Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

ik heb deze gisteren gekocht, ik ben hem nu aan het beluisteren.
dit gaat waarschijnlijk heel hoog eindigen bij mij.
zeker als ik nog iets ouder ben/wordt

Ouder word je zeker, dus dat gaat helemaal goedkomen

niets is zeker..

Oké oké, laat ik het zo zeggen: het is aannemelijk dat je ooit op een dag ouder zult zijn dan dat je nu bent, dus wat dat betreft gaat het waarschijnlijk goed uitpakken voor dit album. Kun je met die omschrijving leven?

als ik morgen ochtend wakker wordt, is aan dat criterium al voldaan.
dus dat moet lukken

vreemd dat albums zoals deze zo bekend zijn terwijl net zo goede, zo niet betere, veel minder bekend zijn. Vind dit album een van de mindere van Dylan.

Nouja, dan moet je die onbekende albums maar 's gaan promoten. Ik ben zelf nog niet zo lang into Dylan en ben begonnen met de bekendste werken, maar ga de rest komt vanzelf wel aan bod. Voorlopig focus ik me wel op zijn platen uit de jaren '60 (t/m Nashville Skyline), want zijn nieuwere werk spreekt me niet echt aan.

Nu fan van Dylan geworden(mijn vader heeft deze op LP), net nog even geluisterd, MACHTIG GOEDE PLAAT!!!!!!!!

lucker

dylan op vinyl klinkt beter dan op cd op een of andere manier, weet het uit ervaring gelukkig

Ik weet het. Ik heb deze LP van mijn vader overgenomen, samen met nog vele andere Lp's.
Highway 61 Revisited is wel echt goed, geweldig als Dylan electrisch gaat spelen!

5,0*

Het klinkt wat warmer en.....beter!

Dit was de eerste plaat die ik van Robert Zimmerman ontdekte. Het lange tijd m'n favoriete Dylan plaat gebleven, maar sinds een paar jaar luisterde ik er minder naar, maar dankzij de briljante Todd Haynes film heb ik deze plaat een beetje herontdekt. 'The Ballad of a Thin Man' is nu eigenlijk wel m'n favoriete Dylan nummer. Zelfs 'Like a Rolling Stone' luister ik weer ongeloofelijk graag, ondanks het té veel te hebben gehoord. Van 'It Takes A Lot To Laugh...' vind ik de versie op Bootleg Series Vol.7 wle ietsje beter, al zijn beiden versies zo ongeloofelijk goed ffs.

Meesterwerk! Onstuimige bluesy nummers, afgewisseld met totaal eigen songs als 'Ballad Of A Thin Man' en het majestueuze 'Desolation Row'.
Qua creativititeit en eigenheid de perfecte (Dylan) plaat. Wordt slechts geevenaard door 'Blood On The Tracks' vanwege de hoge emotionele lading van die plaat.

Een echte klassieker of course. Consistenter dan de voorganger Bringing it all back home. Like a rolling stone werd bovendien het eerste nummer ooit met een diepgaande inhoud en van een dergelijke lengte dat hoog op de amerikaanse top 100 kwam.
Ballad of a thin man blijft voor mij een van de beste nummers van Dylan. Prachtige melodie, met gevoel voor drama gezongen en die tekst: dat is er een uit duizenden. Ik vraag me nog steeds af wie die mister Jones nou eigenlijk is, maar wij zouden het misschien juist allemaal kunnen zijn: per ongeluk terecht gekomen op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats.

And you know something is happening
but you don't know what it is

Do you...Mr. Jones..

Do you....Harald

Wie is Dylan's Mr Jones?

er zijn er twee theorien;

1. Mr Jones is Max Jones, een Meldoy criticus en een van veele kritieker die Dylans songs niet hebben begreepen maar wel stomme uitlegs over zijn teksten hebben geschreven

of

2. Brian Jones, guitarist van de Rolling Stones en goede vriend van Bob Dylan. Bob Dylan heeft gezien hoe Brian Jones steeds meer psychisch kapot maar hij konde hem ook niet helpen

The answer my friend...

waait in de wind?

