Pink Floyd - Delicate Sound of Thunder (1988)

Wat een sublieme versie van One Of These Days staat er op dit live album, samen met Shine On waarschijnlijk wel de 2 beste Pink Floyd nummers aller tijden, voor mij dan he.

wat betekent de hoes?

niet dat ik ervan uitga dat er enige betekenis achter zit

barst los

Gewoon een gloeilampenhamsteraar die naar een vogelverschrikker kijkt. PF had toen al een vooruitziende blik naar het schijnt.

haha

tis wel typisch, 2 mannen weer, gewoon ene kopie van wuwh

Storm Thorgerson is hier toch weer verantwoordelijk voor? Tja, dat krijg je als je altijd op dezelfde kunstenaar blijft leunen, Dat veroorzaakt het Yes effect met Roger Dean die overigens wel bijzonder fraaie landschapjes weet neer te zetten.

Alan Parsons artwork uit de latere periode wat mij betreft.

hoeft geen probleem te zijn, kijk maar naar iron maiden
pas toen men en ander in dienst nam voor de hoezen kwam wat mij betteft de klad erin

een mascotte als eddy moet bij iedere plaat in vol ornaat op de hoes en geen gezeik

bij wywh zat er veel betekenis in, hier, ok het is een liveplaat - denk ik dat het eerder slap voortborduren is op die geniale hoes van wywh

Ik denk dat je gelijk hebt. Gilmour is de vogelverschrikker, Waters de man die het licht moet brengen. Wish You Were Here, zo zie je maar weer.

Heb deze nu opstaan, en ik blijf me verwonderen over de kracht van de muziek. De vijf ster die ik eens hiervoor heb gegeven blijft dan ook onherroepelijk van kracht.
Ik begrijp alleen iets niet echt.......misschien dat nu het vuur aan me schenen wordt geworpen, maar ik heb 'Another brick ITW' nooit echt iets aan gevonden. Ook op deze skip ik die, onvoorwaardelijk. De tekst is goed, maar meer weet ik er echt niet in te vinden. O ja......en het nummer 'Money'......is ook niet echt mijn ding. Tot zover zijn het de letterlijk enige nummers die ik wat minder vind van Floyd. Maar de rest.....o my o my...en het zit 'm volgens mij echt in de betekenis die ze weten te geven aan hun muziek: diepe klanken, gedisciplineerd spel, de rustgevende stem van Gilmour en de inhoud natuurlijk......ja, nog steeds een vette vette vijf deze.

De Shine On DVD geeft het concert van deze CD. Opgenomen in het Nassau Coliseum in New York uit 1988. Geen Another Brick In The Wall op de DVD, wel een live versie van One Slip. De geluidskwaliteit is super, de background chickies zijn super, de beeldkwaliteit is VHS video kwaliteit.

1. Shine On You Crazy Diamond (intro)
2. Signs of Life
3. Learning to Fly
4. Sorrow
5. The Dogs of War
6. On the Turning Away
7. One of These Days
8. Time
9. On the Run
10. The Great Gig in the Sky
11. Wish You Were Here
12. Us and Them
13. Money
14. Comfortably Numb
15. One Slip
16. Run Like Hell
17. Shine On You Crazy Diamond (reprise)

Nou, de DVD een paar keer bekeken en met name de achtergrond zangeressen en even aan het googelen geweest. Voor mij is het duidelijk dat deze drie dames een klasse beter waren dan de achtergrond zangeressen op de P.U.L.S.E. cd en dat met name Sam Brown (van You Better Stop) en Claudia Fontaine nou niet zo geweldig naar voor komt bij The Great Gig In The Sky en dat Rachel Fury, Durga McBroom en Margaret Taylor een stuk beter en krachtiger dit nummer gezongen hebben en de originele versie van Clare Torry op Dark Side Of The Moon weten te benaderen.

