menu

Matt Berninger - Serpentine Prison (2020)

mijn stem
3,83 (226)
226 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Concord

  1. My Eyes Are T-Shirts (2:40)
  2. Distant Axis (4:25)
  3. One More Second (5:23)
  4. Loved So Little (4:55)
  5. Silver Springs (3:54)
  6. Oh Dearie (3:16)
  7. Take Me Out of Town (4:12)
  8. Collar of Your Shirt (5:14)
  9. All for Nothing (3:06)
  10. Serpentine Prison (4:32)
totale tijdsduur: 41:37
zoeken in:
avatar van deric raven
4,5
De prachtige geschilderde albumhoes van Serpentine Prison illustreert Matt Berninger alsof hij net precies heeft geposeerd voor het intieme televisieprogramma Sterren op het Doek. Een op leeftijd rakende oudere geest die zich comfortabel ontspannen settelt op een ongemakkelijke stoel. De sobere verzadigde tevreden ouwe lullen huisvader houding. Is Serpentine Prison dan ook een sobere ouwe lullen plaat geworden? Jazeker, maar wel eentje met de schoonheid van een bijzondere hoge klasse, zoals we van de frontman van The National gewend zijn.

Zijn eerste echte soloplaat, die veel sterker aansluit bij zijn identiteit dan de voor Matt Berninger begrippen springende popplaat Return to the Moon die hij samen met Brent Knopf onder de naam EL VY heeft uitgebracht. Toch werkt hij ook nu niet helemaal alleen, en krijgt hij hulp van de multi instrumentalist en tevens befaamde producer Booker T. Jones. Het is hierdoor echter geen standaard vintage soulalbum geheel geworden, maar wel een sfeervolle herfstplaat, die vreemd genoeg al in mei vrijwel afgerond op de plank belandde.

Werd de zanger op I Am Easy to Find nog getriggerd door de bijdrage van vrouwelijke gastzangeressen wat vrij luchtige songs opleverde, hier is de stemming weer kenmerkend somber. Alsof die manische uitspattingen nodig zijn geweest om vervolgens nog dieper in zijn fragiele ziel te duiken, op zoek naar de ware Matt Berninger. Een kwetsbare, licht neurotische persoonlijkheid die zijn singer-songwriterschap loskoppelt van het veilige The National.

Het warme bezielende seventies toetsenwerk van Booker T. Jones in One More Second en het met blazers en strijkers georkestreerde Loved So Little en het zonsverduisterende vredige violenspel van Collar of Your Shirt zorgen ervoor dat de hierdoor verwende vocalist in een heerlijk opgeschud en opgemaakt bedje beland. Het druilerige tijdloze niks moet, alles mag zondagochtend gevoel. Niet vooruit te branden, waarna je partner met een lekker warm kopje koffie komt aanzetten. Dat alles ademt Serpentine Prison in al zijn eenvoud uit.

Het is dan ook geen moeilijke complexe plaat geworden en dat hoeft ook niet. Matt Berninger heeft nog steeds dat breekbare van de underdog in zijn stem, die noodgedwongen de ring betreed. Het is geweldig hoe eerlijk typerend hij die voordeur wijd opent voor de buitenwereld en daarin die heerlijke slide gitaar klanken verwelkomt in de knusse huiskamer beleving van het zalige My Eyes Are T-Shirts. Talrijke verwijzingen naar de jaren tachtig zijn er in het krachtige opzwepende drumwerk en explosieve postpunk gitaaruitbarstingen van het overtreffende ultieme hoogtepunt Distant Axis. Betere popsongs zijn er voor mijn gevoel in 2020 niet verschenen.

Zijn er nog duidelijke verrassingen te horen op Serpentine Prison? Niet echt, al dwalen er op Oh Dearie wel de nodige basis countryrock gitaarakkoorden rond. Geen overduidelijk kampvuur liedje, daarvoor heeft het net teveel de charme van een huiselijke openhaard song. Met de Burt Bacharach achtige instrumentale maniertjes op het afsluitende titelstuk Serpentine Prison wordt op vriendschappelijke wijze de samenwerking met Booker T. Jones passend beëindigd.

