Black Country, New Road - For the First Time (2021)

Verdomme, wat hebben ze met Sunglasses gedaan.

Sunglasses is nu iets duisterder, zelf vind ik deze versie wel beter op de plaat passen. Als je de plaat afspeelt, en je vervangt de nieuwe versie door het origineel, dan vind ik het minder aansluiten. Neemt niet weg dat het gewoon van oorsprong al een brute vette song is.

Oei, dat viel mij ook wat tegen na de eerste luisterbeurt. De intensiteit lijkt teruggedraaid, vooral in de voordracht van de teksten . En klinkt raar om te zeggen, maar FUCK ME LIKE YOU MEAN IT was voor mij een essentieel onderdeel van dat nummer. Maar wie weet moet ik even wennen aan het nieuwe kapsel van deze inmiddels al goede vriend

Positief: Opus, wat een indrukwekkende klapper is dat

Ik vind het beide versies best vet. De nieuwe intro (doet wat denken aan Pink Maggit van Deftones) is heel dreigend en maakt het nummer nog beter. Het is inderdaad zo dat de zang minder intens begint in het tweede deel, maar als snel gaat het terug los zoals in de vorige versie.

Ik kan er wel wat mee!

Albumpje hoor, schlagenheim voor snobs. De rest van het gepeupel hoeft niet eens moeite te doen om nog wat uit te brengen dit jaar, toch aerobag?

Wat random hersenspinsels:

Instrumental kende ik nog niet en komt heerlijk binnen. Sunglasses is inderdaad iets minder krachtig maar blijft nog steeds retespannend muzikaal, vind ik. Alleen die zanglijnen komen minder uit de verf, erg jammer en begrijpe wie begrijpe kan. Het album had dus nóg beter kunnen zijn.

Athens, France daarentegen blijft fier overeind staan - ondertussen al een nostalgische kraker uit onze jeugd geworden.

Ja hij is steengoed hoor, kunnen wel moeilijk gaan doen over aangepaste versies of dat zo'n beetje het hele album al wel bekend was, maar het is een grand slam van een release, een home-run van een langspeler, THE ABSOLUTE PINNACLE OF BRITISH ENGINEERING. Zo'n type album dat maar één keer in de zoveel tijd langs komt. En dat mogen wij meemaken. WHAT A TIME TO BE ALIVE, IT'S BLACK COUNTRY OUT THERE. Even een traantje wegpinken hoor.

Enige reden dat ik er niet direct 5* op plak is die nieuwe versie van Sunglasses (al is die nog steeds prima, maar ik was toch echt al the gehecht geraakt aan de single versie).

IJzersterk plaatje lijkt me dit inderdaad te zijn, al is dat misschien een wat overhaast oordeel na slechts één luisterbeurt. Het komt in ieder geval wel ontzettend intens op me over, een eclectische muzikale brij die stuurloos lijkt (in de positieve zin bedoeld) maar dat zeker niet is. Ik heb de hype niet zo erg gevolgd, dus kan niet veel zinnigs zeggen over eventuele verschillen met vroegere versies van songs. Wat ik wel kan zeggen, is dat afsluiter Opus een magnifiek werkstuk is, waar je gerust de term "magnum" achteraan kan zwieren.

Jazeker, ik ben enthousiast!

Klinkt helemaal niet raar, ik had het toen Tamino de LP versie van Cigar uitbracht, met een klein verschil in de tekst. Ik heb er nooit aan kunnen wennen

Ik vind het wat overdreven om hier gelijk te roepen dat het een klassieker van jewelste is, maar kan mij in de overige opmerkingen aardig vinden. Opus is echt een geweldige afsluiter maar de zoveelste versie van Sunglasses is ook in mijn ogen wel echt een smetje op de plaat.

Het had van mij ook best een instrumentaal plaatje mogen zijn, getuige track #1.

Nog pretentieuzer klinken dan Alt-J, een hele prestatie.

Eerste luisterbeurt was niet slecht. Er komt heel veel op je af. Zien of ik het de komende dagen en weken goed ga vinden.

Wel leuk, dat Coldplay-shirt van die jongen op de mooie, nostalgische hoes. Had ik kunnen zijn op een festival, toen ik 16 was.

