The Kinks - Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)

Mooi stuk nlkink !

Dank Bikkel2!

Sommige bands moet je gewoon nog leren ontdekken. Dan is een verzameldubbelaar niet goed genoeg om de kracht en relevantie van zo'n band te doorgronden. Bij the Kinks weet ik het nog niet. De dubbelaar heb ik zeker, maar of ik mijzelf nu tekort doe door de reguliere albums nog niet te beluisteren? Iets in mij zegt van wel.

Gezien de goede verhalen hierboven ga ik binnenkort maar eens de sprong in het diepe wagen!

Het eerste Kinksalbum die ik in z'n geheel beluisterde. Geen van de grote hits, die ik natuurlijk wel kende, erop, maar wat een prettige verrassing was dit geheel. Het eerste en laatste nummer van beide plaatkanten steken er wat mij betreft bovenuit, maar als geheel ook top.

Ik sta een beetje in dubio over welke kant op (in de chronologie) ik deze band het best verder kan gaan ontdekken. Iemand van de kenners tips?

Ik zou de beoordelimgen en stukjes even peilen hier Jaep.
Best veel Kinksliefhebbers/ kenners hier.
Alles wat ze in de 60's hebben gemaakt is prima tot zeer goed.
Ik wil je wel Muswell Hilbillies aanbevelen - Zeer goede plaat.

Vooruit, dat laatste mag natuurlijk, hoewel het begin van je verhaal anders doet vermoeden. Precies het gevoel dat je daar omschrijft heb ik ook namelijk;

The Kinks staat bij uitstek bekend als hitmachine uit de '60-er jaren. Ook de Kinks albums werden volgens de toen gangbare methode (hits en fillers) samengesteld. Something Else vind ik wat te 1967 klinken allemaal. Village Green is al een geweldig album, maar deze Arthur is wat mij betreft het eerste volwaardige album, waarbij het hits/fillers principe voor het eerst echt werd losgelaten en de hits ondergeschikt waren aan het album(concept). De instrumentatie is minder tijdgebonden dan op de vorige 2 albums en veel gevarieerder. De blazers zijn een fantastische toevoeging aan het Kinks geluid, voor de gitaar van Dave is een belangrijke rol weggelegd. Alle nummers op Arthur zijn van een erg hoog niveau en doen niet of nauwelijks voor elkaar onder. De Kinks verweven hier voor het eerst meerdere muziekstijlen door elkaar. Natuurlijk heeft ieder zijn favorieten, maar voor het eerst is het geheel sterker dan de afzonderlijke delen. Een beetje dezelfde ontwikkeling als de Beatles vanaf Rubber Soul (vergelijk Face to Face) doormaakten en afsloten met Abbey Road (vergelijk Arthur). Waar de Beatles klaar waren houden de Kinks dit griezelig hoge niveau wat mij betreft nog enkele albums vast, tot en met Everybody's in Showbiz (de studionummers dan wel te verstaan).

Geweldige band!!

De livevesie van Alcohol - officieel te vinden op Mushwell Hilbillies, is wel een toppertje op Everbody's In Showbizz.

Toch raar dat ik na The Village Green eigenlijk een beetje ben blijven hangen en me nooit veel verder in The Kinks heb verdiept. Nu dit weekend spontaan Arhtur eens opgezet en die beviel me toch wel erg goed! Op het eerste gevoel wordt je met dit album ook vaker nog eens wakker geschud met wat steviger gitaarwerk. Dat mistte ik ergens nog wel een beetje bij The Village Green. Vooral Brainwashed knalt er lekker in zeg.

Dit is maar een lastig album. Enerzijds moderniseert The Kinks op een manier waar ik normaal gesproken wel gecharmeerd van ben, maar tegelijkertijd behoudt de muziek zijn eenvoud grotendeels. Ik vind het dan ook op en top Kinks: de drukke manier van musiceren, maar muzikaal wordt het nergens echt interessant. Voor Shangri-La zou ik nog een positieve uitzondering kunnen maken, maar daar staat het wanstaltige She's Bought A Hat Like Princess Marina tegenover. Ik begin langzaam voorbij het punt te gaan dat het prima luisterbaar is. Het begint gewoon wat te vervelen. Ondanks dat de liedjes wel wat veranderen, blijf ik het gevoel houden dat de heren de liedjes in dezelfde jasjes verpakken.


Tussenstand:
1. Face To Face
2. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
3. The Kink Kontroversy
4. Something Else
5. Kinks
6. Kinda Kinks
7. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)

Ik vind het een mooi verhalend album en Ray is voor mij zeker top 3 tekstschrijvers.
Ik kan niet goed beoordelen Ruud, of jij ook een concept bestudeerd en teksten luistert.
Mij geeft het wel wat meerwaarde in ieder geval, zeker in het geval van The Kinks.
Uiteraard moet de muziek je ook liggen. Als dat niet het geval is, kunnen teksten het nooit redden.

