Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Met "John Wesley Harding", "Manhattan Skyline" en vooral "Self Portrait" had hij het inderdaad verkorven bij de hippies omdat hij afstapte van de protestsongs en de folkrock. Deze albums kregen ook negatieve perskritieken en verkochten heel matig. Maar ten tijde van "Blonde on blonde" (1966) was hij zeer populair toen het hippietijdperk in ontwikkeling was en zijn hoogtepunt beleefde "the summer of love" (1967) en nog een keer op het Woodstockfestival (1969).
Zelf vind ik deze albums zeker niet slecht, maar minder dan "Highway 61 Revisited" en "Blonde on Blonde", volgens mij zijn beste twee albums.

Niet Manhattan skyline maar Nashville skyline. De titel geeft al aan dat Dylan zijn "progressieve" fans waaronder de hippies wilde wakker schudden. Nashville was, zeker toen, het domein van de countrymuziek die toen nog met conservatief blank Amerika werd geassocieerd.
Dylan was er vaker op uit om de meute die hem zag als protestzanger, messias en wat dan ook, even lekker tegen de schenen te schoppen. In de mid 70's kwam hij opeens mte zijn gospelplaten. Hij trapte een hoop fans daarmee bewust tegen de schenen. het was alsof hij zei: ik ben wie ik ben en niet zoals jullie mij zien of willen dat ik ben.
je zou kunnen zeggen dat hij een protestzanger was tegen alle vooroordelen van links,rechts,hippies,zwarten,noem maar op. Denk zelf na en loop niet achter leiders aan, zeker niet achter mij.
Zoals hij in Subterrenean Homesick Blues zong:

Keep a clean nose
Watch the plain clothes
You don't need a weather man
To know which way the wind blows.

Inderdaad, Bob Dylan heeft meermaals zijn vorige fans tegen de schenen gestampt, wat bewijst dat hij geen zanger was die uit was op roem of commercieel succes.
In eerste helft van de jaren '60 genoot hij een cult-aanhang onder de folkliefhebbers, maar wanneer hij overstapte op de elektrische gitaar, keerden ze hem massaal de rug toe.
Wanneer hij geadoreerd werd door de hippie-generatie komt hij ineens af met het country-album "Nashville Skyline", een genre die door de linkse hippies werd gehaat.
Met "Self Portrait" maakte hij zowel zijn fans als de critici overstuur.
Wanneer hij in de jaren '70 terug aanknoopte met commercieel succes (Desire), bracht hij daarna een aantal religieuze albums uit.

Dylan was inderdaad absoluut niet uit op commercieel succes. Hoe zijn overstap op de electrische gitaar door zijn publiek werd ontvangen komt ook heel mooi terug in "I'm not there".

De plaat van de Dostojewski van de muziek.
De teksten zijn subliem en uiterst komisch, de sound is geëvolueert van rustige folk naar meer rock (elektrisch gitaren etc.) en het hele plaatje klopt gewoon.
Bovendien staat 1 van de beste nummer ooit hier op:
opener Like A Rolling Stone maar de andere nummers doen zeker niet al te veel onder voor dit snertende verwijt naar een meisje dat heel hard trok op de strekenwijven van mijn school.
Heb deze plaat ook heel duur betaalt €75 !!! In de volgende winkel zag ik hem dan liggen voor €15 en de uitleg was dat die van mij de amerikaanse versie zou zijn en de goedkopere de engels. :s
Soit al bij al een plaat die staat als een appartementsblok.

4.5* zpnder meer.

[quote]Heb deze plaat ook heel duur betaalt €75 !!! In de volgende winkel zag ik hem dan liggen voor €15 en de uitleg was dat die van mij de amerikaanse versie zou zijn en de goedkopere de engels. :s[quote]


Aai, wat is dat lullig zeg

Dat is zeker lullig.
De plaat van de Dostojewski van de muziek. Dat is wel mooi gevonden.

Jezus....wat een goede plaat. Like A Rolling Stone vond ik altijd al erg goed, maar het nummer verbleekt bijna in vergelijking met de rest.
Mijn drie favorieten zijn Ballad of a Thin Man (vanwege het geweldige snerende ervan) Queen Jane Approximately (heerlijk melodieus en met een variatie aan emoties gezongen) en natuurlijk het majesteuze Desolation Row. Erg onspannend met erg slimme lyrics. En eigenlijk is de rest ook wel heel goed....Ik kan beter opnoemen welke ik niet zo goed vind, dat is korter. Grappig genoeg vind ik alleen het titelnummer niet bijster goed.

In ieder geval wel;

5 *

Ik heb alles van Dylan, en ik vind zeker de helft van zijn werk briljant. Zo ook "Highway 61 Revisited", naar mijn mening zijn allerbeste LP. Werkelijk alles op deze plaat is fenomenaal. Een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en een must voor de liefhebber.

Gisteren de LP gekocht voor een schamele 5 euro, leek me een mooie deal. Blijft toch 1 van de beste platen aller tijden.

5*

Dank aan de "Album van de dag"-knop op mijn mp3-spelertje, die er persoonlijk voor heeft gezorgd dat ook dit album een plaatsje stijgt in mijn top 10.

