menu

Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

mijn stem
4,27 (1032)
1032 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: CBS

  1. Like a Rolling Stone (6:13)
  2. Tombstone Blues (6:00)
  3. It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry (4:09)
  4. From a Buick 6 (3:19)
  5. Ballad of a Thin Man (5:58)
  6. Queen Jane Approximately (5:31)
  7. Highway 61 Revisited (3:30)
  8. Just Like Tom Thumb's Blues (5:32)
  9. Desolation Row (11:22)
totale tijdsduur: 51:34
zoeken in:
avatar van korenbloem
5,0
Highway 61 revisited is mijn 2e favoriete Dylan plaat. Het is dylans eerste volledige album met een rockband. Highway 61 wordt ook de blues highway genoemd. In verschillende nummers wordt er verwezen naar de legendarische highway. Velen weten dat Robert Johnson zijn ziel verkocht aan de duivel. De duivel speelde muziek op een gitaar, Robert Johnson was hier zo van onder de indruk dat hij zijn ziel verkocht aan de duivel in ruil voor het spelen van die muziek en vanaf dat moment speelde Robert Johnson rock, blues. De plek waar dit verhaal zich voordeed is ergens op de Highway 61. Is het niet toevallig dat aan het begin van deze weg in 1941 Bob Dylan is geboren.
Dylan is 24 jaar op het moment dat hij dit album op neemt. Dit was dylan’s meest ambitieuze werk op dat moment, en een grote opstap naar zijn andere meesterwerk: Blonde on Blonde

Het album begint met het ijzer sterke Like A rolling Stone. Bij elke luisterbeurt krijg ik een vreemd gevoel van kippenvel. Niet omdat het muzikaal wonderschoon is, om eerlijk te zijn vind ik dat best meevallen. Het totale pakket van het nummer stroomt over van emoties. Het nummer is een karate trap die je geest open zet en waardoor de muziek rechtstreeks je ziel kan instromen.

Tombstone blues is blues, maar tegelijker tijd ook niet. De geest van het nummer maakt een vorm van blues maar is te opgefokt om blues te zijn. Het is een anarchie van muziek. De gitaren lijken te figuren als een explosies van kanonnen in een revolutie.

It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry en From a Buick 6, hangen beide in een blues en country sfeer. In it thakes… wordt er prachtig gebruik gemaakt van de harmonica.

Ballad of a Thin Man, hey Mister Jones. Op wikipedia staat dat dylan dit schreef voor een journalist in 1963. Het nummer geeft een duistere sfeer. Bijna creapy, alsof er ieder moment iets gaat gebeuren waarop een mens geen invloed heeft. John lennon lijkt de tekst te begrijpen en zingt: Feel so suicidal, just like Dylan's Mr. Jones

Queen Jane Approximately- het emotionele hoopvolle nummer het album. Er lijkt een soort waarschuwing te zijn in dylans teksten. De muziek ligt dicht bij dylans oudere werk. Dit nummer wordt in veel recensies beschreven als een opvuller omdat hij wat weg heeft van Like A Rolling Stone.

Highway 61 revisited, de titel track. Het album beweegt zich in het midden van het begin van het einde. Boos en opgefokt, Dylan breekt hier met alles wat hij eerder heeft gedaan, zonder zich zelf los te laten. Dylan zingt agressief en verlaat de melodieën. De bluesweg wordt om getoverd in een rockweg. De protestschrijver is hier een poëet. Dylan reist dwars door Amerika heen. Folk, sing and songwriting is niet meer een gerne voor protestschrijvers. Rock is niet meer iets wat alleen toe hoort aan de rockers.
Op Just Like Tom Thumb's Blues reist Dylan verder op de highway 61. Het nummer valt een beetje in het niet door zijn voorganger op de plaat en zijn afsluiter. Het klinkt als de meest 'luie' nummer van de plaat. Alleen is het nummer op zich zelf prachtig. De folk rock spat van deze plaat af en te gelijk geeft het een moment van adem.

Desolation Row is op dat moment het meest ambitieuze en dylan’s langste nummer van zijn carrière. De tekst een bepaald doel heeft. Dylan doet wat hij wil. Door de meditatieve gitaarakkoorden, welke voor het eerst op het album geen blues zijn, geen rock. Het is een balans tussen zijn oude akoestische folk samen met rock en blues. Ik zou anders geen andere benaming weten voor de muzikale begeleiding. Dit valt niet kaderen binnen de grenzen van muziek. Door de tekst wordt er een surrealistische wereld geschapen. Waarin Dylan zijn kwaliteiten laat horen als poeëet. Dylan ontstijgt hier (zeker in 1965) het genre rock, folk.


How does it Feel? Met deze worden begint Dylan het refrein van een van de meest bekende rocknummers aller tijden. En ik vraag het mij wel eens af. Hoe zou het voelen om een meesterwerk als dit te maken? Wat denk je, zal Dylan het zich op dat moment beseffen: Dat hij op 24 jarige leeftijd officieel zijn artistieke onsterfelijkheid heeft gecreëerd.

