menu

Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

mijn stem
4,28 (970)
970 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: CBS

  1. Like a Rolling Stone (6:13)
  2. Tombstone Blues (6:00)
  3. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry (4:09)
  4. From a Buick 6 (3:19)
  5. Ballad of a Thin Man (5:58)
  6. Queen Jane Approximately (5:31)
  7. Highway 61 Revisited (3:30)
  8. Just Like Tom Thumb's Blues (5:32)
  9. Desolation Row (11:22)
totale tijdsduur: 51:34
zoeken in:
avatar van west
4,5
Ik vergat nog een favoriete Dylan plaat naast deze & Blood, uit een andere tijdspanne: Time Out of Mind.

avatar van Supersid
5,0
Kan ik me perfect voorstellen: same here

avatar van Stalin
Producer en eindbaas Bob Johnston heeft zijn muzikale levensverhaal online gepubliceerd.

Een must voor alle liefhebbers van bijvoorbeeld Dylan, Paul Simon en Leonard Cohen.

I finally decided to write this book because I feel my mortality approaching me at the speed of light and I feel it’s time to set the pen and paper (to tell) the truth, whole truth and nothing but the truth.

avatar van Stalin
Like A Rolling Stone vandaag exact 50 jaar geleden opgenomen

LARS

We get to hear a rarity on the tour… Bob introduces The Band. Then he kicks into the highlight of disc one… a paifully slow Like A Rolling Stone in which Bob spits words at the crowd with venom, and drags them into eternity.

@ Royal Albert Hall – London, England – 26 May 1966
Soundcloud

avatar van Kramer
4,5
In een duister verleden (lees: 2011 ofzo), ik zat nog net op de middelbare school, zong ik op een muziekavond Like a Rolling Stone. Een paar jongens had ik zover gekregen me te begeleiden, ik pufte uit alle macht in mijn mondharmonica en voelde me vijf minuten Bob Dylan. Memorabel zat het optreden voor publiek niet geweest zijn, voor mij wel: ik was zeventien, het leven stond op het punt te gaan beginnen en ik zong, schreeuwde, het nummer dat precies de energie, de boosheid en de kracht in zich droeg die ik die periode in mezelf voelde, maar die er tot dan toe niet uit leek te kunnen. Deze plaat begint met dat lied.

Dylans uiterlijk op de platenhoes spreekt boekdelen: hij heeft een kop als een opgestoken middelvinger, maar met een onwijs tof jekkie aan. Highway 61 Revisited voelt als een logisch vervolg op Dylans vorige plaat, waarop hij voor het eerst de elektrische gitaar oppakte. Hier past zijn nieuwe geluid hem inmiddels als een tweede huid, de band klinkt voller dan op Bringing it All Back Home. En wat een songs staan er op deze plaat, mijn hemel... Het niveau van de opener wordt regelmatig geëvenaard, Dylan heeft in een paar maanden een ontzettende stap gemaakt op compositorisch gebied. En wat klinkt Dylan levendig, krachtig, vrolijk, wat heerlijk jong, wat waanzinnig volwassen, wat ongelofelijk goed...

Dit is wat mij betreft misschien wel Dylans beste plaat van de jaren zestig, en één van de toppers uit zijn oeuvre. Waar zijn eerdere platen hier en daar inzakmomenten bevatten, zijn die hier nagenoeg afwezig - ze steken hooguit nog de kop op bij nummers die anderhalve minuut te lang duren, maar dat vergeven we hem, het is de ambitie zullen we maar zeggen. En wanneer, helemaal aan het einde van de plaat, de versnelling een tandje lager mag, komt het ontroerende Desolation Row nog eens de hoek omkijken, waarmee Dylan bewijst ons niet alleen kan laten dansen, maar ook kan laten huilen.

Dit is de eerste plaat van Bob Dylan die ik nog niet zo heel goed kende, op een paar nummers na. Ik ben blij dat het direct zo'n genoegen is. Ik merk trouwens dat het voor mij niet te doen is bij deze besprekingen ook uitvoerig op de teksten in te gaan: zeer belangrijk, zo belangrijk dat ze het verdienen om langzaam naar binnen te sijpelen, honderden keren in mijn hoofd rond te wandelen en zich langzaam in mijn schedel te slijten. Ik denk dat ik, wanneer ik het hele oeuvre doorgeploegd ben, ik nog een keer van voor af aan begin om Dylans teksten de aandacht te geven die ze verdienen.

Nog even terug naar dit album om conclusies te trekken: een plaat waar Dylan zich wat mij betreft definitief bewijst als songschrijver. Een rijke plaat waar je lang, heel lang naar kan blijven luisteren. Feest!

