Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Om voor het weekend nog eens serieus op een vraag van Slowgaze in te gaan:

Een betekenis vinden achter de tekst lijkt me niet echt een zinnige bezigheid. Ik vind de interpretatie van Guitarwally wel aardig, zo heb ik ook ooit op internet gelezen dat het een metafoor voor de Holocaust zou zijn. Wie weet?

Enfin, ik kan me voorstellen dat je het een onzintekst vindt, is het ook wel natuurlijk. dadaïsme zou ik er niet direct bijslepen, het lijkt eerder een wedstrijdje cultureel namedroppen in de coffeeshop. Op enkele momenten lijkt Dylan de tekst ook op te vullen met rijmdwangachtige regels ('With his friend, a jealous monk' 'about the time the doorknob broke').

Sterke dingen aan de tekst vind ik wel de beeldende kracht van sommige passages (o.a. de passages die beginnen met 'Dr. Filth...' en 'At midnight, all the agents...), waardoor, met de galmende, bijna middeleeuwse klank van de muziek en de rauwe, nasale klank van Dylans stem, een heel aparte sfeer ontstaat die uniek is aan dit nummer. Ook de plotselinge schakeling van fictief naar persoonlijk in het laatste couplet, als het ontwaken uit een absurde droom en je realiseren dat je geliefde nog steeds niet naast je ligt.

Overwegend vind ik Dylans teksten beter werken in combinatie met zijn muziek dan dat ze zwart op wit als poëzie overeind blijven staan. Leonard Cohen he ain't, al zijn sommige anderen het daar weer mee oneens, natuurlijk.

had zijn t-shirt te maken met dat motorongeluk?

Nee...



29 juli, ofwel vandaag dus 45 jaar geleden alweer...

Het ''motorongeluk'' gebeurde dus in 1966 en de hoes van H61R is al een jaar eerder gemaakt.
Lijkt mij dus dat het antwoord op jouw vraag negatief beantwoord kan worden, tenzij Dylan het ''ongeluk'' al meer dan een jaar had gepland...

Nou ja Dylan zat er ook een beetje doorheen en ja dan moet je een break goed plannen (ook een bekende theorie).

Ondanks die opmerking, en je recente recalcitrantie t.o.v. mij, en dat je uit Eindhoven komt, en dat je The Great Gatsby een goed boek vindt, kan ik me prima vinden in wat je hier schetst. Toch vind ik het iets ergerlijks hebben, dat overal maar namen bijhalen. Zoals die passage met T.S. Eliot en Ezra Pound, ja, die is wel leuk als je die heren toevallig kent, daar kan ik me nog wel wat bij voorstellen, maar daarna die zangers en die vissers er bij, dan begint het weer bijna belachelijk te worden.

@ Slowgaze: kan ik me ook wel in vinden. Maar: Eindhoven de gekste. En The Great Gatsby slecht vinden is wel een gat in je esthetische ontwikkeling, maar daar moeten we elders maar eens een boom over opzetten.

Dat is inderdaad meer iets voor BoekMeter of zo. Persoonlijk vind ik 'The Great Gatsby' best goed.

'Highway 61 Revisited' nog maar eens opgelegd. Wat een verbijsterende plaat blijft het toch. En wat de tekst van 'Desolation Row' betreft: ik probeer er niet de betekenis van te gaan zoeken, ik geniet gewoon er gewoon intens van om Dylan bezig te horen, met zijn verwijzingen en fraaie schrijfstijl toch wel.

Desolation Row is misschien wel Dylan,s mooiste tekst , er is niks moeilijks aan zie het maar als een straat waar Tom Waits woont of vaak komt en wie je daar allemaal tegenkomt , simpel en mooi dus.

Maar de spijker wordt pas echt op een mooie manier op de kop geslagen door Ernst Jansz in zijn boek (met CD) Dromen van Johanna.
Lees hoofdstuk 5; De verlorenstraat maar.
Wil je het niet kopen, ga naar de bibliotheek (hier in Eindhoven hebben ze deze in ieder geval).

Deze plaat leerde ik enkele jaren geleden kennen, en is sindsdien vrij snel in mijn achting gestegen, om een eerste plaats in te nemen in mijn top 10, die bovendien nog steeds vrij stevig staat. In mijn poging om alle albums van Dylan te voorzien van een mening, heb ik lang uitgekeken naar deze; maar ook een beetje met een bang hartje, want wat schrijf je in godsnaam over een album met deze status, waarover al zoveel is gezegd, gediscussieerd, wat dan ook? Het kan nooit kwaad een poging te wagen, en ach, als je aan iets begonnen bent, moet je er ook niet halfweg mee stoppen, ben ik van mening.