Highway 61 Revisited is alles wat ik verwacht van album.

avatar van Rudi S
5,0
Uit Cabeza Borrador's topic 52 essentiële pop/rock klassiekers, nummertje 3 een plaat die als daar al gemeld jaren lang mijn top 10 heeft aangevoerd.

Dit was Dylan's eerste complete elektrische album.

Het album opent met de klassieker Like a rolling stone.
Prachtig orgeltje, McCartney merkte er eens over op dat het wel leek dat het nummer nooit stopte.

Tombstone Blues
Dylan rijmt en dicht op een opzwepend ritme dat het een lieve lust is.
De gitaar stukjes direct na het langgerekte Tombstone Blues is prachtig.
tekstueel valt er veel te genieten:
The sun's not yellow / it's chicken'

Vervolgens komen we bij een van mijn persoonlijke favorieten Dylan liedjes.
It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry, wordt gespeeld op een lui galopperend ritme.
De vocals van Dylan vindt ik hier fantastisch.
Eigenlijk was hier een snellere versie bedoeld (waarschijnlijk zolals uitgevoerd op The Bootleg Series Vol. 5,) Al Kooper heeft hier wel eens een leuk verhaal over verteld.
Gelukkig heeft Dylan na een avondje prutsen gekozen voor dit tempo.
Overigens staat op The Bootleg Series 1,2,3 ook een alternatie take.

From a Buick 6 is een uptempo nummer, dat even goed op het vorige album had kunnen staan.
Dit nummer heeft zeker ook tradities in oudere blues nummers waar Dylan zo van hield.

Nog een grote favoriet, Ballad of a Thin man.
Over wie dit mooie lied nu gaat doen vele versies de ronden, zeurpieten (vaak journalisten met overbodige vragen, Do you mister Jones), een specifieke reporter etc.
Het is een typisch "Putt down song" van Dylan
Het lijkt er op dat Dylan willekeurig Mr Jones wil benoemen.
Hiermee eindig kant 1, omdraaien dus.

kant 2 opent met Queen Jane Approximately, weer typisch Higway 61 orgeltje (o.a Hammond bespeeld door Al Kooper) met de gitaar van Mike Bloomfield het samenspel lijkt van geen kanten te kloppen maar het werkt prachtig.
Fraaie ballad.

De titelsong met hilarische tekst is een rapper nummer
Het is een soort van chaotische garage rock alla 1965.

Just Like Tom Thumb's Blues wordt vaak het broertje (en eigenlijke vervolg) van Like a rolling stone genoemd.


Via Desolation Row met Mike Bloomfied's op de akoestisch dansende snaren sluit Dylan dit album mooi declamerend af.

Higway 61 blinkt niet uit door spetterend productie werk, heeft geen wervelende voorbereiding (veel definitive versies onstonden in de studio) maar is misschien wel daarom zo mooi.
Een geweldige mix van Blues, rock & roll en geweldige Dylan teksten.

avatar van Cabeza Borradora
3,5
Teveel struikelblokken om dit album zo geweldig te vinden dan haar reputatie doet vermoeden. Op muzikaal vlak zit het album dikwijls erg fijn in elkaar, het meest spraakmakende aan dit album lijkt mij dan ook de ommezwaai van Dylan zelf: Van overwegend akoestisch naar dit in vele opzichten vernieuwende geluid.

Ook over de songteksten kan ik niet onverdeeld positief zijn. Goede teksten, dat wel, met leuke vondsten, verwijzingen, en dikwijls open voor verschillende interpretaties. Maar een goede tekst wil nog niet zeggen dat het ook een goede songtekst is. Getuige het feit hoe de zanger zich dikwijls moet wringen in allerlei bochten om ze een beetje passend bij de muziek uitgespuwt te krijgen. Dikwijls ook irriterend dat te directe, te verhalende, het gebrek aan lyriek ook. Zoveel keer weer "And I said...", "And he said...", "And... said", "And...", "And than...", "And now...", "Now you...", "You...",... en ga zo maar door. Gaat nog in een voorlees verhaaltje, maar werkt erg storend in een song vind ik. Geef mij maar wat meer poëzie in een songtekst.

En dan die stem, al went het wel een beetje, blijft toch ook een heikel punt. Gelukkig is de muziek met momenten zo rijkelijk dat ik soms "vergeet" naar de zanger te luisteren, zo kom ik er toch weer goed doorheen.
Mijn score, gebaseerd op hoe ik het nu beleef, 3,5*. Haar plaats in de geschiedenisboekjes lijkt me wel zonder enige twijfel terecht.

avatar van AOVV
5,0
Deze plaat leerde ik enkele jaren geleden kennen, en is sindsdien vrij snel in mijn achting gestegen, om een eerste plaats in te nemen in mijn top 10, die bovendien nog steeds vrij stevig staat. In mijn poging om alle albums van Dylan te voorzien van een mening, heb ik lang uitgekeken naar deze; maar ook een beetje met een bang hartje, want wat schrijf je in godsnaam over een album met deze status, waarover al zoveel is gezegd, gediscussieerd, wat dan ook? Het kan nooit kwaad een poging te wagen, en ach, als je aan iets begonnen bent, moet je er ook niet halfweg mee stoppen, ben ik van mening.

