menu

Lana Del Rey - Chemtrails over the Country Club (2021)

mijn stem
3,73 (231)
231 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Folk
Label: Interscope

  1. White Dress (5:33)
  2. Chemtrails over the Country Club (4:31)
  3. Tulsa Jesus Freak (3:35)
  4. Let Me Love You Like a Woman (3:20)
  5. Wild at Heart (4:06)
  6. Dark but Just a Game (3:55)
  7. Not All Who Wander Are Lost (4:07)
  8. Yosemite (5:04)
  9. Breaking Up Slowly (2:57)

    met Nikki Lane

  10. Dance Till We Die (4:03)
  11. For Free (4:11)

    met Zella Day en Weyes Blood

totale tijdsduur: 45:22
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
White Dress als opener... ik weet het niet. Moet dat nu echt Lana? Daar moet ik even inkomen. Dat afgeknepen gedoe hoeft voor mij niet zo.

Maar daarna komt het goed. Bijna Lana volgens het boekje, maar dat vind ik niet erg.

Lana moet het van sfeer hebben: dromerig en ervoor zorgend dat je even op een wolkje weg kunt zweven. Daar slaagt ze ook nu in.
Het klinkt hier allemaal net iets opener en zonniger wellicht. De luchten zijn een beetje opgeklaard.
Ze heeft de ramen op een kiertje gezet, waardoor een licht lentebriesje naar binnenwaait.
Dance Till We Die kun je zelfs bijna een nieuwe koers noemen.

Lana levert constante kwaliteit, dat is nu wederom niet anders. Mijn stemgedrag is er elke keer ook naar, alleen Norman Fucking Rockwell! stak er net iets bovenuit en blijft nog even mijn lievelingetje en deze zit daar denk ik echt nauwelijks onder (dus ja, zelfde beoordeling voor haar laatste twee). Maar wie weet.... dit vormt sterke concurrentie voor mijn nummer één van 2019.

En met nummers als Wild at Heart, For Free (Joni Mitchel cover) en Yosemite weet ze mijn muzikale hartje sneller doen kloppen. Op elk album staan er wel van die parels en gelukkig hier dus ook.

We kunnen er weer even mee vooruit! Enige nadeel? Ja! Het had best langer mogen duren (en dat zegt iemand die liever naar kortere albums luistert).

avatar van RadioMad
geplaatst:
stardust_be schreef:

Hoogtepunt voor mij is de erg mooie Joni cover For Free waar Lana samen met Zella Day en Weyes Blood afwisselend een strofe voor hun rekening nemen.


Oh damn, haha. Vandáár deed dat nummer mij aan Joni Mitchell denken.
Ik ken het origineel niet, maar het voelde wel heel Joni-esque aan.

avatar van west
4,5
geplaatst:
Net als op Norman Fucking Rockwell betovert Lana del Rey mij weer met haar mooie stem op fraaie liedjes. Er zit op Chemtrails over the Country Club minder afwisseling in de songs, minder tempo en minder beats tussendoor. Dat maakt ze echter niet minder mooi. De karige begeleiding van de zang zorgt ervoor dat dit album richting een singer-songwriter plaat gaat en soms haast meer als een folk plaat klinkt dan een pure popplaat. Naast de cover Free van Joni Mitchell schreef Lana del Rey op één na aan alle nummers mee.

Het is kortom een wat ander album dan NFR, waarmee Lana del Rey lekker eigenwijs haar eigen ding doet. Het hoge niveau zie je ook terug als ik favoriete songs wil noemen, want dat zijn er heel wat. Laat ik het houden bij titelsong Chemtrails over the Country Club, Tulsa Jesus Freak, Wild at Heart, Dark but Just a Game, Yosemite en Dance Till We Die. Echt een pracht van een plaat dit Chemtrails over the Country Club.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop;
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Chemtrails Over The Country Club - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lana Del Rey - Chemtrails Over The Country Club
Lana Del Rey trekt de lijn van het terecht zo bewierookte Norman Fucking Rockwell! door op Chemtrails Over The Country Club, dat 45 minuten lang betovert met songs die alleen Lana Del Rey kan maken

