menu

Queen - Sheer Heart Attack (1974)

mijn stem
3,99 (544)
544 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Brighton Rock (5:10)
  2. Killer Queen (3:00)
  3. Tenement Funster (2:46)
  4. Flick of the Wrist (3:17)
  5. Lily of the Valley (1:45)
  6. Now I'm Here (4:13)
  7. In the Lap of the Gods (3:22)
  8. Stone Cold Crazy (2:14)
  9. Dear Friends (1:07)
  10. Misfire (1:49)
  11. Bring Back That Leroy Brown (2:15)
  12. She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) (4:09)
  13. In the Lap of the Gods... Revisited (3:45)
  14. Stone Cold Crazy [1991 Remix by Michael Wagener] * (2:15)
  15. Now I'm Here [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (4:25)
  16. Flick of the Wrist [BBC Session, October 1974] * (3:24)
  17. Tenement Funster [BBC Session, October 1974] * (2:58)
  18. Bring Back That Leroy Brown [A Cappella Mix 2011] * (2:17)
  19. In the Lap of the Gods ... Revisited [Live at Wembley Stadium, July 1986] * (2:35)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 38:52 (56:46)
zoeken in:
avatar van loneranger
3,5
De derde plaat van Queen waar de band al voorzichtig mee doorbrak, al was het nog even een jaartje wachten op de klapper 'A night at the opera'. Op dit album een mengelmoes aan stijlen, nummers die lekker in elkaar overlopen. Vooral 'Brighton rock', 'Now I'm here' en 'Stone cold crazy' spreken mij als (hard)rock fan natuurlijk het meest aan. Al kan ik 'Tenement funster' en 'She makes me' ook wel waarderen, evenals de hit 'Killer Queen'. 'Dear friends' en 'Misfire' vind ik te kort om indruk te maken en hadden wel weggelaten mogen worden. 'Bring back that Leroy Brown' is dan weer heel wat anders dan bijvoorbeeld 'Stone cold crazy' maar wel heel leuk.

avatar van beachlicious
Verbaast alom dat dit album het hoogste cijfer krijgt, daar ik dit album nooit echt goed geluisterd heb als geheel. De nummers onderling ken ik, maar ik mis het 'theatrale', de klassieke elementen die vooral in de eerste twee albums evident zijn. Ik ga hem maar eens op repeat zetten.

avatar van meneer
beachlicious schreef:
Verbaast alom dat dit album het hoogste cijfer krijgt, daar ik dit album nooit echt goed geluisterd heb als geheel. De nummers onderling ken ik, maar ik mis het 'theatrale', de klassieke elementen die vooral in de eerste twee albums evident zijn. Ik ga hem maar eens op repeat zetten.


Ik herken wel wat je zegt maar Queen is altijd een band geweest die veranderde van stijl. Dit album gaf Queen de ruimte om meer benaderbaar te worden voor meer mensen. Misschien waren ze - als ze in de stijl van de 1e twee albums waren blijven spelen - anders nooit 'doorgebroken'. En ik vermoed dat Mercury en companen te groot waren (ook van ego ) om onopgemerkt te blijven. Verandering in stijl kan ook groei betekenen. En dat is gelukt..

Lees ook dit eens. Wat meer achtergrond van het album. Zeer interessant:


http://www.queenonline.com/en/the-band/discography/sheer-heart-attack/

Of

'Sheer Heart Attack': A Review by Rhys Thomas - queenonline.com

avatar van beachlicious
Lees ook dit eens. Wat meer achtergrond van het album. Zeer interessant:


http://www.queenonline.com/en/the-band/discography/sheer-heart-attack/

Of

'Sheer Heart Attack': A Review by Rhys Thomas - queenonline.com [/quote]
Dank voor de artikelen. Ik heb ze gelezen. Het album komt op mij nogal over als een aantal losse nummers, zonder een bepaalde richting of geluid en misschien wel de kant van popmuziek die ik minder waardeer dan de voorgaande albums. Alhoewel ik dan wel weer een liefhebber van 'Jazz' ben!

avatar van De buurman
4,5
beachlicious schreef:
Het album komt op mij nogal over als een aantal losse nummers, zonder een bepaalde richting of geluid en misschien wel de kant van popmuziek die ik minder waardeer dan de voorgaande albums. Alhoewel ik dan wel weer een liefhebber van 'Jazz' ben!


