb ik zelfs niets meer gekocht. Ik vond het allemaal maar matig.

Maakt Dylan hier de balans op? De opmerking is al door velen gemaakt, het antwoord is onomstotelijk ja. In de teksten zitten zoveel referenties, vaststellingen, sneren en observaties gestopt. False Prophet steekt er wat dat betreft bovenuit. Hier spreekt hij tot iedereen die hem iets wilde laten zijn waar hij niet aan mee ging werken. Hier krijgt de "Judas" schreeuwende man in Manchester zijn echte antwoord in plaats van het "play loud!": "I'm no false prophet, I just said what I said".

Het is ook belangrijk dat we horen wat hij te zeggen heeft. Ieder woord is verstaanbaar, duidelijk gearticuleerd en prachtig gefraseerd gebracht. Dit zijn niet zo maar teksten. Ik ben geneigd te schrijven dat dit zijn muzikale testament is.

Qua muziek is de plaat niet vergelijkbaar met welk Dylan album hiervoor dan ook. Alles wat Dylan niet nodig heeft om zijn verhaal te doen, is weggestreept en toch kan ik niet stoppen met luisteren. Zelfs Murder Most Foul luister ik alle 16.55 minuten ademloos uit. Daarnaast staan er ook een paar echte parels op die zo mee kunnen in de verkiezing van zijn beste nummers. False Prophet en het vaak genoemde Key West, maar niet een nummer valt door de ondergrens heen en dat is bij Dylan wel eens anders geweest in de laatste zeg 40 jaar.

Waar ik bang voor was, is dat op het moment dat ik klaar was met mijn recensie, dat duurde even, ik een overlijdensbericht zou lezen, zoals bij Bowie en recentelijk Pau Donés van Jarabe de Palo. Dat is gelukkig niet gebeurd. Of er meer Dylan komt en of het de moeite waard is, dat gaan we mee maken als we allemaal blijven ademen. Voor nu is er een nieuwe plaat die in het rijtje van de heel grote platen mee kan.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

"heb je niets met die teksten, dan ligt de kleur van dit album dicht bij het grijze gebied. Laat je ze toe, dan ontpopt het album zich als een verhaal dat je graag nog eens tot je neemt. En nog eens. En de kleuren komen tot leven", zei Wandelaar op 23-6-2020. Dat leven is een soort sleutelwoord: Dylan is inmiddels een soort apart universum met een eigen bevolking, een eigen landschap en een eigen poëtica geworden, dichter bij Charley Patton dan bij de moderne (of vroegere) top-40, een wereld waarin zelfs een schijnbaar simpel liefdesliedje als I've made up my mind to give myself to you een epos met kosmische aspiraties wordt. Bedrieglijk eenvoudige melodieën, een kale structuur met veel coupletten, af en toe een refrein en slechts zelden een solo, een begeleiding die in alle bescheidenheid zorgt voor "de zachte watten van de muzikale omlijsting", en Dylan zorgvuldig fraserend en intonerend en bovendien beter bij stem dan sinds pak-'m-beet World gone wrong. Ja, het is een eigen universum, en wie daar niet "in" zit en geen affiniteit heeft met Dylans teksten en wat hij daarin allemaal overhoop haalt, die zal hier best een zware kluif aan hebben. Zelf hoor ik alleen maar een song and dance man op de toppen van zijn kunnen die op z'n 79ste nog even alles uit de kast haalt (en die ook nog eens behoorlijk grappig kan zijn: wie anders laat "Leon Russell" op "Saint John the Apostle" rijmen? Om nog maar te zwijgen van "Transparent woman in a transparent dress, suits you well, I must confess").

Bob Dylan anno 2020 is niet meer de Bob Dylan uit de jaren '60 en '70. Dat is logisch en hoeft uiteraard niet erg te zijn. Ik denk dat hij hier met zijn huidige stem (of beter: het gebrek daaraan) het onderste uit de kan haalt. Het is een sfeervol album waar eigenlijk weinig minpunten op te ontdekken zijn. Aan de andere kant moet ik wel zeggen dat het mij ook nergens raakt zoals z'n oude albums dat doen.

Een up tempo nummer als 'Goodbye Jimmy Reed' was wat mij betreft wel nodig op deze plaat om het niet te veel als achtergrondmuziek te doen klinken. Die heb ik dan ook als favoriet aangeduid, samen met het al vaker genoemde Key West.

3,5*

Een flink aantal platen uit de lange reeks die Bob Dylan heeft gemaakt, kan ik zeker waarderen. Maar ik had niet verwacht dat hij in 2020 nog met zo'n mooi album zou komen. De muziek is soms stemmig, dan weer wat vlotter, soms heel mooi, dan schuurt het weer wat meer. Zijn stem klinkt oud en kraakt, maar dat is juist mooi. Zou dit ook zijn afscheidsplaat zijn, net als Leonard Cohen's You Want It Darker? Ook moet ik soms aan Johnny Cash's American Recordings denken.

