menu

Queen - Sheer Heart Attack (1974)

mijn stem
3,99 (623)
623 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Brighton Rock (5:10)
  2. Killer Queen (3:00)
  3. Tenement Funster (2:46)
  4. Flick of the Wrist (3:17)
  5. Lily of the Valley (1:45)
  6. Now I'm Here (4:13)
  7. In the Lap of the Gods (3:22)
  8. Stone Cold Crazy (2:14)
  9. Dear Friends (1:07)
  10. Misfire (1:49)
  11. Bring Back That Leroy Brown (2:15)
  12. She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) (4:09)
  13. In the Lap of the Gods... Revisited (3:45)
  14. Stone Cold Crazy [1991 Remix by Michael Wagener] * (2:15)
  15. Now I'm Here [Live at Hammersmith Odeon, December 1975] * (4:25)
  16. Flick of the Wrist [BBC Session, October 1974] * (3:24)
  17. Tenement Funster [BBC Session, October 1974] * (2:58)
  18. Bring Back That Leroy Brown [A Cappella Mix 2011] * (2:17)
  19. In the Lap of the Gods ... Revisited [Live at Wembley Stadium, July 1986] * (2:35)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 38:52 (56:46)
zoeken in:
avatar van zaaf
4,0
dit laatste commentaar snap ik niet. creatiever omdat de techniek (in 1 jaar?) voortgeschreden was?
de songs zijn me dunkt op deze plaat van beter gehalte...

avatar van henk01
4,5
Voor mijn gevoel wad de techniek beter

avatar van zaaf
4,0
ja, dat stukje begreep ik. maar wat heeft dat voor jou met de creativiteit te maken?

Ozric Spacefolk
Ik vind Sheer Heart Attack ook leuker en creatiever.

De muzikale experimentjes op Night at the Opera gaan mij soms wat te ver.
Op Day at the Races revancheerde Queen zich weer en zette dat door op News of the World.

Nee Sheer Heart Attack is voor mij ook één van de toppers, en Killer Queen veegt wat mij betreft de vloer aan met Bohemian Rhapsody

avatar van henk01
4,5
Eigenlijk niets. Veelzijdiger misschien?

avatar van zaaf
4,0
Je maakt t me niet makkelijk er iets van te snappen. Maakt ook niet uit, als het voor jou maar hout snijdt.

avatar van SemdeJong
5,0
Mijn eerste lp van Queen. Kocht deze denk ik in 1978 of 1979 maar kan ook1980 zijn geweest. Draaide de plaat op een philips pickup koffer voorzien van twee speakers die ook als deksel diende. Geluid was natuurlijk waardeloos maar het was in iedergeval iets. killer queen blijft adem benemend mooi. Mijn liefde voor Queen is blijven bestaan tot de dag van vandaag. De hoes vond ik geweldig.

avatar van gigage
4,0
Ik denk dat henk bedoelt dat ze bij de opvolger meer budget hadden, meer toegang tot de studio, meer technische snufjes konden gebruiken en ja dat vergt veel creativiteit. Staat er los van of dat deze beter of minder is. Ik snap het verhaal iig wel en denk er ook zo over.

avatar van bikkel2
5,0
De hoes is inderdaad geweldig. Er is wel eens beweerd dat de leden op de foto deden of ze aangespoeld waren. Tegelijkertijd zouden ze ook in een sauna kunnen zijn. Tevens heeft het ook een sexgehalte. Bezweten lijven, lang haar ( toen nog.) Het heeft weer iets mysterieus.

Kocht of kreeg ' m eind 1981 op Lp.
In ieder geval een album die ik later dan de andere albums ( op Queen II na) uit de 70's van Queen luisterde. Het werd gelijk een favoriet. Topplaat. Nog niets aan kracht ingeboet.

avatar van SemdeJong
5,0
Lily of the valley is helaas veel te kort. In the lap of the gods is zo geniaal. Roger met zijn geschreeuw. Queen ontpopte zich tot muzikale 1000 poots.

