Pink Floyd - Delicate Sound of Thunder (1988)

haal van je lijst af , niet kopen.

Eerder pindakazen. Heb Meddle, Wish you were here, deze en Animals in de kast staan. Jammer genoeg ook the division bell pa heeft die plus the wall.

Dan heeft Pa dus het beste album van Pink Floyd in zijn bezit. Ik zou willen dat ik zo'n Pa had .

Niet hun beste, wel een onzettend goede. , muziek wordt soms gewoon doorgegeven

Ik probeer ook al jaren muziek door te geven aan mijn twee bloedmooie dochters van 16 en 15 jaar . Helaas hebben zij toch een andere muzikale voorkeur als ondergetekende . Waar ik geniet van o.a. Pink Floyd hebben de dames toch meer voorkeur voor Jan Smit, Nick en Simon, Kylie. Wat denk je D-ark: zou het ooit nog goed komen .

Het live album van ummagumma is zeer zeker de moeite waard,in tegenstelling tot het studioalbum,wat ik erg matig vind.Helaas kun je ze niet los van elkaar kopen,want het live album zou je toch eigenlijk origineel in bezit willen hebben als je hem vaker hebt beluisterd.Downloads zijn m.i geen echt goede graadmeter om een album te beoordelen vanwege de vaak matige kwaliteit.Ook dit album is de moeite van het org kopen echt waard.Maar je hebt hem al heb ik gelezen dus.(misschien kun je je pa overhalen en vind hij Ummagumma ook een goed live album)

Hij is geen fan van het album.

15 en 16 en dan al bloedmooi

Werner , je eigen kinderen zijn bij de geboorte al bloedmooi.

Wat een waanzinnig goed live album van Floyd toch eigenlijk deze,ben hem nu aan het draaien maar vind hem toch echt stukken beter dan het live album uit 1994 genaamd Pulse,hier zit echt nog pit en vuur in,terwijl dat op Pulse eigenlijk wat ontbreekt.Let wel Pulse is ook een werkelijk meer dan goed live album van Pink Floyd hoor,maar kan niet tippen aan deze live registreatie uit 1988.

Magistraal goed live album dit, heb hem net even weer beluisterd. Vooral cd 2 is echt top met de oude nummers van de jaren 70 albums er veelal op. Hier is Gilmour ook nog erg goed bij stem, beter dan op Pulse vind ik waar zijn stem stukken dunner en minder krachtig klinkt vind ik.

De comeback tour van Pink Floyd.Deels in het teken van het toen uitgebrachte A Momentary Lapse Of Reaon.
Het geluid is werkelijk geweldig, en ook visueel werden alle registers opengetrokken.
Het eerste gedeelte is afgezien van een fraaie versie van Shine On Your Crazy Diamond voornamelijk werk van ''Momentary''.
Een album waar ik weinig mee heb, en daar kunnen de nogal logge
liveuitvoeringen weinig aan veranderen.
Het tweede gedeelte met de oudere songs is boeiender, en wordt het uiteindelijk nog een feest der herkenning.
Toch is het als geheel nogal druk. Elk gaatje wordt dichtgespeeld en de percuccionist Garry Wallis had wat mij betreft meer in dienst van de band mogen spelen.
Pulse,het livealbum van de tour uit ''94'' klonk mij als geheel wat prettiger in de oren.

Ik heb deze nog op VHS liggen. Tegenwoordig kun je er niet meer naar kijken laat staan luisteren maar hij staat leuk op een plankje. Ik weet nog dat ik vroeger erg onder de indruk was van 'Signs of Life' in combinatie met de videobeelden erbij. Dat had iets heel erg beklemmends. Toch zal ik deze niet snel opzetten. Met de beelden erbij is het leuk maar enkel door de speakers heb ik liever de studio-albums met énkel Gilmour. Waters wordt live behoorlijk gemist en daarbij is PULSE een tikkeltje beter.

Ik vind - helaas - bij dit live album het geluid nogal vlak en levenloos en dat ligt niet aan de opname of versie die ik heb. Bij een 'normaal' Pink Floyd live album springt de muziek uit je boxen, en is het ook echt levend, live.
Dat is niet zo bij dit album; het is levenloos. Het lijkt wel alsof ze zich te strak aan een schema houden en ik vind dat het bij dit album gewoon niet lukt om de Pink Floyd-sound te behouden.
Erg jammer.

2*

Koop eens een nieuwe stereo .

ik heb een goede hoor:P

Ik vind dit nu juist wel een heel erg subliem live album van PF, vooral de productie en de prachtige zangstem van Gilmour vind ik hierop echt geweldig, deze vind ik dan, echt beter dan Pulse, maar die bezit dan weer de intergrale versie van The Dark Side, en die ontbeert deze plaat nu eenmaal.

Wat een live spectakel weer van deze mega band , en natuurlijk staat 1 van mijn favoriete Floyd songs hier op nl. On The Turning Away , met een slot solo die nog mooier is dan op het orgineel .Ricardo merkt het al hier boven op dat de zangstem van Gilmour zeer sterk is .
Vanavond de Tribute band The Sound Of Pink Floyd bij ons in de stad , ik hoop dat On The Turning Away voorbij komt .
5 dikke vette glitter sterren voor deze geweldige live cd.

