menu

Bright Eyes - Down in the Weeds, Where the World Once Was (2020)

mijn stem
3,74 (102)
102 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Dead Oceans

  1. Pageturners Rag (3:57)
  2. Dance and Sing (4:30)
  3. Just Once in the World (3:28)
  4. Mariana Trench (3:41)
  5. One and Done (4:53)
  6. Pan and Broom (2:52)
  7. Stairwell Song (3:40)
  8. Persona Non Grata (3:32)
  9. Tilt-A-Whirl (2:20)
  10. Hot Car in the Sun (2:27)
  11. Forced Convalescence (4:08)
  12. To Death's Heart (In Three Parts) (5:25)
  13. Calais to Dover (4:17)
  14. Comet Song (5:35)
totale tijdsduur: 54:45
zoeken in:
avatar van Venceremos
3,5
geplaatst:
Ben niet echt bekend met Bright Eyes maar One and Done is alvast een machtige mini-symfonie.

avatar van AOVV
geplaatst:
Dan heb ik alvast een tip in de tussentijd, Venceremos: het album I'm Wide Awake, It's Morning. Pracht van 'n plaat!

Verder ken je misschien wel het debuut van Better Oblivion Community Center dat vorig jaar werd uitgebracht? Dat is een samenwerking tussen Phoebe Bridgers en Conor Oberst (de man achter Bright Eyes). Ook erg de moeite.

avatar van AOVV
geplaatst:
De vier reeds uitgebrachte singles (naast One and Done zijn dat Mariana Trench, Forced Convalescence en Persona Non Grata) klinken erg goed zeg! Dit laat het beste verhopen.

avatar van coldwarkids
geplaatst:
One And Done neigt meer naar z'n beste werk Digital Ash In A Digital Urn uit 2005. Toch wel benieuwd!

avatar van SirChenque
Moet deze nieuwe van BE nog beluisteren, maar voor het artwork wil ik alvast 5 sterren geven!

avatar van Mr.Domestica
4,5
Blijkbaar is het album al een tijdje gelekt. Ik wacht toch maar braaf af tot morgen.
Pluspunten inderdaad voor de cover

avatar van Venceremos
3,5
Net The Decemberists, veel meer indie dan folk.
Voorlopig gaan alleen Mariana Trench en vooral One and Done op de 2020-playlist.

avatar van rebjuh
3,5
Ben benieuwd! Al die berichten over het nieuwe album van The Killers terwijl deze vandaag ook is uitgekomen. Ik ga luisteren hoor.

avatar van Fathead
4,5
Eerste indruk is zeer positief. Prachtplaat.

Thekillers87327
Heel erg benieuwd! Ken nog niks van deze band! Dance and sing klinkt alvast erg mooi!
De stem doet me af en toe erg denken aan mgmt.
Hmm of ben ik dit weer met mijn rare vergelijkingen

4,5
Jaren geleden kondigde Conor Oberst al eens aan met Bright Eyes een album te willen maken met een wall of sound als bij Phil Spector. Hier is het dan, Down in the weeds. Ik heb altijd hoop gehouden op een nieuw Bright Eyes album. Wat is het fijn dat ze terug zijn.

Pageturners Rags opent het album in de “beste’” Bright Eyes traditie met een spoken word sample die je het album in trekt. Dit keer in het Spaans en er ontvouwt zich een jazzy pianostuk. Het is de opmaat voor een album dat voor Bright Eyes fan direct vertrouwd voelt. Als een winterjas die je tegenkomt op zolder en die je weer als gegoten zit.

Bright Eyes kleurt ieder album net weer wat anders in. Waar I am wide awake een 70’s folk album gevoel heeft, past dit album in toon ergens tussen Digital Ash en Cassadaga, maar dan vertaald naar 2020. Laat je niet afschrikken door dat eerste mocht Digital Ash niet je cup of tea zijn. Het album bevat veel momenten van grote schoonheid en muzikaal vakmanschap. Dat laat zich al direct aftekenen bij Dance and Sing, de eerste song na het intro. Bright Eyes is een drie eenheid met Conor Oberst, Mike Mogis en Nate Walcott en dat zet dit album direct apart van het solowerk van Conor van de afgelopen jaren.

