menu

Queen - Queen II (1974)

mijn stem
3,93 (652)
652 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Procession (1:12)
  2. Father to Son (6:14)
  3. White Queen (As It Began) (4:34)
  4. Some Day One Day (4:23)
  5. The Loser in the End (4:02)
  6. Ogre Battle (4:10)
  7. Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
  8. Nevermore (1:15)
  9. The March of the Black Queen (6:33)
  10. Funny How Love Is (2:50)
  11. Seven Seas of Rhye (2:50)
  12. See What a Fool I've Been * (4:38)
  13. Ogre Battle [1991 Bonus Remix] * (3:30)
  14. Seven Seas of Rhye [1991 Bonus Remix] * (6:35)
  15. See What a Fool I've Been [BBC Session July 1973, Remix 2011] * (4:22)
  16. White Queen (As It Began) [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (5:32)
  17. Seven Seas of Rhye [Instrumental Mix] * (3:09)
  18. Nevermore [BBC Session, April 1974] * (1:27)
  19. See What a Fool I've Been [B-Side Version February 1974] * (4:31)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43 (1:14:27)
zoeken in:
avatar van vielip
Heel erg off topic maar jullie vergeten één van de beste naar mijn mening; Brian Downey.

avatar van bikkel2
5,0
vielip schreef:
Heel erg off topic maar jullie vergeten één van de beste naar mijn mening; Brian Downey.


Yep. Ook een topper. Wellicht wat onderschat.

avatar van Mssr Renard
5,0
Ik weet niet of de discussie hier ooit is gevoerd.

Maar in de lp-tijd had deze plaat eigenlijk geen a- en b-kant. Wel een white en black side.

Dus de cd-volgorde had net zo goed anders kunnen zijn. Dat de plaat begint met Ogre Battle en eindigt met Loser in the End.

Of is dit te ver gezocht? Wie heeft eigenlijk bepaald wat kant a en wat kant b is?
Dit is gewoon een hersenspinsel van mijn kant.

avatar van bikkel2
5,0
Wat ik weet is dat de white side emotionele thema's bevat en de zwarte fantasierijke. De hoes van de lp is ook zo gemaakt. Heel fraai vastgelegd door fotograaf Mick Rock, naar een idee van Freddie. Die wilde een Marlene Dietrich achtige sfeer.
Dus over de indeling is wel degelijk nagedacht.
Op de cd valt dit uiteraard niet op. Mits je bekend bent met de opzet.
Ik neem aan dat je hier op doelt.

avatar van meneer
Mssr Renard schreef:
Ik schijn één van de weinigen te zijn die May een prima zanger vindt.

Er was er, in deze band, maar eentje die net wat beter zong: 73 jaar - 5 september 1946

avatar van Mssr Renard
5,0
bikkel2 schreef:
Wat ik weet is dat de white side emotionele thema's bevat en de zwarte fantasierijke. De hoes van de lp is ook zo gemaakt. Heel fraai vastgelegd door fotograaf Mick Rock, naar een idee van Freddie. Die wilde een Marlene Dietrich achtige sfeer.
Dus over de indeling is wel degelijk nagedacht.
Op de cd valt dit uiteraard niet op. Mits je bekend bent met de opzet.
Ik neem aan dat je hier op doelt.


Nou, wat ik bedoel is wat ik vaker terug zie op lp's.
Soms staat er op lp's: "this side" en "the other side", waarbij de luisteraar dus zelf mag bepalen met welke kant hij/zij begint. Bij cd's verdwijnt die vrijheid (mits je shufflet).

Bij Queen II worden we volgens moderne media gedwongen een bepaalde songvolgorde te volgen.
Wie weet bedoelde Queen helemaal niet deze volgorde.
Het is een rare gedachte van een rare snuiter, die ik ben. Vergeef mij mijn hersenspinsels...

avatar van bikkel2
5,0
Grappig dat je er over begint. Ik denk namelijk dat het best wel veel gebeurt( gebeurde) dat de luisteraar met de B-side begint i.p.v de A- side.
De langspeler is weer helemaal terug, dus kan het weer actueel zijn.
Zelf heb ik ook zo'n tijd gehad en heel toevallig inzake Queen's A Night At The Opera.
Meestal begon ik met de B- side. Ik vond en vind eigenlijk nog steeds wel een beetje dat de Prophet' s Song een enorm sterke albumopener zou zijn. De A kant is speelser en van de hak op de tak springend. Terwijl kant B op één of andere manier wat serieuzer is. Beladender zo je wilt.
Als ik dat had gehad, was het lekker "losser" genieten van de A zijde.
Dus ja, gelukkig heb je een keuze betreft de LP.
En ik denk betreft deze van Queen; Voel je vrij waar mee je start.

avatar van Mssr Renard
5,0
Heerlijk de terugkomst van vinyl.
Er is nooit serieus aandacht besteed aan het cd-artwork en de speelsheid waarmee ze er bij vinyl mee omgaan.

