menu

Queen - Queen II (1974)

mijn stem
3,93 (634)
634 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Procession (1:12)
  2. Father to Son (6:14)
  3. White Queen (As It Began) (4:34)
  4. Some Day One Day (4:23)
  5. The Loser in the End (4:02)
  6. Ogre Battle (4:10)
  7. Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
  8. Nevermore (1:15)
  9. The March of the Black Queen (6:33)
  10. Funny How Love Is (2:50)
  11. Seven Seas of Rhye (2:50)
  12. See What a Fool I've Been * (4:38)
  13. Ogre Battle [1991 Bonus Remix] * (3:30)
  14. Seven Seas of Rhye [1991 Bonus Remix] * (6:35)
  15. See What a Fool I've Been [BBC Session July 1973, Remix 2011] * (4:22)
  16. White Queen (As It Began) [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (5:32)
  17. Seven Seas of Rhye [Instrumental Mix] * (3:09)
  18. Nevermore [BBC Session, April 1974] * (1:27)
  19. See What a Fool I've Been [B-Side Version February 1974] * (4:31)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43 (1:14:27)
zoeken in:
avatar van vielip
Heel erg off topic maar jullie vergeten één van de beste naar mijn mening; Brian Downey.

avatar van bikkel2
5,0
vielip schreef:
Heel erg off topic maar jullie vergeten één van de beste naar mijn mening; Brian Downey.


Yep. Ook een topper. Wellicht wat onderschat.

avatar van Mssr Renard
5,0
Ik weet niet of de discussie hier ooit is gevoerd.

Maar in de lp-tijd had deze plaat eigenlijk geen a- en b-kant. Wel een white en black side.

Dus de cd-volgorde had net zo goed anders kunnen zijn. Dat de plaat begint met Ogre Battle en eindigt met Loser in the End.

Of is dit te ver gezocht? Wie heeft eigenlijk bepaald wat kant a en wat kant b is?
Dit is gewoon een hersenspinsel van mijn kant.

avatar van bikkel2
5,0
Wat ik weet is dat de white side emotionele thema's bevat en de zwarte fantasierijke. De hoes van de lp is ook zo gemaakt. Heel fraai vastgelegd door fotograaf Mick Rock, naar een idee van Freddie. Die wilde een Marlene Dietrich achtige sfeer.
Dus over de indeling is wel degelijk nagedacht.
Op de cd valt dit uiteraard niet op. Mits je bekend bent met de opzet.
Ik neem aan dat je hier op doelt.

avatar van meneer
Mssr Renard schreef:
Ik schijn één van de weinigen te zijn die May een prima zanger vindt.

Er was er, in deze band, maar eentje die net wat beter zong: 73 jaar - 5 september 1946

avatar van Mssr Renard
5,0
bikkel2 schreef:
Wat ik weet is dat de white side emotionele thema's bevat en de zwarte fantasierijke. De hoes van de lp is ook zo gemaakt. Heel fraai vastgelegd door fotograaf Mick Rock, naar een idee van Freddie. Die wilde een Marlene Dietrich achtige sfeer.
Dus over de indeling is wel degelijk nagedacht.
Op de cd valt dit uiteraard niet op. Mits je bekend bent met de opzet.
Ik neem aan dat je hier op doelt.


Nou, wat ik bedoel is wat ik vaker terug zie op lp's.
Soms staat er op lp's: "this side" en "the other side", waarbij de luisteraar dus zelf mag bepalen met welke kant hij/zij begint. Bij cd's verdwijnt die vrijheid (mits je shufflet).

Bij Queen II worden we volgens moderne media gedwongen een bepaalde songvolgorde te volgen.
Wie weet bedoelde Queen helemaal niet deze volgorde.
Het is een rare gedachte van een rare snuiter, die ik ben. Vergeef mij mijn hersenspinsels...

avatar van bikkel2
5,0
Grappig dat je er over begint. Ik denk namelijk dat het best wel veel gebeurt( gebeurde) dat de luisteraar met de B-side begint i.p.v de A- side.
De langspeler is weer helemaal terug, dus kan het weer actueel zijn.
Zelf heb ik ook zo'n tijd gehad en heel toevallig inzake Queen's A Night At The Opera.
Meestal begon ik met de B- side. Ik vond en vind eigenlijk nog steeds wel een beetje dat de Prophet' s Song een enorm sterke albumopener zou zijn. De A kant is speelser en van de hak op de tak springend. Terwijl kant B op één of andere manier wat serieuzer is. Beladender zo je wilt.
Als ik dat had gehad, was het lekker "losser" genieten van de A zijde.
Dus ja, gelukkig heb je een keuze betreft de LP.
En ik denk betreft deze van Queen; Voel je vrij waar mee je start.

avatar van Mssr Renard
5,0
Heerlijk de terugkomst van vinyl.
Er is nooit serieus aandacht besteed aan het cd-artwork en de speelsheid waarmee ze er bij vinyl mee omgaan.