Alleen zijn dit fraaie eigen songs met mooie teksten. De plaat bevat heel wat hoogtepunten. Het begint met het mooie lied I Contain Multitudes, gevolgd door het snellere sterke False Prophet waarvan ook een fraaie afbeelding op LP binnenhoes te zien is. Lief zijn het prachtige My Own Version of You en I've Made Up My Mind to Give Myself to You. Triest stemmend mooi is Black Rider, wat weer door het snellere Goodbye Jimmy Reed gevolgd wordt. Een fantastisch eerbetoon aan deze bluesmuzikant in zijn geheel eigen stijl.

Mother of Muses is weer zo'n rustig lief nummer en Crossing the Rubicon vind ik zelf zeer goed, zeker ook instrumentaal. Key West is een prachtplek kan ik gelukkig uit eigen ervaring vertellen en het leven daar wordt hier mooi bezongen door Bob Dylan, met als ondertitel Philosopher Pirate. Murder Most Foul is ook goed, maar duurt wat te lang. Desondanks vind ik dat je toch kan spreke van alweer een meesterlijk album van Bob Dylan. En dat op z'n oude dag.

Zag dat ik dit album met een 1 heb gewaardeerd. Waarschijnlijk toen ingegeven door het feit dat ik het album niet zonder ergernis kon uitzitten. Ik herken echter bij sommige nummers dermate veel kwaliteit dat die 1niet terecht is en een 2,5 moet zijn.

Een plechtig moment bijna, anderhalf jaar geleden. Terwijl de hele wereld in de eerste Corona-golf was ondergedompeld (ik beloof dat ik het hierover niet meer zal hebben) verscheen er na de single-voorloper Murder Most Foul een heel nieuw album van de toen 79-jarige artiest. En daar waren we na Tempest (2012) en een reeks kennelijk makkelijk volgespeelde coverplaten wel weer eens aan toe. Eigen werk spreekt toch meer aan, ook al kan de man ook prima albums maken met traditionals en covers. Op de één of ander manier weet hij het allemaal naar zijn hand te zetten. Bob Dylan heeft, terecht of niet, een soort levende-legende-status die met weinigen te vergelijken is. De Nobelprijs deed daar nog een schepje bovenop. Nu is ook Dylan maar een gewoon mens en niet zo heel verzot op interviews en nieuwsgierige blikken in zijn privéleven, en ook dát versterkt de mythologie. Er valt genoeg te speculeren.

Zo was ook dit album er ineens, alsof het uit de lucht kwam vallen. En omdat ik al zoveel van de man kende, ga je na een paar minuten al meteen denken: waar ken ik dat van, waar lijkt het op, is het beter of slechter dan Tempest en ... doet zijn rafelige stem het nog een beetje.
Zeker, Dylan klinkt als een oude man, maar na die constatering valt het verder toch eigenlijk erg mee. Want hij pakt de noten nog best en is prima verstaanbaar. En daarbij is hij zo wijs om zijn composities aan te passen aan zijn mogelijkheden. Het tempo is laag, er klinkt bedachtzaamheid, de paar lekkere bluesrockers vliegen niet uit de bocht en Dylan kan het prima bijhouden. Verstilling, overpeinzing, rust. En misschien nu toch écht de laatste studioplaat met nieuw eigen werk. Maar bij een artiest als Bob, die zijn kaarten zorgvuldig tegen de borst houdt, kan ik er zomaar helemaal naast zitten. Je kunt je zijn dood gewoonweg niet voorstellen.

Erg sterk vind ik: I Contain Multitudes, My Own Version of You en Key West (Philosopher Pirate). Het schommelstoelerige I've Made Up My Mind to Give Myself to You duurt me te lang en eigenlijk zou ook Crossing the Rubicon van mij wat meer tempo mogen hebben. Maar zoals gezegd: Dylan neemt de tijd en haast om zijn venijnige teksten rond te slingeren, dat heeft hij al jaren niet meer.
Dat drukt de waardering voor mij met een half puntje. Nee, was het echt prut geweest, dan kreeg dit album gewoon een onvoldoende. Maar wellicht hebben we te maken met zijn beste album na Modern Times (2006). Wel zeker eigenlijk.