Ik vind Sheer Heart Attack en Jazz ook wel iets op elkaar lijken. Beide albums staan bomvol goeie nummers, en lijken een wat gefragmenteerde verzameling. Het zijn de 70's albums met de meeste lichtvoetigheid en humor. Alle albums tot en met The Game vind ik echt geweldig, maar Sheer Heart Attack, A Day At The Races en Jazz zijn mijn favorieten.

avatar van RuudC
5,0
Ik kan me voorstellen dat Queen omstreeks Sheer Heart Attack begon uit te groeien tot een fenomeen. De band blijft zichzelf overtreffen en dat in combinatie met alsmaar blijven sleutelen aan je eigen geluid. Dit album is een stuk toegankelijker geworden, maar herbergt ook een aantal moeilijk verteerbare werkjes. Juist die songs maken Sheer Heart Attack zo interessant voor mij. Flick Of The Wrist is heel naar. Hier hoor je Freddie op de top van zijn kunnen. Het voorafgaande Tenement Funster is het paradepaardje van Roger Taylor. Sheer Heart Attack is een rare verzameling songs, omdat Taylor, Mercury en May behoorlijk verschillend musiceren. Toch ben ik dol op die afwisseling en kan ik alle drie als songschrijvers goed hebben. Het gitaargerichte Brighton Rock en Now I'm Here worden ook altijd graag gedraaid hier. Belangrijker: geen zwakke songs hier. Dit zal altijd wel een van mijn favoriete platen blijven.


Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. Queen II
3. Queen

avatar van lennert
4,5
Derde topper op een rij. Dit album is technisch gezien wel beter dan de twee voorgangers, maar ik vind het rauwe van de voorgangers toch net interessanter. Niet dat deze ineens soft is, want Flick Of The Wrist en Stone Cold Crazy zijn voor de tijd eveneens snoeihard. Bring Back That Leroy Brown en She Makes Me (Stormtrooper In Stilettos) doen het bij mij echter toch minder goed, waardoor ik geen volledige score kan geven, maar de rest is niets anders dan magistraal!

Tussenstand:
1. Queen II
2. Queen
3. Sheer Heart Attack

avatar van bikkel2
5,0
Sheer Heart Attack is in produktionele zin alleen al een enorme stap voorwaarts.
Klinkt nu 44 jaar later nog altijd fris en de drums van Taylor klinken goed hoorbaar en ruimtelijk.
Slimme move ook om de hard en progrock van de vorige albums wat meer los te laten.
Er is echter nog genoeg heavy spul trouwens, maar andere stijlen krijgen ook de ruimte.
Erg goede Queen. Met II mijn favoriet.

Ik weet niet of je er mee bekend bent lennert, maar sinds enkele jaren is Live At The Rainbow, ook uit 1974, op cd en dvd.
Absoluut een hebbeding als je gecharmeerd bent van de beginperiode.
Fantastische registratie. Queen op zijn best.

avatar van RuudC
5,0
Ja! live opnames waar ik nog steeds erg blij mee ben. Ik had de indruk dat het qua uitgebrachte shows almaar draaide om wat Queen in '85-'86 deed. Ook goede shows hoor, maar wel met voorspelbare setlists. Live at the Rainbow was daarom erg welkom.

avatar van bikkel2
5,0
Absoluut. Hoog tijd. De Queenjaren 80 is behoorlijk uitgelicht en dat waren dan misschien hun haydays in commercieel opzicht, het waren steeds meer hitshows en daarom is het geweldig dat de periode "74" nu fraai is vastgelegd.
Muzikaal razend interessant en een boeiende bloemlezing van hun 1e drie platen.
Queen moest zich nog echt bewijzen, al werd het met Sheer Heart Attack duidelijk dat niemand meer om de band heen kon.
John Deacon vertelde ooit dat hij pas overtuigd was van uiteindelijk succes, met het maken van dit album.

avatar van Bosdavid
4,0
Zeer mee eens! Hoewel ik de laatste maanden nauwelijks (praktisch niet) naar Queen geluisterd heb, is dat een redelijk trendbreuk met de ±20 jaar ervoor. Live At The Rainbow was inderdaad een erg fijne toevoeging aan de catalogus en hoewel ik ze kwalitatief wat beter vind op de latere tegenhanger Live At Hammersmith Odeon (die met de afzichtelijke hoes; qua vormgeving gaan ze er met de jaren alleen maar op achteruit), spreekt de setlist uit The Rainbow me meer aan, als ik het mij goed herinner.

