Gidge - New Light (2020)

Ik snap de link met Burial, maar ik vind dat Gidge een heel andere klankkleur hanteert. Ik zie meer parallellen met artiesten als Bonobo, Four Tet, Trentemøller en Bicep. Bijster origineel is het dus niet, maar Gidge pakt precies de juiste elementen uit de 21e-eeuwse electronic om er iets eigens van te maken. 2 dingen vallen me daarbij op: de uitmuntende productiekwaliteit en de warme sfeer die geschept wordt. Erg prettig album, dat fijn wegluistert.

Van die eerste name drop werd ik een beetje verdrietig - Bonobo staat in mijn boekje bekend als maker van de ietwat laffige midtempo meuk, die ideaal is voor jongskes uit de provincie voor wie o.m. techno, minimal en aanverwante te gedurfd is - dat geschreven hebbend, snap ik dat ik boter op m'n hoofd heb, omdat Bonobo - fabric presents (2019) voor mij de meest gedraaide uit de Fabric Presents serie is - goed voor gasten ook.

Deze Gidge is een aardig album, maar na een aantal draaibeurten denk ik dat ik Gidge - Autumn Bells (2014) beter vind, consistenter. Eens kijken hoe het album zich houdt de komende maanden. Mis trouwens wel de Biosphere referentie - en die is er wel.

Op de beste stukken is dit net zo organisch als Biosphere, alleen bij Biosphere kruipt de kilte wel via je broekspijpen omhoog. Dit is warmer en dat was Autumn Bells ook.

Biosphere hoor ik hier totaal niet in.. dat kruipt op goede momenten echt onder de huid, dit blijft nogal vlak allemaal.. plus biosphere is ook veel meer ambient natuurlijk.. Iets als Bonobo kan ik dan beter begrepen.. die heeft recenter ook wel wat van dit soort melodieuze house gemaakt geloof ik. Maar er wordt hier sowieso wel weer lekker met namen gesmeten alsof het niets is..
Die releases op Atomnation zijn overigens wel een beetje uit hetzelfde hout gesneden van wat ik zo zie, dus een tip voor de liefhebber wellicht.

De 'in your face' samples voelen voor mij wel heel Burial, dat onbehagen dat me doet denken aan Biosphere hoor ik hier ook wel bij vlagen in terug hoor. (bijvoorbeeld bij een Rotate Into Form)
Maakt het verder wat uit?

Een mooi album is dit geworden. De liedjes zijn stuk voor stuk heel gelaagd, waarbij ik vooral bij 'Over' echt bijna verdrink in de mooie laagjes, heerlijk. Stone|Shell is ook zo'n prijsnummer. Laatste deel raakte ik een beetje vermoeid van alles wat er gebeurde. Alleen het nummer Perimeter voelde te lang uitgesponnen, die had ik eraf gehaald en dan had je een mooi bundeltje. Of ik dit leuker vindt dan de genoemde namen betwijfel ik voor nu, maar heb het album ook pas net gehoord.

Ik zou even moeten kijken om welke fragmenten het gaat (stream het via Tidal en dan heb je niet altijd de titels bij de hand) - het gaat iig om het (imo) intense natuurgevoel mede mbv samples uit de natuur, maar zoiets blijft persoonlijk. Tussen dit album en Autumn Bells heeft Gidge ook meer ambient-achtige dingen gemaakt zoals Lullin.

Wel zeker iets voor Onderhond dit.

Van de week meermaals beluisterd en zojuist, tijdens de dis, nogmaals. En waar sommige electronic kan leiden tot onbalans in de peristaltiek (en spijsvertering), is dat met dit album absoluut niet het geval. It blends smoothly in en da's een beetje het bezwaar; de geluiden zijn erg fraai, de zanglijnen zweven over die van de synth heen, maar zijn soms te prominent aanwezig.

Met enige moeite kan je verwijzingen naar meerdere hedendaagse electronic acts horen - en opeens snap ik ook de verwijzing naar Bonobo, dat vond ik eerst nix, te slap, maar ik ontdekte dat het prima te draaien was om bij te praten tijdens een borrel op vrijdagmiddag. Dit is dus ook goedklinkende muziek om bij te socializen, misschien ook wel voor quality time van een bepaald soort. Later op de avond ben ik meer in voor wat zwaarders, met overrompelende bassen en plotse wendingen, muziek die je beetgrijpt.

Dit is meer soothing for the mind, relaxed - en in die zin is er wél een link met de vroege Biosphere, want Microgravity was/is sinds lang mijn ultieme afdraaiplaat: stress in de kop, spanningen in het lijf, languit liggen op de bank, Micorgravity draaien, soms wegdwalen, maar na afloop verfrist.