Nee, het concept heb ik niet gevolgd. Daar begin ik nooit aan, tenzij de muziek me bevalt. Ik denk ook niet dat het van invloed zou zijn geweest op de score.

Terwijl ik me wat aan het inlezen was over het concept kwam ik er achter dat Rosie Won't You Please Come Home van Face To Face een lijn heeft naar dit album. Davies' verdriet over zijn zus en zwager Arthur die naar Australië vertrokken waren en de daaropvolgende depressie lopen hier nog steeds door, al zijn het de verwijzingen naar WO2 die me het meeste raken. Helemaal de tekst van Some Mother's Son is hartverscheurend:

Two soldiers fighting in a trench
One soldier glances up to see the sun
And dreams of games he played when he was young
And then his friend calls out his name
It stops his dream and as he turns his head
A second later he is dead

en

Some mother's son lies in a field
But in his mother's eyes he looks the same
As on the day he went away
They put his picture on the wall
They put flowers in the picture frame
Some mothers memory remains

Werkelijk prachtige teksten. Ook het cynische Shangri-La heeft een paar regels die vandaag de dag nog steeds erg treffend zijn:

All the houses on the street have got a name
'Cause all the houses in the street they look the same
Same chimney pots, same little cars, same window panes
The neighbors call to tell you things that you should know
They say their lines, they drink their tea, and then they go
They tell your business in another Shangri-la
The gas bills and the water rates, and payments on the car
Too scared to think about how insecure you are
Life ain't so happy in your little Shangri-la
Shangri-la

Ik vind het lastig om te bepalen of ik deze of Village Green Preservation Society beter vind, maar ben uiteindelijk toch voor de laatste gegaan omdat de algemene sound me meer aanspreekt. Dat Arthur echter een prachtig conceptalbum is staat buiten kijf. Op dit punt in hun carriere was de band The Beatles wat mij betreft ook echt al ver voorbij gestreefd als het aankomt op kwaliteit.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. The Kink Kontroversy
6. Kinda Kinks
7. Kinks

Dat is uiteraard je goed recht. Ik wil ook niet betweterig overkomen of zo. Maar Ray Davis zijn teksten staan heel dicht bij het muzikale pallet.
Maar uiteraard moet het je muzikaal pakken, als houdt het op.

Nu de Village Green Preservation Society box set een doorslaand succes is gebleken heeft BMG groen licht gegeven om Arthur ook als box set uit te brengen. De Amerikaanse schrijver en Kinks historicus Doug Hinman is al begonnen met de voorbereidingen. Verwachte release ergens in oktober van dit jaar, exact 50 jaar nadat het album oorspronkelijk uitkwam.

En hier is ie dan:
https://thekinks.info/latest/arthur/#info

Meer details op het Steve Hoffman Music Forum:
The Kinks - Arthur deluxe boxset - October 25, 2019 | Page 4 | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

Er is een niet eerder uitgebrachte track vrijgegeven die op schijf vier van de box set zal verschijnen:

Arthur and the Emigrants (with Guest Vocalist Ray Davies) - The Future (Official Lyric Video)

Zelf heb ik gemengde gevoelens bij deze release. CD 1 en CD 2 zijn de stereo- en monoversie van het album, aangevuld met singles A- en B-kantjes en alternatieve mixen/versies. Deze lijkt erg veel op de Deluxe Two Disc Edition die nog niet eens zo lang geleden is uitgebracht. CD 3 bevat het album waar Dave Davies tussen de Arthur-sessies aan werkte maar dat toen nooit is uitgebracht. Dat album is uiteindelijk met een lading bonus tracks in 2011 uitgebracht als Hidden Treasures. Deze keer echter heeft men de track I Am Free van de CD getild. Op zich een begrijpelijke keuze. Dit nummer is in 2011 op verzoek van Dave Davies aan de setlist toegevoegd maar detoneert enigszins met het materiaal uit 1967-1969.
Blijft over CD 4 en een boekje, parafernalia en enkele reproducties van singles om de Kinks 'Kompletist' te verleiden om de box aan te schaffen. Ingeval van de Village Green box set van 2018 waren er maar liefst twee schijfjes met sessiemateriaal, BBC-opnames en demos. Deze keer dus een enkele schijf waarop wat demos tot een soort medley zijn gemonteerd, een paar BBC-sessies, wat recenter opgenomen materiaal en nieuw geschreven nummers.
Ook ontbreken op deze doos de vinyl albums die wel werden geleverd bij de Village Green box. De originele hoes is niet altijd gereproduceerd bij re-releases van het album. Het album bevatte als extra binnenhoes een kangaroe en als je die omhoog trok kwam het album tevoorschijn. Als extra was een replica van de Nederlandse Boek en Plaat versie van het album mooi geweest. Die is onder verzamelaars van Kinksalbums erg gewild.
Waarschijnlijk zal ik uiteindelijk wel voor de bijl gaan, maar niet meteen. De komende tijd kunnen we nog veel meer interessante re-releases tegemoet zien.

