Queen - Queen II (1974)

Hoe oud was ik toen ik dit album heb gekocht en voor het eerst beluisterde.. 14 ? 15 ? Ik weet het niet meer. Maar wel dat ik een andere Queen tegen kwam dan de albums van A Night at the Opera en A Day at the Races. Een soort sprookjes album waarin ik, voor mijn gevoel, in een wereld terecht kwam van ‘A Good Queen and an Evil Queen’. En de muziek en de zang pasten volop in dat verhaal. Ruig, zoet, snijdend, bloedend, heavy, kwaadaardig, liefdevol. Noem maar de ingrediënten op van een strijd tussen twee Koninginnen uit een volwassen sprookjes verhaal en je hebt mijn beleving van dit album.

En reken maar dat ik onder de indruk was van dit Royale Geweld. Ergens een buiten het ‘gewone’ werk van de band. Alsof het een muzikale queeste van de band was.

Ergens heb ik de afgelopen jaren gespaard voor het betere boxen- en koptelefoon werk. En er zijn momenten dat ik mezelf helemaal terugtrek wanneer bepaalde albums (her)uitgegeven worden voor de apparatuur die ik dus heb aangeschaft. Vandaag is vrij voor dit album en ik daalde af naar dit album en zet de Dolby Atmos en Lossless High Resolution versie van Queen II op.

Een klein uur later open ik mijn ogen weer en besef dat ik weer gewoon in de woonkamer zit. Want ik ben weggeweest, ik heb gereisd, midden in de strijd van twee Majesteiten gestaan, heb in een surrealistisch schilderij gedwaald, heb in het episch centrum van de barok gestaan en voelde mij in het midden tussen vier muzikanten staan die mij in vervoering brachten met hun muzikale ziel.

Ergens zal ik nooit echt grip krijgen op dit album want het is voor mij een andere wereld van Queen uit een muzikaal boek wat ik niet vaak lees en hoor omdat er op elke bladzijde zoveel te beleven is. Een Processie.

Afgelopen maanden heb ik in spanning gewacht op de 'Collector's Edition Boxset' van mijn favoriete Queen plaat 'Queen II'. Vooral de op 'Side Black' in elkaar overlopende nummers 'Ogre Battle', 'The Fairy Fellar's Master-Stroke', 'Nevermore', 'The March of The Black Queen' en 'Funny How Love Is' vormen met elkaar een heerlijke luistertrip. Wat mij betreft hét hoogtepunt in het oeuvre van Queen.

De 2026 mix van 'Queen II' onderstreept dat maar weer eens, ook (of juist?) middels de instrumentale versie van het album. Ge-wel-dig hoe bovengenoemde nummers in elkaar steken én ook zonder zang van Freddie Mercury (maar gelukkig mét de koortjes) fier overeind blijven! Mijn waardering voor Queen is daardoor nog meer toegenomen, zeker wanneer je je bedenkt dat in 1974 nog inventief handwerk nodig was om met behulp van (enkel) 16 sporen, tapemachines, plakband en de voorhanden zijnde instrumenten tot dit resultaat te komen. Chapeau Queen!

Ook de overige nummers op deze LP vind ik geweldig. In de 2026 mix hoor ik bovendien details die mij voorheen niet waren opgevallen, terwijl ik deze LP écht heb grijsgedraaid. Tip: luister dit album vooral op een goede koptelefoon.

De 'sessions' CD is alles wat ik mij had kunnen wensen. Eindelijk worden dit soort opnamen door Queen uitgebracht! En wat een heerlijk kijkje in de keuken is het! Het getier van Freddie Mercury zorgt bij mij in ieder geval voor een grote glimlach. Jammer dat het (net als bij voorgaande Queen-boxsets) beperkt blijft tot één CD. Bijvoorbeeld bij The Beatles en (Freddie Mercury's idool) John Lennon doen ze dat wat mij betreft een stuk beter. Wellicht i.v.m. verlengen van copyrights, net als Bob Dylan?

Zoals hierboven aangegeven is opvallend genoeg de instrumentale CD een hele positieve verrassing!
Ik heb zitten genieten van ieder nummer, maar vooral de door Freddie Mercury geschreven nummers op 'Side Black' zijn fantastisch. Wat zitten die nummers goed in elkaar!