Het kwam toch een beetje onverwachts dat Bob Dylan in 2020 opeens met een nieuw album vol nieuw materiaal kwam. Niet dat de man al jaren niets meer had uitgebracht, hij bracht verschillende Sinatra coverplaten uit, maar het was al sinds 2012 met Tempest geleden dat hij zelf nog eens iets had geschreven. Als een geluk bij een ongeluk kwam dit album dan ook op mijn pad in een periode dat de wereld op slot ging en er niet veel meer te doen was dan wandelingen maken. Een aantal van die wandelingen maakte ik met Rough and Rowdy Ways in de oren en telkens viel me wel iets op: sommige nummers kon ik nadien nog erg lastig voor de geest halen. Ondertussen zijn we zo'n 3 jaar later en hoewel de wereld opnieuw veranderd is (ik laat in het midden of het ten goede of ten slechte is) en na een aantal recente draaibeurten van dit album merk ik dezelfde gedachtegang op als toen.

Namelijk dat I Contain Multitudes wel één van zijn meest fantastische openers uit gans zijn carrière is en de nummers die daarop volgen zijn misschien wel even geniaal. Die stuwende drive in False Prophet voel ik elke keer tot diep in mijn buik en tekstueel zijn nummers als My Own Version of You en I've Made Up My Mind to Give Myself to You van zijn beste werk te noemen. Het is geweldig om de vele referenties te ontdekken die Dylan in de nummers "verstopt" en elke keer lijk ik iets nieuws te ontdekken. Het zijn redelijk lange nummers, maar blijven over de gehele lijn boeien. Vreemd genoeg zijn het dan ook de kortste nummers die ik iets te inwisselbaar vind. Black Rider, Goodbye Jimmy Reed en Mother of Muses zijn dan ook de nummers waar ik vaak met mijn gedachten afdwaal. Er valt an sich weinig op die nummers aan te merken, maar er is iets waardoor ze geruisloos/geluidloos passeren. Ook Crossing the Rubicon loopt misschien net iets te lang door, maar dat is eerder omdat ik smachtend zit te wachten op wat ik momenteel gewoon de beste tracks van Rough and Rowdy Ways vind.

Ik heb het natuurlijk over Key West (Philosopher Pirate) en Murder Most Foul. Die laatste krijgt in de fysieke CD-release zelfs zijn eigen schijfje toegewezen en eerlijk gezegd: I hate it. Hoe goed Murder Most Foul ook is (en geloof me, ik vind het een fenomenaal nummer), het is gewoon ronduit vervelend om CD's te moeten switchen voor "slechts" één nummer. Weliswaar een nummer dat een dik kwartier duurt en als iemand die de afsluiters van Dylan's platen vaak tot zijn favoriete nummers aller tijden reken (Desolation Row! Wedding Song! Sara!) doet het gewoon enorm veel deugd dat his holy Bobness opeens nog met zoiets als dit op de proppen kan komen. Ik beken dan ook dat er keren zijn dat ik gewoon dat ene schijfje met Murder Most Foul op repeat heb staan. In ieder geval, waar Key West een nummer is waar je de nostalgie en een verlangen naar een vergane tijd voelt en bijna zelfs kan ruiken met die hypnotiserende manier waarop Dylan dit brengt, dan is Murder Most Foul een genot om referenties naar die tijd te spotten. Van The Beatles naar The Grateful Dead naar The Who naar Stevie Nicks en nog zoveel artiesten ertussen. Om van de vele andere soort verwijzingen naar onder andere geschiedenis en boeken dan nog maar te zwijgen

Voor velen voelde dit in 2020 dan ook aan als een soort van zwanenzang van Bob Dylan. Een beetje zoals Leonard Cohen en David Bowie ook deden. Ondertussen zijn we 2023 en lijkt er nog geen sleet te zitten op Dylan. Hij blijft nog steeds touren en het is maar de vraag of hij ooit nog een album zal uitbrengen. Ik weet eerlijk gezegd niet goed wat ik wil. Ik ben nooit volledig door Triplicate geraakt (serieus Bob, een driedubbel coveralbum vol met eenzelfde soort nummers als je vorige 2 coverplaten?) en had het erg jammer gevonden als dat het slotstuk van een imposant oeuvre had geweest. Rough and Rowdy Ways zou echter menig ander artiest in zijn/haar oeuvre willen hebben en hoewel ik het fantastisch zou vinden mocht er nog zo'n pareltje in zijn brein verstopt zitten, vrees ik er langs de andere kant een beetje voor. Het zou echter niet de eerste keer zijn dat Dylan me (en menig andere) compleet weet te verrassen met wat hij uit zijn mouw schudt. Benieuwd dus wat dat nog gaat geven!

Naar mijn mening: kort en bondig één van de Bob Dylan lp's uit mijn top5.
De overige vier zijn Blonde On Blonde, Highway 61 Revisited, Desire an Blood On The Tracks
Het is jammer dat in een top 5 geen zes lp's kunnen en daardoor valt Time Out Of Mind er net buiten.
Bovendien is de volgorde in mijn top 5 compleet willekeurig.