menu

Spinvis - 7.6.9.6. (2020)

mijn stem
4,03 (230)
230 stemmen

Nederland
Pop
Label: Excelsior

  1. Ze Slapen (5:08)
  2. Stuntman (4:05)
  3. Paon (4:08)
  4. Picasso (3:57)
  5. Scherven van Jou (4:26)
  6. 7.6.9.6. (4:01)
  7. Niet Vandaag (4:37)
  8. Hollywood (3:36)
  9. Parel * (4:33)
  10. Soms Breekt Er een Hart, Soms Blaft Er een Hond (3:11)
  11. Verzonnen Man (4:03)
  12. Een Reden (3:19)
  13. Je Begrijpt het Bijna (4:38)
  14. Nogensinde (3:02)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 52:11 (56:44)
zoeken in:
avatar van Boermetkiespijn
3,5
Zwaagje schreef:
Waarschijnlijk mis ik dan heel veel én heb ik geen verstand van (artistieke) muziek. Het zij zo.


Weet niet of je er verstand van moet hebben om het te kunnen waarderen. Als ik op deze site zie waar de mensen lovend over spreken, begrijp ik dat ook vaak niet. Soms is het een kwestie van je ertoe zetten de plaat nog een kans te geven, soms is het simpelweg je smaak niet. Verstand hebben van (artistieke) muziek heeft daar lang niet altijd iets mee van doen

Over deze plaat: de eerste luisterbeurt bevalt me eigenlijk al wel, het luistert lekker weg. Geloof zelfs dat ik het bedompte geluid van de mix best kan waarderen, ik zou deze ook zeker niet als plat bestempelen. Ergens past het prima bij de muziek op deze plaat. Word ook echt vrolijk van de verscheidenheid aan instrumenten die de revue passeren. Huidige favoriet is "Verzonnen Man".

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Grappig om erachter te komen dat deze plaat slechts 1 seconde korter duurt dan z'n voorganger. Dat vond ik een prachtig album met vele hoogtepunten, maar het had ergens ook iets langdradigs. Deze plaat maakt een veel bondigere indruk. Misschien vind ik het wel Spinvis' sterkste geheel sinds z'n debuut. Er ontbreekt ditmaal ook zo'n spoken word-achtige track, die ik meestal op zichzelf best kan waarderen maar die ook altijd een beetje de vaart eruit halen. Maar vergelijken is suf, want ook al is het steeds 'typisch Spinvis' te noemen (wat dat ook moge wezen) staat elk deel in dit oeuvre toch weer behoorlijk op zichzelf. En dat dit deel een prachtige toevoeging aan dat oeuvre genoemd mag worden, staat buiten kijf. De teksten lijken wat minder prominent dan doorgaans bij hem het geval is, zinnen worden wat vaker herhaald, soms is het bijna popmuziek te noemen. De arrangementen zijn altijd verrassend, maar nooit te geforceerd. En zoals iemand hierboven al stelde: bij elke luisterbeurt ontpopt een andere track zich tot favoriet. Bijzonder proces is dat toch altijd, waarmee zo'n bijzondere plaat zich in je hoofd nestelt. Helaas moet ik het wel stiekem ervaren, want m'n geliefde is er allergisch voor.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spinvis - 7.6.9.6. - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Spinvis - 7.6.9.6.
De Nederlandse muzikant Spinvis kleurt zijn eigenzinnige popliedjes dit keer werkelijk prachtig in en levert een album af dat met name in de avond fraai tot leven komt

Ik was tot dusver geen groot fan van Spinvis, maar ik ben echt onder de indruk van het nieuwe album van de Nederlandse muzikant. 7.6.9.6. valt vooral op door de prachtige instrumentatie, waarin meerdere lagen fraai op elkaar worden gestapeld tot een donker en broeierig klankentapijt. Het is een klankentapijt waarin de zachte stem van Erik de Jong uitstekend gedijt en waarin de bijzondere verhalen die de Nederlandse muzikant vertelt tot leven komen. Ik vond het in het verleden vaak net wat te gekunsteld klinken, maar 7.6.9.6. staat vol met wonderschone popliedjes die ik na één keer horen in het hart heb gesloten. Voor mij een enorme verrassing deze nieuwe Spinvis.