‘Highway 61 Revisited’ dus. De hoes is gelijk erg mooi; sober, met een jonge, kwieke Dylan op de voorkant, met naast hem een man waarvan we enkel benen, een stuk van z’n shirt en vooral z’n fototoestel zien. Het zou Bob Neuwirth zijn, heb ik ergens gelezen, maar dat is nu niet van groot belang. Dylan kijkt recht in je ogen als je de hoes bekijkt, en als je z’n gedachten zou kunnen lezen, zou het wel eens het volgende kunnen zijn dat je hoort: “dit is mijn nieuwe album, love it or hate it, maakt me niet uit, ik vind het zelf geweldig”. Dylan heeft met deze plaat definitief het folkpurisme (man met gitaar en mondharmonica) achter zich gelaten, en speelt met een elektrische band, die hem begeleidt. Op optredens wordt hij er eerst om uitgejouwd, maar later zouden dit soort drastische keuzes en verandering hem zo legendarisch maken. Maar goed, de plaat zelf is het belangrijkste, natuurlijk. Laten we de 9 songs dus maar eens onder de loep nemen.

Met ‘Like a Rolling Stone’ begint de plaat met één van de bekendste nummers van Bob Dylan. Het enige nummer ook op deze plaat dat geproduceerd is door Tom Wilson (de andere nummers werden geproduceerd door Bob Johnston). Het was ook de eerste (en eigenlijk enige) single die van deze plaat werd genomen, al zorgde de lengte eerst voor heel wat opschudding bij de platenmaatschappij. Bijna het dubbele van de normale single toentertijd. Maar via via is dan toch gebleken dat de single het erg goed zou doen, en werd hij alsnog uitgebracht. En maar goed ook, want ik vind het een ideale single, ondanks z’n lengte. Gezegend met een melodie die je makkelijk oppikt, snedige zanglijnen en voorbeeldig werk van Dylan en z’n muzikanten. Één van die muzikanten is Al Kooper, die het orgel bespeelt. In mijn ogen is hij erg belangrijk geweest voor het geluid van ‘Highway 61 Revisited’.

‘Tombstone Blues’ zet in, en is vanaf het begin gelijk enorm venijnig. Sterk gitaarwerk, een pompende ritmesectie en Dylan in optima forma. Het refrein is één van de meest memorabele momenten van de plaat, prachtig hoe hij daar het leven van de gewone Amerikaan anno 1965 in enkele regels weet samen te vatten: “Mommy’s in the factory, she ain’t got no Shoes; daddy’s in the alley, looking for food; I’m in the kitchen, with the tombstone blues”.

‘It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry’ is een erg mooie titel, en het nummer drijft weer op die wel erg sterke ritmesectie, en wordt de juiste richting ingestuurd door de piano. Dylan speelt een erg mooie mondharmonicasolo, en klinkt wat rustiger dan op andere nummers. Al zijn de voor dit album typische uithalen met z’n stem ook hier wel aanwezig. Het nummer klinkt als een oude doch gezellige trein, die op het gemak doordendert, zonder omkijken. Dan klinkt ‘From a Buick 6’ een stuk vinniger, en ik vind het persoonlijk ook erg funky klinken (zoals bijvoorbeeld ook het titelnummer). Of is dat gewoon de grote hoeveelheid energie die Dylan uitstraalt? Het baslijntje is in ieder geval enorm lekker, en Dylan laat z’n mondharmonica ook nog eens lekker scheuren.

De tekst van ‘Ballad of a Thin Man’ behoort tot de minst begrijpelijke, doch meest smerig klinkende teksten die ik ken van Dylan, maar daarover later meer. Ik vind de teksten op deze plaat zo geniaal dat ik er verder nog wat meer aandacht aan wens te schenken. Dit is weer een rustiger nummer van klank, volgens mij is het Dylan zelf die piano speelt, en ook Kooper doet het weer erg goed, voor iemand die voorheen amper orgel gespeeld heeft. Verbluffend goed, zelfs. De manier waarop Dylan zijn toch niet echt braaf gestructureerde teksten zo mooi in de song kan gieten, is ook erg knap. Mr. Jones krijgt het in ieder geval zwaar te verduren.

‘Queen Jane Approximately’ begint erg lieflijk op piano, en laat het tempo nog wat zakken. We gaan nu lekker in de sofa liggen, onze mond vertrokken in een asgrauwe glimlach. Een uitweg bieden. Dat soort dingen. Bijzonder ontroerend nummer, het raakt me elke keer weer. Wie die Jane is, dat weet alleen Dylan, volgens mij. Er werd al heel wat gespeculeerd, de naam van Joan Baez is ook al veel gevallen, maar Dylan ze in een interview dat hij in 1965 weggaf, dat Queen Jane een man is. Dankzij dat soort dingen weet ik al langer dat ik alle hoop om de man volledig te begrijpen mag opbergen.

