Black Country, New Road - For the First Time (2021)

Aaaah heerlijk, ze happen.

Black Eye, New Teeth?

Dank je! Dit stelt weer wat gerust, want dit is helemaal niks voor mij!

Je zegt dus dat die mensen NIET HELEMAAL GOED BIJ HUN HOOFD ZIJN??!?!1?

nog even wat olie op het vuur gooien. OK Computer vind ik maar "OK" . 'In Rainbows' vind ik dan weer subliem.

back on topic. wat betreft BC,NR: zelf heb ik nooit veel gehad met punk. Dus invloeden vanuit dat genre doen me meestal weinig.
Elk genre heeft zijn kwaliteiten en bij het ene voel je je beter/sneller thuis dan bij het andere. Wat niet wil zeggen dat ik niet graag even de buiten mijn eigen comfortzone wil gaan en iets wil meepikken wat blijkbaar heel goed voor anderen blijkt te zijn.

'Track-X' kan ik wel al appreciëren.

Track X is dan ook het prijsnummer op dit album, de verborgen parel die met elke luisterbeurt iets meer uit zijn schulp kruipt. De knock-out volgt daarna kiezelhard met de knettergekke Kazachse klezmerpunkuitspatting Opus.

Jongens, het overgrote deel van Kazachstan is moslim. Er zal ongetwijfeld klezmer in Kazachstan worden gemaakt, maar dat het allitereert maakt het nog geen klezmer-bolwerk

Net als bij shame en Fountains D.C. word ik niet direct gegrepen door de muziek. Het urgente hoor ik wel terug in hun attitude (net zoals voor mij bij de postpunk bands van eind jaren zeventig), maar vertaalt zich voor mij niet in een pakkende boodschap. Zal wel m'n leeftijd zijn

Geheel in lijn met de dogmatische doctrine van de aesopische aerobag zullen we altijd allitereren, je weet toch!?

Ja fuck, toen ik de bootleg versies luisterde, moest ik aan Borat denken. Blijkt het later gebaseerd te zijn op Klezmer. En dan moet ik denken aan die scène in borat dat die kinderen tijdens het festival een joodse karakterituur opjagen en zijn eieren kapot trappen.

Toch wel beetje spijt van die opmerking nu

Hier klikt het ook niet zo. Moest onwillekeurig denken aan de hypewave - iets waar de millenials hiero erg goed in zijn; alsof ze de gang naar stadions en festivals erg missen

Een andere verklaring is het generationele umpo (unidentifiable music playing object): in de 80s Pogues, rond de eeuwwisseling Manu Chao, vlak daarna Gogol Bordello en thans deze act. We zullen het ervaren wanneer ze met Her Royal Madgeness meegaan op tournee.

Geinig als afwisseling voor het (muzikale) menu, maar dat is een vegetarische curry ook.

Alhoewel dit live misschien wel entertaining kan zijn, net als Shantel -excuses voor de kwaliteit; het gaat me om de sfeer

Gemiste kans. Je weet wel.

God ik mis die festivals wel ontzettend ja. Dit live, op een hete zomeravond, volgepakt tentje, veel te duur pilsje in de hand.... Dan zou ik mijn klezmer-knuppel wel even flink laten zwaaien.

Het blijft me verbazen hoe het gitaarintro van Sunglasses een plaat heeft kunnen bereiken. Enorm amateuristisch gespeeld, lelijk gitaargeluid en het voegt echt 0,0 toe aan de track. Het klinkt echt te veel als een riedeltje wat een gitarist live zou spelen omdat een ander bandlid zijn instrument nog aan het stemmen is. Om een geroemd Belgisch filosoof te quoten: wat is daar het praktisch nut van?. Bij dit nummer helpt het niet als je de eerste versie hebt gehoord. Op alle fronten een veel minder bevlogen uitvoering.

Het gitaarwerk is sowieso het minst sterke punt van de plaat. Daarom snap ik ook de vergelijkingen met Slint, die ronduit complex en virtuoos gitaarwerk hebben, absoluut niet. Onheilspellende melancholische postrock-akkoorden aanslaan is niet Slint. Voor andere internetcommentators buiten MusicMeter: eenvoudige stemmige jazzy tokkeltjes is niet American Football. Gelukkig hoeft Black Country, New Road het niet te hebben van zijn gitaarwerk.

For the First Time is een vrij bedachtzame, maar daarmee wel gebalanceerde plaat geworden die erg lekker wegluistert. De band presenteert zich vooral echt als sterk geheel. Instrumental en Opus hebben allebei heerlijke opzwepende [Eastern European pop music playing]-passages en vragen allebei om sterk uitgebreide live-uitvoeringen. Opus voelt voor mij ook toch niet helemaal compleet, ik had graag die korte uitbarsting nog een paar gradaties verder horen ontsporen. De melancholische blazersmelodieën zijn daarentegen wel ronduit prachtig.