Ook vindt een lp altijd zijn weg terug naar de hoes, terwijl cds maar rond lagen te zwerven.
De hoesjes gingen ook altijd kapot.

En omdat ik een usb-platenspeler heb, kan ik ook mp3's voor onderweg meenemen.
Als ik zelfs bij gloednieuwe releases (Queen On Air) de verschillende versies vergelijk, steekt de lpbox er ook met kop en schouders bovenuit.

De ouwetjes snor ik op in bakken en discogs. Op één of andere manier wil ik die het liefst tweedehands, met kraakjes ??

Ik ben trouwens wel benieuwd wat het verschil in geluidskwaliteit is tussen dat oude en dat nieuwe vinyl.

Is er hier iemand die Queen II in een huidige vinylheruitgave heeft gekocht?

avatar van vielip
bikkel2 schreef:
(quote)


Yep. Ook een topper. Wellicht wat onderschat.


Laat dat wellicht maar weg

avatar van gaucho
Mssr Renard schreef:
Er is nooit serieus aandacht besteed aan het cd-artwork en de speelsheid waarmee ze er bij vinyl mee omgaan.

Ook vindt een lp altijd zijn weg terug naar de hoes, terwijl cds maar rond lagen te zwerven. De hoesjes gingen ook altijd kapot.

Net als LP's moet je ook CD's een beetje voorzichtig behandelen en ze altijd terugstoppen in de doosjes, als je beschadigingen wilt voorkomen.

Ik hoor dat argument vaker, dat CD's zo snel beschadigen en LP's niet. Mijn ervaring is toch een beetje het omgekeerde, al teken ik erbij aan dat mijn tolerantiedrempel voor kraakjes, tikjes en andere bijgeluiden die niet bij de muziek horen vrij laag is.
Die CD-doosjes, ja, dat onderken ik: die zijn vaak snel stuk, zeker de hedendaagse doosjes, die veel minder stevig zijn dan de oorspronkelijke doosjes uit begin jaren tachtig en negentig.

En natuurlijk wint een LP het met afstand als het gaat om uitstraling, sexiness en beleving.
Mssr Renard schreef:
Ik ben trouwens wel benieuwd wat het verschil in geluidskwaliteit is tussen dat oude en dat nieuwe vinyl.
Is er hier iemand die Queen II in een huidige vinylheruitgave heeft gekocht?

Ik heb van Queen II nog de originele LP en die klinkt uitstekend, beter dan de oude EMI-cd die ik ook heb. Wat vinyl betreft: op basis van slechts enkele vergelijkingen - die misschien niet maatgevend zijn - constateer ik toch dat er vrij grote verschillen (kunnen) zitten tussen het geluid van originele persingen en reissues. Vaak zijn die laatste wat scheller en hebben ze meer bas, een beetje zoals het opgepompte geluid van CD's, maar dan minder heftig. Ik koop af en toe nieuw, recent uitgebracht vinyl, maar ik heb toch vaak het idee dat ik een CD-master op LP heb aangeschaft. Ik ga vaak toch voor de originele platen, vooropgesteld dat die een beetje betaalbaar aan te schaffen zijn.

Er zijn vinyl- (en tegenwoordig ook cassette-) liefhebbers die voor het pure, analoge geluid van deze media gaan. Met nieuw vinyl, van nieuwe opnamen, maar ook van ouder werk, kun je dat meestal wel vergeten. Er zit in het omzettingsproces vrijwel altijd een digitale schakel.

avatar van Mssr Renard
5,0
gaucho schreef:
Ik koop af en toe nieuw, recent uitgebracht vinyl, maar ik heb toch vaak het idee dat ik een CD-master op LP heb aangeschaft. Ik ga vaak toch voor de originele platen, vooropgesteld dat die een beetje betaalbaar aan te schaffen zijn.