Het titelnummer dan, erg vinnig, met dat politiefluitje. Een vondst van Al Kooper, die er destijds elke keer op floot wanneer ie iemand drugs zag gebruiken, wat vaak hilariteit veroorzaakte. Dylan probeerde het, en vond het blijkbaar geweldig, want anders hadden we dat fluitje nu niet gehoord op de definitieve versie. Het past ook perfect bij de andere elementen van de song; Dylan’s vinnige zang, de springerige gitaar, pompende ritmesectie en een zwierige piano op de achtergrond. Zonnebril op, en rijden maar. Ontzettend cool nummer! Op het einde doet Dylan ook nog lekker gek op het fluitje, om het feestje helemaal compleet te maken.

Dan is het de beurt aan ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’, een wat verdoken pareltje. Dit nummer wordt vaak vergeten, ook wel eens door mij, moet ik met schaamrood op de wangen toegeven, maar het ligt dan ook tussen het titelnummer en de ongelooflijke afsluiter. Qua tempo kan je het een beetje vergelijken met ‘Queen Jane Approximately’; niet te snel, maar ook niet te traag. De titel van het nummer zou refereren aan een gedicht van de Fransman Arthur Rimbaud, waar Dylan in die tijd nogal naar opkeek.

Last but not least. Definitely not least! ‘Desolation Row’, het grote meesterwerk van Dylan, naar mijn mening. Op de voorlopige versie van de plaat stond de elektrische versie van deze epische song, maar het zat Dylan niet lekker. Daarom trok hij zich nog een laatste maal terug in de studio, om een min of meer akoestische versie op te nemen. Min of meer, want hij had een bassist uitgenodigd om hem te begeleiden. Zelf speelt hij akoestische gitaar. De producer had Charlie McCoy uitgenodigd, die Dylan meteen wist te overtuigen van zijn kwaliteiten op elektrische gitaar. Die prachtige variaties die u hoort, zijn van McCoy. Ze geven de song nog net dat tikkeltje extra, suspens. De song duurt ruim 11 minuten, en bestaat uit 10 maal 12 regels, elke keer afgesloten met de titel van het nummer. ‘Desolation Row’ is voor mij de samenvatting van de wereld, in Dylan’s woorden. Hij sleept er erg veel en verschillende personen/wezens/gebeurtenissen bij, al dan niet fictief, van Einstein over Casanova tot de Titanic. Je kan wel achter elke versregel (want het heeft de allure van een groots gedicht) de betekenis gaan zoeken, maar er zijn zoveel verschillende interpretaties mogelijk… onbegonnen werk. Wat ik eruit versta, is dat chaos heer en meester is, en ons allemaal in de greep heeft/ zal krijgen. Op het einde mag Dylan zijn mondharmonica nog eens op onnavolgbare wijs laten gieren, laten huilen, laten janken (kies het voor jouw meest correcte antwoord). De laatste strofe is opmerkelijk anders dan de 9 andere strofes, deze klinkt opeens erg realistisch en hard, en daardoor ook ontnuchterend. Alsof Dylan ons uit zijn fantastische wereld wil trekken, terug naar de harde realiteit.

Nu, teksten zijn altijd een belangrijk onderdeel van een Dylan-plaat. Maar op ‘Highway 61 Revisited’ wil ik dat belang nog extra onderstrepen; de teksten zijn meestal erg surrealistisch, en roepen bij mij de mooist denkbare beelden en associaties op. Dylan’s schrijfstijl komt ook zelden geforceerd over; de man heeft een erg vlotte pen. Zoals hij “tax deductible charity organizations” in de song ‘Ballad of a Thin Man’ weet in te passen, ik zie het hem niemand nadoen. Of de creatieve manier waarop hij met taal omspringt, en de hoe handig hij zijn eigen kennis daarvoor gebruikt. Ik zal een voorbeeld geven:

“I wish I could give Brother Bill his great thrill;
I would set him in chains at the top of the hill;
Then send out for some pillars and Cecil B. DeMille;
He could die happily ever after.”

Hieruit blijkt dat Dylan de Bijbel heeft gelezen, en dat ie iets van film afweet. “Brother Bill” is een kloosterling. Mozes stond op een heuvel toen hij de Tien Geboden van God kreeg, op twee stenen tafelen. Cecil B. DeMille is een filmmaker, regisseur van onder andere ‘The Ten Commandments’, over die Bijbelse gebeurtenis. De Tien Geboden worden ook wel eens de “pijlers van het christelijke geloof” (pillars) genoemd. Dylan impliceert hier dat “Brother Bill” op de heuvel zal worden gemarteld, wat toch erg populair was bij de Kerk ten tijde van de wetenschappelijke revolutie. Het laatste zinnetje tenslotte vaagt dit in feite, als een soort anticlimax, weg, en zet de luisteraar weer op het verkeerde been, waardoor ie gaat twijfelen. Dit is slechts één interpretatie, terwijl er nog tientallen andere interpretaties mogelijk zijn, en dat is net de sterkte van Dylan’s teksten. Ze zullen nooit gedateerd klinken, er zal altijd een zweem van enigma rondhangen en daardoor tot in de eeuwigheid interessant blijven.