Gisteren No Direction Home gekeken en midden in de nacht deze nog eens beluisterd; jezusmina, wat 'n plaat! Na 'n flinke injectie respect voor meneer Dylan, stijgt deze opnieuw een plaatsje in m'n top 10. Oppassen dat 't nog geen nummer 1 wordt

Het Dylan-kwartje is hier stilaan aan het vallen. Deze beviel me veel meer dan Bringing it All Back Home, die ik nu ongeveer zes maanden geleden probeerde, en die ik toen zelfs niet heb uitgeluisterd. Maar onlangs had ik er echt nood aan, nood om eens een Bob Dylan op te zetten. Ik heb deze gekozen, en dat is me zeer goed bevallen. Binnenkort probeer ik BIABH nog eens, maar nu nog eens genieten van nummer 7.


Oh God said to abraham kill me a son
Abe said man you must be puttin me on
God said no, abe said what
God say you can do what you wanna but
The next time you see me comin you better run
Well abe said where dyou want this killin done
God said out on highway 61

Een album dat bekend is om mischien wel een van de belangrijkste songs ooit(In de VS is het een paar geleden uitgeroepen als belangrijkste cultuurerfstuk van de VS) hoewel de rest van de nummers minstens zo geniaal is(een paar zelfs genialer).
Op z'n vorige twee platen brak Dylan met z'n fans en de protestbeweging die hem als messias vereerde. De muziek die Dylan maakte voordat hij Folk ondekte. Ballad of a thin man is wat mij betreft z'n beste nummer en ook Desolation Row staat hoog in dat lijstje. Maar ook alle andere nummers zijn stuk voor stuk geniale nummers. Hoewel ik Blonde on Blonde persoonlijk net ietsje beter vind kan ik niet anders dan bekennen dat deze plaat z'n beste is.
Muziekgeschiedenis van iemand die z'n electric violin speelt op Desolation Row

Niet een album wat in mijn Dylan top 3 staat, maar het is absoluut een goed/uitstekend album. Ik houd van wat méér afwisseling en vind die persoonlijk meer bij BIABH en BOB (overigens een top trilogie incl. deze). Higway 61ligt me gewoon wat minder.

schitterend album, met veel afwisseling.

Just give a check
To tax-deductible charity organizations

Er zit wel afwisseling in natuurlijk, maar niet zo veel als op BIABH en BOB imo; dit is een kwestie van smaak en geen "tekórtkoming" op het album Highway 61 Revisted. ' Read it it very carefully, I only write it once'

wat is like a rolling stone toch een prachtig nummer! beste album van bob dylan volgens mij, met vlak erna blonde on blonde en bringing it all back home.

Samen met Blonde On Blonde dit weekend aangeschaft voor weinig.
Mooi & afwisselend album van Dylan, vooral het prijsnummer Desolation Row is geweldig, de muziek van Bob Dylan deed me lange tijd niet zoveel en wie mij 10 jaar geleden gezegd had dat ik nog Dylan platen zou gaan aanschaffen had ik voor gek verklaard, maar ziedaar het kwartje is gevallen.
Hoe ouder hoe wijser.

5*
Veel kunnen we hier niet over zeggen. We kunnen ons enkel afvragen hoe het komt dat deze muziek uit het hoofd van een mens komt.

Ik gok: talent en een hele, hele hoop drugs

matig, nogal klef, slappe hap

Queenfreak2000 geeft 5*, Queenidiot 0,5*

Haha 'nogal klef'! Haha deze idiot heeft dit album echt niet geluisterd hoor.

Edit: zie net dat hij pas 13 is. Het is hem vergeven.

misschien ben je voor dit album nog wat te jong, op 13 jaar vond ik bob dylan ook niet goed, maar nu is ie een van mijn favorieten geworden. wel leuk dat je queen en the eagles al kunt waarderen op zo'n jonge leeftijd! proficiat

Ik kan de opwinding van die tijd door deze plaat voelen. Alsof Dylan de boodschapper was van roerige tijden. Welliswaar geen apocalyptische boodschapper zoals Morrison of Jagger (Gimme Shelter) maar toch.. Ooit gaat deze man mij volledig grijpen. Dit is een mooi startpunt lijkt me zo.

Probeer een beetje van dit idee af te stappen, dan kun je echt veel meer uit de artiest Dylan halen.

En vergeet niet dat deze plaat al in 1965 is gemaakt. In de tijden van Gimme Shelter en The Doors bracht Dylan de plaat John Wesley Harding uit. Die kun je absoluut niet vergelijken.

Is zo'n album eigenlijk wel menselijk?
Like a Rolling Stone startte waarschijnlijk het 'Dylan goes electric'-fenomeen. Te begrijpen, een drastische omkeer na de folkalbums van Dylan. De songs zijn stuk voor stuk klassiekers, en de teksten zijn fenomenaal. Deze man is een poëet, een 'spokesman of a generation', een genie.

Ik probeerde juist de discrepantie tussen Dylan en de andere twee 'boodschappers' te schetsen. Dit album komt dan ook eigenlijk aan de vooravond van die 'roerige tijden'. Mocht je het verkeerd opgevat hebben maar ik maakte geen vergelijking met Morrison en Jagger. Ik probeerde te verwoordden dat er een soort opwinding vrijkomt bij het beluisteren van dit album. Daar waar The Beatles en The Stones tóen nog niet aan kwamen. Een klein kijkje richting die 'roerige tijden' die op de loer lagen.