Wat mij altijd een beetje stoort aan Queen is de ogenschijnlijke geldbelustheid.
Hoeveel verzamel-CD's met steeds weer dezelfde nummers heeft Queen wel niet uitgebracht?
Ook op de Collector's Edition Boxset van 'Queen II' wordt weer oude wijn in nieuwe zakken verkocht.
CD 4 (BBC) en CD 5 (live) bevatten enkel opnamen die al meerdere keren in verschillende formats zijn uitgebracht. Niettemin heb ik genoten van de live-CD, omdat de nummers - afkomstig van verschillende optredens - één geheel vormen. Dat hebben ze toch wel goed gedaan.

Het boek en vinyl is geweldig. Je ziet ziet echt dat beide met zorg en aandacht zijn samengesteld.
Het boek is (wel) vooral een plaatjesboek, dus met opvallend weinig toelichtingen. Volgens mij hebben ze het hele archief van Brian May gescand en in boekvorm uitgebracht. Meer daarvan graag!

Ben benieuwd wat de volgende 'Collector's Edition Boxset' van Queen gaat worden.
Ten tijde van 'Sheer Heart Attack ' is Queen ook te gast geweest bij de BBC, dus er is nog voldoende (zeer goed smakende) wijn om opnieuw te verkopen. Zal zeker bij Queen niet aan dovemansoren zijn besteed.

Voor mij is Queen 2 een van de echte "coming of age" platen, Queen 1 ook trouwens. Ben zeer benieuwd naar de nieuwe mix. Bij Queen 1 was die fantastisch.

De nieuwe mix is echt geweldig, absoluut een forse stap vooruit. Ontzettend veel details en nuances komen nu echt uit de verf, in eigenlijk alle dimensies. Allerhande gitaarlijntjes, -loopjes en harmonieën komen nu aan het licht, waar die eerder in de schaduw van de ruis en compressie achterbleven. Ook qua drums gaat de beleving er een flinke slag op vooruit.

Voor mij benadrukt het ook maar weer hoe goed de nummers eigenlijk zijn, maar meer nog de kunde van alle vier leden op hún instrumenten (stem incluis), maar ook compositoire vaardigheden.

De hele box zou ik voor de meesten niet direct aanbevelen: het geheel ziet er mooi verzorgd uit, maar al met al vind ik het geheel wel wat sutterich in de zin van wat je krijgt voor een flink pak geld. Zeker daar de live opnames allemaal al eens eerder verschenen. Je zou zeggen dat ze wel meer opnamen uit die periode hebben.
En slechts één alternatieve take per nummer is mijns inziens wel wat mager. Zoals UU-art al stelde: o.a. The Beatles doen dat veel genereuzer en beter bij hun vergelijkbare uitgaven van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band, The Beatles (The White Album), Abbey Road en Revolver.
Ook de tekstuele cq informatieve inhoud van het boek, hoe mooi verzorgd ook, steekt bleekjes af bij dat andere viertal.

Dat de “side white” en “side black” nu in betreffende kleuren (jaja, ik weet dat beide officieel geen kleur zijn) geperst zijn, is natuurlijk een aardig idee. Al had ik het zelf toffer gevonden als ze een manier hadden gevonden om die twee op elkaar te persen, zodat er daadwerkelijk een side white en side black op één plaat was ontstaan. Twee afzonderlijke platen voelt toch een beetje als onnodig veel gedoe en overmatige verspilling van plastic.

Kortom: aan de lp of cd zullen de meesten genoeg hebben. De extra’s die dan ontbreken, zijn dan ook uitstekend te beluisteren via de streaming kanalen.

Marlene Dietrich - Picture Naast elkaar

Schijnt dat deze foto van Marlene Dietrich, voor de film Shanghai Express (1932) - MovieMeter.nl, de inspiratie is geweest voor de hoes van het album (en clip Bohemian Rhapsody). Mercury heeft gezegd “Then I will be Marlene”.

Dat is helemaal waar meneer!

La Dietrich heeft postuum veel sporen nagelaten bij diverse acts, die shoppen uit haar grote oeuvre. Morocco, Shanghai Express etc.