‘Ballad of a Thin Man’ is het bewijs dat Dylan genadeloos kan zijn in zijn songwriting, het is een uithaal naar de journalistiek, omdat die mensen pretenderen “alles te weten”, en zich ook zo gedragen. Daarom ook dat Dylan zulke bizarre situaties heeft verzonnen, om elke strofe af te sluiten met: “But something is happening here, and you don’t know what it is; do you, Mr. Jones?”. Ook stelt Dylan in één strofe dat de fictieve Mr. Jones waarop hij zich richt dan wel intellectueel mag zijn (“You’ve been through all of F. Scott Fitzgerald’s books; you’re very well read, it’s well known”), maar daarom nog niet alwetend. Arrogantie indijken, dat doet hij met die song op treffende wijze.

Tot slot nog enkele van mijn favoriete fragmenten:

“When you got nothing, you got nothing to lose.” (‘Like a Rolling Stone’)

“Well if I go down dyin’, you know she’s bound, to put a blanket on my bed” (‘From a Buick 6’)

“Oh God said to Abraham: “Kill me a son.”;
Abe said: “Man, you must be puttin’ me on.”;
God said: “No.”, Abe said: “What?”;
God said: “You can do what you want, Abe, but;
The next time you see me comin’, you better run.”;
Well Abe said: “Where do you want this killin’ done?”;
And God said: “Out on Highway 61.”” (‘Highway 61 Revisited’)

“Yes I received your letter yesterday;
About the time the door knob broke;
When you asked me how I was doing;
Was that some kind of joke?
All these people that you mention;
Yes, I know them, they’re quite lame;
I had to rearrange their faces;
And give them all another name;
Right now, I can’t read too good;
Don’t send me no more letters, no;
Not unless, you mail them from;
Desolation Row.” (‘Desolation Row’)

5 sterren

avatar van Slowgaze
4,0
Er zijn van die albums die ik tof vind, zeker waardeer, maar de Heilige Graal die er anderen in horen, die hoor ik niet. Voor Illmatic geldt dit bijvoorbeeld, maar ook voor Highway 61 Revisited. Wat dat betreft zijn er meerdere parallellen tussen mijn waarderingen voor die albums te vinden: naast een aantal verdomd sterke tracks zijn er ook nummers die maar weinig impact op me hebben. Hoe dit kan, ik weet het niet, maar ik zal eens wat dieper in de plaat duiken om te kijken waar het aan kan liggen.

Laat ik gelijk een kat een kat noemen dan: ‘Just Like Tom Thumb's Blues’ en ‘From a Buick 6’ pakken me niet echt. Eerlijk is eerlijk, opvolger Blonde on Blonde, lekker cliché m’n favoriete Bob Dylan tot nu toe, kent ook een paar mindere momenten, maar waarom het me hier meer stoort, ik weet het niet. Daarnaast vind ik ‘Like a Rolling Stone’, ‘Ballad of a Thin Man’ en ‘Desolation Row’ behoorlijk fraai.

Maar vooruit, de muziek zelf: de titel van het album geeft al aan dat de blues opnieuw onder de loep genomen wordt, om niet te zeggen dat ze opnieuw uitgevonden wordt. (Is blues trouwens een vrouwelijk woord? Ik vind vrouwelijk er wel bij passen eigenlijk.) Veel van de nummers gaan dan ook uit van bluesschema’s en -melodielijnen, vaak gepaard met mooie mondharmonicasolo’s. Dit kan variëren van een traag bluesje als ‘It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry’ tot de schuimbekkende garageblues ‘Highway 61 Revisited’. Tekstueel wordt het genre echter wel flink opgerekt: geen ‘Woke up this morning’ of ‘My baby left me all alone’ (om er weer wat clichés bij te pakken), maar teksten die meer in de traditie van het (Amerikaans) modernisme, Frans surrealisme en expressionisme staan.