En hoor de versie eens aan van Comfortably Numb , gewoon

Goede live CD, maar de setlist en het geluid hebben erg veel van A Momentary Lapse Of Reason. Die stijl is wat minder subtiel dan bijvoorbeeld het materiaal van Pulse. Vooral het drumwerk klinkt erg vol en zwaar. Het AMLOR materiaal en nummer als One Of These Days profiteren ervan, maar gemiddeld genomen vind ik Pulse dus iets beter. Echter, ook dit werk blijf ik graag horen.

Ach...Never Mind the Bollocks!, Shine on You Crazy Diamond ...bezorgd mij nog steeds kippevel in deze live versie! (veel volume svp!)

Eigelijk bezorgen meer nummers van dit live album mij wel kippevel, en dan vooral Shine On , One Of These Days, Comfortably Numb, Another Brick On the Wall part 2, Run Like Hell, Time en Money, dat zijn de hoogtepunten van dit album voor mij.

Beetje jammer dat de nummers die je hier kan luisteren de orginele zijn en niet de nummers zoals ze op deze cd staan! Maargoed, daarvoor zijn we hier niet!

Een van de eerste cd's die ik hoorde was deze live cd van Pink Floyd. Mijn pa was helemaal gek van Pink Floyd in zijn jonge jaren en heeft mij lichtelijk aangestoken. Ik moet wel zeggen dat ik deze plaat, van alle Pink Floyd cd's, het liefst draaide. Bij vrijwel elk nummer gaan de haren toch wel weer overeind staan. Als drummer speelde ik vroeger uren mee met nummers als "Yet another movie, Us and them en uiteraard Comfortably numb". Tot ergenis van mijn buren (en ouders) zette ik het volume zo hard zodat ik als het ware live aan het optreden was.

Ik zou zo graag de beelden zien bij het openingsnummer... Dat kan niet anders als fenomenaal zijn!! Omdat ik deze cd grijs heb gedraait en nog steeds graag luister, een hele dikke 5.

Ps. altijd lastig, je single goed beginnen op een live concert

Als ik naar dit album luister dan vraag ik me af waarom ik geen 20 jaar eerder geboren ben. Dit is muziek wat je nu niet veel meer live tegenkomt. Ik had graag concerten zoals deze bijgewoond. Stuk voor stuk geweldige nummers.

Vooral comfortably numb wat het mooiste nummer is, wat er is gemaakt in de geschiedenis. Die solo is zo fantastisch. Ik heb heel wat verschillende live uitvoeringen ervan gehoord maar nog nooit 1 gehoord waar ik mijn twijfels bij had.
Daarnaast zijn on the turning away, Wish you where here en Us and them uitschieters.

Zoiezo is dit een beter livealbum dan P.U.L.S.E. Shine is beter op dit album, ik mis op P.U.L.S.E on the turning away. Yet another, Round and Round en The Dogs.

Nu is het hopen dat dhr. Gilmour nog een keer in Nederland een concert geeft zodat ik toch een kein beetje weet hoe het in die tijden was.

P.U.L.S.E staat in het teken van het album The Division Bell , die mij iets meer ligt dan A Momentary Lapse Of Reason . Vandaar ook dat er aardig wat nummers van gespeeld worden .
Zal dus ook een reden zijn dat Gilmour op 2 nummers na , niets meer speelt van Momentary .
Ik kan er niet rouwig om zijn . Ik ben niet(meer)onder de indruk van die plaat .
In zijn soloshows van een aantal jaren terug , heeft Gilmour ook amper wat gespeeld van Momentary .

Ik geloof alleen een amper gerepeteerde On The Turning Away in Polen .

dit vind ik ver weg de beste live/verzamel van pink floyd.
sommige nummers zijn bijna nog mooier dan het origineel.

alle verzamel/live albums die hierna kwamen zijn voor mij niets anders dan een commerciële uitbuiting van de consument.
dit was de eerste en de echte (voor mij althans).

Samen met Is there anybody out there? het mooiste live album van Floyd. Lekker zwaar opgenomen (zeker als je hetvergelijkt met PULSE)
Van cd 1 vind ik hoogtepunten Sorrow en On the turning away.

Cd 2 Een enorme One of these days en natuurlijk Comfortably Numb.

Heb thuis de vidoeband hiervan die moet ik maar goed bewaren want de dvd is nog steeds niet uit. En vraag me af of die er ooit komt

Geen flauw idee. Ik heb ook nog een videotape met het Venetiëconcert uit '89. Eigenlijk wel het meest memorabele. Het kostte de burgemeester zn baan.

Maar wat ziet mijn oog?

Amazon.com: Pink Floyd - Live In Venice 1989 Pro DVD: Movies & TV

Ja dat heb ik ook gehoord! Het was al niet best gesteld met Venetië (verzakking) en toen kwamen de heren Floyd er even overheen met vele duizenden watt muziekgeweld.

Deze vind ik een stuk minder goed dan Pulse. De nummers van A Momentary Lapse of Reason zijn ruim voldoende, maar behoren niet tot het beste werk van de band. Verder hoor ik wat minder bezieling.

Desondanks een leuk concert en de moeite waard omdat je veel nummers van A Momentary Lapse of Reason nu ook live hoort.

Wat betreft dat concert in Venetië: links laten liggen. Dat concert is matig. Wij hebben een versie liggen met matige beeldkwaliteit, dus heb ik na een tijdje maar verder geluisterd zonder beeld. Niet veel aan.