‘Highway 61 Revisited’ dus. De hoes is gelijk erg mooi; sober, met een jonge, kwieke Dylan op de voorkant, met naast hem een man waarvan we enkel benen, een stuk van z’n shirt en vooral z’n fototoestel zien. Het zou Bob Neuwirth zijn, heb ik ergens gelezen, maar dat is nu niet van groot belang. Dylan kijkt recht in je ogen als je de hoes bekijkt, en als je z’n gedachten zou kunnen lezen, zou het wel eens het volgende kunnen zijn dat je hoort: “dit is mijn nieuwe album, love it or hate it, maakt me niet uit, ik vind het zelf geweldig”. Dylan heeft met deze plaat definitief het folkpurisme (man met gitaar en mondharmonica) achter zich gelaten, en speelt met een elektrische band, die hem begeleidt. Op optredens wordt hij er eerst om uitgejouwd, maar later zouden dit soort drastische keuzes en verandering hem zo legendarisch maken. Maar goed, de plaat zelf is het belangrijkste, natuurlijk. Laten we de 9 songs dus maar eens onder de loep nemen.

Met ‘Like a Rolling Stone’ begint de plaat met één van de bekendste nummers van Bob Dylan. Het enige nummer ook op deze plaat dat geproduceerd is door Tom Wilson (de andere nummers werden geproduceerd door Bob Johnston). Het was ook de eerste (en eigenlijk enige) single die van deze plaat werd genomen, al zorgde de lengte eerst voor heel wat opschudding bij de platenmaatschappij. Bijna het dubbele van de normale single toentertijd. Maar via via is dan toch gebleken dat de single het erg goed zou doen, en werd hij alsnog uitgebracht. En maar goed ook, want ik vind het een ideale single, ondanks z’n lengte. Gezegend met een melodie die je makkelijk oppikt, snedige zanglijnen en voorbeeldig werk van Dylan en z’n muzikanten. Één van die muzikanten is Al Kooper, die het orgel bespeelt. In mijn ogen is hij erg belangrijk geweest voor het geluid van ‘Highway 61 Revisited’.

‘Tombstone Blues’ zet in, en is vanaf het begin gelijk enorm venijnig. Sterk gitaarwerk, een pompende ritmesectie en Dylan in optima forma. Het refrein is één van de meest memorabele momenten van de plaat, prachtig hoe hij daar het leven van de gewone Amerikaan anno 1965 in enkele regels weet samen te vatten: “Mommy’s in the factory, she ain’t got no Shoes; daddy’s in the alley, looking for food; I’m in the kitchen, with the tombstone blues”.

‘It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry’ is een erg mooie titel, en het nummer drijft weer op die wel erg sterke ritmesectie, en wordt de juiste richting ingestuurd door de piano. Dylan speelt een erg mooie mondharmonicasolo, en klinkt wat rustiger dan op andere nummers. Al zijn de voor dit album typische uithalen met z’n stem ook hier wel aanwezig. Het nummer klinkt als een oude doch gezellige trein, die op het gemak doordendert, zonder omkijken. Dan klinkt ‘From a Buick 6’ een stuk vinniger, en ik vind het persoonlijk ook erg funky klinken (zoals bijvoorbeeld ook het titelnummer). Of is dat gewoon de grote hoeveelheid energie die Dylan uitstraalt? Het baslijntje is in ieder geval enorm lekker, en Dylan laat z’n mondharmonica ook nog eens lekker scheuren.

De tekst van ‘Ballad of a Thin Man’ behoort tot de minst begrijpelijke, doch meest smerig klinkende teksten die ik ken van Dylan, maar daarover later meer. Ik vind de teksten op deze plaat zo geniaal dat ik er verder nog wat meer aandacht aan wens te schenken. Dit is weer een rustiger nummer van klank, volgens mij is het Dylan zelf die piano speelt, en ook Kooper doet het weer erg goed, voor iemand die voorheen amper orgel gespeeld heeft. Verbluffend goed, zelfs. De manier waarop Dylan zijn toch niet echt braaf gestructureerde teksten zo mooi in de song kan gieten, is ook erg knap. Mr. Jones krijgt het in ieder geval zwaar te verduren.

