Matt Berninger - Serpentine Prison (2020)

IK heb de LP gisteren aangeschaft, na een paar luisterbeurten op Spotify. Dit is gewoonweg prachtig mooi. Daar is geen ander woord voor. Met The National had ik tot op heden helemaal niets, al heb ik de laatste wel gekocht in een afgeprijst pakket als derde keuze. Later meer.

Future Islands heeft One More Second geremixt, heel erg tof!

Matt Berninger - One More Second (Future Islands Remix)

Titmeister

Ik had hem al gehoord, bijzondere samenwerking en ook een fijne versie van het nummer idd

Poeh, dat is inderdaad een vette remix zeg!

Wat betreft dit album: ik ben gek op een aantal nummers (One More Second, Loved So Little en Serpentine Prison), maar ook redelijk wat nummers doen me weinig tot niks. Dat maakt dat ik uitkom op een magere 3,5*.

Zo juist, na nog een aantal luisterbeurten er nog een halfje bijgedaan. De schoonheid van eenvoud, zo kan ik dit album misschien het beste omschrijven. Niemand doet hier zijn best om te laten zien dat hij beter is of belangrijker is dan een ander. Zo kan het zijn dat de slagen op een bongo (o.i.d.) net zo belangrijk zijn voor de sfeer van een nummers als een bas gitaar of orgel. Dat is niet vaak op platen. Alles dient het collectief, de gezamenlijke prestatie.

Op een bepaalde manier is dit dan ook een aparte plaat. Als ik er 100% objectief naar zou luisteren, kan ik alleen maar toegeven dat er bijna niets gebeurt. Totale verstilling. Maar dat lukt niet. In alle nummers zitten er momenten waarop met een minimum inspanning een maximaal effect wordt bereikt. Een klein melodietje kan de luisterervaring direct op zijn kop zetten, omdat hij 100% effectief is.

Over dit alles bromt Berninger zijn teksten. Dat is de enig juiste conclusie die ik kan trekken. Maat het is zo mooi. Daar waar ik met zijn band de grootste moeite heb om er muziek in te horen, die mij aanspreekt, is het hier vanaf seconde een raak. Vreemd genoeg had ik dat gevoel al toen ik de recensie las. Ja, daar haal ik regelmatig mijn informatie uit. Waar is Oene Kummer gebleven? Met hem liep ik bijna een op een in de jaren 90.

Kortom, Serpentine Prison is een geweldige plaat, die zich in het rijtje van dit jaar voegt, dat best lang is geworden.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

WoNa, welke recensie bedoel je precies?

deric raven schreef:

Recensie en interview in Oor en in NRC.

Matt heeft me live ooit zo enorm teleurgesteld. (Aardig beschonken op het podium. Daardoor vrij slecht. Zeer amateuristisch.)
Hierdoor heb ik een bepaald vooroordeel ontwikkeld rondom de beste man, die - ik geef het toe - echt nergens op slaat.

Muzikaal heeft Matt me zo vaak betoverd. En toch liet ik dit links liggen, door bovenstaande reden.
Tot vandaag. Toch maar eens aan beginnen.
En ik moet zeggen: dit doet mijn relatie met Matt enorm goed! Zéér positief verrast!
Misschien zelfs last minute het jaarlijstje in.

Ik vind dit echt een prachtplaat, en kende verder niks van de beste man of van The National. Naast zijn sobere stem is de instrumentatie echt heel erg mooi. Meandere orgels, gitaren en gedoseerde blazers maken dit echt een feest om met de koptelefoon te beluisteren. Prachtig geproduceerd. Het doet me regelmatig wat aan Nick Cave denken ten tijden van Push The Sky Away door de praatzang. Maar daar waar Cave met z'n laatste twee albums mij flink teleurstelde met zijn gedreuzel met drones, laat Berninger de muziek hier ademen. Ik vond 2020 maar een matig muziekjaar, dus slinger Sepertine Prison gewoon mijn top 5 in, van beste albums van het jaar. Pracht album!

Mooi kerstcadeautje deze plaat. Klinkt al direct heel fijn, maar verwacht ook nog dat hij verder gaat groeien. Jep, dat doet een mens goed.

Wij kijken regelmatig de Boterhamshow, en ik moet bij Berny (what's in a name!) elke keer denken aan Matt. Zeg nou zelf, de overeenkomsten zijn er

De Boterhamshow - Berny en de schoonmaakster | Facebook - nl-nl.facebook.com

One more second is wel een van de mooiste liedjes die ik dit jaar gehoord heb.