De hoes, de sound (van 'Athens, France' b.v.), albumlengte, 6 tracks, de 'Opus' als afsluiter, de onconventionele structuren, het gitaargebruik en de gesproken teksten. Bijna alles op deze plaat doet me erg aan Spiderland denken. En dat is goed nieuws, want dit gezelschap klinkt op het eerste gehoor net zo spannend als Slint, en toch ook weer heel anders.

Deze plaat grijpt daarmee mooi terug naar de "originele" Post Rock (voor zover dat een genre is) van b.v. ook Bark Psychosis. Een genre waarin veel te weinig platen gemaakt zijn, en dat daarna al snel overvleugeld werd door de iets pathetischere en voorspelbare variant van gitaargolven.

Opus!!!!!!!!!!!!!!!! Damn

Ik ga hier geen gewoonte van maken, maar net op deze albumpagina wil ik toch graag mijn duit in het zakje doen Daarom hieronder integraal mijn recensie voor Cutting Edge, waar nog veel meer mooie recensies staan trouwens

------------

Black Country, New Road - For The First Time

‘Och, gooi er gewoon een berg vreemde elektronische geluiden over’ lijkt soms het enige antwoord op de vraag hoe je in het rockgenre nog echt uniek uit de hoek kan komen. Gelukkig heb je ook bands die met dat advies simpelweg hun broek afvegen. Het Britse Black Country, New Road is zo’n band. ‘For the first time’ is het resultaat.

‘Is Black Country, New Road ’s werelds eerste post-alles-band?’ vroegen wij ons in onze vooruitblik naar 2021 nog af. Dat naar aanleiding van vooruitgestuurde nummers als ‘Sunglasses’ en ‘Science fair’. Merkwaardige mixen van postrock, postpunk en jazzrock, en zanger Isaac Wood die boze teksten declameert met de intensiteit van de boze, verwarde man op de omgekeerde bierbak in het park die de regering haat. Slint is nooit ver weg, maar verder vielen deze nummers met weinig te vergelijken. Volgende halte: torenhoge verwachtingen.

Doctoraat in spanningsbogen

Opener ‘Instrumental’ zet de juiste toon door je op het verkeerde been te zetten. Het nummer klinkt eerder als de soundtrack voor een wild straatgevecht in een of andere Marokkaanse soek dan op een Black Country, New Road-nummer zoals hierboven beschreven. Maar het klinkt spannend. Zelfs een beetje gevaarlijk. Maar bovenal is het eens iets compleet anders.

En zo begint een wilde rit van veertig minuten vol onverwachte wendingen, meesterlijk opgezette spanningsbogen en quotable tekstflarden vol referenties naar de popcultuur (‘Leave Kanye out of this!!!’). In bijna elk nummer wordt de impressie gewekt dat er ieder moment iets goddelijks kan losbarsten, en vaak is dat ook precies wat er gebeurt. Door de korte speelduur is ‘For the first time’ ook typisch zo’n album waarbij je na het wegsterven van de laatste noten meteen terug wilt voor een nieuw ritje in de achtbaan.

It’s black country out there!

Black Country, New Road liet zich al in 2019 opmerken met vroege versies van ‘Sunglasses’ en ‘Athens, France’, maar door een of andere pandemie (jullie toevallig iets van gemerkt?) heeft het tot nu geduurd voor dit album op ons losgelaten kon worden. Ondertussen waren bijna alle nummers op ‘For the first time’ al in een of andere versie bekend. Samen met de constatering dat de oude versie van sleutelsong ‘Sunglasses’ misschien nog net iets dieper sneed, kan dit album paradoxaal gezien toch wel aanvoelen als een teleurstelling voor zij die er vroeg bij waren. Pas kunnen afstappen na bijna twee jaar op de hype-trein, daar doet natuurlijk geen enkele band zijn voordeel mee.

Maar dit geheel terzijde. Black Country, New Road heeft met dit album iets heel bijzonders met ons gedeeld. Een rockplaat die briest, schuurt en nieuwe wegen opzoekt zoals niet vaak meer wordt gedaan. Dertig jaar geleden schreef het Amerikaanse blad Rolling Stone dat ‘Nevermind’ van Nirvana hun geloof in de rock-’n-roll herstelde. Doet ‘For the first time’ nu hetzelfde bij ons? Moeilijk te zeggen, maar het bewijst in ieder geval wel dat er ook in de jaren ’20 nog genoeg te bereiken valt in dit aloude genre. En dat is zeker iets waard.

Yep, ik zit nog steeds lekker in deze hypetrein Zeer sterk album, waarop elke seconde telt.