Ik geloof graag die 2de theorie, maakt het nummer alleen maar mooier.
Trouwens erg leuk dat je die uitleg erbij zet want ik had geen flauw idee van die theorien

In de film Stoned(over het de dood van Brian Jones) kwam ook het nummer Ballad of a Thin Man voor(weliswaar in de Kula Shaker-cover). Dus daar werd overduidelijk gesuggereerd dat het over Brian Jones ging.

Ik denk ook dat het over Brian Jones gaat maar op de andere kant heeft Dylan theorie 1 in een interview bevestigt. Maar bij Dylan weet je het nooit.

ik dacht ook altijd al dat het om theorie 1 ging trouwens.

Inderdaad. Lange tijd was ik in de veronderstelling dat hij zijn idool Woody Guthrie een aantal maal had ontmoet, maar later kwam ik er achter dat dat misschien ook wel een verzinsel van hem was. Snap het ook wel hoor, beetje interessant doen voor de (vele) meisjes.

Bob Dylan heeft Woody Guthrie nooit persoonlijk ontmoet. Het verhaal dat hij Woody in het ziekenhuis heeft bezocht heeft Dylan alleen bezonnen om zich respect en aanzien bij de Folk-liefhebbers te verschaffen. Diep in zijn hart was Dylan een rocker en is het ook tot vandaag gebleven. In zijn jeugd heeft Bob Dylan ook in een rock n'Roll band gespeeld en Elvis songs gecovered. Maar toch is Dylan de grootste songwriter aller tijden.

Heerlijk toch, al die Dylanmythologie. Dat een van de grootste songschrijvers en artiesten uit de moderne muziek toch vooral altijd maar een van raadsels omhulde en voor veel uitleg vatbare figuur moge blijven. Zo weet niemand wie mister Jones uit ballad of a thin man is. Brian Jones of die kritikus, of gewoon een verbeelding van een gevoel? Zoals met heel veel rond Dylan kun je er je eigen fantasie op los laten en dat heb ik altijd gedaan met het idee dat ik zelf mister Jones ben.
Zoals de recent verschenen film I'm not there probeert te laten zien : Er is niet één Dylan. Hij is een creatie van ons allemaal en soms gedraagt hij zich daarnaar en soms juist, of helemaal niet. Hij heeft een oevre geschapen waarin zoveel tegenstrijdigheden en mysterieuze dingen zitten dat we voor eeuwig voldoende stof hebben om ons in deze kameleon te verdiepen

Wow, ik dacht altijd dat hij Guthrie echt had ontmoet. Dat het een verzinsel was wist ik niet

Maar zoals Bertus al zegt: heerlijk die Dylanmythologie

Heel veel is legende die Dylan zelf in de wereld heeft gezet. Bob Dylan blijft ons iedere dag opnieuw verrassen.

Ook heel erg typisch Bob Dylan...in zijn biografie Kronieken wordt door hem op 311 pagina's niet een keer zijn ex vrouw Sara met naam genoemd...alsof ze nooit een deel van zijn leven was.

Pure klasseplaat van één van 's werelds grootste songschrijvers, ik draai hem nog regelmatig. Bob Dylan introduceerde de folk en de maatschappijkritiek in de popmuziek en beïnvloedde hiermee ganse generaties muzikanten. Hij werd ook op handen gedragen door de hippie-generatie.
"Like a Rolling Stone" en "Highway 61 Revisted" zijn geniaal, de rest is niet minder dan uitstekend.

Dat is maar zeer ten dele waar hoor. De hippies moesten eigenlijk veelal niet veel van Dylan hebben, zeker niet nadat hij met John Wesley harding en Nashville Skyline een counrty-richting was ingeslagen. Country, en zeker de samenwerking met Johnny Cash, was in de hippie-ogen reactionaire, rechtse muziek.
Highway 61 is van lang voor de hippietijd, die begon pas twee jaar later. Met flowerpower heeft Dylan nooit wat op gehad. Met psychedelische rock evenmin. Hooguit zou je in Blonde on blonde wat hippe-invloeden kunnen aanwijzen, drugs en magie zoals in sad eyed lady of the lowlands.