Mijn all time favoriet blijft toch Rachel Fury. In het CD boekje eind jaren '80 kwam ze al zeer overtuigend over (op de 1 a 2 foto's) maar op de DVD zie je wel dat deze Momentary Lapse of Reason Tour haar muzikale hoogtepunt was in haar carriere en dat zie je ook hoe dit wijffie zingt en swingt. Het schijnt helaas dat ze haar stem hebben weggemixt op het nummer Comfortably Numb en dat Sam Brown dit voor deze CD opnieuw heeft ingezongen.

Rachel Fury a.k.a. Rachel Brannock wordt ook in verband gebracht als zangeres van Video Killed The Radio Star van The Buggles en de originele versie van No More I Love You's van The Lover Speaks en dat nummer is weer gecovered door Annie Lennox. Verder schijnt er een video te zijn van een compleet 2 uur durend concert van Pink Floyd waarop alleen haar linker borst in close-up is gefilmd met als titel The Delicate Shape of Rachel.

Durga McBroom heeft nog een aantal techno house hits gehad met producer Youth (Martin Glover) als duo Blue Pearl en heeft meegedaan met een solo tournee van David Gilmour in 2001 en van Margaret Taylor is verder niets meer vernomen en men neemt aan dat ze dood is, helaas.

Ik heb deze gezien. Vermoedelijk hebben ze het geluid van de CD gebruikt maar rechtsonderin kun je goed zien dat het concert van VHS op DVD is gezet. Veel te bruine achtergonden als het zwart hoort te zijn. Eigenlijk gewoon slecht. Ik heb een versie die van Laserdisc op DVD is gezet met eveneens perfect geluid en daar kun je beter naar op zoek gaan als je deze zoekt denk ik, veel beter beeld.

Deze CD vind ik niet de beste live CD. Persoonlijk luister ik liever naar Pulse.

Vind ik niet, ik beluister liever deze. Vooral de stem van Gilmour klinkt op dit album nog goed en krachtig. Op Pulse klinkt zijn stem een stuk dunner.

P.U.L.S.E klinkt aangenamer en meer naturel . '' Delicate'' klinkt erg vol en heeft een nogal kille sound .

Gilmour zingt bepaalde stukken op Delicate wat krachtiger inderdaad , maar ik persoonlijk vind het verschil minimaal .

Er zit wel degelijk een verhaal aan vast, net zoals al het andere artwork van Pink Floyd door Hipgnosis.
Ik zou zeggen ga op zoek naar het boek van de man achter Hipgnosis, Storm Thorgerson.

Alles wat je ooit heb willen weten over de achtergronden omtrent artwork van Pink Floyd staat in dit schitterende naslagwerk

Een playlist om van te smullen!

Wat een mooie live album.
Die lekkere zware drum , die krachtige stem van Gilmour , die kippevel bezorgde Fender.
Alle ingredienten voor een top live album.
voor mij zijn de toppers : on the turning away , one of these days en natuurlijk comfortably numb.
Het zijn vooral die solo,s die er voor zorgen dat ze eruit springen.
Maar learning to fly en run like hell klinken ook heel mooi.
Het enigste nummer waar ik echt totaal niets met heb is another brick in the wall , niet studio en ook niet live.

Fijn livealbum, vooral On The Turning Away word griezelig goed gebracht.

redelijke plaat

dogs of war, kan het nog lomper?

stiekum best fijn bij vlagen, zon bombast, maar geen hoogvliegert

Te mechanisch naar mijn idee en het meeste van A Momentary Lapse Of Reason vind ik niet bijster . Van 8 tot 15 is het meer vertrouwd , maar het is iets te vol allemaal naar mijn idee , en de Gary Wallis die de percussie verzorgd , is veel te nadrukkelijk aanwezig . Mept alles maar vol en vind niet alles even functioneel . Ik heb dan meer met het wat soberderder gehouden P.U.L.S.E .
Deze staat op 3.5 bij mij , evenals P.U.L.S.E . Niet terecht , ik zak hier een halfje .

Dat doe je dan verkeerd, Michel. Je moet dan P*U*L*S*E juist een halfje omhoog doen!