De beeldende omgeving van de praat-zingende bariton vocalist is nog altijd gevuld met twijfelingen die in de teksten als stekende muggenbeten pijn blijven doen. Daarnaast zijn er genoeg kleine ongedwongen gelukmomentjes die zich als glinsterende vuurvliegjes in het donker laten vangen. Matt Berninger zal voor eeuwig die depressief ogende zeurende romanticus met een negatief zelfbeeld blijven, de gedeelde openheid siert hem. Serpentine Prison past perfect in deze tijd doordat de intimiteit ook zeker live het beste in een kleinere setting tot zijn recht komt. Het nieuwe beleven staat hierbij sterk op de voorgrond.

Matt Berninger - Serpentine Prison | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van rebjuh
4,0
Thekillers87327 schreef:
Helaas veel minder dan the national, maar zo gaat dat meestal bij zangers van bands die een solo album maken. Saai, veilig en automatische toer zijn de woorden die in me opkomen. Slecht ? Zeker niet, alleen alle nummers die als 1 nummer klinken is iets teveel van het goede.
Hoop snel op nieuwe materiaal van the national


Nja, ik denk dat je het ook niet teveel moet vergelijken. Het is immers een solo-album.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Matt Berninger - Serpentine Prison - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Matt Berninger - Serpentine Prison
Het regent momenteel fraaie herfstplaten en ook The National voorman Matt Berninger draagt een bijzonder fraaie soundtrack vol stemmige klanken aan, die perfect past bij het seizoen

Matt Berninger kennen we natuurlijk van The National, de band die de afgelopen twintig jaar driftig strooide met uitstekende albums. Met zijn eerste soloalbum laat de Amerikaanse muzikant een andere kant van zichzelf horen. Serpentine Prison is een stemmig maar buitengewoon fraai ingekleurd singer-songwriter album, waarop Matt Berninger de zware thema’s en een flinke dosis melancholie niet schuwt. Het past allemaal prachtig bij de kille en donkere avonden van het moment en bij de bijzondere tijd waarin we momenteel leven. Serpentine Prison is niet de eerste, maar wel een van de mooiste soundtracks van de herfst van 2020.

De Amerikaanse muzikant Matt Berninger stond in 1999, samen met onder andere Aaron Dessner, aan de basis van The National. De band uit Brooklyn, New York, staat sindsdien garant voor geweldige albums, met het vorig jaar verschenen I Am Easy To Find als voorlopig laatste wapenfeit. The National collega Aaron Dessner profileerde zich sindsdien nadrukkelijk als producer (Taylor Swift, Hannah Georgas, The Lone Bellow), wat Matt Berninger ruimte gaf voor het opnemen van een eerste soloalbum.

Dat soloalbum is deze week verschenen en Serpentine Prison is wat mij betreft een erg mooi album geworden. Matt Berninger dacht oorspronkelijk aan een album met covers, maar uiteindelijk schreef hij de ene na de andere eigen song en werden de covers uiteindelijk allemaal verdreven.

Matt Berninger maakte Serpentine Prison samen met producer, muzikant en legende Booker T. Jones en deed bovendien een beroep op een aantal gastmuzikanten, onder wie Brent Knopf (met wie hij een paar jaar geleden een album maakte als El VY), The National bassist Scott Devendorf, David Bowie bassist Gail Ann Dorsey en Andrew Bird.

Matt Berninger schuwt in de teksten op het album de sombere thema’s niet en staat stil bij isolatie, echtscheiding en depressies. Het zijn thema’s die passen bij zijn stem, die nu eenmaal minder geschikt is voor zonnige popliedjes. Ook de inkleuring van de songs op Serpentine Prison sluit aan bij de soms behoorlijk donkere thematiek.

Het is overigens een bijzonder fraaie inkleuring, die niet alleen donker maar ook wat broeierig aan doet en wel wat doet denken aan een aantal albums van Robbie Robertson en aan de producties van Daniel Lanois. Het is een instrumentatie die bestaat uit meerdere lagen, maar het geluid zit ook vol ruimte en is nooit te zwaar.