Ik koop weleens (jaren 90)-reissues op lp omdat die vaak nooit op lp zijn verschenen (het lp-loze tijdperk), vaak op 'musiconvinyl' of 'let them eat vinyl'. Maar inderdaad lijkt er gewoon gebruik gemaakt van het overzetten van cd op lp en is er geen gebruik gemaakt van de originele masters (al betaal je er wel voor).
Ik kijk dus nu heel goed uit.

avatar van Darkzone
4,0
geplaatst:
bikkel2 schreef:
Grappig dat je er over begint. Ik denk namelijk dat het best wel veel gebeurt( gebeurde) dat de luisteraar met de B-side begint i.p.v de A- side.
De langspeler is weer helemaal terug, dus kan het weer actueel zijn.
Zelf heb ik ook zo'n tijd gehad en heel toevallig inzake Queen's A Night At The Opera.
Meestal begon ik met de B- side. Ik vond en vind eigenlijk nog steeds wel een beetje dat de Prophet' s Song een enorm sterke albumopener zou zijn. De A kant is speelser en van de hak op de tak springend. Terwijl kant B op één of andere manier wat serieuzer is. Beladender zo je wilt.
Als ik dat had gehad, was het lekker "losser" genieten van de A zijde.
Dus ja, gelukkig heb je een keuze betreft de LP.
En ik denk betreft deze van Queen; Voel je vrij waar mee je start.

Vanavond A Day At The Races weer gedraaid en begonnen met de B-kant waar alleen het logo van de hoes op het label staat, en eindigde met de A-kant. Eigenlijk is dat ook een volgorde die plast bij het album, omdat je in een soort roes beland aan het einde. Maar Teo Torriate is ook een typische album afsluiter. Of op zijn minst een albumkant afsluiter.

avatar van bikkel2
5,0
geplaatst:
Bij Races heb ik dat nooit gehad. Al zal ik ook wel eens kant 2 eerder hebben opgezet. Echter, niet om redenen die ik bij Opera wel had.
Bij deze idem. Proccesion (van geluidsband) is de perfecte opener. Zo begonnen ze tot 1975 ook hun concerten. Meestal met Now I'm Here als vervolg.
Het intro van Races werd later ook even gebruikt om de concerten te starten.

avatar van kaztor
5,0
geplaatst:
Brunniepoo schreef:
Dat kun je wel stellen ja. Met de nummers zelf was al helemaal niets mis maar door de recente master klinkt het allemaal nog veel beter.

De remaster klinkt stukken beter dan elk andere versie die ik hoorde. Met name de vocalen hebben een broodnodige boost gekregen.

5,0
geplaatst:
Zet dit album af tegen de latere albums en hoor het grote verschil!

avatar van De buurman
4,5
geplaatst:
Neal Peart schreef:
Zet dit album af tegen de latere albums en hoor het grote verschil!


Man, dat weet iedereen inmiddels wel. Ja, jij vindt de eerste vijf platen top, en alles na 1980 ruk. Tis helemaal prima, en ieder zijn mening. Maar je brengt het met zo'n stelligheid, dat je iedere discussie doodslaat.

Bands die eindeloos hun debuut blijven herhalen, die schoppen het meestal niet zo ver. Of je moet AC/DC heten. Maar creatieve zielen moeten verder. En nee, dat is niet altijd een verbetering. Maar het zegt ook iets over luisteraars. Een deel ervan wíl ook persé geen verandering ten opzichte van hetgeen ze ooit goed vonden.

En dat is prima. Maar bij elke discussie (want ik zie dat je het ook doet bij Van Halen bijvoorbeeld) roepen dat het ruk is, omdat het debuut veel beter is, dat helpt niet om een leuke discussie over later werk te voeren.

Ik bedoel dit niet persoonlijk of grievend, overigens.

avatar van Tony
3,0
geplaatst:
De buurman schreef:
Ik bedoel dit niet persoonlijk of grievend, overigens.

Eh, sorry dat ik het ongevraagd toch even vraag, maar hoe bedoel je het dan?

avatar van De buurman
4,5
geplaatst:
Opbouwend.

5,0
geplaatst:
oké de buurman, punt gemaakt

Queen I en II heb ik nog niet in mijn bezit, maar blijkbaar volgens deze MM score is het wel de moeite om deze aan te schaffen ....... Ik zet ze alvast op mij lijstje

avatar van Hans Brouwer
5,0
Niet op je lijstje zetten, gewoon direct bestellen. Immers "Queen II" is met kop en schouders het beste Queen album!