Ik heb het echt heel vaak geprobeerd, maar ik had tot dusver niet zoveel of zelfs helemaal niets met de muziek van Spinvis. Ik vond de songs van het alter ego van de Nederlandse muzikant Erik de Jong altijd wel bijzonder, maar het raakte me niet, waardoor zijn albums weer snel uit beeld verdwenen, alle zeer lovende recensies ten spijt. Dat kan natuurlijk, want smaak is iets heel persoonlijks en Spinvis was kennelijk niets voor mij.

Ik had door de ervaringen uit het verleden dan ook geen hoge verwachtingen van het nieuwe album van Spinvis, maar ook 7.6.9.6. wilde ik wel beluisterd hebben. Waar ik in het verleden keer op keer vrijwel onmiddellijk hoorde dat het niets voor mij was, vond ik het nieuwe album van Spinvis direct mooi. Het is volgens mij niet zo dat Erik de Jong op zijn nieuwe album opeens hele andere muziek maakt, wat mijn totaal andere luisterervaring bijzonder maakt.

Als ik 7.6.9.6. vergelijk met mijn beleving van de vorige albums van Spinvis, vind ik met name de instrumentatie op het nieuwe album veel mooier. 7.6.9.6. is voorzien van een warm geluid dat uit vele lage bestaat. De basis bestaat uit donkere en organische klanken, waarop uiteindelijk nog flink wat andere instrumenten, waaronder strijkers worden gestapeld, wat zeer fraaie klanken oplevert.

In de ruim vijf minuten durende openingstrack Ze Slapen wordt de spanning prachtig opgebouwd en wordt het geluid steeds wat voller, zeker als aan het eind ook nog wat elektronica wordt ingezet. Het kleurt fraai bij de zachte zang van Erik de Jong, die ook voor 7.6.9.6 weer teksten schreef die nieuwsgierig maken. De Nederlandstalige teksten zaten me in het verleden wel eens in de weg, overigens niet alleen bij beluistering van de muziek van Spinvis, maar bij beluistering van 7.6.9.6. is mijn oude weerstand tegen het gebruik van het Nederlands in de popmuziek volledig verdwenen.

Direct in de openingstrack viel de mooie instrumentatie me op en deze is ook in de tracks die volgen van een bijzondere schoonheid. Het is een instrumentatie waarin bijzondere klanken steeds prachtig samenvloeien en het is een instrumentatie waarin van alles gebeurt. Ik vond de muziek van Spinvis in het verleden wel eens net wat te kaal of juist te gekunsteld klinken, maar het geluid op 7.6.9.6. echt wonderschoon.

Het is een geluid dat me wel wat doet denken aan het geluid op Nacht van Henny Vrienten. Dat was, zoals de titel al doet vermoeden, een album van en voor de nacht en dat vind ik 7.6.9.6. van Spinvis ook. Zeker in de avonduren komt het nieuwe album van Spinvis makkelijk tot leven en valt keer op keer niet alleen op hoe mooi Erik de Jong zijn nieuwe album heeft ingekleurd, maar ook hoe bijzonder zijn popliedjes zijn. Het nieuwe album van Spinvis is overigens tijdens de corona pandemie gemaakt en dat hoor je. Het album klinkt vaak wat weemoedig, maar klinkt ook wat minder helder, wat een hoop huisvlijt verraadt.

Als ik luister naar 7.6.9.6. kan ik me bijna niet voorstellen dat ik tot dusver zoveel moeite had met de muziek van Spinvis, want op het nieuwe album vind ik alles mooi. En waar de popliedjes van de Nederlandse muzikant in het verleden nauwelijks één keer de aandacht vast konden houden, blijf ik dit album beluisteren en wordt het echt alleen maar mooier. Ik ben vast niet de enige die in het verleden niet goed overweg kon met de muziek van Spinvis en ik raad daarom iedereen aan om eens te luisteren naar dit prachtig ingekleurde album vol geweldige popliedjes. Erwin Zijleman