‘Queen Jane Approximately’ begint erg lieflijk op piano, en laat het tempo nog wat zakken. We gaan nu lekker in de sofa liggen, onze mond vertrokken in een asgrauwe glimlach. Een uitweg bieden. Dat soort dingen. Bijzonder ontroerend nummer, het raakt me elke keer weer. Wie die Jane is, dat weet alleen Dylan, volgens mij. Er werd al heel wat gespeculeerd, de naam van Joan Baez is ook al veel gevallen, maar Dylan ze in een interview dat hij in 1965 weggaf, dat Queen Jane een man is. Dankzij dat soort dingen weet ik al langer dat ik alle hoop om de man volledig te begrijpen mag opbergen.

Het titelnummer dan, erg vinnig, met dat politiefluitje. Een vondst van Al Kooper, die er destijds elke keer op floot wanneer ie iemand drugs zag gebruiken, wat vaak hilariteit veroorzaakte. Dylan probeerde het, en vond het blijkbaar geweldig, want anders hadden we dat fluitje nu niet gehoord op de definitieve versie. Het past ook perfect bij de andere elementen van de song; Dylan’s vinnige zang, de springerige gitaar, pompende ritmesectie en een zwierige piano op de achtergrond. Zonnebril op, en rijden maar. Ontzettend cool nummer! Op het einde doet Dylan ook nog lekker gek op het fluitje, om het feestje helemaal compleet te maken.

Dan is het de beurt aan ‘Just Like Tom Thumb’s Blues’, een wat verdoken pareltje. Dit nummer wordt vaak vergeten, ook wel eens door mij, moet ik met schaamrood op de wangen toegeven, maar het ligt dan ook tussen het titelnummer en de ongelooflijke afsluiter. Qua tempo kan je het een beetje vergelijken met ‘Queen Jane Approximately’; niet te snel, maar ook niet te traag. De titel van het nummer zou refereren aan een gedicht van de Fransman Arthur Rimbaud, waar Dylan in die tijd nogal naar opkeek.

Last but not least. Definitely not least! ‘Desolation Row’, het grote meesterwerk van Dylan, naar mijn mening. Op de voorlopige versie van de plaat stond de elektrische versie van deze epische song, maar het zat Dylan niet lekker. Daarom trok hij zich nog een laatste maal terug in de studio, om een min of meer akoestische versie op te nemen. Min of meer, want hij had een bassist uitgenodigd om hem te begeleiden. Zelf speelt hij akoestische gitaar. De producer had Charlie McCoy uitgenodigd, die Dylan meteen wist te overtuigen van zijn kwaliteiten op elektrische gitaar. Die prachtige variaties die u hoort, zijn van McCoy. Ze geven de song nog net dat tikkeltje extra, suspens. De song duurt ruim 11 minuten, en bestaat uit 10 maal 12 regels, elke keer afgesloten met de titel van het nummer. ‘Desolation Row’ is voor mij de samenvatting van de wereld, in Dylan’s woorden. Hij sleept er erg veel en verschillende personen/wezens/gebeurtenissen bij, al dan niet fictief, van Einstein over Casanova tot de Titanic. Je kan wel achter elke versregel (want het heeft de allure van een groots gedicht) de betekenis gaan zoeken, maar er zijn zoveel verschillende interpretaties mogelijk… onbegonnen werk. Wat ik eruit versta, is dat chaos heer en meester is, en ons allemaal in de greep heeft/ zal krijgen. Op het einde mag Dylan zijn mondharmonica nog eens op onnavolgbare wijs laten gieren, laten huilen, laten janken (kies het voor jouw meest correcte antwoord). De laatste strofe is opmerkelijk anders dan de 9 andere strofes, deze klinkt opeens erg realistisch en hard, en daardoor ook ontnuchterend. Alsof Dylan ons uit zijn fantastische wereld wil trekken, terug naar de harde realiteit.

Nu, teksten zijn altijd een belangrijk onderdeel van een Dylan-plaat. Maar op ‘Highway 61 Revisited’ wil ik dat belang nog extra onderstrepen; de teksten zijn meestal erg surrealistisch, en roepen bij mij de mooist denkbare beelden en associaties op. Dylan’s schrijfstijl komt ook zelden geforceerd over; de man heeft een erg vlotte pen. Zoals hij “tax deductible charity organizations” in de song ‘Ballad of a Thin Man’ weet in te passen, ik zie het hem niemand nadoen. Of de creatieve manier waarop hij met taal omspringt, en de hoe handig hij zijn eigen kennis daarvoor gebruikt. Ik zal een voorbeeld geven:

“I wish I could give Brother Bill his great thrill;
I would set him in chains at the top of the hill;
Then send out for some pillars and Cecil B. DeMille;
He could die happily ever after.”

