Queen - Queen II (1974)

mijn stem
3,93
594 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Procession (1:12)
  2. Father to Son (6:14)
  3. White Queen (As It Began) (4:34)
  4. Some Day One Day (4:23)
  5. The Loser in the End (4:02)
  6. Ogre Battle (4:10)
  7. Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
  8. Nevermore (1:15)
  9. The March of the Black Queen (6:33)
  10. Funny How Love Is (2:50)
  11. Seven Seas of Rhye (2:50)
  12. See What a Fool I've Been * (4:38)
  13. Ogre Battle [1991 Bonus Remix] * (3:30)
  14. Seven Seas of Rhye [1991 Bonus Remix] * (6:35)
  15. See What a Fool I've Been [BBC Session July 1973, Remix 2011] * (4:22)
  16. White Queen (As It Began) [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (5:32)
  17. Seven Seas of Rhye [Instrumental Mix] * (3:09)
  18. Nevermore [BBC Session, April 1974] * (1:27)
  19. See What a Fool I've Been [B-Side Version February 1974] * (4:31)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43
523 BERICHTEN 8 MENINGEN
zoeken in:
avatar van De buurman
4,5
0
rkdev schreef:
Het gedeelte Ogre Battle - Fairy Feller's Master-Stroke - Nevermore - The March of the Black Queen vind ik misschien wel het beste kwartet dat Queen in de hele carrière achter elkaar op de plaat heeft gezet. En als 'Funny How Love Is' niet op die plaatkant had gestaan (verreweg minste van kant B), was het misschien wel Queens beste plaatkant geweest.


Volledig mee eens.

5,0
0
Heeft iemand al geluisterd naar de geluidskwaliteit van de in september 2015 uitgekomen Studio Collection boxset? Ik heb deze onlangs gekocht en het gekleurde vinyl plus het fotoboek zien er prachtig uit. Heb nog niet naar de albums geluisterd maar misschien iemand hier wel. Ben benieuwd naar de bevindingen hierover.

avatar van beachlicious
4,5
0
Voor mij één van de beste albums van Queen. Vooral de albums uit het eerste decennium spreken mij het meest aan. Met Queen, kwam ik en net zoals vast meer anderen, in aanraking via Live at Wembley. Zelf ga je dan eerst het bekendere werk luisteren en uiteindelijk kom je op, voor mij, hun beste platen: de platen met de minste hits en de platen waarbij alle leden hun stemgeluid (tot aan opera toe) laten horen. Aanrader!!

3,5
0
Leuk album! Mijn eerste kennismaking met Queen bevalt me, doch hou ik het er voorlopig even bij omdat ik andere muziek even prioriteit geef.

3 en een halve ster!

 
0
buizen
geplaatst:
Paardenstaartje schreef:
Leuk album! Mijn eerste kennismaking met Queen ...

Dat hoor je toch niet vaak, anno 2016. Op MuMe.
Een nieuwe generatie.

avatar van Bluebird
4,5
0
En nog meteen in de roos geschoten ook met deze keus. Benieuwd hoe je de opeenvolgende artistieke ontwikkelingen van Kwien gaat verteren in het geval dat.

Ik heb het debuut overigens een halfje teruggezet en deze een halfje omhoog. Het pakt me toch net wat meer bij herhaling.

avatar van pdonidvie
4,5
0
Enkel 'The Loser In The End' vind ik een flauw nummer en eigenlijk vind ik dat van de meeste nummers gezongen (of geschreven) door Roger. Voor de rest staat alles als een huis en vormt dit één van de beste Queen-albums.

avatar van FrodoK
5,0
0
Ik vind hem in de context van de hele plaat anders prima op zijn plek. Die drum-intro voelt van mij heel vanzelfsprekend na het uitsterven van de laatste tonen van Some day one day.
Maar misschien is dat ook wel zo omdat ik de plaat na zo'n 20 jaar in mijn bezit gehad te hebben zo'n beetje kan dromen

avatar van loneranger
 
0
Niet mijn favoriete Queenplaat, dit tweede album van de band. Eigenlijk vind ik alleen 'Father to son' en 'Ogre battle' echt goede nummers. Met de rest heb ik niet zoveel. Ik vond het debuut beter.

avatar van kaztor
5,0
0
Nog iemand anders die bij het nerveuze pianoloopje van Fairy Feller's Master Stroke moet denken aan The Shirts' Laugh And Walk Away?

avatar van kaztor
5,0
0
FrodoK schreef:
Ik vind hem in de context van de hele plaat anders prima op zijn plek. Die drum-intro voelt van mij heel vanzelfsprekend na het uitsterven van de laatste tonen van Some day one day.
Maar misschien is dat ook wel zo omdat ik de plaat na zo'n 20 jaar in mijn bezit gehad te hebben zo'n beetje kan dromen

Context helpt. Dat soort knulligheid kon waarschijnlijk nog in 1974. Bovendien kan ik het van Taylor wel hebben. Zijn bijdragen en voordracht hebben altijd wat eerlijks. Ik heb ook niet het idee dat er iets op het album bijeen geraapt is. Dit nummer en het eerder genoemde Funny How Love Is passen helemaal perfect in het plaatje.

Ik meende laatst zoiets gelezen te hebben dat, als Seven Seas Of Rhye in Engeland niets gedaan zou hebben, dat het over en uit zou zijn geweest voor ze. Wat zou dat zonde geweest zijn!

avatar van kaztor
5,0
0
vigil schreef:
In 2011 is deze geremasterd toen het hele oeuvre van Queen verhuisde naar Universal Music. Klinkt veel beter dan die oude doffe versie
Er is echter wel een verschil tussen een remaster en een remix. Is er wat met faders gespeeld bij een eerste of tweede generatie mastertape, dan is het een remaster. Als de opnames zelf grondig onder handen zijn genomen (zoals hier blijkbaar het geval is), dan is het een remix. Steven Wilson doet het tweede, die tovert gerenommeerde progklassiekers om tot iets wonderbaarlijks. De King Crimson-platen zijn onder zijn toezicht een genot voor het oor, zowel twee -als meerkanaals!
Als een control-freak als Robert Fripp je al zijn zegen geeft, dan praten we niet over een prutser achter de knoppen.

avatar van ArthurDZ
4,0
0
ArthurDZ (moderator)
geplaatst:
Berichten verplaatst naar Yes

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.