‘Desolation Row’ is tekenend voor de tekstuele koers; Dylan verklaart het zelf eigenlijk al door T.S. Eliot in de tekst op te voeren. Ik zou zelf eigen T.S. Eliot (The Waste Land) en Rimbaud (‘Michel et Christine’) de bronnen van de plaat willen noemen waarnaar de teksten teruggeleid kunnen worden, zoals het voor de muziek om blues en folk gaat. Naast Rimbauds parade van beelden vertoont Dylan ook sterke invloeden van de taalparade van Eliot. Laatstgenoemde ‘plakte’ in zijn The Waste Land allerlei soorten taal aan elkaar; niet alleen verschillende talen als Engels en Frans, maar ook kleuren van taal, bij gebrek aan een betere omschrijving. Zo combineert Dylan ook graag zinnetjes die typische bluesteksten lijken met bijbelse taal of een overdaad aan literaire referenties. Daarnaast heeft meneer zelf ook verklaard dat de tekst van ‘Like a Rolling Stone’ uit een flinke sessie écriture automatiqu is gesneden; past ook perfect in het plaatje.

Dit is allemaal mooi en aardig dat het oude kadaver van de blues weer opnieuw tot leven wordt gewekt door de liefdesbaby van een Franse symbolist en een tot Engelsman genaturaliseerde modernist; het moet me ook pakken. Net zoals bijvoorbeeld Lucebert, wiens werk voor mij soms ook nogal hit & miss is; soms een sterk beeldend gedicht, soms een gedicht dat me koud laat. Wat dat betreft zijn die mindere nummers ook niet alleen muzikaal wat minder interessant, maar mis ik een bepaalde klik met die liedjes die Dylan voor mij vaak weet te bewerkstelligen met zo’n zinnetje of combinatie van muziek en tekst die mijn aandacht grijpen. Of ik ‘Desolation Row’ nu eigenlijk alleen boeiend vind vanwege dat heerlijke couplet over Eliot en Pound, om maar een voorbeeld te geven; ik weet het niet. Blijft staan dat Dylan me zelden een hele tekst lang blijft boeien, maar dat de combinatie van tekst en muziek soms tot erg prettige resultaten leidt.

avatar van Vinokourov
4,0
Op de 1001 albums die je moet luisteren, voordat je sterft-lijst is dit naar mijn gevoel het zoveelste album van Bob Dylan. Ik vind dat die gast niet kan zingen, of op zijn minst hij heeft geen mooi stemgeluid. Maar nu komt de maar! De nummers van dit album klonken me wel erg bekend in de oren, zoals Like a Rolling Stone en Ballad of a Thin Man. Dit soort nummers gaan dr bij mij wel in. De meeste nummers swingen daarbij wel lekker. Zelfs de eindtrack, het tergend lange Desolation Row met chill gitaargepingel en één grote monoloog kon op mijn goedkeuring rekenen. Krappe 4 sterrenscore dus!

avatar van Boermetkiespijn
3,0
Fraaie plaat met voldoende variatie en schitterende teksten! Maar toch niet zijn beste werk...

avatar van Flottante
4,5
De eerste plaat die ik van Dylan hoorde, kreeg 'm op elpee van mijne bruder. De beste ook, wat mij betreft. Dylan is hier luid en vilein, woest klimmend naar de top, maar minder zelfingenomen dan op Blonde on Blonde, waar ie alweer vermoeid lijkt af te dalen, zoekend naar nieuwe vergezichten.

O, en Desolation Row. Wat een heldenlied. Een song om te herhalen en te herhalen totdat de tekst in je brein is gebeiteld.

avatar van west
4,5
Een tijd terug heb ik van Highway 61 Revisited de mono LP gekocht, aanleiding om weer eens een aantal goede Dylan platen te draaien. Toch kom je dan regelmatig terug bij deze prachtplaat. Samen met Blood on the Tracks vind ik dit toch wel zijn beste plaat. Er hangt een heerlijke bluesy sfeer over de plaat. Er speelt een goede Band mee: bijvoorbeeld het orgeltje op het fantastische Ballad of a Thin Man is oh zo fijn!

Maar eerst hebben we al één van de beste Dylan songs voor de kiezen gehad: Like A Rolling Stone. Gevolgd door het geweldige Tombstone Blues. Maar ook It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry is een prima song. Ook de versnelling van titelsong Highway 61 Revisited is heerlijk. En Desolation Row is één van die hele lange Dylan nummers die ik wel heel fraai vind. Kortom een geweldige plaat van Dylan. (hebben we het nog niet eens over de teksten gehad...)

avatar van Kramer
4,5
In een duister verleden (lees: 2011 ofzo), ik zat nog net op de middelbare school, zong ik op een muziekavond Like a Rolling Stone. Een paar jongens had ik zover gekregen me te begeleiden, ik pufte uit alle macht in mijn mondharmonica en voelde me vijf minuten Bob Dylan. Memorabel zat het optreden voor publiek niet geweest zijn, voor mij wel: ik was zeventien, het leven stond op het punt te gaan beginnen en ik zong, schreeuwde, het nummer dat precies de energie, de boosheid en de kracht in zich droeg die ik die periode in mezelf voelde, maar die er tot dan toe niet uit leek te kunnen. Deze plaat begint met dat lied.