Daar durf je wel wat aan te snijden Arthur, al zal ik persoonlijk niet al te veel parallellen willen trekken met een in de volksmond wat bekendere rock act als een Nirvana. Ik zie meer vergelijkingen met de werk-ethos van een Pere Ubu, Television, Talking Heads. Maar er is zeker wel een interessante ontwikkeling gaande daar in het Verenigd Koninkrijk op rock gebied. Ik val nu een beetje in herhaling met wat ik elders poste, maar ik vind het hier ook wel relevant.

BCNR, Black Midi, de veelbelovende singles van Squid, in mindere mate ook de nieuwe richting die Shame opgeslagen is, allemaal voorbeelden van een opkomst van wat lijkt een nieuwe stroming die ik nog vaak genoemd hoor worden als 'post-punk'. Wat ik vooral erg gaaf vind, is dat, nadat In de 00's post-punk steeds toegankelijker werd, de recente ontwikkelingen steeds meer terug lijken te vallen op de uitdagende stijl van post-punk bands uit de eind jaren '70/begin jaren '80. Bands die veel meer experimenteerden met ritmes, complexe songstructuren en indringende ambiances.

Het verschil nu is dat we leven in de internet-age, waar een hele lichting aanstormende artiesten opgroeit met een eindeloze put aan muziek uit alle hoeken en gaten; grenzeloos, tijdloos en genreloos. In de muziek vertaalt het zich dan ook in een smeltpot van verschillende elementen, waar je de bands soms met de uiterste inspanning hoort worstelen om het tot één geheel te krijgen. BCNR, bijvoorbeeld, past elementen van post-rock, spoken word, jazz, minimalisme en zelfs traditionele Joodse muziek toe. En dat is zelfs nog onder andere

Naast de rijkelijke invloeden is er inderdaad ook vooral een opvallend spel van spanningsbogen. Benieuwd of deze lichting een ferme stempel gaat weten te drukken op de lange termijn, ik waardeer in ieder geval de flinke ballen die ze tonen. Eigenlijk moet er eens een nieuwe benaming komen voor deze stroming, post-punk is een wat onduidelijke term geworden en dekt de lading niet echt meer.

Vanwege het experimentele karakter een van de zeldzame post-punk probeersels die mij enigszins kunnen bekoren (vooral die klezmer opener/afsluiter dan ).

Ha aerobag, leuke analyse en inderdaad, ook ik ben heel benieuwd hoe deze nieuwe lichting zijn stempel zal drukken op het muzieklandschap de komende tijd. Mijn parallel met Nevermind trok ik overigens niet om de sound van beide bands met elkaar te kunnen vergelijken (zou nogal onzinnig zijn ja), maar meer omdat mijn inziens hier, net als toen, het ingedutte rock-genre een nieuwe schop onder de kont krijgt uit onverwachte hoek, op een onverwachte manier (dat gebeurde ook met de punk en post-punk eind jaren '70, natuurlijk).

Maar inderdaad een gewaagde uitspraak dat 'ons geloof in rock 'n' roll', en bovendien knullig wanneer je daar dan meteen 'ja!' op antwoordt zoals RS. Daarom dat ik het toch iets voorzichtiger breng, maar tegelijkertijd wel wil aangeven dat dit een heel bijzondere plaat is.

En ja, een nieuwe naam voor de stroming zou wel mogen inderdaad. Wat denk jij, post-post-punk, of toch maar post-punk revival revival?

Heel sterk album. Normaal geef ik nooit meteen punten maar deze kwam meteen wel heel hard binnen. Doet me een beetje denken aan het moment wanneer ik voor de eerste keer Funeral hoorde, of de eerste keer To Pimp A Butterfly. Niet dat wil zeggen dat deze zich straks naast die meesterwerken zal zetten, maar het belooft wel veel goeds.

Die 4* zie ik nog wel groeien.

De lat is ook gezet voor dit jaar.

Ik vind de zang af en toe wel wat weg hebben van Jamie Stewart van Xiu Xiu. Muzikaal lijkt het wel wat op Slint, diezelfde spanning in ieder geval, maar dan met hier en daar een flinke ontsporing. En dat zijn allemaal heel goede dingen. Ja ik voel me prima op dit hypetreintje.