Ook vindt een lp altijd zijn weg terug naar de hoes, terwijl cds maar rond lagen te zwerven.
De hoesjes gingen ook altijd kapot.

En omdat ik een usb-platenspeler heb, kan ik ook mp3's voor onderweg meenemen.
Als ik zelfs bij gloednieuwe releases (Queen On Air) de verschillende versies vergelijk, steekt de lpbox er ook met kop en schouders bovenuit.

De ouwetjes snor ik op in bakken en discogs. Op één of andere manier wil ik die het liefst tweedehands, met kraakjes

Ik ben trouwens wel benieuwd wat het verschil in geluidskwaliteit is tussen dat oude en dat nieuwe vinyl.

Is er hier iemand die Queen II in een huidige vinylheruitgave heeft gekocht?

avatar van vielip
bikkel2 schreef:
(quote)


Yep. Ook een topper. Wellicht wat onderschat.


Laat dat wellicht maar weg

avatar van gaucho
Mssr Renard schreef:
Er is nooit serieus aandacht besteed aan het cd-artwork en de speelsheid waarmee ze er bij vinyl mee omgaan.

Ook vindt een lp altijd zijn weg terug naar de hoes, terwijl cds maar rond lagen te zwerven. De hoesjes gingen ook altijd kapot.

Net als LP's moet je ook CD's een beetje voorzichtig behandelen en ze altijd terugstoppen in de doosjes, als je beschadigingen wilt voorkomen.

Ik hoor dat argument vaker, dat CD's zo snel beschadigen en LP's niet. Mijn ervaring is toch een beetje het omgekeerde, al teken ik erbij aan dat mijn tolerantiedrempel voor kraakjes, tikjes en andere bijgeluiden die niet bij de muziek horen vrij laag is.
Die CD-doosjes, ja, dat onderken ik: die zijn vaak snel stuk, zeker de hedendaagse doosjes, die veel minder stevig zijn dan de oorspronkelijke doosjes uit begin jaren tachtig en negentig.

En natuurlijk wint een LP het met afstand als het gaat om uitstraling, sexiness en beleving.
Mssr Renard schreef:
Ik ben trouwens wel benieuwd wat het verschil in geluidskwaliteit is tussen dat oude en dat nieuwe vinyl.
Is er hier iemand die Queen II in een huidige vinylheruitgave heeft gekocht?

Ik heb van Queen II nog de originele LP en die klinkt uitstekend, beter dan de oude EMI-cd die ik ook heb. Wat vinyl betreft: op basis van slechts enkele vergelijkingen - die misschien niet maatgevend zijn - constateer ik toch dat er vrij grote verschillen (kunnen) zitten tussen het geluid van originele persingen en reissues. Vaak zijn die laatste wat scheller en hebben ze meer bas, een beetje zoals het opgepompte geluid van CD's, maar dan minder heftig. Ik koop af en toe nieuw, recent uitgebracht vinyl, maar ik heb toch vaak het idee dat ik een CD-master op LP heb aangeschaft. Ik ga vaak toch voor de originele platen, vooropgesteld dat die een beetje betaalbaar aan te schaffen zijn.

Er zijn vinyl- (en tegenwoordig ook cassette-) liefhebbers die voor het pure, analoge geluid van deze media gaan. Met nieuw vinyl, van nieuwe opnamen, maar ook van ouder werk, kun je dat meestal wel vergeten. Er zit in het omzettingsproces vrijwel altijd een digitale schakel.

avatar van Mssr Renard
5,0
gaucho schreef:
Ik koop af en toe nieuw, recent uitgebracht vinyl, maar ik heb toch vaak het idee dat ik een CD-master op LP heb aangeschaft. Ik ga vaak toch voor de originele platen, vooropgesteld dat die een beetje betaalbaar aan te schaffen zijn.


Ik koop weleens (jaren 90)-reissues op lp omdat die vaak nooit op lp zijn verschenen (het lp-loze tijdperk), vaak op 'musiconvinyl' of 'let them eat vinyl'. Maar inderdaad lijkt er gewoon gebruik gemaakt van het overzetten van cd op lp en is er geen gebruik gemaakt van de originele masters (al betaal je er wel voor).
Ik kijk dus nu heel goed uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:46 uur

geplaatst: vandaag om 10:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.