Dylans uiterlijk op de platenhoes spreekt boekdelen: hij heeft een kop als een opgestoken middelvinger, maar met een onwijs tof jekkie aan. Highway 61 Revisited voelt als een logisch vervolg op Dylans vorige plaat, waarop hij voor het eerst de elektrische gitaar oppakte. Hier past zijn nieuwe geluid hem inmiddels als een tweede huid, de band klinkt voller dan op Bringing it All Back Home. En wat een songs staan er op deze plaat, mijn hemel... Het niveau van de opener wordt regelmatig geëvenaard, Dylan heeft in een paar maanden een ontzettende stap gemaakt op compositorisch gebied. En wat klinkt Dylan levendig, krachtig, vrolijk, wat heerlijk jong, wat waanzinnig volwassen, wat ongelofelijk goed...

Dit is wat mij betreft misschien wel Dylans beste plaat van de jaren zestig, en één van de toppers uit zijn oeuvre. Waar zijn eerdere platen hier en daar inzakmomenten bevatten, zijn die hier nagenoeg afwezig - ze steken hooguit nog de kop op bij nummers die anderhalve minuut te lang duren, maar dat vergeven we hem, het is de ambitie zullen we maar zeggen. En wanneer, helemaal aan het einde van de plaat, de versnelling een tandje lager mag, komt het ontroerende Desolation Row nog eens de hoek omkijken, waarmee Dylan bewijst ons niet alleen kan laten dansen, maar ook kan laten huilen.

Dit is de eerste plaat van Bob Dylan die ik nog niet zo heel goed kende, op een paar nummers na. Ik ben blij dat het direct zo'n genoegen is. Ik merk trouwens dat het voor mij niet te doen is bij deze besprekingen ook uitvoerig op de teksten in te gaan: zeer belangrijk, zo belangrijk dat ze het verdienen om langzaam naar binnen te sijpelen, honderden keren in mijn hoofd rond te wandelen en zich langzaam in mijn schedel te slijten. Ik denk dat ik, wanneer ik het hele oeuvre doorgeploegd ben, ik nog een keer van voor af aan begin om Dylans teksten de aandacht te geven die ze verdienen.

Nog even terug naar dit album om conclusies te trekken: een plaat waar Dylan zich wat mij betreft definitief bewijst als songschrijver. Een rijke plaat waar je lang, heel lang naar kan blijven luisteren. Feest!

avatar van Benos
Review #10:

Bob Dylan is zeker niet de enige folkartiest / singer-songwriter die voor geen meter kan zingen, maar in tegenstelling tot anderen doet hij niet bepaald de moeite dit te verbergen. De productie zorgt ervoor dat op de momenten dat Dylan zingt, de overige instrumenten redelijk in de achtergrond geraken. Enerzijds wil ik de productie hiervoor bedanken, omdat de meeste instrumenten niet echt van hoogstaand niveau zijn; veel nummers missen een sterke hook en de mondharmonica is in 90% van de gevallen een verschrikkelijk instrument. Aan de andere kant erger ik me aan de productie, omdat de zang van Dylan niet bepaald een aspect is wat mijns inziens nu echt extra aandacht verdient.

Zelfs met deze punten zou ik dit album hoger waarderen dan dat ik het nu zou doen, maar ik heb het nog niet gehad over een belangrijk punt, dat direct bij de openingstrack duidelijk naar voren komt: een hoop nummers duren veel te lang. Waarom stopt Like A Rolling Stone niet na drie minuten? Waarom duurt Ballad Of A Thin Man in godsnaam zes minuten? Ik voel dat ik twee keer naar hetzelfde nummer aan het luisteren ben, en op dat moment gaat mijn aandacht van melodie en lyrics naar de zang. Kortere nummers hebben dit probleem niet: de melodieën zijn niet zeer sterk, maar goed genoeg om mij er een aantal minuten bij te houden. De title track is instrumenteel gezien sterk genoeg om mij af te leiden van de zang, maar zou als het vijf of zes minuten zou duren, hetzelfde probleem ondergaan zijn als de andere langere nummers. De langere nummers beginnen, met uitzondering van Desolation Row, na een paar minuten gewoon simpelweg te vervelen, en in sommige gevallen zelfs te irriteren.

Ik weet dat ik misschien een beetje te veel nadruk leg op de zang van Bob Dylan, maar het is wel het belangrijkste onderdeel in veel van de nummers. Een Dylan die zingt zoals op Blood on the Tracks (ook geen goede zang, maar beter dan dit), zou dit album zeker een punt opschroeven. Nu moet ik het doen met een dikke onvoldoende.