Oké oké, ik ga 'm luisteren. Al die tijd dit album op de frontpage wist mij niet te verleiden tot luisteren (vanwege zware National allergie). Nou vooruit, lees een paar pagina's in het topic en ik zie net ff te vaak dat niet-National-liefhebbers hier wel omgaan. Ben benieuwd, oordeel volgt

Ok, bedankt voor de aankondiging.

Mooi werk levert Matt (en de rest) hier af. Toch beklijft lang niet alles merk ik, hoewel de enkele uitschieters die mijn aandacht direct weten te grijpen van dusdanige schoonheid zijn dat dit solowerk op zijn minst een dikke 3.5 verdient.

Z’n schoen lijkt een schaduw van een slang achter te laten!
Ik wilde ook even wat zeggen over dit album...

Heerlijk !! Vanaf de eerste track ge-wel-dig. Ik ben groot fan van deze prachtige muziek

Ai overheen gelezen, dacht wat leuks te vertellen.
Hou mijn mond wel weer.

Hahahaha nee joh ik dacht ik meld het ff, maar je hoeft zeker je mond niet te houden hoor! Sorry als het grof/bot/bruut overkwam.

Dit album blijft maar groeien bij me, zeker nu ik sinds vorige week ook de LP huis heb gehaald, en heb dan ook besloten om hem op 1 in mijn 2020 Top 10 te zetten ten koste van Jonathan Wilson.

Wat is het nu wat me zo pakt bij deze? Ik ben fan van The National, maar niet in de mate dat ik ze normaal op 1 zet in lijstjes. Waarom dan deze plaat wel? Het moet haast wel de inbreng van Booker T. Jones zijn. Met zijn funky, maar toch ingetogen pianoloops en Hammond orgel schept hij een heerlijke laidback vibe die Matt past als een perfecte jas. Jones’ inbreng wordt nooit overheersend maar geeft de muziek daarmee wel iets meer soul, en dat is nu net wat The National mist (voor mij), hoe geweldig ze verder ook zijn. En aangezien ik van huis uit een hiphop- en soul liefhebber ben, is dit precies het element dat het doet voor mij. Goede keus van Matt, heerlijke plaat.

Het is niet slecht en het klinkt verzorgt. Maar veel meer dan muzikaal behang kan ik het niet vinden. Het is volkomen pretentieloos en hoewel dat ook best een positieve kant heeft vraag ik me toch af waarom hij dan zonodig muzikant moest worden. Een muzikant zonder pretenties had net zo goed schilder van zomerhuisjes kunnen worden. Ik heb hetzelfde met The National, het is muziek die van je afglijdt, een wolkje waar je doorheen loopt, ideaal voor in de AH, risicoloos, het gesublimeerde niets.

En toch is het niet slecht. Dat kan. De vraag is of ik, luisterend naar de 2020 borelingen, dit opneem in mijn overzichtlijstje. Want gewenning is een raar ding. Hoe langer je in de wolk zit of rondloopt in de supermarkt, ongemerkt en misschien ook ongewild merk je dat je voet het ritme volgt en je ineens nuances hoort die je eerder niet hoorde. Hmmm. Eigenlijk best wel lekker, relaxed, cool, volwassen, subtiel.

De stadia van herkenning die je doorloopt als je muziek luistert. Er is niets zo subjectief als muziek waarderen. Daarom kost het soms tijd, om het koren te scheiden, je niet te verliezen in de maalstroom van hypes en muzikale illusies. Een cijfer geef ik nog even niet. Of het een notering voor 2020 wordt hangt af van wat ik nog moet beluisteren. Na Bombay B. Club en Grimes is dit pas de derde van de twintig die ik vandaag moet beluisteren. Ik geef Matt alvast een +.

Brace yourself, incoming haatberichten en lage stemmen aanstaande

Maar een fijne winnaar hoor! Vernieuwend? Nee. Maar gewoon een plaat vol mooie liedjes.

Is dit net zo eentonig en generiek als alle The national-albums, of moet ik dit checken? (obligaat semi-haatbericht)

Lol! Ben er ook bang voor.
Toegegeven: op deze plek had ik hem niet verwacht, maar het is zeker wel verdiend. Serpentine Prison is gewoon een heel genietbaar album, met prachtige liedjes.

Hahahahaha, die zag ik niet aankomen. Van harte, Matt.