Hieruit blijkt dat Dylan de Bijbel heeft gelezen, en dat ie iets van film afweet. “Brother Bill” is een kloosterling. Mozes stond op een heuvel toen hij de Tien Geboden van God kreeg, op twee stenen tafelen. Cecil B. DeMille is een filmmaker, regisseur van onder andere ‘The Ten Commandments’, over die Bijbelse gebeurtenis. De Tien Geboden worden ook wel eens de “pijlers van het christelijke geloof” (pillars) genoemd. Dylan impliceert hier dat “Brother Bill” op de heuvel zal worden gemarteld, wat toch erg populair was bij de Kerk ten tijde van de wetenschappelijke revolutie. Het laatste zinnetje tenslotte vaagt dit in feite, als een soort anticlimax, weg, en zet de luisteraar weer op het verkeerde been, waardoor ie gaat twijfelen. Dit is slechts één interpretatie, terwijl er nog tientallen andere interpretaties mogelijk zijn, en dat is net de sterkte van Dylan’s teksten. Ze zullen nooit gedateerd klinken, er zal altijd een zweem van enigma rondhangen en daardoor tot in de eeuwigheid interessant blijven.

‘Ballad of a Thin Man’ is het bewijs dat Dylan genadeloos kan zijn in zijn songwriting, het is een uithaal naar de journalistiek, omdat die mensen pretenderen “alles te weten”, en zich ook zo gedragen. Daarom ook dat Dylan zulke bizarre situaties heeft verzonnen, om elke strofe af te sluiten met: “But something is happening here, and you don’t know what it is; do you, Mr. Jones?”. Ook stelt Dylan in één strofe dat de fictieve Mr. Jones waarop hij zich richt dan wel intellectueel mag zijn (“You’ve been through all of F. Scott Fitzgerald’s books; you’re very well read, it’s well known”), maar daarom nog niet alwetend. Arrogantie indijken, dat doet hij met die song op treffende wijze.

Tot slot nog enkele van mijn favoriete fragmenten:

“When you got nothing, you got nothing to lose.” (‘Like a Rolling Stone’)

“Well if I go down dyin’, you know she’s bound, to put a blanket on my bed” (‘From a Buick 6’)

“Oh God said to Abraham: “Kill me a son.”;
Abe said: “Man, you must be puttin’ me on.”;
God said: “No.”, Abe said: “What?”;
God said: “You can do what you want, Abe, but;
The next time you see me comin’, you better run.”;
Well Abe said: “Where do you want this killin’ done?”;
And God said: “Out on Highway 61.”” (‘Highway 61 Revisited’)

“Yes I received your letter yesterday;
About the time the door knob broke;
When you asked me how I was doing;
Was that some kind of joke?
All these people that you mention;
Yes, I know them, they’re quite lame;
I had to rearrange their faces;
And give them all another name;
Right now, I can’t read too good;
Don’t send me no more letters, no;
Not unless, you mail them from;
Desolation Row.” (‘Desolation Row’)

5 sterren

Geachte heer Pulmans,

Na bovenstaand zeer mooi geschreven stuk, zou het bijna een belediging zijn als je er volgende week met Dylan's concert in Ahoy niet bij zou zijn...

Meer info over de locatie van de albumhoes via deze link.

Jij bent een snelle lezer, blijkbaar.

Ik heb echter geen rijbewijs, en met de fiets naar Rotterdam reizen, dat zie ik niet echt zitten. Ik woon in België, dat is wel een eind hoor.

Maar je hebt eigenlijk wel gelijk, ik vind zelf trouwens dat ik te weinig naar optredens ga, en de voornaamste reden is dat ik dan in m'n eentje zou moeten gaan (ik ken eigenlijk niemand anders die van de muziek houdt waar ik van hou), en het zou ontzettend handig zijn om dan toch auto te kunnen rijden, om overal te geraken. Dat is misschien wel een mooie motivatie om het eindelijk te leren.

Bedankt voor de info over de hoes, trouwens. Ik had op een forum gelezen dat het Neuwirth was die er stond, maar waar de foto genomen was, wist ik niet.