Serpentine Prison is een album dat is gemaakt voor de avonduren, want met name als de zon onder is komen de fraaie klanken op het album fraai tot leven. Met name het gitaarwerk op het album is prachtig, maar ook de ruimtelijke klanken van met name piano, orgels (uiteraard van de oude meester Booker T. zelf) en keyboards dragen nadrukkelijk bij aan het zeer sfeervolle en vakkundig geproduceerde geluid op het eerste soloalbum van Matt Berninger.

Het zijn klanken die uitstekend passen bij zijn aangenaam donkere stemgeluid, dat weer uitstekend past bij de songs op het album, die voldoende ver verwijderd blijven van de muziek van The National en allemaal in het hokje singer-songwriter passen. Serpentine Prison is niet zonder meer geschikt voor fans van The National, maar liefhebbers van singer-songwriters met een voorliefde voor stemmige klanken en flink wat melancholie kunnen waarschijnlijk goed uit de voeten met dit album.

Ik ben zelf niet per se een groot liefhebber van de stem van Matt Berninger, maar de zang op Serpentine Prison zit me echt nergens in de weg en bevalt me meestal zelfs erg goed. Het geldt nog in veel sterkere mate voor de instrumentatie op en productie van het album. Het is een rijke en veelkleurige instrumentatie die de kille herfstavonden van het moment steeds mooier inkleurt en de tweede lockdown een stuk draaglijker maakt. Ik was het afgelopen jaar zeer te spreken over de producties van Aaron Dessner, maar ook het soloalbum van zijn collega Matt Berninger mag er absoluut zijn. Erwin Zijleman

4,0
Wat wordt kant A v/d plaat wondermooi afgesloten met de parel Silver springs. Muziek die je volle aandacht vereist en verdient, dit bij uitstek in de 'stille uurtjes.....een nachtplaat, een herfstplaat, een zeer mooie plaat.

4,0
Ome Matt voor het eerst echt solo. Zonder de broertjes Dessner en Devendorf, zonder Brent Knopf en zonder een wagonlading gastzangeressen (goed, Gail Ann Dorsey mag nog wel meedoen). Met levende legende Booker T. Jones achter de productieknoppen. Die verzorgt het album van de nodige orgeltjes, viooltjes en trompetjes, wat een warme sfeer creëert. Verder klinkt het vooral als The National.

Dat is niet raar, met zo'n karakteristieke zangstem als Berninger. Het is ook niet erg, vind ik. Matt Berninger klinkt hier vooral als zichzelf, een blanke man van middelbare leeftijd, die zijn mijmeringen drapeert over ontspannen achtergrondmuziek. De neiging om het geluid te vernieuwen, die The National op de laatste 2 albums nog wel eens opbrak, ontbreekt hier - en dat is best verfrissend.

Is alles dan hosanna? Zeker niet! 'My eyes are T-shirts, they're so easy to read' is wel een heel flauwe metafoor, zeker voor Berningers doen. Oh Dearie is mij te veel kampvuur-altcountry. Verder is het een prima album, met nummers als One More Second, Loved So Little, All or Nothing en de titelsong als hoogtepunten.

avatar van ZERO
3,5
Zoals ik eerder aangaf en hier ook wel vaker teruglees, begin ik stilaan wat last te krijgen van National-moeheid. Toch vind ik deze soloworp van Matt Berninger een leuke plaat, maar ook weer niet echt meer dan dat.

Vooral de 2e helft van het album vind ik qua niveau het beste sinds High Violet. Positief vind ik ook dat er maar 10 nummers opstaan, dat zorgt wat mij betreft toch voor een constanter niveau en minder missers.

Ik vrees echter dat deze na een tijdje misschien ook wel weer in de vergetelheid zal geraken bij mij.

Distant Axis doet me trouwens denken aan een ander nummer, ik denk van The Decemberists, maar ik kan niet meteen ontdekken welk. Iemand?

Favorieten: Take Me Out of Town, Collar of Your Shirt

3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 11:41 uur

geplaatst: vandaag om 11:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.