avatar van ohmusica
3,0
Op de integriteit en vakbekwaamheid van deze muzikant valt weinig af te dingen alom gerespecteerd. Voor mij was de aantrekkingskracht van Spinvis het ongewone, de muziek iets abstract, de spitse teksten en de liedjes hypergevoelig en vooral veel donker. Het nieuwe album is voor mij wat teveel van het goede, maar ik moet erbij zeggen ik heb het pas een aantal keren beluisterd, want ik kom er niet goed doorheen, dus de kritische noot geheel onder voorbehoud. Ik weet niet of het aan de mix ligt, maar de zang kan ik hier en daar slecht volgen en sommige vioolpartijen maken in combinatie met de zang, het ook wat druk. Wat ik wel weet is dat Erik naar eigen zeggen, tijdens de inteligente lockdown, alle tijd van de wereld heeft gehad om eraan te sleutelen. Als een banketbakker heeft hij laagje voor laagje opgebouwd met onderdelen die deels op bestelling extern werden aangeleverd. Het resultaat is fraai, en het album wordt alom goed ontvangen. Mogelijk is er wel sprake van een kleine stijlbreuk, waarbij Spinvis garen bij weet te spinnen. Wie weet dat enig voorbehoud door deze dwarsligger (met de unieke cijfercode van het album) alsnog van het slot kan.

avatar van WoNa
4,0
Die stem van Erik de Jong of Spinvis zal altijd wel een dingetje blijven bij mij. De lijzige manier van zingen is niet echt waar ik normaal gesproken op zit te wachten. Het gevolg was dat ik niet lang naar de platen van Spinvis kon luisteren. Met zijn, nu voorlaatste plaat, 'Trein Vuur Dageraad', zette zich echter een kentering in. Ik kan niet echt uitleggen waarom, maar door de muziek op die plaat werd het luisteren naar de stem niet langer een straf. De nummers waren minder schetsmatig en te fragmentarisch naar mijn mening.

In 2017 zag ik de band live op Bevrijdingspop in Haarlem en was best onder de indruk van het muzikale niveau dat op het podium ten beste werd gegeven. Dat samen maakte dat ik best benieuwd was toen ik las dat er een nieuwe plaat werd aangekondigd. Welke kant zou het kwartje opvallen? Want een kwartje was Spinvis inmiddels wel geworden bij mij.

Getooid met een mysterieuze titel, 7.6.9.6., zette ik de plaat vol verwachting op. Die verwachtingen werden niet beschaamd. Maar eerst die titel. Wat schuilt daar achter? Helemaal niets blijkt, behalve voor mensen voor wie dit toevallig een pincode is, zoals de bio snedig opmerkt. Spreek het uit en je hoort een melodietje: hoog, laag, hoger, laag.

7.6.9.6. is, voor een deel, een coronaplaat. De basis was klaar toen we in intelligente lockdown gingen, maar de details niet. Stukjes muziek en achtergrond zang kwamen naar het e-mailadres van Erik de Jong toe, die alles in elkaar knutselde zoals hij dat bij zijn eerste plaat deed, die ook in splendid isolation tot stand kwam. Met één groot verschil: inmiddels zit iedereen op de nieuwe Spinvis te wachten.

Al diegenen die zich tot de wachtenden rekenden zijn op 2 oktober op hun wenken bediend. Ik zit te luisteren naar een aantal prachtige liedjes waarbinnen niets vanzelfsprekend is. De details buitelen over elkaar heen en maken de mid-tempo liedjes onnoemelijk levendig. De overdaad maakt 7.6.9.6. een genot om naar te luisteren. Er lijkt genoeg te gebeuren om 100 luisterbeurten later nog steeds nieuwe details te kunnen ontdekken. Die op de voorgrond zijn overduidelijk, maar er is zoveel meer.

Met dit werk lijkt De Jong een brug te slaan tussen kleinkunst en pop. Liedjes die in cabaret vrijwel geen andere rol zouden hebben dan een verhaal in een show te ondersteunen, worden hier uitgebouwd tot zelfstandige popnummers met zwierig melancholische arrangementen. De wereld van Spinvis is immers altijd in mineur en afwachtend, beschouwend van aard en sfeer. Tegelijkertijd pakt hij iedereen die hier bevattelijk voor is direct in.

Luisterend naar de nummers, lijkt het vrijwel onbestaanbaar dat er een moment geweest is, waarop Erik de Jong op zijn zolder of oefenruimte zat met alleen een akoestische gitaar en de liedjes die wij nu kunnen horen op 7.6.9.6. daaruit tevoorschijn toverde. Ze zijn zo vol en toch zo ruimtelijk en rijk, dat één man, één gitaar (of keyboard, vooruit) onbestaanbaar lijkt. Een gedachte die ik niet vaak heb, omdat het doorgaans heel bestaanbaar is bij artiesten die in liedjes doen. Sterker, dat ik ze zelf zou kunnen spelen, wat bij veel songs ook het geval is.