Hans Brouwer schreef:
Niet op je lijstje zetten, gewoon direct bestellen. Immers "Queen II" is met kop en schouders het beste Queen album!

ok genoteerd !

avatar van ricardo
4,5
Hans Brouwer schreef:
Niet op je lijstje zetten, gewoon direct bestellen. Immers "Queen II" is met kop en schouders het beste Queen album!
Helemaal mee eens, samen met Night At The Opera hun beste album

avatar van meneer
Hans Brouwer schreef:
..Immers "Queen II" is met kop en schouders het beste Queen album!

Heerlijk discutabele stelling ! Ik heb een tijd geleden mij eens een nieuwe koptelefoon aangeschaft en ben momenteel de geremasterde Queen albums aan het afgrazen. En dit album is zeker wel een parel om te beluisteren in mijn Noise-Cancelling gecreëerde bubbel. Queen is hier zeker wel op haar best maar voor mij is 'A Day At The Races' nog beter maar dan puur om dat het mijn eerste lp was en ik, als 10 jarig ventje helemaal verpletterd werd. Dat is het mooie subjectieve van beoordelen hier.

Maar elke keer weer als ik hier de eerste tikken van 'Procession' hoor en May als een banjelier zijn gitaarsnaren gaat strelen, daarna het volume opengaat bij 'Father to Son' heb ik het gevoel dat ik ergens het hof van een Brits middeleeuws koninkrijk betreed, kniel, en mij aan de voeten leg van mijn Witte en mijn Zwarte Koningin om alleen nog maar te kunnen luisteren naar haar hoogliederen van dit meesterwerk.

Wat Een Album ! Hail To The Queen !

avatar van De buurman
4,5
meneer schreef:

Maar elke keer weer als ik hier de eerste tikken van 'Procession' hoor en May als een banjelier zijn gitaarsnaren gaat strelen, daarna het volume opengaat bij 'Father to Son' heb ik het gevoel dat ik ergens het hof van een Brits middeleeuws koninkrijk betreed, kniel, en mij aan de voeten leg van mijn Witte en mijn Zwarte Koningin om alleen nog maar te kunnen luisteren naar haar hoogliederen van dit meesterwerk.


Totdat opeens The Loser In The End inzet.

avatar van meneer


De buurman schreef:
Totdat opeens The Loser In The End inzet.

She washed and fed and clothed and cared
For nearly twenty years
And all she gets is Goodbye Ma
And the night times for her tears


Er zullen altijd ondankbaren zijn die niet alles kunnen waarderen wat er voor ze gedaan is.

avatar van De buurman
4,5
Het is natuurlijk prachtig, een lied over en voor alle mama’s in de wereld. Maar het haalt je misschien een beetje uit de flow, terwijl je aan de voeten ligt van een witte of zwarte koningin die een hooglied voor je zingt. Het is dan toch een beetje die irritante hofnar die het feestje komt verstoren, niet?

avatar van meneer
Zonder hofnar geen koninkrijk natuurlijk ! En als dat dan Roger Taylor blijkt te zijn mag ik zelfs graag een uitzondering voor de irritatie maken. Hij heeft de Hoogliederen daarvoor natuurlijk wel goed met zijn stokjes begeleid nietwaar ?

Maar nu even luisteren naar de Minister President en zijn hofnar Hugo..

avatar van Mssr Renard
5,0
Deze plaat zou ik echt kunnen omschrijven als een absoluut meesterwerk.
De waanzinnige pop waarmee de band bekender zou worden, is hier (nog) niet aanwezig.
Wel is hier de sprookjesprogrock van Heep en Zeppelin maar dan op zijn Queens op zijn hoogtepunt.
Ik ben blij dat Queen niet al te lang is bezig geweest met platen maken op deze manier, en dat de band altijd weer een ander soort plaat zou maken, maar Queen II is wat Queen II is, een hoogtepunt van dit type muziek.

Voor mij was ook deze plaat een introductie in jaren 70 hardrock en progrock. Als klein jongetje was ik direct verknocht aan Fairy Feller's Master-Stroke. White Queen is wat mij betreft nog steeds één van de absolute hoogtepunten uit de muziek. Een ongeëvenaarde powerballad, waar gewoon echt alles klopt.

5,0
@Mssr Renard: eens!

avatar van Hans Brouwer
5,0
meneer schreef:
Wat Een Album ! Hail To The Queen !
Wat een album! God save The Queen!

Gast
geplaatst: vandaag om 11:19 uur

geplaatst: vandaag om 11:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.