Stipte al aan dat ik Autumn Bells beter vind en daar blijf ik bij; dit is wel een goed draaibaar album en da's ook iets om mee te tellen. Muziek hoeft niet altijd een uitdaging voor het brein te zijn, soms wil je gewoon even afschakelen. Zet 'em voorlopig op 3,5*

Album van het jaar, of niet dan Mjuman?

Om maar de deur in huis te vallen: nee - dan denk ik eerder aan Sevdaliza, maar wat de GGD hier doet, who knows; dat doet me meer dan die hele Lana (en de is het wél geworden).

Schreef net: het scharniert ook een beetje rond de kardinale vraag wat doet je meer - een goed album dat je regelmatig draait of een uitstekend album dat je weinig draait - the choice is yours zou Geir Jensen zeggen (Microgravity, een uitstekend album).

Na een hele week te luisteren kan ik volmondig zeggen: inderdaad, Arthur! Wat een heerlijk album zeg.
Gidge past perfect binnen het rijtje van electronic ambient muziek waar ik geen genoeg van kan krijgen. Burial en Boards of Canada hebben er dus een nieuw broertje bij.

Meer van dat!

De vocalen zijn weer perfect in de muziek geïntegreerd, reikt tot verre hoogten af en toe. Ondanks wat mindere momenten wordt dit toch een kleine 4 denk ik, mooie plaat - zoals verwacht eigenlijk.

Die vindt dit veel te cheesy denk ik hahaha.

Nou nieuw zijn ze niet hoor...

Ik bedoelde dat het duo voor mij nieuw is, niet dat ze effectief nieuw zijn

Dit is weer verdomd lekker zeg. En Poa is spot on wat betreft de vocalen, ijzersterk hoe ze daarmee werken.

Mijn smaak is weer lekker doorsnee, tot nu toe springen voor mij de vier meest aangevinkte nummers eruit: Quasar, New Light, Over en Seems to Be Getting Closer. De vocals in die afsluiter, machtig mooi

Ik kende Gidge niet, maar ben nu verslingerd aan hun werk.

Dat vind ik één van de fijne dingen aan musicmeter: Soms word je op basis van een plaatje of een commentaar verleid om een totaal onbekend album te proberen, en zo ontdek je weer nieuwe pareltjes.

Dit, herkenbaar, zeker met dit album.

Ik ben de laatste om de power van de peer group (de medemuziekliefhebbers) te bagatelliseren, net zo min als die van de intrigerende hoesomslag, maar voeg daarbij wel het gegeven dat het album al eerste opfloepte bij de nieuwe releases, of het regelmatig opduiken in het 'draaierikken-topic'. Zoiets helpt het toeval wel

Ja, ik beweer ook niks anders, ik heb dit ontdekt omdat het op de startpagina van de site stond.

Voor mij ook de favorieten, al vind ik het hele drieluik op het eind sterk, met de afsluiter als kers op de taart - heerlijk wegdromen, vooral via de koptelefoon!

Ik verhoog hem naar 4,5*; idd kandidaat album vh jaar, Johnny Marr.

Klinkt wel aardig maar ik word er verder niet warm of koud van. Eens met degene die hierboven schrijft dat je dit moeiteloos kan opzetten tijdens de borrel. Het zou niet misstaan in een Chill-afspeellijst van Spotify. Dat Burial een grote invloed is, ligt er (wat mij betreft te) duimendik bovenop.

Waarschijnlijk omdat het 'makkelijk in het gehoor ligt' en 'fijn voor tijdens de borrel' dat ik dit wellicht erg goed kan smaken?!

Ik onderschrijf deze commentaren zeker en kan me best voorstellen dat de kenners of puristen het daarom wat slapjes vinden. Voor mij een heerlijk album: niet te moeilijk inderdaad en het is heerlijk wegzweven op New Light.

Album wordt hier regelmatig gedraaid, hoor - pet staat niet altijd naar 'purisme'; draai dit alleen niet in de latere, allenige uurtjes - maar dan draai ik ook geen Kompakt 18, 19 of 20 - eerder een Biosphere.

Draaifrequentie is misschien ook iets om mee te nemen in een totaalbeoordeling. Sommige albums die zeer gewaardeerd worden draai je niet zo heel vaak, maar als je ze draait, komen ze wel fiks binnen. Blue Train is het klassieke voorbeeld daarvan

Is het raar dat ik in een nummer als Perimeter GusGus hoor?!