Hieronder een link naar een remix van het nummer Shangri-La:
The Kinks - Shangri-La (2019 Remix) (Official Audio) - YouTube

The Kinks' album Arthur to be turned into BBC radio drama.

Wie in de Arthur box set is geïnteresseerd en deze nu nog aantreft in een platen/CD zaak kan hem maar beter meteen aanschaffen want de gehele oplage is al zo'n beetje uitverkocht. Dit geldt overigens ook voor de bijbehorende vinyl uitgave van het album.

Ietsje minder dan Village Green maar weer een uitstekend album van The Kinks. Het is de 2de die ik in huis heb. Hier staan met Shangri-La en Australia wat mij betreft wel gelijk de sterkste nummers op. Met name Australia is echt een meesterwerk. Kijk uit naar de volgende in hun oeuvre.

Inderdaad een tikkie minder dan Village Green, maar het blijft na al die jaren toch flink genieten!

Onbegrijpelijk hoge score voor dit album. Ik kom er nauwelijks doorheen. Absoluut dieptepunt is She's Bought a Hat Like Princess Marin. wat een treurnis.
Mijn 3* is misschien zelfs nog een halfje te veel. Niet meer naar luisteren dit jorro!
Toch weet het album een 28e plaats te bereiken in de 100 Greatest Albums of 1969 en een voor mij onbegrijpelijk hoge 14e plaats in de Best Ever Albums chart over 1969.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #201

The Kinks is zo’n groep met een overbekende naam waar ik niettemin nooit een album van beluisterd had. Voornaamste reden is dat ik ze in artikelen, lijsten en overzichten vaak in een adem genoemd zie worden met The Beatles, en dan dus altijd na, onder of achter The Beatles. Geen idee of dat terecht is, maar omdat ik ondanks een hele rits prima albums nooit helemaal heb begrepen wat mensen in The Beatles zien, ben ik aan The Kinks voor het gemak maar nooit begonnen. Ook in de MuMeladder halen ze de top-1000 niet, wat ik wel opmerkelijk vind voor zo’n grote naam. De kans om dit nu goed te maken komt met Arthur…, een plaat waarop de gestaag afbrokkelende grootsheid van het Britse rijk centraal staat. Leuke thematiek, met vanzelfsprekend voldoende haakjes om een heel album vol oer-Engels cynisme aan op te hangen.

Met opener ‘Victoria’ starten we direct met de grootste grootsheid van Groot-Brittannië, vanaf waar we alleen maar downhill kunnen gaan. Het is kenmerkend voor hoe minutieus deze plaat is uitgedacht: niet alleen is het thema zelf albumwaardig, ook de invulling ervan zit vol oog voor detail en de uitwerking ervan is een compositie op zich. Dat maakt het een echt album-album, wat me aanspreekt. Ook in geluid springen er weinig tot geen specifieke nummers uit, waardoor niet makkelijk vast te pinnen is waar mijn favorieten zich bevinden. Wel vind ik jammer – en ook bij de Beatles loop ik hier vaak tegenaan – dat de deuntjes vaak koddig of zelfs corny zijn, en zelden mooi. Ze kloppen en zijn doorgaans inventief, maar beroeren me amper. Goed voorbeeld is het blazersintermezzo in Yes Sir No Sir, dat meer als cabaret dan als muziek op me overkomt. Het geeft de compositie een licht vermoeiend kleinkunstsausje. Hetzelfde geldt voor 'Drivin’': het klinkt allemaal zo leuk koddig en knullig, maar ook bijna als slapstick. De melodieën blijven wel in mijn hoofd zitten, maar niet per se op een genoeglijke manier. Het sluit hier en daar effectief aan bij de thematiek en geeft de plaat iets instantaan-iconisch en ambachtelijks, maar klinkt evenzovaak totaal gedateerd. Enkel ‘Mr. Churchill Says’, met z’n nadrukkelijke drumwerk, draait dit om en heeft een prettige drive die de omzwervende koddigheid kortstondig verruilt voor iets puntigers.