Kortom, op 7.6.9.6. gebeurt heel erg veel. Een plaat waar ik nog lang niet klaar mee ben. In de afgelopen dagen heb ik op zijn best eerste indrukken op kunnen doen, die allemaal zeggen: hier gebeurt iets bijzonders. Zelfs die stem past er helemaal bij. Het heeft er alle schijn van dat we elkaar gevonden hebben.

Het bovenstaande is ook gepubliceerd op WoNoBloG.

avatar van Ponty Mython
3,0
Het blijft toch een dingetje bij mij als De Jong een poging doet om echt te zingen. Met de zang in opener Ze Slapen, Een Reden en Je Begrijpt Het Bijna kan ik helemaal niks en het klinkt naar mijn idee ook nergens naar, maar in Scherven van Jou en het titelnummer 7.6.9.6 klinkt het weer best aardig. Misschien moet hij gewoon geen poging doen om ook de hoge noten proberen te halen. Stuntman, Picasso, Soms Breekt Er Een Hart en Verzonnen Man zijn leuke nummers met fijne instrumentatie en redelijke zang, al moet je niet teveel achter de bij Spinvis vaak onzinnige teksten zoeken. We hebben hier in ieder geval niet te maken met een meesterpoëet. Daarnaast hebben we nog een aantal weeïge, melancholische nummers die (te) weinig opzienbarend zijn en wat Spinvis al veel beter heeft gedaan op vorige albums. Hollywood is zelfs een uitermate vervelend nummer, met vreselijke zang en het slechtste wat 7.6.9.6. te bieden heeft. Op de nietszeggende afsluiter Nogensinde waant De Jong zich een (derderangs) Erik Satie. Een nipte voldoende.

avatar van Gert1980
1,0
Pinsnider schreef:
Hola begrijp me niet verkeerd. Ik ben gek op poëtische teksten waar je zelf een interpretatie op los mag laten en waar je bepaalde gevoelens bij krijgt, maar bij spinvis krijg ik soms de indruk dat hij te ver doorschiet en dan werkt het bij mij op de lachspieren... ok ok er is soep....


Precies dit.
Ik ben al jaren bekend met zijn werk, Radio2 heeft nogal de neiging het zijn luisteraars door de strot te duwen, maar ook ik krijg er in die mate jeuk van dat ik de behoefte voel me meteen maar helemaal om te kleden.
Hoorde deze plaat afgelopen weekend bij vrienden, maar vroeg halverwege of ze alsjeblieft iets anders wilden opzetten.

Dat pretentieuze geneuzel van Spinvis kan ik zo niet tegen.

avatar van AstroStart
4,5
Het album begint een beetje ingedut met Ze Slapen, maar komt daarna op gang met het prachtige Stuntman. Een nummer met een breekbare tekst over een man op leeftijd, maar waar op gedanst kan worden. Op het eind The Who-verwijzing. Paon heeft fijne jazzy drums en het verhaal erachter is natuurlijk schrijnend. Picasso heeft een heerlijke zorgeloze, onschuldige tekst en behoort nu al tot één van mijn Spinvis-favorieten. Mijn absolute favoriet komt daarna: het melancholische Scherven van Jou. Heerlijk die strijkers. Ontzettend knap dat Spinvis drie (Stuntman, Picasso, Scherven van Jou) van zulke toppers op één album weet te zetten.

Maar daarna wordt het allemaal iets minder. 7.6.9.6 doet me niet heel veel. Dan komt er nog een lichtpuntje in de vorm van Niet Vandaag, maar het kolderieke Hollywood tackelt de losgekomen emoties en we zijn weer terug bij af. Verzonnen Man is een groeier, kan dit nummer steeds meer waarderen. Je Begrijpt Het Bijna: heerlijk nummer met geweldige climax. Daarmee had het album wel mogen afsluiten, want Nogensinde doet me weinig.

Kortom, de beste nummers uit oeuvre van Spinvis staan op dit album. Kant A is 5 sterren, Kant B komt op 4 (en wordt gered door Niet Vandaag en Je Begrijpt Het Bijna).

avatar van Melodic Fool
4,5
Inmiddels is Spinvis uitegroeid tot één van mijn favoriete artiesten die in het Nederlands 'zingt'.
Ik keek dan ook erg uit naar deze plaat. Al viel het op het eerste gehoor best wel tegen..
Even kwam het op mij over of de fanboys op deze website meteen in bias de volle mep gaven wat tot het gemiddelde leidde. Ik beschouw mij wellicht ook als fanboy dus, maar zulk stemgedrag heb ik een hekel aan. Zelfde geldt voor snelle haatstemmen. Beiden is kortzichtig voor zo'n artiest.
Toch was ikzelf ook even kortzichtig: Ik miste die typische originaliteit in de muziek, de directheid en vooral de gekte van hem in deze nummers.