Warme, zelfs gezellig klinkende plaat, met de titeltrack, Rotate Into Form en de afsluiter als favorieten. De vocalen zorgen vaak nog voor dat extra laagje, en gaan sowieso goed samen met de knisperende elektronica.

De indruk is wat minder verpletterend dan tijdens de eerste luisterbeurt, maar ik merk dat ik hier gretig naar teruggrijp. Blijft toch wel lekker.

4 sterren

Als we dan toch vergelijkingen aan het maken zijn.. wil ik daar graag The Field aan toevoegen. Doet het mij erg aan (terug) denken

Niet bijzonder genoeg wat mij betreft

Fijn album, van alles wat met hier en daar een toets van Burial, Jon Hopkins en nog het een en ander. Sluit mij wat dat betreft aan bij de woorden van aERodynamIC. Omdat ik het – voor mijn gevoel – net iets vaker/eerder heb gehoord voor nu 3.5 ster. Maar absoluut een fijne plaat!

Veel aandacht voor deze plaat die precies in mijn straatje zou moeten passen. De eerste nummers die ik tegenkwam deden me weinig maar de combinatie van muziekstijl en positieve geluiden maakte me toch benieuwd. Ik sluit me echter aan bij de minder enthousiaste berichten - zoals hieronder m.i. goed verwoord.


Dit voelt voor mij als de MacDonalds onder de elektronica: wel lekker zolang je niet echt probeert te proeven, maar zodra je dat ook maar een klein beetje doet valt op hoe plat/onsubtiel en smaakloos het is. Voor een plaat die zo op sfeer leunt vallen ook de lelijke geluiden - in The Cascades b.v. - extra op. Niet mijn ding.

Tja, vind dat daarentegen een vrij streng (cijfer) oordeel. Ik kwam op 3,25 - maar heb er 3,5 van gemaakt. Ter vergelijking: Fabric Presents Bonobo beoordeelde ik in eerste instantie ook vrij strak, maar toch bleef ik dat album draaien - blijkbaar zit er toch iets in, waardoor je het weer op zet. Dat geldt ook voor dit album: het is zonder meer goed in elkaar geschroefd, er zitten wel een paar haken en ogen aan, misschien (idd) niet overal even subtiel, maar toch het aanzwellen van de muziek, de vibe. Wat mij meer irriteert is dat het album duidelijk op effectbejag is gericht - maar dat is een kenmerk van veel muziek.

Af en toe een Big Mac vind ik trouwens geen levenszonde - al maakt het moment wel een heel groot verschil: 's zondags na 5 moet je geen trek in mac willen hebben

Dit is wellicht eerder een album om actief bezig zijn - was opvouwen, koken of de voorbereiding daarvan, foto's sorteren, mailtjes te sturen - te ondersteunen. Zeker niet geschikt voor reflectie of mentale mijmeringen. Dan gaan we liever naar Noorwegen

Helemaal eens Mju; ik kan dat ook goed volgen - ik eet ook wel eens bij de MacDonalds. Maar als je me voor een hamburger reviewsite (of culinaire gids) zou vragen er een rating aan te geven, zou dat toch niet hoger dan 2.5 worden

Op zich kan je redenering best volgen - en dat zal ik nog wel even toelichten - ik vond alleen 2,5 gewoon (te) weinig.

Van de week draaide ik nl Burial - Rival Dealer (2013) en waar velen de laatste track, Come Down to Us prachtig vinden, vind ik die überkitsch, de stroop lekt er bijna uit.

Welnu, terug naar deze Gidge - op sommige momenten wanneer het lekker Burialesk klinkt, wordt dat niet - voor mij - adequaat opgevolgd, maar volgt er een vocale sample/uitbarsting die voor mij dan echt te veel is, überkitsch zoals Come Down to Us. Dat is imo puur effectbejag - je ziet de smartfoons bij wijze van spreken al de lucht in gaan.

De vorige Gidge is een fijner album, Gidge was toen nog echt een 'underground' naam - het lijkt erop alsof hiermee de stap naar meer mainstream (Röyksopp V2) willen maken; vanuit die insteek zou je kunnen zeggen "electronic lite, stap 2" - maar dan doe je hen weer tekort.

Het label Atomnation verdient idd wel wat meer aandacht; ik kende wel een aantal van hun acts - meerder albums heb ik digitaal - ,wist niet dat het een NL label was, en moet bekennen dat ik het label 'ontdekte' toen ik bij Kompakt (Keulen) was. Het rare is dat ik - op dit moment - niet zou weten in welke NL platenzaak je dit soort labels kan vinden.