Mooi stukjen van dhr. Nick en fijn dat iemand eensch Rimbaud noemt bij het bespreken van Bob. Daar kan de rest hier nog wel wat van leren. Boeken zijn heus niet eng hoor.

Thanks, Slowgaze. Mooie avatar, trouwens.

Schitterend album! Die doorleefde stem en de verhalende nummers vervelen geen seconde! Uitschieters? Neen, heel dit album is van ongekend niveau, al heb ik een lichte voorkeur voor het tweede deel van de cd.

Mijn favoriete dylan album,zijn eerste volledig elektrische plaat.heerlijk slow bluesy nummers met prachtige teksten.allemaal juweeltjes.favoriete nummers 2,3,6,7,8,9.tijdloze cd.het lange desolation row heerlijk.cd ademt een heerlijke sfeer uit,lekkere sound.

Er zijn van die albums die ik tof vind, zeker waardeer, maar de Heilige Graal die er anderen in horen, die hoor ik niet. Voor Illmatic geldt dit bijvoorbeeld, maar ook voor Highway 61 Revisited. Wat dat betreft zijn er meerdere parallellen tussen mijn waarderingen voor die albums te vinden: naast een aantal verdomd sterke tracks zijn er ook nummers die maar weinig impact op me hebben. Hoe dit kan, ik weet het niet, maar ik zal eens wat dieper in de plaat duiken om te kijken waar het aan kan liggen.

Laat ik gelijk een kat een kat noemen dan: ‘Just Like Tom Thumb's Blues’ en ‘From a Buick 6’ pakken me niet echt. Eerlijk is eerlijk, opvolger Blonde on Blonde, lekker cliché m’n favoriete Bob Dylan tot nu toe, kent ook een paar mindere momenten, maar waarom het me hier meer stoort, ik weet het niet. Daarnaast vind ik ‘Like a Rolling Stone’, ‘Ballad of a Thin Man’ en ‘Desolation Row’ behoorlijk fraai.

Maar vooruit, de muziek zelf: de titel van het album geeft al aan dat de blues opnieuw onder de loep genomen wordt, om niet te zeggen dat ze opnieuw uitgevonden wordt. (Is blues trouwens een vrouwelijk woord? Ik vind vrouwelijk er wel bij passen eigenlijk.) Veel van de nummers gaan dan ook uit van bluesschema’s en -melodielijnen, vaak gepaard met mooie mondharmonicasolo’s. Dit kan variëren van een traag bluesje als ‘It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry’ tot de schuimbekkende garageblues ‘Highway 61 Revisited’. Tekstueel wordt het genre echter wel flink opgerekt: geen ‘Woke up this morning’ of ‘My baby left me all alone’ (om er weer wat clichés bij te pakken), maar teksten die meer in de traditie van het (Amerikaans) modernisme, Frans surrealisme en expressionisme staan.

‘Desolation Row’ is tekenend voor de tekstuele koers; Dylan verklaart het zelf eigenlijk al door T.S. Eliot in de tekst op te voeren. Ik zou zelf eigen T.S. Eliot (The Waste Land) en Rimbaud (‘Michel et Christine’) de bronnen van de plaat willen noemen waarnaar de teksten teruggeleid kunnen worden, zoals het voor de muziek om blues en folk gaat. Naast Rimbauds parade van beelden vertoont Dylan ook sterke invloeden van de taalparade van Eliot. Laatstgenoemde ‘plakte’ in zijn The Waste Land allerlei soorten taal aan elkaar; niet alleen verschillende talen als Engels en Frans, maar ook kleuren van taal, bij gebrek aan een betere omschrijving. Zo combineert Dylan ook graag zinnetjes die typische bluesteksten lijken met bijbelse taal of een overdaad aan literaire referenties. Daarnaast heeft meneer zelf ook verklaard dat de tekst van ‘Like a Rolling Stone’ uit een flinke sessie écriture automatiqu is gesneden; past ook perfect in het plaatje.