3,5 / 10

Beste Nummers: Highway 61 Revisited, Desolation Row

avatar van mjk87
5,0
Dit is één van die zeldzame platen die je helemaal in trance mee voert en dat is een heerlijke luistertrip. Tot ineens het nummer Highway 61 Revisited met dat rare fluitje aan het begin en voor mijn gevoel een compleet ander tempo. Dat hele nummer haalt je volledig uit die ervaring. Dan mag Dylan wel afsluiten nog met Desolation Row, maar helemaal erin komen lukt niet meer en zonder dat éne nummer was dit gewoon Top 10-materiaal geweest voor mij.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
De plaat waarop voor de elektrische Dylan alles samenkomt. Een tingel-tangel-piano die wordt geschraagd door het vette orgel van Al Kooper, een zware bas die de elektrische gitaar opstuwt, drums die op de achtergrond blijven maar zich niet laten wegdrukken, de mondharmonica die als een warm mes door de boter van de begeleiding gaat, en wanneer Dylan het juiste timbre voor het juiste nummer opzet is zijn stem gewoon een apart instrument – giftig in Like a rolling stone en Ballad of a thin man, pleitend voor zichzelf in It takes a lot to laugh en Queen Jane approximately, doodop in Just like a Tom Thumb's blues, geamuseerd de bizarre stoet in Desolation Row in ogenschouw nemend.
        Twee vervelende nummers onderbreken de flow: Tombstone blues, bijna zonder melodie, met een goedkoop double-time-drumtempo en een scheurende elektrische gitaar die pijn aan mijn oren doet, en het titelnummer, ook met dat vervelende up-tempo-drumritme maar wel met een hilarische tekst (en let ook op het geestige rijmwoord in de vierde regel):

Oh, God said to Abraham, "Kill me a son."
Abe say, "Man, you must be puttin' me on!"
God say, "No", Abe say, "What? "
God say, "You can do what you want Abe, but
        The next time you see me comin', you better run!"
        Well, Abe said, "Where you want this killin' done?"
        God said, "Out on Highway 61"
(volgens mij zingt hij trouwens per ongeluk "On out Highway 61")

Ik moet deze twee nummers even noemen om niet de indruk te wekken dat dit een vlekkeloze plaat is. Dat is het namelijk niet: het lijkt er haast op alsof Dylan in die tijd zijn eigen produktie niet kon bijhouden, hetgeen tot gevolg heeft dat zijn platen werkelijk bomvol staan van de cryptische teksten en muzikale experimenten die niet zozeer de grenzen van de folk-, blues- en rockgenres waar hij zich mee bezighield oprekten alswel een totaal nieuwe landkaart noodzakelijk maakten. Zijn titelloze debuutplaat verscheen op 19 maart 1962 en Blonde on blonde op 16 mei 1966, amper vier jaar en twee maanden maanden later. Dat deze absurde explosie van creativiteit niet voor iedereen is of dat niet alles even goed is spreekt bijna vanzelf, maar de rijkdom die deze jaren vertegenwoordigen is zó extreem, zó veelgelaagd en zó onuitputtelijk dat ik nog altijd geen artiest ken wiens zeven beste platen een ook maar énigszins vergelijkbare impact hebben (hoewel ik begrip kan hebben voor wie met de Beatles komt aandragen), en dit album is voor mij bijna de culminatie daarvan.

avatar van metalfist
Jaren geleden had ik één van mijn eerste MP3 spelers en dat ding had ruimte voor 128 (of 256, ik weet het niet meer exact) MB. Toen leek dat gigantisch veel, ondertussen is dat danig achterhaald, maar ik weet nog dat ik heel de speler had gevuld met Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde en Nashville Skyline. De fietstocht van en naar de middelbare school duurde nagenoeg exact even lang als Desolation Row en ik zou zelfs geen gok willen wagen hoe vaak ik dat nummer heb gespeeld tijdens mijn fietsritten. Highway 61 Revisited werd nadien wat opzij geparkeerd door Blood on the Tracks als favoriete Dylan album maar de afgelopen dagen nog eens een paar keer opgezet en ooh, wat blijft dit toch een indrukwekkend album. Openen met Like a Rolling Stone (al komt er qua gevoel niets boven die liveversie in het Sportpaleis in 2011), eindigen met Desolation Row en daartussen nog parels als Tombstone Blues en Ballad of a Thin Man afleveren. Een aantal van de nummers zijn veelvuldig live gespeeld (hetzij niet altijd in dezelfde stijl, zoals we van Dylan gewend zijn) maar het is een goede kwaliteitsgraadmeter dat mijn meestal ietwat belabberde geheugen nog perfect het voltallige album woord per woord kon meezingen. Blood on the Tracks zal voor andere redenen altijd mijn ultieme Dylan-plaat zijn maar ik ga deze Highway 61 Revisited toch ook eens wat meer revisiten.

avatar van Reijersen
3,0
N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Daar is Dylan ook weer in deze lijst. Dit album kende ik nog niet. Vooral de openingstrack kende ik al van dit album. De rest van de nummers zei mij in eerste instantie wat weinig. Dylan lijkt hier te kiezen voor een meer bluesy inslag van zijn muziek. En dat maakt het best prettige muziek. Er zit lekker veel energie in het album en bijvoorbeeld een Desolation Row is gewoon een sterk nummer. Leuk om dit album eens gehoord te hebben van de vermaarde Bob Dylan.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:38 uur

geplaatst: vandaag om 21:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.