Science Fair is een ontzettend sterk staaltje spanningsopbouw met sluipende Ornette Coleman/Miles Davis-achtige blazers. Track X is een erg mooie ingetogen track met stemmige tokkels en minimal music-achtige patronen in de strijkers en blazers. In tegenstelling tot Sunglasses is de uitvoering van Athens, France een enorme vooruitgang ten opzichte van de eerste versie, met zijn schurende gitaarlijntjes en erg mooie subtiele postrockfinale.

Toch blijft mij het gevoel bekruipen dat hier meer in had gezeten. Misschien komt dat door de fenomenale Sunglasses-single en de fantastische ruwe live-registraties. Dan voelt For the First Time toch wat tam aan, maar daar is het misschien ook wel een studioplaat voor. Ik vind het absoluut een goede plaat en ik hoop op vele uitgesponnen live-uitvoeringen die deze studio-versies als springplank gebruiken en de boel helemaal kapot spelen.

Niet helemaal nee, maar dat vind ik van iedereen die een musicmeter-account heeft

Na eerste luisterbeurten zeker heel erg gecharmeerd en geïntegreerd. Ben ik de enige waar zang/stijl/declameren van de teksten bij wijlen doet denken aan niemand minder dan Jarvis Cocker?

Nope, de eerste beluistering viel niet mee. Ik stap voorzichtig in.

Vier sterretjes mijnerzijds, voornamelijk vanwege de opener, de klezmer en het fantastische Sunglasses.

De voorafgaande hype is mij totaal ontgaan. Eerdere versies van singles zijn mij onbekend. Wat ik hoor is een sterk, coherent, samenhangend doch afwisselend album. Spannende opbouwen, mooie afwisseling van manische, opzwepende, jazz fusion achtige passages en rustiger post-rock momenten. Vooral genietbaar als één geheel dus. Als ik toch een uitschieter aan moet wijzen is dit het afsluitende Opus. Een toekomstige klassieker hoor ik direct nog niet, maar pakken doet het me wel, waar bijvoorbeeld een Black Midi bij mij niet wil landen.

Hoewel muzikaal niet echt vergelijkbaar heb ik regelmatig de associatie met mid 70's Van der Graaf Generator. Laat dat nou net m'n favoriete bandje allertijden zijn! Zit hem voornamelijk in de sax partijen, maar BC,NR als een soort 21ste eeuwse Van der Graaf Generator is misschien niet eens zo'n gekke gedachte. Beide geen muziek die ik op moet zetten waar mijn vrouw bij zit. Die overeenkomst is er in ieder geval.. Op gebied van de zang gaat de vergelijking echter behoorlijk mank. Vergelijkbare intensiteit, maar totaal andere stijl. Hierin doet BC,NR me dan weer denken aan post hardcore rockers La Dispute. Ook geen verkeerd vergelijkingsmateriaal overigens.

Houd het nog even voorzichtig op 4*, maar gaat het eindejaarslijstje wel halen schat ik zo in.

Hey hoor ik daar nog een Television referentie voorbij komen in Sunglasses..? Deze plaat wordt steeds beter.

Opus is boratcore, YAGSHEMASH!

https://media4.giphy.com/media/l0ErWnkLjegNB5LlC/giphy.gif

Leuke plaat zeg

We kunnen dit album vanaf nu gerust in onze armen sluiten, Anthony Fantano heeft groen licht gegeven!

Ik kwam hier terecht doordat nr 2 afgelopen week op de radio kwam: erg interessant, meteen een klik. Het bleken dezelfden als van track 4, die ik een andere maar weer niet enorm afwijkende versie al kende, en ook erg goed vind. Vervolgens ging ook de rest maar eens op.

Uiteindelijk is dit album een beetje tweeledig. Tracks 2, 4 en 5 gaan zeker nog de nodige draaibeurten krijgen (al vind ik 4 in de oude versie nog iets beter). De andere drie zijn ook duidelijk goed gemaakt, maar doen me toch wat minder.

Maar al met al: jazzy invloeden trek ik sowieso goed, en het geforceerde waar het eerder in dit topic van werd beschuldigd vind ik best meevallen. Dan was ik er sowieso niet warm voor gelopen, want daar houd ik niet van. Wel hoor je dat er lang aan is gewerkt, maar het houdt alsnog iets naturels.

Ik heb net Science Fair en Opus aangestipt als favorieten, wat mij betreft ook wel de 2 nummers met de sterkste vocale inbreng. Blijft hier de afgelopen week toch regelmatig opstaan, moet 20 jaar of daaromtrent geleden zijn dat een postrock-band zo sterk weet te debuteren.

Interpol?

Interpol is post-punk.
Deze plaat heeft ook wel wat invloeden uit die hoek (vooral in Athens, France), maar zou het toch eerder in post-rock situeren.

Mijn fout, ik las post-punk

Slint ook niet denk ik, die werd volgens mij pas met hun 2e plaat opgepakt.

Wat een tegenvaller dit. Ondanks alle wendingen is er maar weinig echt goede muziek te vinden op For The First Time. Maar misschien zit er wel meer in het vat voor later?

Groeiplaat. Gisteren binnen gekregen. Eerste luisterbeurt was prima . Kan zomaar een van de platen van dit jaar worden.
Voorlopig 4 sterren