5,0
Ozric Spacefolk schreef:
Ik denk dat deze plaat voor mij een 9,5 scoort... Ik heb geen idee wie Jim Croce was en wat hij deed...


Dat is wel een gebrek aan je MUZIEKopvoeding.....

avatar van henk01
4,5
Yep, gigage

avatar van henk01
4,5
Maar het zijn beide topalbums

avatar van zaaf
4,0
gigage schreef:
Ik denk dat henk bedoelt dat ze bij de opvolger meer budget hadden, meer toegang tot de studio, meer technische snufjes konden gebruiken en ja dat vergt veel creativiteit.
Ik vind dit nog steeds een vreemde zin. Zeker ook omdat dhr Thomas Baker die snufjes voor een groot deel voor zijn rekening nam. Maar ook al was dat niet zo. In de studio nowadays zijn de mogelijkheden bijna onbeperkt, de producten hiervan zijn zeker niet noodzakelijkerwijs creatiever.

Maar we komen niet veel verder, en zijn het misschien gewoon niet eens. Dat kan.

avatar van gigage
4,0
Met een beperkt budget kun je niet alles doen wat je wilt. Een Bohemian Rhapsody zou op deze plaat niet gepast hebben, meen ik. Maar je hebt gelijk dat met onbeperkte mogelijkheden niet per definitie een creatieve plaat wordt gemaakt. Voor mijn gevoel lag het creatieve hoogtepunt van Queen echter bij de opvolger. Maar zonder deze Sheer heart attack en diens succes was die er wellicht nooit gekomen.

avatar van bikkel2
5,0
Opvolger A Night At The Opera is in ieder geval 1 van de duurste albums aller tijden in productioneel opzicht.
Wat er in 1974 niet kon en in 1975 wel kon, weet ik niet.
Vermoedelijk niet veel meer. Maar de ontwikkeling stond niet stil natuurlijk.

Opera is overdonderder dan deze. Nog theatraler en veelzijdiger.
Maar Sheer Heart Attack vind ik een tikje sterker.
Beide uiterst creatieve albums. Alleen op Opera wordt het in produktionele zin meer uitgediept. De trucendoos gaat helemaal open.
A Day At The Races klinkt wat minder hoogdravend. Maar in vorm nog niet heel anders.

avatar van LucM
5,0
Sheer Heart Attack laat een band horen die diverse stijlen weet te beheersen. Op A Night At The Opera weten ze die stijlen in één geheel te brengen, vandaar dat ik A Night At The Opera nog ietsje meer waardeer dan Sheer Heart Attack al zijn beide meesterwerken. A Day At The Races ligt in het verlengde van de twee voorgangers en is daardoor minder verrassend en ook wat minder evenwichtig.

avatar van SemdeJong
5,0
Brighton Rock, Now i'm Here behoren samen met Tie Your Mother Down tot mijn favoriete live nummers van Queen.

Ozric Spacefolk
Ik vind Sheer Heart Attack en Day at the Races organischer, speelser en veel natuurlijker overkomen. Veel kalere songs, die makkelijker live naspeelbaar zijn.

Night at the Opera draaft teveel door, en is een echte studio-plaat. Maar weinig songs klinken echt spontaan, frivool, rauw, gevoelig, etc.

Dat hadden ze zelf ook door, want op Day at the Races (en News of the World) wordt flink minder op de studio-technieken vertrouwd.

Daarom dat Sheer Heart Attack en Day at the Races voor mij stukken aangenamere platen zijn gebleken dat Night at the Opera.

avatar van bikkel2
5,0
Toch denk ik dat Queen Opera wel moest maken.
Afgezien van het feit dat het ze geen windeieren heeft gelegd , konden ze op die plaat nog even flink uitpakken. Ze waren toch al zo lekker bezig op SHA.
Overigens wel ok dat ze op de volgende albums wat meer basic te werk gingen.
Maar dat over the top sfeertje heeft ook wel weer iets unieks.