4,0
Zijn stem is hier veel beter te pruimen dan op Blood on the Tracks en Blonde on Blonde. De teksten zijn weer mooi en minder zwaarmoedig dan op voorgenoemde albums. De muziek is aangenaam door afwisselende boventonen van piano, harmonica en gitaar. Het ritme en de melodie zetten een vrolijke bluesrock 'groove' neer, die aangenaam wisselt tussen de nummers. Luistert lekker weg op een zonnige zaterdagmorgen. Toch een halfje eraf, want desolation row is een veel te lange en rustige afsluiter.

avatar van Benos
Review #10:

Bob Dylan is zeker niet de enige folkartiest / singer-songwriter die voor geen meter kan zingen, maar in tegenstelling tot anderen doet hij niet bepaald de moeite dit te verbergen. De productie zorgt ervoor dat op de momenten dat Dylan zingt, de overige instrumenten redelijk in de achtergrond geraken. Enerzijds wil ik de productie hiervoor bedanken, omdat de meeste instrumenten niet echt van hoogstaand niveau zijn; veel nummers missen een sterke hook en de mondharmonica is in 90% van de gevallen een verschrikkelijk instrument. Aan de andere kant erger ik me aan de productie, omdat de zang van Dylan niet bepaald een aspect is wat mijns inziens nu echt extra aandacht verdient.

Zelfs met deze punten zou ik dit album hoger waarderen dan dat ik het nu zou doen, maar ik heb het nog niet gehad over een belangrijk punt, dat direct bij de openingstrack duidelijk naar voren komt: een hoop nummers duren veel te lang. Waarom stopt Like A Rolling Stone niet na drie minuten? Waarom duurt Ballad Of A Thin Man in godsnaam zes minuten? Ik voel dat ik twee keer naar hetzelfde nummer aan het luisteren ben, en op dat moment gaat mijn aandacht van melodie en lyrics naar de zang. Kortere nummers hebben dit probleem niet: de melodieën zijn niet zeer sterk, maar goed genoeg om mij er een aantal minuten bij te houden. De title track is instrumenteel gezien sterk genoeg om mij af te leiden van de zang, maar zou als het vijf of zes minuten zou duren, hetzelfde probleem ondergaan zijn als de andere langere nummers. De langere nummers beginnen, met uitzondering van Desolation Row, na een paar minuten gewoon simpelweg te vervelen, en in sommige gevallen zelfs te irriteren.

Ik weet dat ik misschien een beetje te veel nadruk leg op de zang van Bob Dylan, maar het is wel het belangrijkste onderdeel in veel van de nummers. Een Dylan die zingt zoals op Blood on the Tracks (ook geen goede zang, maar beter dan dit), zou dit album zeker een punt opschroeven. Nu moet ik het doen met een dikke onvoldoende.

3,5 / 10

Beste Nummers: Highway 61 Revisited, Desolation Row

avatar van heartofsoul
5,0
Dit is een van de grappigste recensies die ik de laatste tijd heb gelezen. Als je de stem van Bob Dylan niet kunt waarderen houdt het natuurlijk gewoon op. In de popmuziek lopen wel meer ongeschoolde zangers rond, maar het gaat natuurlijk ook en vooral om de expressie en verder lijkt het me ook en vooral een kwestie van smaak. Over de productie kun je uiteraard van mening verschillen. Mij heeft het nooit uitgemaakt dat de instrumenten enigszins naar de achtergrond verdwijnen in het geluidsbeeld. Zal er nog eens extra op letten de volgende maal dat ik dit album beluister - ik denk evenwel niet dat ik mijn mening ga bijstellen.

avatar van Supersid
5,0
Het blijft verbazingwekkend hoe mensen die helemaal gek worden van de stem van Dylan, vervolgens zijn repertoire gaan recenseren. Je moet natuurlijk iéts te discussiëren hebben op die leuke muzieksites...

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Merkwaardig fenomeen, deze plaat de afgelopen dagen in de auto beluisterd en het gevoel bekroop me dat ik de plaat te hoog gewaardeerd had. Zojuist op koptelefoon beluisterd en ik zeg een welverdiende 4 sterren! Desolation Row is een prachtige afsluiter maar had gerust wat korter gemogen. Nu mezelf nog eens de tijd gunnen om me in de teksten te verdiepen.

avatar van Breedbek
4,5
Er is al genoeg geschreven over deze ultieme Singer/songwriter. Dit album, Blond On Blond en Street Legal zullen wel zo ongeveer wel mijn favorieten van his Bobness zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:44 uur

geplaatst: vandaag om 05:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.