menu

Queen - Queen II (1974)

mijn stem
3,92 (609)
609 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Procession (1:12)
  2. Father to Son (6:14)
  3. White Queen (As It Began) (4:34)
  4. Some Day One Day (4:23)
  5. The Loser in the End (4:02)
  6. Ogre Battle (4:10)
  7. Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
  8. Nevermore (1:15)
  9. The March of the Black Queen (6:33)
  10. Funny How Love Is (2:50)
  11. Seven Seas of Rhye (2:50)
  12. See What a Fool I've Been * (4:38)
  13. Ogre Battle [1991 Bonus Remix] * (3:30)
  14. Seven Seas of Rhye [1991 Bonus Remix] * (6:35)
  15. See What a Fool I've Been [BBC Session July 1973, Remix 2011] * (4:22)
  16. White Queen (As It Began) [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (5:32)
  17. Seven Seas of Rhye [Instrumental Mix] * (3:09)
  18. Nevermore [BBC Session, April 1974] * (1:27)
  19. See What a Fool I've Been [B-Side Version February 1974] * (4:31)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 40:43 (1:14:27)
zoeken in:
avatar van De buurman
4,5
rkdev schreef:
Het gedeelte Ogre Battle - Fairy Feller's Master-Stroke - Nevermore - The March of the Black Queen vind ik misschien wel het beste kwartet dat Queen in de hele carrière achter elkaar op de plaat heeft gezet. En als 'Funny How Love Is' niet op die plaatkant had gestaan (verreweg minste van kant B), was het misschien wel Queens beste plaatkant geweest.


Volledig mee eens.

5,0
Heeft iemand al geluisterd naar de geluidskwaliteit van de in september 2015 uitgekomen Studio Collection boxset? Ik heb deze onlangs gekocht en het gekleurde vinyl plus het fotoboek zien er prachtig uit. Heb nog niet naar de albums geluisterd maar misschien iemand hier wel. Ben benieuwd naar de bevindingen hierover.

avatar van beachlicious
4,5
Voor mij één van de beste albums van Queen. Vooral de albums uit het eerste decennium spreken mij het meest aan. Met Queen, kwam ik en net zoals vast meer anderen, in aanraking via Live at Wembley. Zelf ga je dan eerst het bekendere werk luisteren en uiteindelijk kom je op, voor mij, hun beste platen: de platen met de minste hits en de platen waarbij alle leden hun stemgeluid (tot aan opera toe) laten horen. Aanrader!!

3,5
Leuk album! Mijn eerste kennismaking met Queen bevalt me, doch hou ik het er voorlopig even bij omdat ik andere muziek even prioriteit geef.

3 en een halve ster!

buizen
Paardenstaartje schreef:
Leuk album! Mijn eerste kennismaking met Queen ...

Dat hoor je toch niet vaak, anno 2016. Op MuMe.
Een nieuwe generatie.

avatar van Bluebird
4,5
En nog meteen in de roos geschoten ook met deze keus. Benieuwd hoe je de opeenvolgende artistieke ontwikkelingen van Kwien gaat verteren in het geval dat.

Ik heb het debuut overigens een halfje teruggezet en deze een halfje omhoog. Het pakt me toch net wat meer bij herhaling.

avatar van pdonidvie
4,5
Enkel 'The Loser In The End' vind ik een flauw nummer en eigenlijk vind ik dat van de meeste nummers gezongen (of geschreven) door Roger. Voor de rest staat alles als een huis en vormt dit één van de beste Queen-albums.

avatar van FrodoK
5,0
Ik vind hem in de context van de hele plaat anders prima op zijn plek. Die drum-intro voelt van mij heel vanzelfsprekend na het uitsterven van de laatste tonen van Some day one day.
Maar misschien is dat ook wel zo omdat ik de plaat na zo'n 20 jaar in mijn bezit gehad te hebben zo'n beetje kan dromen

avatar van loneranger
Niet mijn favoriete Queenplaat, dit tweede album van de band. Eigenlijk vind ik alleen 'Father to son' en 'Ogre battle' echt goede nummers. Met de rest heb ik niet zoveel. Ik vond het debuut beter.

avatar van kaztor
5,0
Nog iemand anders die bij het nerveuze pianoloopje van Fairy Feller's Master Stroke moet denken aan The Shirts' Laugh And Walk Away?

avatar van kaztor
5,0
FrodoK schreef:
Ik vind hem in de context van de hele plaat anders prima op zijn plek. Die drum-intro voelt van mij heel vanzelfsprekend na het uitsterven van de laatste tonen van Some day one day.
Maar misschien is dat ook wel zo omdat ik de plaat na zo'n 20 jaar in mijn bezit gehad te hebben zo'n beetje kan dromen

Context helpt. Dat soort knulligheid kon waarschijnlijk nog in 1974. Bovendien kan ik het van Taylor wel hebben. Zijn bijdragen en voordracht hebben altijd wat eerlijks. Ik heb ook niet het idee dat er iets op het album bijeen geraapt is. Dit nummer en het eerder genoemde Funny How Love Is passen helemaal perfect in het plaatje.