Nieuwe wegen worden er niet direct verkend, met uitzondering wellicht van Pan and Broom waarin Conor over een drumbeat zingt. Ook al snijden de songs misschien niet zo diep als zijn hoogtepunten uit de vorige decennia, dit album voelt als geheel als een album dat gemaakt moest worden. Een scheiding en de dood van zijn broer vormen de ingrediënten van een album waarin Conor je met de bekende Bright Eyes dramatiek zijn wereld laat betreden. Sommige dingen veranderen nooit. En dat is in dit geval een zegen.

avatar van Fathead
4,5
Mooi stukje, theelauw. Het is inderdaad een vertrouwd geluid, en daar is niks mis mee! Verrekt goeie liedjes maken, dat kunnen de mannen van Bright Eyes, ook nu weer.

avatar van VladTheImpaler
3,5
De albums van Bright Eyes ken ik nog niet zo goed, ik ben tot nu toe eigenlijk vooral van de losse (bekende) nummers geweest. Afgaande op wat ik ken van Bright Eyes had ik niet zo'n vol band geluid verwacht, maar juist eerder wat rustiger en meer folky.

Hoe dan ook opent het album - 'Pageturners Rag' buiten beschouwing gelaten - erg mooi met 'Dance and Sing', vooral de toevoeging van de strijkers pakt hier mooi uit. Verdere hoogtepunten op het album voor mij zijn 'Mariana Trech' wat een fijne single is, de fraaie rustige stukken in 'Stairwell Song' en 'Calais To Dover' dat mooi meeslepend eindigt. De rest van de nummers zit vooralsnog een beetje in de categorie 'degelijk' of doet me niet heel veel. Slechte momenten zijn er niet, behalve misschien de irritante doedelzak in 'Persona Non Grata' wat het nummer voor mij een beetje verpest. Verder valt de herkenbare zangstem van Conor natuurlijk snel op. Ik merk dat het erg verschilt per nummer of ik zijn zang goed of minder goed kan hebben en of het wel of niet bij het nummer past. Soms heb ik het gevoel dat het net iets te dramatisch klinkt.

Uiteindelijk is denk ik de terugkeer meer dan gerechtvaardigd, met een prima album dat zo zijn mooie momenten heeft. Een paar nummers vinden denk ik wel de weg naar de afspeellijst met beste nummers van dit jaar, maar ik betwijfel of ik het hele album nog veel vaker ga draaien dit jaar.

avatar van dafit
4,0
Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

In de jaren nul groeide Conor Oberst met zijn band Bright Eyes uit tot misschien wel de belangrijkste folkzanger en singer-songwriter van zijn generatie. I’m Wide Awake, It’s Morning werd in 2005 zelfs “het urgentste popalbum sinds Nevermind” in NRC genoemd. Na het veel mindere The People’s Key (2011) ging Oberst solo verder en helaas haalde het ‘wonderkind’ - zoals hij vaak wordt genoemd - nooit meer het niveau van zijn Bright Eyes-tijd.

Nu, bijna tien jaar later, is er Down in the Weeds, Where The World Once Was. Het goede nieuws: het is een echte Bright Eyes-plaat met vertrouwde elementen als emotionele zang, gekke geluidsfragmenten en spitsvondige teksten. Neem alleen al deze vintage Oberst-regel uit het eerste couplet van Mariane Trench: “Where selfishness is currency / People spend more than they make”.

Wat opvalt is dat Bright Eyes meer grof geschut inzet dan voorheen. Veel nummers zijn voorzien van grootse orkestrale arrangementen met veel violen en trompetten en op Persona Non Grata duiken zelfs doedelzakken op. En dan is er nog dat wat vreemde koortje dat de climax van Dance and Sing opsiert. De productie is soms zo overvol dat nummers dreigen te bezwijken onder wel erg veel bombast, maar dat gebeurt net niet. Wel snak je soms naar een rustmoment.

Een wonderschoon klein liedje als First Day Of My Life, waarop Oberst eerder betoverde met weinig meer dan zijn stem en gitaar, ontbreekt helaas. Wel neemt hij wat gas terug op het sober getoonzette Pan and Broom en Hot Car in the Sun. Uiteindelijk zijn het toch vooral de groots opgezette en meeslepende nummers die zich het meest kunnen meten met het beste Bright Eyes-werk, zoals de orkestrale wals van Comet Song - een feestelijk slotakkoord. Dit is een bruisende comebackplaat die luisteraars wakker schudt. I’m Wide Awake, It’s Morning!

3,0
Dim
De albumnaam doet denken aan de tijd van weleer, maar de steengoede Bright Eyes zoals op de oudere albums hoor ik alleen bij vlagen terug.

avatar van Elbow
4,5
Aangename verrassing deze nieuwe van Bright Eyes. Er valt weer van alles te beleven. Knappe melodieën, meeslepende gitaarsolo’s, af en toe wat bombast maar vooral veel dromerige songs waar de melancholische, fragiele stem van Conor Oberst perfect bij past. Eigenlijk staan er 13 songs op dit album want de intro waar een Spaanse band wordt voorgesteld in een café tussen het geroezemoes door had niet gehoeven.