Dat van de hak op de tak springen begint eigenlijk al op deze plaat. Van een soort vroege speedmetal zo de vaudeville in.
En van Hardrock naar een zoetige ballad.
Het is wat dan aangaat een voorloper van Opera. Die is in opmaat helemaal niet zo verschillend.
Alleen een stuk hoogdravender.
Toch is 1974/ 75 met voorsprong mijn favo Queenperiode.
Live onverslaanbaar en nog net niet te groot.

avatar van gigage
4,0
Als ze niet "groter" waren geworden dan deze SHA en bijkomde tour hadden we er niet zo veel over te lullen gehad haha. Zie Bad Company, Mott the Hoople etc.

avatar van edje1969
5,0
Queen in beste vorm. Voordat ik elpee had beschikte ik al over single Killer Queen. De b-kant Flick Of The Wrist toen al grijsgrijsgrijsgedraaid. Op dit album maakt het deel uit van drie-eenheid Tenement/Flick/Lily. Lily Of The Valley heeft dat ingetogene mooie pianospel dat Nevermore op QueenII ook al had. Album is rauw, teder, afwisselend in stijlen en pakt van 1ste tot laatste noot.

5,0
Bizar fijne Queen plaat. Zo'n apart geluid. Alsof het uit een andere muziek dimensie komt, kan het niet anders beschrijven. Moet wel zeggen dat de A kant van de plaat, beter is dan de B kant.

avatar van Lonesome Crow
5,0
Een ietwat rommelig maar sympatiek stukje over de betekenis van deze plaat voor de hardrock / metal wereld:

Metalfan.nl Special: De Stenen Wortels van Heavy Metal: Queen - Sheer Heart Attack

avatar van HugovdBos
4,0
De mannen van Queen waren vanaf het eerste album op dreef, want dit was alweer het derde album in 17 maanden. Met Sheer Heart Attack steeg de populariteit van Queen naar wereldwijde faam. De progressieve elementen van hun eerste twee albums lieten ze wat meer varen op dit album. Hun creatieve ideeën en oplopende ervaring met opnametechnieken werpen hun vrachten af op Sheer.

Het krachtige openingssaluut met Brighton Rock toont May’s dubbele gitaarmelodieën. De overgang naar de Killer Queen verloopt soepeltjes en laat de kwaliteiten van tekstschrijver Mercury zien. Op het doorbraaknummer van de band wordt de meerstemmige zang tot het uiterste gedreven. Het nummer toont de overgang naar de meer toegankelijke muziek van de band. Hun krachten als rockact weegt zich voort in het bluesy Now I’m Here en de metal van Stone Cold Crazy. Dit laatste nummer weet met zijn snelle tempo’s en hevige gitaarklanken een indruk te geven van de latere trash metal. Punten van rust vinden we terug in het korte Lily of the Valley en de aanstekelijke zang van Brian May op She Makes Me.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

buizen
bikkel2 schreef:
Er is wel eens beweerd dat de leden op de foto deden of ze aangespoeld waren. Tegelijkertijd zouden ze ook in een sauna kunnen zijn. Tevens heeft het ook een sexgehalte. Bezweten lijven, lang haar ( toen nog.) Het heeft weer iets mysterieus.

Topplaat. Nog niets aan kracht ingeboet.


Tja. Onblote bezwete mannentorso's en lange manen. Waar kennen we dat van. Nu valt het volgens mij nog wel mee maar in de jaren '80 stond elke metal- en hardrockgitarist zo'n beetje met onbloot botenlijf op de planken. En in de zaal dan kerels als publiek. Heel dichtbij elkaar.
En ook in het publiek zelf, namelijk op zonnige festivals zit je ook allemaal tussen de ontblote bovenlijven van kerels. Wat is dat toch? Op de camping zie je ook wel eens zo'n man maar in een metalconcertpubliekpubliek sta je wel erg dicht op elkaar voor zulk soort dingen, vind ik dan.

Trouwens een goed album dit.
Een nog stevig rockende Queen, Killer Queen en Now I'm Here zijn voor mij de ultieme Queennummers. (net als I'm In Love With My Car en You're My Best Friend, van andere albums).
4 sterren, nochtans.

avatar van bikkel2
5,0
Het was in de glamrock period, en daar hadden veel acts glitterpakken waar het bovenljjf zichtbaar was.
Queen wilde altijd wel iets speciaals doen, al zijn A Night At The Opera e A Day At The Races als cover relatief simpeler gehouden.