Dit is allemaal mooi en aardig dat het oude kadaver van de blues weer opnieuw tot leven wordt gewekt door de liefdesbaby van een Franse symbolist en een tot Engelsman genaturaliseerde modernist; het moet me ook pakken. Net zoals bijvoorbeeld Lucebert, wiens werk voor mij soms ook nogal hit & miss is; soms een sterk beeldend gedicht, soms een gedicht dat me koud laat. Wat dat betreft zijn die mindere nummers ook niet alleen muzikaal wat minder interessant, maar mis ik een bepaalde klik met die liedjes die Dylan voor mij vaak weet te bewerkstelligen met zo’n zinnetje of combinatie van muziek en tekst die mijn aandacht grijpen. Of ik ‘Desolation Row’ nu eigenlijk alleen boeiend vind vanwege dat heerlijke couplet over Eliot en Pound, om maar een voorbeeld te geven; ik weet het niet. Blijft staan dat Dylan me zelden een hele tekst lang blijft boeien, maar dat de combinatie van tekst en muziek soms tot erg prettige resultaten leidt.

Mooi, mooi, mooi, Maarten. Erg interessante bespreking.

Dank je, Nick. Ik ben blij dat het je kan bekoren.

Tja zoiets, en voor mij de mooiste tekst ooit op (pop/rock) muziek gezet.

Voor wie deze goedkoop op vinyl wil bemachtigen kan je hem op 19 mei met De Morgen voor 9,95 euro krijgen.

Ik vind dat Highway 61 Revisited een stuk beter klinkt dan The Times They Are A-Changin', maar dat zal ik nog niet met zekerheid zeggen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik toch eerder kies voor het ander album. Alweer een fantastisch album van Dylan die terug dicht bij de perfecte score leunt. De kans is groot dat hij maar enkele weken op deze tijdelijke score zal staan, eind dit jaar staat de perfecte score er zeker en vast.

geef dan die 5 sterren meteen, ffm. waarom wachten, m8??

Wat is Ballad of a Thin Man een afschuwelijk goed nummer, dat wil ik weleens naspelen met mijn eigen gitaar.

Dit geniale album viert vandaag alweer zijn 47e verjaardag

Link

And picking up Angel
who just arrived here from the coast
who looked so fine at first
but left looking just like a
ghost

Voor mij nog steeds het beste wat hij ooit heeft uitgebracht, dit album. Sowieso was dit wel zijn sterkste periode denk ik, zijn teksten vierden hier hun absolute hoogtij. Het had hier allemaal nog dat lekkere psychedelische randje. En die hele intonatie op Just Like Tom Thumb's Blues bijvoorbeeld.

Started out on burgundy
but soon hit the harder stuff
everybody said they'd stand behind me
when the game got rough
but the joke was on me
there was nobody even there to bluff
I'm going back to New York City
I do believe I've had
enough

Naar mijn idee niet meer overtroffen. Blood on the Tracks is ook een hele mooie plaat bijvoorbeeld maar vergeleken met dit bijna soort van 'gewoontjes'.

Voor een ieder die maar niet genoeg kan krijgen van het magnum opus Desolation Row, hieronder een aantal links naar verschillende live-versies van Messias Dylan

Karlstad 2003
Birmingham 1998
Washington 1994
Shanghai 2011
Philadelphia 2009
Utrecht 1996
Melbourne 1966
Betlehem 1995
London 1966

Nooit echt een heel groot fan van Bob Dylan geweest, hoewel ik zijn waarde voor de muziek nooit heb ontkent. Hier en daar sporadisch een nummer die ik wel erg graag luisterde, maar als plaat trok ik het niet altijd. Meer een liefhebber van Neil Young. Maar sinds ik deze plaat vandaag met Blonde on Blonde uit de bakken graaide bij de plaatselijke FRS ben ik verknocht aan deze plaat.

Nu
Maar gauw 5 sterren geven en jouw top 10!!!(grapje)
Nee dit is voor mij een verslavende plaat,ik heb ook niet zo heel veel met dylan,heb zo'n 8cd's en wat lp's van hem.
Ben ook meer van bruce springsteen en neil young!
Maar die dylan heeft 'n paar parreltjes van albums gemaakt waaronder deze,dit geweldig!hoop dat je er veel luister plezier van zult hebben(dat lukt vast wel ha.

Ik heb ook niet zo veel met Dylan, maar in deze periode was hij geniaal. Waar de rest van zijn generatie muzikaal nog aan het puberen was kwam hij met Highway 61 Revisited, het eerste volwassen pop album allertijden . En dat niet eens alleen, de kwaliteit van de songs is zo belachelijk hoog dat een prima nummer als From A Buick 6 over komt als filler ..........

Niet in mijn Top 10 omdat ik hem niet zo vaak draai, maar kwa kwaliteit en belangrijkheid een van de beste albums ever in mijn boek.