Prachtig zijn ‘Dance and sing’, ‘Stairwell Song, ‘Persona non grata’ ( mooie doedelzakken, is eens wat anders )
Tilt-A-Whirl’. Maar de meest memorabele song op dit album voor mij is ‘To Death’s Heart’ waar er een prachtige gitaarsolo zich in verschuilt. Ook ‘Calais to Dover’ heeft die knappe gitaarsolo’s. Met ‘Comet Song wordt er in stijl afgesloten.

Bright Eyes heeft mijn hart weer sneller doen slaan met Down in The weeds, where in world once was.

avatar van strandsmurf
4,5
Laatst vroeg mijn vrouw waarom ik toch naar Bright Eyes/Conor Oberst blijf luisteren.
'Je hoort toch dat die kraai absoluut niet kan zingen?'.
Het feit dat juist die ene keer dat ze wel mee ging naar een concert van Conor, hij knetterstoned op het podium stond (ik geloof Paradiso 2008 of 2009) heeft ook niet bijgedragen aan haar beeld van een van mijn helden. Ja, ik moet toegeven, dat ik inderdaad een zwak heb voor dit soort zangers. En daarmee bedoel ik singer-songwriters, die het gebrek aan zangkwaliteit meer dan goed maken met het overbrengen van hun emotie. Ik geloof ze meer dan wanneer de 'loepzuivere' hun ellende en pijn vertolken. Het verbindt ook meer. Het maakt hen 'een van ons', kwetsbaar, meer benaderbaar met de nodige drang ons deel te nemen aan hun innerlijke worstelingen.
Daarom was dit nieuwe album voor mij dan ook een prettige verrassing. Tuurlijk, het album met Phoebe Bridgers is ook zeker aan te bevelen (Better Oblivion Community Center), echter prefereer ik toch een echt Bright Eyes album. Oké, hij haalt niet volledig het niveau van ' I'm Wide Awake ...' maar een dikke 4,5 is hij mijns inziens zeker waard. Wederom hulde voor de kraai!

4,0
Mooie comeback van Bright Eyes. Ga ik zeker nog veel beluisteren de komende tijd. En hopelijk bestaat Paradiso volgend jaar nog want ik moet nog een jaar langer wachten om deze band eindelijk live te zien.

avatar van blur8
3,5
mag je deze Bright Eyes vergelijken met Other Lives - For Their Love (2020)
Beide nieuw werk na lange rustpauze. beide in zelfde .georkestreerde muziekvijver..
Maar Other Lives is geloof ik beter geslaagd. Nog even doorluisteren.

avatar van ZERO
3,5
Altijd fijn als Conor Oberst met nieuw werk komt. Hoewel niet alles wat hij uitbrengt van hetzelfde niveau is, ben ik toch altijd weer héél benieuwd.

Bright Eyes heb ik altijd als een one-man-band gezien. Misschien moet ik die mening stilaan toch een beetje herzien. Na enkele soloplaten klinkt deze nieuwe toch weer net iets meer als Bright Eyes en niet als Conor Oberst solo. De vraag is natuurlijk of dat komt door de manier van schrijven en spelen dan wel door de muzikale inbreng van de andere bandleden.

Vergeleken met het laatste Bright Eyes album, The People's Key, vind ik deze een stap vooruit. Vergeleken met de laatste solo albums van Conor Oberst vind ik het dan weer eerder een stapje terug.

Het is een erg constant album geworden, dat wel. Wat mij betreft staat er geen enkel skipnummer op en klinkt elk nummer goed. Maar ik mis ook de uitschieters in de andere richting. Als ik een toplijst van mijn favoriete Bright Eyes nummers maak, is denk ik elk album vertegenwoordigd. Maar van deze zou ik niet meteen kunnen zeggen welk nummer in die lijst zou horen. Misschien komt dat nog met de jaren, maar vooralsnog ontbreken de échte toppers voor mij. De enige nummers die voor mij in de buurt komen, zijn Tilt-A-Whirl en Stairwell Song.

Ik las hierboven al dat het geluid op het album erg vol klinkt. Dat is wellicht mijn grootste probleem. Van mij had het allemaal wat breekbaarder en/of chaotischer gemogen.

Favorieten: Tilt-A-Whirl, Stairwell Song

3,5*

avatar van Mausie
4,0
blur8 schreef:
mag je deze Bright Eyes vergelijken met Other Lives - For Their Love (2020)
Beide nieuw werk na lange rustpauze. beide in zelfde .georkestreerde muziekvijver..
Maar Other Lives is geloof ik beter geslaagd. Nog even doorluisteren.


Het is beide orkestraal, maar verder vind ik het totaal andere stijlen. Waarbij mijn voorkeur voorlopig juist uitgaat naar de meer rauwe, ongepolijste Bright Eyes dan de naar mijn smaak iets te gelikte Other Lives.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:42 uur

geplaatst: vandaag om 04:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.