Na Queen II een droomopvolger.
Queen II en deze zijn wat mij betreft hun beste albums.
Ik ben er nog steeds niet helemaal uit welke ik nou beter vindt.

avatar van lennon
4,5
Het 3 album van Queen. Ik was nog steeds erg klein, en zou dit album pas in jaren 80 leren kennen. Vond de hoes altijd wel erg indrukwekkend als klein kereltje. Mercury zonder snor (dat vond ik toch raar!) Deze plaat is de 1e Queen plaat die voor mij volledig boeit! Wat een mooi moment moet dat geweest zijn als je in 1975 met deze plaat onder je arm naar huis gaat, na 'm gekocht te hebben in de lokale platenzaak, de naald op de plaat te leggen, en met Brighton rock verrast te worden. Soms ben ik wel eens jaloers dat ik deze momenten niet in de echte tijd heb mogen meemaken.

1.Brighton Rock (5:10)
Een kermis! Dat wordt feest! En dat gevoel is goed! Brain May zet in, en het 1e rock nummer is begonnen! Wat een start zeg! Mercury met kopstem! Dat klinkt ook fijn! De solos van May vliegen in het rond, het kan niet op! Taylor ramt er op los. Queen is er klaar voor, en zetten de toon! Wat een geweld, wat een klasse! De solo van May aan het eind is elke luisterbeurt een genot.

2.Killer Queen (3:00)
De bekende hit single. Hij verveelt me echt nooit, en klinkt nu nog fris! Knappe pop song.

3.Tenement Funster (2:46)
De bijdrage van Taylor. Het intro boeit me meteen. Zijn stem hoor ik graag. Het lome ritme en de mooie drumpartij zijn verslavend. De solo van May een droom! Erg sterke bijdrage aan het album.

4.Flick of the Wrist (3:17)
De overgang naar het volgende nummer is wederom knap gedaan. Een lief klinkende piano wordt gevolgd door een dreigende Freddie. Dit smaakt goed zeg! Culinaire hoogstandjes!

5.Lily of the Valley (1:45)
Van de agressie naar een lief liedje. Hier hoor ik weer een verwijzing naar de fantasie wereld van Mercury; Rhye. De afsluiting van een zeer indrukwekkend drieluik! Effe rust. Wat een schoonheid.

6.Now I'm Here (4:13)
Als jong ventje was ik altijd onder de indruk dat Freddie dan weer links en dan weer rechts verscheen. Gelukkig had ik die truck snel door . Het nummer doet me verder erg weinig. Ik vind het teveel een zooitje, en te onrustig. Ook live ben ik er niet kapot van. Het intro bevalt me nog goed, maar zodra het gaat rocken ben ik er klaar mee.

7.In the Lap of the Gods (3:22)
Dit nummer kende ik van de Wembley opname en vond dat echt een hoogtepunt van die plaat. Toen ik deze versie leerde kennen was dat dus even wennen. De vervormde stem van Freddie was raar. Maar nu vind ik het erg mooi. Mooie opbouw, mooie achtergrond zang, en fantastische muziek.

8.Stone Cold Crazy (2:14)
Het mooie einde van de voorganger, en de toeloop naar dit nummer is heerlijk! Een waar heavy metal nummer! Toen Metallica 'm deed tijdens de tribute kon je goed horen dat dit in metal thuis hoort. Ze deden het erg goed, en met eerbied. Lekker nummer. Even die energie eruit!

9.Dear Friends (1:07)
Mooi die extremen na elkaar. Van snoeihard, naar een zeer rustig nummer. Beide erg kort, maar ook erg goed!

10.Misfire (1:49)
Een poppy deuntje van Deacons hand. de begleidende gitaar is erg catchy, maar ook wat overheersend. Ik vind het een leuke song, maar in vergelijk met het niveau van de rest van de songs een beetje een onderdeurtje.