Eens anoniempje: schitterend live album met rauwe nummers. Deze is in vergelijking met PULSE niet tot in detail geproduceerd maar ook soms gelaten voor wat het is. Nummers niet perfect gespeeld en dat is voor Pink Floyd doen vreemd te noemen. Ik kan me hier juist wel in vinden, vooral als de produktie dit soort nummers niet volledig door de mengpaneel hebben gegooid. PULSE is ook een fenomenale registratie, maar ik betrap mij erop dat ik dit album vaker draai.
Natuurlijk komt daarbij kijken dat ik aMLoR ook een heerlijk album vind.Toch jammer waarom ze One Slip weg hebben gelaten, want persoonlijk vind ik dat één van de beste nummers die ze destijds live hebben gespeeld.

Ik veel live albums , maar dit album springt er er gewoon uit.
P.U.L.S.E is zeker mooi gedaan , maar wint het alleen op gebied van de lichtshow , maar niet op de muziek zelf , daar wint dsot het met gemak op.
Veel nummer worden op dsot met meer overtuiging gespeeld zoals one of these days.
Ook de eind solo van on the turning away , waar die vrouwen op de achtergond de hele tijd hun stemmen laten horen , echt kippevel mooi , dat stuk heb ik echt ontelbaar opnieuw agespeeld.
Die kippevel krijg ik gewoon niet bij P.U.L.S.E.
Zo ook gilmours stem heeft qua kracht behoorlijk moeten inleveren bij P.U.L.S.E
Bij P.U.L.S.E spelen ze ook nummers van het albumthe dividion bell , maar met die nummers heb ik gewoon heel weinig , ik vind ze gewoon iete te netjes, het zijn zeker nummer van hoogstaande kwaliteit , dat zeker, maar ik mis gewoon dat ruwe , niet volgens de regeltjes makende muziek.
Bij dsot heeft gilmour lak aan alles , en laat zich helemaal gaan , en dat maakt dit album zoveel beter als andere live-albims van hun.

Ha Ha , dat vind ik dan weer net te veel eer voor P.U.L.S.E .

Maar die wint het wel qua muzikaliteit . Het is inmiddels 1994 en die irritante jaren 80 sound is dan inmiddels weer verdwenen . Meer basic en dat is een stuk prettiger om te luisteren .

Mijn eerste live-vhs die ik destijds kocht (ik was 14 en PF aan het ontdekken) en tot op heden is dit mijn favoriete live-show ever (op dvd/blu-ray). Wat een beeldregistratie en vooral wat een sound!
Sorrow, One Of These Days, Dogs Of War: beter krijg je ze niet (wat mij betreft).
Alleen jammer dat de dvd (en vhs destijds) maar 90 minuten duurt t.o. de 104 van de dubbel-cd.

Ik zou het wel heel tof vinden als ze dit concert ook op blu-ray uit gaan brengen (beeld gemasterd natuurlijk!), samen met Pompeii. Dit zijn toch de 2 live-dvd's die het het vaakst opzet, hoe totaal verschillend ze ook zijn.

YouTube - PINK FLOYD - DELICATE SOUND OF THUNDER LIVE

Is deze ook 'los' op dvd verkrijgbaar?

Backgroundsinger Machan (Margaret) Taylor leeft en zingt nog volgens:

Videos | Machan Taylor - machantaylor.com

Klik

Dank je. Zo te lezen kan ik het beter bij mijn dvd van 'Delicate' houden dus.

Ik heb t geprobeerd... ik kan na jaren eindelijk een aantal studio albums van PF aan, maar een live album gaat me te ver denk ik.

Muzikaal vind ik 't allemaal wel ok, maar de zang staat me echt niet aan. Heb er op een studio album al moeite mee, maar live vind ik het allemaal nog minder. Ik vind het niet vals ofzo, maar erg vlak.. (de zang)

Ik heb dit album op vinyl.. die gaat maar de verkoop in. Ik heb Meddle en Dark side, en daar moest het maar bij blijven denk ik.. the Wall vind ik ook al niet zo fantastisch (op een paar nummers na) dus is mooi zo...

Wish You Were Here wellicht Lennon ?