Wat dat betreft is de vergelijking met Nirvana ook niet zo gek, want zoals we allemaal weten kreeg de stroming die zij aanvoerden ook een originele naam, zij het tegen wil en dank. Ik denk dat je het toch van zo'n creatieve ingeving moet hebben, want van een anachronistische term als post-punk (of, erger nog, iets als post-rock-post-punk), wordt denk ik niemand iets wijzer of blijer.

I told you I loved you, in front of black midi

Tof dat ze zelf ook naar black midi verwijzen. Dit album kan zich zeker meten met Schlagenheim, al moet ik zeggen dat die me nog iets meer van mijn sokken blies. Hier zit wat meer onderhuidse spanning in, wat het wel tot een buitengewoon intrigerend album met een onderscheidend geluid maakt. Ik ben nog lang niet uitgeluisterd!

Ze kennen elkaar ook best goed volgens mij; Black Midi, New Road Live at The Windmill, Brixton. - YouTube

De Seattle gitaarbands hadden onderling ook veel connecties, zo ook de triphop scene uit Bristol. Het zou goed een mooi beginpunt kunnen zijn waar nog veel gaafs uit voort komt, met Black Midi en Black Country, New Road als basis. Moeilijk ergens onder te brengen, dat zijn vaak wel de leukere acts.

Oké, ik heb de plaat nu iets vaker afgespeeld dan volgens mij compleet gezond is, en ik blijf erbij dat de nieuwe versie van Sunglasses doodzonde is. Op het internet wordt gespeculeerd dat de seksuele referenties in de teksten eruit zijn gehaald aangezien zanger Isaac Wood zich niet comfortabel voelde bij het massaal delen van persoonlijke traumatische ervaringen. Dat is uiteraard zijn goed recht, en ik moet zeggen dat de tekst in Athen's, France erg charmant is vervangen (met nog een subtiele zelfreferentie in de tweede line van het nummer). Mijn probleem ligt meer bij hoe specifieke stukken zijn weggelaten bij Sunglasses ("Big pharma" vervangen door "pig"??? Bovendien haalt het weglaten van de krachtterm in het "You cannot fucking touch me" nogal de bite weg). Nog meer dan dat ligt mijn probleem echter bij het gigantische verschil in delivery: de energie en agressie is er compleet uit in Wood's stem in het tweede deel van het nummer, en dat maakt echt een verschil in het venijn dat het nummer uitstraalt.

Bijna jammer dat dit verder nog steeds een beest van een album is: de klezmerinvloeden in het ongelooflijk sterke Opus en Instrumental maken de muziek nog een stukje unieker dan we al dachten, Science Fair en Track X komen nog sterker tot hun recht in de context van de plaat, en het nieuwe kostuum staat Athen's France erg goed. Maar jeetje, wie had ooit gedacht dat Sunglasses het minste nummer op Black Country, New Roads debuutplaat zou zijn?

Ik hoor het vakmanschap hier zeker in terug. Creatief en eigenzinnig, harstikke mooi. Maar... het doet me toch vrij weinig. Wordt nergens op muzikaal gebied of opbouw in de nummers van mijn sokken geblazen.

Ik stoor mij vooral aan de zang. Hij zingt met een soort trilling in zijn stem, bijv in Athens, France. Alsof hij wilt laat over komen dat hij in 'distress' is, of nerveus. I am not buying it, klinkt te gemaakt en het heeft iets pretentieus.

Ik kende de originele versie van Sunglasses nog niet, maar nu ik beide na elkaar beluisterd heb, kom ik ook tot de conclusie dat de albumtrack toch een pak minder briljant is. In het origineel zit veel meer reliëf/ dynamiek. Al bij al wel een razend intrigerend album. Wat een urgentie en geldingsdrang gaat hier vanuit.

Och jongens, wat hoop ik dat er snel weer festivals komen. Zo’n track als Opus vráágt toch om er helemaal op los te gaan, de hele boel af te breken. Wát een afsluiter, misschien wel de beste BCNR-track. Ze worden steeds beter en ik merk dat ik over ze praat alsof ze al jaren bezig zijn...

Ik vind het angstaanjagend toevallig dat Sunglasses nu een dronend gitaarintro heeft. Ik speel die openingsriff op gitaar al een hele tijd in die stijl, lekker lang uitwaaieren. Het klinkt ook bijna hetzelfde, dat is trouwens geen compliment.

Ergens ben ik allergisch voor die zogenaamde urgente Engelse hipsterbandjes maar wat ik tot nu toe heb gehoord van dit orkest vind ik echt bizar goed.