11.Bring Back That Leroy Brown (2:15)
Een banjo in een Queen song! Wat een leuke combi! Het zou zo een Star Sisters nummer kunnen zijn! Toch is dit erg vermakelijk. Wel weer een vreemde eend in de bijt. Maar laat ook de veelzijdigheid van de band zien, en tevens het theatrale van Freddie. Als ik het goed begrijp een soort van Tirbute aan Jim Croce, die in 1973 is overleden?

12.She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) (4:09)
Weer een loom ritme, maar daarom wel een lekker nummer. De vocalen van May mogen er ook zijn.

13.In the Lap of the Gods... Revisited (3:45)
De versie zoals ie op Queen - Live at Wembley '86 (1992) staat. Ook deze versie maakt weer indruk! Mooie vocalen van Mercury, en de muziek doet me wat denken aan God van Lennon. Een typische stadion meezinger, zoals alleen Queen ze zou maken!

Een album wat veel extremen kent, maar ondanks dat toch echt heel erg boeiend is! Wat is de band ineens volwassen gaan klinken na de 1e 2 platen! Het is allemaal wel wat toegankelijker dan de 2 voorgaande albums. Ik snap dus wel dat de liefhebbers van het 1e uur dit album nog wel goed hebben ontvangen, maar al wel hun vraagtekens begonnen te plaatsen. Ik vind het er in ieder geval alleen maar beter op worden. Bijna perfectie! Ik verhoog van 4 naar 4,5 ster

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
De plaat waarmee ik deze mannen leerde kennen (na het onsterfelijke Killer queen dan), en daarom heeft ie nog altijd een streepje voor. Ook los van dat jeugdsentiment is en blijft de eerste helft ijzersterk, totdat bij het niet lekker lopende Now I'm here mijn aandacht een beetje verslapt. En dan de tweede kant, met al die korte nummers als een soort kruising tussen Abbey Road en 10cc, een bijna zichzelf inhalende TGV als Stone cold crazy plus een nostalgische painoballade als Dear friends plus een twenties-pastiche als Bring back that Leroy Brown... in de tijd dat het nog fris en energiek was heb ik het zó vaak gehoord dat elk nummer vanzelf een logisch onderdeel van het geheel is geworden, eenheid in verscheidenheid en zo, en het is ook vrijwel allemaal grappig (met uitzondering van het melige Misfire) en met bovendien de twee helften van het mooie In the lap of the gods als serieuze bookends. Wat ik hier nog erg leuk vond ging me op A night at the opera veel te ver, maar dat is weer een ander verhaal: dít album haalt nog regelmatig mijn CD-lade (hoewel mevrouw OnHeavenHill het "erg druk" vindt).

avatar van bikkel2
5,0
Het is en blijft apart dat Queen hier totaal artistieke vrijheid geniet, terwijl er nog niet echt sprake was van een definitieve doorbraak.
John Deacon was wel overtuigd.
Hij had tijdens de opnamesessies eindelijk het idee dat dit het wel moest worden.
Dat vertouwen was er op het debuut en de opvolger Queen II bij hem nog niet.
Killer Queen was natuurlijk de perfecte lokker op dat moment.
De art/ glam sfeer van dat meesterwerkje pastte precies goed in 1974.
Terwijl Queen nog flink rockt hier, zijn de zijstapjes verrassend en meestal geslaagd.
De band dwong dat respect gewoon af.
Vooral natuurlijk een Freddie Mercury, die net zo makkelijk iets bijtends/ episch schreef en dan net zo makkelijk iets joligs vaudevilleachtig uit de hoge hoed toverde.
Ik vermoed dat de drang naar afwisseling vooral van hem af kwam.

Op Opera ( met een nog duidelijkere artistieke vrijbrief) slaat Queen wellicht wat door, maar ondanks dat is het vakmanschap en het zelfvertrouwen groot.
Love it or hate it, maar dit zijn wel albums die iets groots losmaakten in de 70's.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:14 uur

geplaatst: vandaag om 16:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.