Ik meende laatst zoiets gelezen te hebben dat, als Seven Seas Of Rhye in Engeland niets gedaan zou hebben, dat het over en uit zou zijn geweest voor ze. Wat zou dat zonde geweest zijn!

avatar van kaztor
5,0
vigil schreef:
In 2011 is deze geremasterd toen het hele oeuvre van Queen verhuisde naar Universal Music. Klinkt veel beter dan die oude doffe versie
Er is echter wel een verschil tussen een remaster en een remix. Is er wat met faders gespeeld bij een eerste of tweede generatie mastertape, dan is het een remaster. Als de opnames zelf grondig onder handen zijn genomen (zoals hier blijkbaar het geval is), dan is het een remix. Steven Wilson doet het tweede, die tovert gerenommeerde progklassiekers om tot iets wonderbaarlijks. De King Crimson-platen zijn onder zijn toezicht een genot voor het oor, zowel twee -als meerkanaals!
Als een control-freak als Robert Fripp je al zijn zegen geeft, dan praten we niet over een prutser achter de knoppen.

avatar van ArthurDZ
4,0
ArthurDZ (moderator)
Berichten verplaatst naar Yes

avatar van RuudC
4,5
Queen II gaat lekker verder waar de eerste ophield. De groei zit er nog steeds in. Het vervolg is nog theatraler en bij vlagen nog zwaarder. Het schurkt zelfs bijna tegen metal met The March Of The Black Queen en anders wel bij Ogre Battle. Ook hier weer geen slechte songs te vinden, maar wel weer minder interessante stukken. Het schurkt weer net tegen de maximale score aan, maar dat neemt niet weg dat dit een episch meesterwerk is. Ook voor mij is dit de favoriete periode. Mercury schrijft hier nog fel spul en May zit daar niet ver achter. Het is wel jammer dat Deacon hier praktisch onzichtbaar is. Dat zal later gelukkig wel veranderen. Seven Seas Of Rhye laat andermaal horen welke koers Queen op zal gaan.


Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen

avatar van lennert
5,0
Perfectie! Waar het debuut nog wat rauwe kantjes had die weggeschuurd konden worden, is Queen II in al zijn bijzonderheid en charme eigenlijk een perfect proto-metal/progrock album. Het voelt aan als een goed lopend concept, waar de band de blues achter zich laat en meer experimenteert met bombastische passages. De meerstemmige zang komt beter naar voren, de gitaarpartijen zijn nog agressiever (Ogre Battle!) en met The March Of The Black Queen hebben we een van de beste Queen-epics ooit te pakken. Een werkelijk heerlijk album, dat ten onrechte door veel Queen-liefhebbers met het debuut vergeten is omdat er geen 'hits' op staan.

Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen

avatar van bikkel2
5,0
Mooie waardering lennert!
Voor veel old school Queenfans is dit het meest gewaardeerde album.
In ieder geval een stijlvastere plaat met prograndjes.
Klein minpuntje is de produktie m.i. De drums bijv. zijn niet goed vastgelegd en de algehele sound is op opvolger Sheer Heart Attack een stuk beter voor elkaar.
Maar jeetje wat een inspiratie en wat een ferme stap vooruit in vergelijking met het debuut.

Seven Seas Of Rhey was een hitje in de Uk overigens. Maar bracht de band nog niet de erkenning.

avatar van lennert
5,0
bikkel2 schreef:
Mooie waardering lennert!
Voor veel old school Queenfans is dit het meest gewaardeerde album.
In ieder geval een stijlvastere plaat met prograndjes.
Klein minpuntje is de produktie m.i. De drums bijv. zijn niet goed vastgelegd en de algehele sound is op opvolger Sheer Heart Attack een stuk beter voor elkaar.
Maar jeetje wat een inspiratie en wat een ferme stap vooruit in vergelijking met het debuut.

Seven Seas Of Rhey was een hitje in de Uk overigens. Maar bracht de band nog niet de erkenning.


Helemaal waar dat laatste, ik bedoelde in dit geval ook meer de Nederlandse fans, aangezien Killer Queen bij ons pas de eerste hit was. Maar ja, helemaal nu de marathon klaar is en ik toch ook flink wat jaren '80 albums en Innuendo hoge noteringen heb gegeven, blijkt wel dat voor mij alsnog de meest kunstzinnige kant die op dit album tentoon gespreid wordt, me verreweg het beste bevalt. Sterker nog, heb The March Of The Black Queen meteen weer opgezet, aangezien ik hier helemaal in vervoering van raak, helemaal bij dat stuk dat Taylor de zang overneemt.

avatar van LucM
4,5
Productioneel en compositorisch vind ik dat een stap voorwaarts tov. het debuut. Het epische The March Of The Black Queen (eigenlijk een nummer dat veel eerder werd geschreven en waaruit de groepsnaam voortkwam) reken ik tot één van de beste Queen-songs ooit.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:29 uur

geplaatst: vandaag om 02:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.