Tot ik het nog eens aandachtig luisterde met oordopjes in op de fiets.

En ik begrijp het bijna.
De schoonheid van deze plaat zit in de details. In de instrumentatie, in de prachtige akkoordenschema's en, als je ervan houdt; in die teksten natuurlijk. Dat laatste is voor mij op deze plaat weer goed te volgen, wat ik liever heb dan zijn teksten in de stijl van zijn eerste twee albums (hoewel ik dat inmiddels ook kan waarderen en cool vind).

geef nou maar toe
je bent hier verdwaald
de droom is nog altijd mooi
maar allang achterhaald


Maar meer dan ooit vind ik juist de muziek op deze plaat zo verschrikkelijk mooi.
All in all, beschouw ik deze plaat nu als zijn meest consistente album en misschien wel zijn 'mooiste' - whatever that means en zijn toegankelijkste, zonder afgezaagd te zijn.
Ja nu ben ik overtuigd. Maar favorieten kan ik inmiddels niet meer kiezen.

En dan te bedenken dat Oom Spinvis vrijwel de hele plaat weer eens als vanouds thuis zelf in elkaar heeft gezet.
Mad Respect.

avatar van dafit
4,5
Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat Spinvis verraste met zijn op zijn zolderkamer in elkaar geknutselde debuutalbum met volstrekt originele, afwijkende teksten. Voor 7.6.9.6. moest hij wegens corona noodgedwongen op een vergelijkbare manier te werk gaan. De muzikanten namen hun partijen op in verschillende studio’s en Erik de Jong naaide die in zijn huis in Nieuwegein aan elkaar.

Het is knap dat je daar niks van terug hoort op dit album dat muzikaal uitstekend in elkaar steekt. Neem alleen al de mooie opbouw van Ze Slapen, dat sober begint met slechts een akoestische gitaar en met violen steeds verder aanzwelt. In Paon, een ode aan het overleden bandlid Julius de Pauw, klinken die strijkers ook, maar is het vooral het haast Radiohead-achtige drumwerk dat de aandacht trekt.

Ook dit keer is het genieten geblazen van de teksten, waarin weer tal van tragische personages opduiken. Zoals de niet zo geliefde stuntman die steeds maar weer iemand anders moet vervangen (Stuntman) en een acteur die op Travolta lijkt, maar het nooit heeft gemaakt in de filmwereld (Hollywood). Het minst cryptisch is de tekst van het met prachtig koor opgesierde Parel. “Duizend jaren hiervandaan / Ziet een kind hetzelfde licht / Op jouw parelmoer gezicht/ Ik heb je eventjes gekend/ In een eeuwig ogenblik”, zingt de bijna 60-jarige De Jong over Vermeers Meisje met de Parel.

Een stuk vrolijker zijn single Scherven aan Jou en vooral het feestelijke Verzonnen Man, met handgeklap en blaasinstrumenten, dat ongetwijfeld ooit gaat uitgroeien tot een live-favoriet. Daar staan een paar melancholische liedjes tegenover, waar Spinvis ook altijd in uitblinkt. Een mooier instrumentaal outro dan op de titeltrack ga je dit jaar niet horen. Andere favoriet is het ontroerende Je Begrijpt Het Bijna, met koortjes en zowaar een gitaarsolo.

Dat net niet begrijpen is misschien wel de essentie. Door het met dit album vergezelde dikke boek vol met herinneringen - flarden van aantekeningen, vage foto’s, sms'jes en tekeningen zonder context - en de songteksten begrijp je bijna ‘wat in de liedjes zit’, maar de puzzel is nooit helemaal af. Zo raak je niet snel uitgekeken op dit misschien wel meest consistente Spinvis-album tot dusver, dat wat minder grote uitschieters telt dan Tot ziens, Justine Keller (2010) maar net even sterker is dan voorganger Trein Vuur Dageraad (2017). 7.6.9.6 is een plaat om je aan op te warmen tijdens deze herfst.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:20 uur

geplaatst: vandaag om 17:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.