Overigens ben ik het niet met je eens wat Brighton Rock betreft, lennert; dit is al jaren een van mijn favoriete nummers van het album, om niet te zeggen uit het geheel oeuvre. Het loont hierbij ook zeer de moeite om het via een koptelefoon te beluisteren, hetgeen eigenlijk voor praktisch al het werk van Queen geldt. De heer May komt hierin van gitaarspel; geluid, intensiteit en inventiviteit behoorlijk uit de verf. Hij speelt als een goeie ouwe spouwmuur; een degelijk geïsoleerd bouwsel dat je niet gauw omver krijgt, zonder details te vergeten en zonder het geheel zo potdicht te maken dat het ommuurde geen lucht meer krijgt.
Enfin. Ik heb het album er zojuist toch weer eens bij gepakt en hoewel het qua geluidskwaliteit beter kan (streamingdienst…), blijft de productie nog steeds zeer sterk en zijn alle details (Killer Queen, Bring Back That Leroy Brown, Flick Of The Wrist, goed: welk eigenlijk niet?) nog altijd uitstekend af te sabbelen als de lagen van een fruit Joy ijsje.
Overigens ben ik nieuwsgierig naar wat je van het solowerk van George Harrison vindt. Zijn oeuvre heb ik de afgelopen maanden meer beluisterd dan voorheen -doch niet zo intensief als jij en ik ben het toch wel meer gaan waarderen. Daarbij op te merken dat dit te wijten is aan het ontbreken van voldoende kennis van zijn werk.
Maargoed, terug naar dit topic: het is dus al een poos geleden dat ik de muziek van Queen echt intensief beluisterd heb, hoewel dat in de afgelopen 20 jaar wel uit den treure gebeurd is. Hierin heb ik zo mijn lijst der favorieten opgebouwd, van welk ik op het moment eigenlijk niet goed meer weet waarop dit gebaseerd is, wat eigenlijk voor bijna alle muziek of misschien zelfs alles waarover een mening gevormd kan worden. Maar dat terzijde.
In ieder geval ben ik nieuwsgierig naar jouw eindlijst.

avatar van lennert
4,5
Ik geloof niet dat ik Brighton Rock in mijn recensie genoemd heb... Vind dat een gaaf nummer, dus daar ligt het niet aan. Ik heb tevens nog nooit iets van George Harrison solo gehoord, dus denk dat je mogelijk in de war bent met iemand anders

avatar van Bosdavid
4,0
Aj, te snel en daardoor oppervlakkig gelezen.
Maar dat is goed nieuws; ik begreep de misverstane afkeer jegens het nummer al niet. Maar Bring Back That Leroy Brown (relatief) matig? Dit is een van de nummers die het vocale en orkestrale talent van de band goed weergeven, luister hier maar eens. Niet het beste, dat ben ik met je eens. Later equivalenten zijn strakker en nog een stukje inventiever, maar de kwaliteit ligt zeker hoog genoeg.