Ik luister deze plaat eigenlijk het liefst alsof ik een boek lees: door de tekstuele rode draad minutieus te volgen waarbij de melodieën en klanken als een extra dimensie het verhaal inkleuren. Dat is echt knap gedaan, alsof je een boek leest dat voorzien is van klankkleur. Zo bezien is dit voor mij met mate ook wel genietbaar, maar vergt wel een andere benadering: waar ik normaal muziek luister om de muziek en de teksten functioneel daaraan zijn, voelt het hier omgekeerd. En hoe sterk de teksten hier en daar ook mogen zijn: dat ligt me minder, en is voor mij niet iets dat ik vaker dan eens per jaar hoef te horen, maar tegelijkertijd snap ik wel waarom het album een klassiek historisch document is.

3.25*

Dit Kinks-album verkocht destijds matig en werd ondergesneeuwd door Tommy van the Who. Ik heb enkele luisterbeurten nodig gehad om dit Kinks-album te doorgronden maar uiteindelijk vind ik een prachtig conceptalbum over een Britse immigrant in Australië die met weemoed terugkijkt maar het 'grote' victoriaanse Groot-Brittannië.

Over de artiest:
The Kinks is een band die absoluut niet tot mijn favorieten behoort, maar ze zijn wel zeker een iconische Britse rockband, opgericht in 1964 door broers Ray en Dave Davies. De band, oorspronkelijk afkomstig uit Muswell Hill in Londen, staat bekend om hun invloedrijke bijdrage aan de Britse invasie en de rockmuziek in het algemeen. Hun muziek varieert van harde rock tot meer melodische pop, met een duidelijke nadruk op de Britse cultuur, sociale observaties en persoonlijke ervaringen, wat hen onderscheidt van hun tijdgenoten.

De Kinks behaalden internationale roem met hun derde single, "You Really Got Me", een nummer dat wordt beschouwd als een van de grondleggers van de hardrock en heavy metal. Hun catalogus bevat een reeks hits, waaronder "All Day and All of the Night", "Sunny Afternoon", "Lola", en "Waterloo Sunset", die allemaal blijvende invloed hebben gehad op de pop- en rockmuziek.

De band stond bekend om hun complexe verhoudingen, met name tussen de Davies-broers, wat vaak leidde tot interne conflicten maar ook tot een unieke chemie die hun muziek kenmerkte. Ondanks deze conflicten en de vele veranderingen in de samenstelling van de band, bleven The Kinks productief en innovatief gedurende hun actieve jaren.

Naast hun muzikale successen staan The Kinks bekend om hun scherpe en vaak satirische teksten, die een kritische blik werpen op de Engelse samenleving en klassenstructuur. Hun werk in de jaren '60 en '70 heeft niet alleen het pad geëffend voor veel bands die volgden, maar heeft ook bijgedragen aan de ontwikkeling van genres zoals punk, Britpop en indie rock.

Hoewel The Kinks misschien niet ieders favoriete band zijn, is hun bijdrage aan de muziekcultuur onmiskenbaar en blijft hun muziek invloedrijk en relevant voor nieuwe generaties luisteraars.

Over het album:
Het album Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) van The Kinks is een conceptalbum dat in 1969 werd uitgebracht. Persoonlijk vind ik het niet een van hun sterkste werken, hoewel ik erken dat het een belangrijke plaats inneemt in de discografie van de band en in de muziekgeschiedenis in het algemeen.

De teksten van het album, die zich concentreren op het post-imperiale Engeland en het verhaal vertellen van een fictief karakter genaamd Arthur, zijn zeker ambitieus. Ray Davies, de hoofdsongwriter van de band, wordt vaak geprezen voor zijn scherpe observaties van de Britse samenleving, en dit album is geen uitzondering. Echter, ik vind dat de uitvoering soms te theatraal en overdreven is, waardoor de echtheid van de muziek in het gedrang komt.

Muzikaal gezien biedt Arthur een mix van rock, folk en muzikale elementen die typisch zijn voor The Kinks. Hoewel er enkele memorabele melodieën zijn, zoals in Victoria en Shangri-La, vind ik dat veel van de nummers niet zo pakkend of memorabel zijn als hun hits. De productie voelt ook gedateerd aan, wat afbreuk doet aan mijn luisterervaring.

Ik waardeer het sociale commentaar en de conceptuele diepgang die The Kinks met dit album probeerden te bereiken, maar persoonlijk resoneert het niet sterk met mij. Het voelt als een album dat meer gewaardeerd wordt voor zijn thematische ambities dan voor de muzikale kwaliteit. Fans van The Kinks en liefhebbers van conceptalbums zullen waarschijnlijk meer waardering hebben voor Arthur, maar voor mij mist het de charme en directheid die ik zoek in een rockalbum.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl