Bob Dylan - Highway 61 Revisited (1965)

Blood on the Tracks is veel zachter en acoustischer opgezet dan deze. Blonde On Blonde klinkt echter wel redelijk als deze masterpiece.

Ik vind deze veel lekkerder wegluisteren dan Blonde on blonde, dat ik persoonlijk een wat moeilijk door te komen album vind. Op HIghway 61 is elk nummer gewoon raak. Als je dit eenmaal echt leuk vind raadt ik je de voorganger ook aan. Bringing it all back home. Vind ik zelf erg vergelijkbaar en ook heel lekker wegluisterend. Kwalitatief wellicht net iets minder, maar niet veel. Persoonlijk vind ik Highway 61 Revisited de beste plaat uit de jaren 60. Blood on the tracks is DE plaat uit de jaren 70. Heeft inderdaad een andere sound. Maar ik adviseer je die zeker te proberen, want Blood on the Tracks is bijna misdadig, zo goed.

Bij mijn weten zijn er 5 echte topalbums van Dylan die jij bijna in alle top 100 beste albums allertijden terug ziet. Deze, Blood On The Tracks, Blonde On Blonde, Desire en het album uit 1997, Time Out Of Mind.

Die verzamelaar beviel mij beslist niet, maar misschien is het dan een wat onsamenhangend geheel waardoor het mij niet raakte. Deze plaat is mij echt 100% mee gevallen, maar misschien is Dylan ook wel meer een album dan een verzamelaar artiest.

Dan zou ik toch eerder Bringin It All Back Home aanraden dan Desire. Vooral omdat je zegt dat je dit album heel geweldig vindt. De voorganger is ook lekker opgejaagd en jong met onbegrijpelijke teksten, terwijl Desire een album is waar Dylan wat meer gaat kwelen op trage nummers. Oke, oke, voordat ik gehaat wordt; PERSOONLIJKE MENING

Helemaal mee eens!

Desire kan niet tippen aan het meesterwerk Bringing It All Back Home. De teksten zijn op laatstgenoemde echt van een veel hoger niveau. BIABH is een absolute aanrader voor wie van Highway 61 Revisited houdt.

Ik denk dat we het nu over verschillende dimensies hebben.
Midden jaren 60 stond Dylan in brand en was op zijn creative hoogtepunt en maakte mischien wel zijn 3 sterkste albums achter elkaar (en daarna kwam nog eens het geweldige JWH).

Midden jaren 70 was er naast zijn prive crisis ook een soort van rust in zijn muziek, wat voor een paar geweldige albums heeft gezorgd.
Desire is gewoon een heel mooi album met vele klassiekers er op (op de bootleg serie deeltje 5 staan al die nummers fier overeind).
Daarnaast blijft Desire het album met Scarlet Rivera, zij geeft het album een bepaalde drive en sfeer.
Waarschijnlijk is dit wel ietse pietsje off topic

Off topic misschien wel, Rudi S, maar je hebt wel gelijk naar mijn mening. Je kan de Dylan van 1964-1965-1966 niet gaan vergelijken met de Dylan van de jaren '70. Dylan is vooral een groot enigma, niemand lijkt 'm ooit helemaal te hebben doorgrond. In de seventies heeft ie inderdaad ook erg mooie platen gemaakt (ben à propos bezig met elke plaat van Dylan chronologisch te beluisteren en er na een tijdje een stukje tekst bij te schrijven, maar ik zit nog maar bij 'Another Side of Bob Dylan ).

Feit blijft dat dit de beste plaat is die ik ooit heb gehoord.

Dit album heb ik de afgelopen paar dagen wel 5 keer in zijn geheel afgespeeld. De eerste 2 luisterbeurten had ik moeite om hem compleet uit te luisteren, na een half uur had ik het wel gehoord. Maar heb toch doorgezet en hem compleet uitgeluisterd.

Het begint erg vlot met de eerste 2 nummers. Lekkere vlotte en pakkende nummers waar gelijk met een goed tempo begonnen word, en waar lekker in het gehoor liggende rifjes gebruikt worden. Daarna komt een nummer die totaal de vaart eruit haalt en waar ik niets mee heb, het nummer It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry bedoel ik. Daarna komt een nummer met een lekker ritme weer net als Ballad Of A Thin Man is ook een lekker nummer.

Queen Jane heb ik dan weer niets mee, maar de laatste 3 nummers vind ik dan weer erg goed. Vooral het laatste nummervind ik erg mooi. Erg mooi album eigenlijk waar je echt even in moet komen. Nu misschien op naar het volgende Dylan album. Blonde On Blonde is voor mijn gevoel iets te lang en denk dat ik daarom snel deze weer op zal gaan zetten. Schijnt wel ongeveer dezelfde sound te hebben dan deze. Wellicht dat Bring It Back Home nog iets zou kunnen zijn, niet zo lang als Blonde On Blonde maar in dezelfde stijl als deze. Eerst maar ff laten bezinken nog.

In dezelfde stijl ligt 'Bringing It All Back Home' misschien niet meteen, je zou eerder kunnen zeggen dat 'Highway 61 Revisited' in diens verlengde ligt. Nog meer surrealisme, en de definitieve breuk met zijn status als folk/protestzanger. Op de voorganger van deze prachtplaat staan nog enkele akoestische nummers (de vier laatste, als ik me niet vergis). Ik kan geen enkele plaat opnoemen waarop Dylan even energiek klinkt als op deze. De voorganger komt wat dat betreft inderdaad het dichtst in de buurt, zou ik denken.

Ik heb vanmiddag aardig wat beste nummers van Desire beluisterd maar op A Hurricane na vind ik die plaat helemaal niets aan. Net als Blood On The Tracks vind ik ook niets aan. Je kon wel eens volkomen gelijk hebben.

Op de 1 of andere manier klinkt hij hier wat gefrustreerd en wat cynisch, en dat mag ik wel, een beetje een rebels album. Zoiets vermoed ik hoor, heb me nog niet in de texten verdiept, maar vind het zo klinken.

Ik denk dat hij ook echt gefrustreerd was in die periode (cynisch is ie eigenlijk al z'n hele leven een beetje). Hij werd vastgepind op zijn status als boegbeeld van het folk/protestlied, en dat kon ie niet hebben. Dylan moet je niet in een hokje steken... Of misschien wel, want dan wordt ie chagrijnig, en doet hij geweldige dingen.

Yup, een van mijn favoriete Dylan nummers.
Eigenlijk was dit liedje wat sneller bedoeld, maar na een avondje alleen knutselen in de studio is deze prachtige versie onstaan.
Dylan's zang is geweldig hiero.

Op The bootleg 5 staat een snellere (mindere) versie.

Mijn favoriete nummers zijn vooral de eerste 2 en het laatste nummer. Die nummers klinken erg toegankelijk vind ik, waardoor je ze makkelijker kunt waarderen. Het derde nummer valt bij mij misschien ook ooit nog weleens, maar vind het nu meer als een hinderlijke onderbreking klinken eigenlijk.

Ik heb de eerste 2 nummers eens geskipt en als eerste naar dat nummer geluisterd, maar je hebt inderdaad gelijk, een prachtig mooi nummer inderdaad, heel subtiel en verfijnd vooral. Eigelijk valt hij wat in het niet met 2 van zulke geweldige openers. Als afzonderlijk nummer een goed nummer inderdaad. Eigenlijk zijn alle nummers wel goed en er staan in weze geen mindere nummers op. Stem verhoogd naar 4*. en bovenaan mijn rotatielijst gezet, ben nog niet klaar met dit album.

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik een ander album van Dylan nog beter ga vinden dan deze. Wellicht misschien dat concert uit 1966 nog, bootleg vol 4 was dat geloof ik.

Die is inderdaad zeer de moeite waard, ricardo, maar dit blijft ook wat mij betreft toch wel Dylans beste.

Iedere keer als ik dit album opzet moet ik op de 1 of andere manier steeds denken aan dat album van de Sex Pistols. Dezelfde rebelsheid, felheid en tegendraadsheid vind ik. Alleen zit er in deze texten natuurlijk een stuk meer diepgang, en ook muzikaal gezien is dit natuurlijk een stuk interessanter.

Misschien omdat ik Dylan zijn stem wel een beetje hetzelfde vind klinken als die van Johnny Rotten, hetzelfde venijn in zijn stemgeluid. Maar dan doel ik alleen maar op dit album, en het vorige album.

Misschien een beetje de eerste tekenen van de punk.

Hebben andere users dat idee ook wel, of vertel ik nu gewoon iets heel erg raars?

Nee hoor dit heb ik hier wel vaker gelezen, het effect op de folkies had dit en ook het vorig album ook wel.

Bobbie lijkt wel een soort Sid Vicious avant la lettre op de hoes.

Hij was dan ook stevig aan de heroïne.

Of dat ten tijde van de opnames van H61R het geval was, valt te bezien...
Maar gedurende de daaropvolgende slopende wereldtournee van 1965/1966 is dat vrijwel zeker en ging het niet alleen maar om heroine.

Dylan heeft het gedurende deze periode zelf ook min of meer toegegeven:

Onlangs (BBC Radio 4) nog kwam de volgende quote van Dylan naar buiten (aan de hand van een in 1966 opgenomen interview met Robert Shelton) over zijn vermeende heroine-verslaving:

Je bent goed op de hoogte.

Misschien was 'ie ten tijde van de hoesfoto nog niet aan de heroïne, maar helemaal helder ziet 'ie er niet uit.

Hij zal vast wel wat gebruikt hebben ten tijde van de hoes, fris was 'ie niet denk ik Maar drugs of niet, de plaat is fantastisch geworden en de vervolgplaat al helemaal dus het heeft hem geen windeieren gelegt qua muziek

Was het destijds geen pre om aan de drugs te zitten?

Ik volg Desolation Row even niet, op mij maakt het nogal een indruk alsof dit gewoon een onzintekst is, a la de dadaïsten of surrealisten; de aangehaalde personages lijken er nogal bijgesleept te worden, hebben weinig intertekstuele betekenis en de tekst lijkt nergens echt heen te gaan. Wat is precies het briljante aan de tekst?

Tja, het pakt je of het pakt je niet...

Maar wat nou exact de diepere betekenis is (als die er al is natuurlijk) daar kun je bij dit nummer en vele andere van Dylan tot het eind der tijden over discussieren.

Alhoewel 2 van de openingszinnen (''They’re selling postcards of the hanging''/''The circus is in town'') wel eens te maken zouden kunnen hebben met het lynchen van 3 negroide circus-medewerkers op 15 juni 1920 in Duluth.

Ik las ergens dat het een brief is aan zijn liefde van die tijd (sarah?). In ieder geval, hij zit in zijn eentje in een huis beetje teksten te schrijven voor zijn nieuwe album, en krijgt van zijn liefde te horen dat zij allemaal naar feestjes en zo gaat en het heel gezellig heeft met uiteenlopende personen. Hier wordt hij depressief en om dat te verwerken schrijft hij Desolation Row. Hij zegt op het einde ook: "All these people that you mentioned, yes I know them they're quit lame. I had to rearrange their faces, and give them all another name." Hij schrijft dus over bekende (soms fictieve) personen die hij plaatst in een absurde omgeving. Hij eindigt dan met: "Don't send me no more letters no, not unless you mail them from desolation row." Hij wil dus niets meer van haar horen, over hij goed zij het wel niet heeft, behalve als ze toegeeft dat ook zij Bob Dylan mist.

De betekenis van Tombstone Blues gaat echter wel volledig langs mij heen. Als iemand mij kan helpen...

En oh, is deze foto van de hoes niet gemaakt vlak nadat Bob blowen aan the Beatles had geïntroduceerd? Als dat zo is, kijkt hij hier dus waterig omdat hij stoned is, en dus niet aan de heroïne.

En ik wist helemaal niet dat Bob ook heroïne heeft gedaan, ik dacht dat hij tijdens die concerttour meer aan de amfetamine zat.

Nee...

Bob Dylan en de Beatles rookten gezamenlijk hun pretsigaret op 28 augustus 1964 in het Delmonico Hotel in NYC.
En de foto voor de hoes is gemaakt ergens halverwege 1965...