Overigens liet ik in het midden of je het solo werk van dhr. Harrison al kent, maar ik kan je dus zeer aanbevelen ook dat eens te onderzoeken. Goed, niet alle muziek is even puik, maar er zit prachtig materiaal tussen.
Is de band waar 'ie daarvoor in speelde trouwens niet ook verplichte marathonkost? Al was het maar om je huisgenote te plagen en meteen eens goed te heropvoeden. De Cultuurbarbaar.
Dat gezegd hebbende: mocht je van plan zijn een Beatlesmarathon te houden, dan is het zeker interessant om voor de eerste albums de mono versies te gebruiken (t/m The Beatles a.k.a The White Album. Deze loopt mijns inziens zowel mono als stereo goed door de groef.); ze klinken werkelijk anders en in mijn optiek beter dan de stereoversies. Van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band is het beluisteren/vergelijken van/met de vorig jaar uitgebrachte remaster werkelijk de moeite waard. Het album klinkt er in die nieuwe stereo versie toch echt een stuk(je) krachtiger en frisser door.
En mocht dat idee je aanspreken, maar je hebt de mono versies niet voor handen, dan weet je waar…

avatar van RuudC
5,0
Ja Lennert! Goed idee. The Beatles.

avatar van Mssr Renard
4,5
Ik kwam deze tegen, en moet zeggen dat het echt erg tam is. Ze lijken er niet veel zin in te hebben. Een beetje ongeïnspireerd.
Nu moeten ze wel de studio-versie playbacken. Maar op de BBC moesten ze ook playbacken.

Hoedanook toch leuk dat er een TopPop filmpje van Killer Queen is.

Queen - Killer Queen • TopPop - YouTube

avatar van bikkel2
5,0
Afgezien van Freddie lijken ze idd wat verveeld. Voor echte musici was playbacken ook niet echt leuk.
De promo maken voor Bo Rap was natuurlijk een grotere uitdaging.
Zo hoefde de groep in ieder geval niet naar Top Of The Pops te komen.
Buiten dat, Killer Queen blijft een geweldige song.
Art/glamrock op zijn best. Eén van hun betere singles.

avatar van Mssr Renard
4,5
Ik vind het een magnifieke single.
Die roffel van Taylor die eindigt op een bel, is ongeëvenaard.
Het nummer druipt van de creativiteit.

5,0
Voor mij Queen's beste album!!

1. Shear Heart Attack
2. Queen II
3. Queen I

avatar van Mssr Renard
4,5
Neal Peart schreef:
Voor mij Queen's beste album!!

1. Shear Heart Attack
2. Queen II
3. Queen I


Ik zie dit soort lijstjes steeds vaker bij albumrecensies.
Is dat een soort spel? Ik las iets met marathon? Is dat leuk om te doen?

avatar van meneer
Mssr Renard schreef:
Ik zie dit soort lijstjes steeds vaker bij albumrecensies.
Is dat een soort spel? Ik las iets met marathon? Is dat leuk om te doen?

Als je spelletjes wilt spelen op MuMe: Eat Your Heart Out -> Forum - Muziek / Muziekgames

Marathons op MuMe zijn wat meer individueel of in 2-tallen. Daar kunnen lennert en RuudC je heel veel over vertellen. Die hebben al heel wat kilometertjes hier op MuMe afgerend. Queen included.

avatar van lennert
4,5
Mssr Renard schreef:
(quote)


Ik zie dit soort lijstjes steeds vaker bij albumrecensies.
Is dat een soort spel? Ik las iets met marathon? Is dat leuk om te doen?


Een uitleg van wat ik en Ruud doen kan je hier vinden

Lennert & RuudC's marathons

avatar van west
4,5
In één jaar (1974) komt Queen eerst met Queen II en vervolgens dit Sheer Heart Attack, beide geweldige platen, dat is maar heel weinig bands gegeven. Queen II is daarbij licht favoriet voor mij, omdat het zo'n mooi geheel is, althans bestaande uit 2 delen: the black en the white side. Daartegenover staat dat ik de A-side van dit Sheer Heart Attack de beste LP kant van Queen vind. Het briljant Brighton Rock gelijk als opener, met het oh zo mooie Killer Queen direct daarna. Deze single betekende gelijk hun doorbraak naar het grote publiek. Maar het hele niveau van die LP kant is geweldig, natuurlijk tot en met die andere single Now I'm Here. De B-side vind ik ietsje minder, maar overigens nog steeds gevuld met (erg) goede muziek en 2 geweldige songs: Stone Cold Crazy & In the Lap of the Gods. Het waren 2 klassiekers die Queen in 1974 maakte.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:21 uur

geplaatst: vandaag om 19:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.