Ga er maar aan staan om het de hemel in geprezen Norman Fucking Rockwell! te benaderen of zelfs te overtreffen. Het leek op voorhand een onmogelijke opgave, maar Lana Del Rey heeft wederom een geweldig album gemaakt. Wederom met topproducer Jack Antonoff, die heeft gekozen voor een net wat atmosferischer geluid. Het is wederom een typisch Lana Del Rey album, al is het maar vanwege de zang, de nostalgie en de flinke dosis melancholie. Hier en daar klinkt Lana Del Rey net wat anders, maar veel vaker is het vertrouwde kost. Zeer vertrouwde kost zelfs, maar ach wat is het weer mooi. Voor mij wederom jaarlijstjesmateriaal, dat is zeker.

Lana Del Rey maakte in de zomer van 2019 met Norman Fucking Rockwell! een van de beste albums van het betreffende jaar en misschien zelfs wel het allerbeste album van 2019. Vorig jaar verscheen een album waarop ze haar gedichten voordroeg, maar het deze week verschenen Chemtrails Over The Country Club is de echte opvolger van het in 2019 terecht zo uitvoerig geprezen Norman Fucking Rockwell!.

Lana Del Rey dook precies tien jaar geleden op met haar eerste single Video Games, die voor het eerst haar inmiddels zo bekende geluid liet horen. Na Norman Fucking Rockwell! ligt de lat natuurlijk idioot hoog, maar nu ik Chemtrails Over The Country Club een aantal keren gehoord heb, kan ik alleen maar concluderen dat Lana Del Rey wederom een fantastisch album heeft afgeleverd.

De openingstrack is even wennen door de hoge en wat geknepen zang van Lana Del Rey, die hier en daar wordt afgewisseld met de vertrouwde zang van de Amerikaanse muzikante. Het is een openingstrack die me bij eerste beluistering wat tegenstond, maar mede door de bijzondere zang, wordt een bijzondere spanningsboog opgebouwd en word je eigenlijk direct opgeslokt door het album.

Het is een album dat na de bijzondere openingstrack direct opschuift richting het geluid dat we kennen van Norman Fucking Rockwell! en dat is nog altijd een geluid dat makkelijk indruk maakt. Lana Del Rey schoof na de zo indrukwekkende eerste single nog even op richting grootse pop, maar zeker sinds Norman Fucking Rockwell! moet ze worden gerekend tot de smaakmakers van de hedendaagse popmuziek. Dat gaat haar ook met Chemtrails Over The Country Club weer verrassend makkelijk af.

Lana Del Rey heeft haar uit duizenden herkenbare geluid nog wat intenser omarmd en maakt indruk met de ene na de andere geweldige song. Het zijn songs die in muzikaal opzicht afwisselend ingetogen en behoorlijk groots klinken en door de lome en zwoele zang van Lana Del Rey klinken deze songs ook intiem.

Ook voor Chemtrails Over The Country Club deed de Amerikaanse muzikante weer een beroep op topproducer Jack Antonoff, die het album prachtig heeft ingekleurd en hier en daar voorzichtig buiten de lijntjes van het Lana Del Rey geluid kleurt. Chemtrails Over The Country Club ligt absoluut in het verlengde van het zo goede Norman Fucking Rockwell!, maar het geluid op het nieuwe album is nog wat atmosferischer en broeieriger.

Het past allemaal weer prachtig bij de vocalen van Lana Del Rey, die als zangeres zeker niet door iedereen wordt gewaardeerd, maar voor mij is ook de zang op het nieuwe album weer de ultieme verleiding, zeker als de melancholie de overhand heeft. Het siert de muzikante uit Los Angeles dat ze op haar nieuwe album niet alleen de Video Games stem op zet, maar ook succesvol experimenteert met wat hogere, rauwere en expressievere zang.

Chemtrails Over The Country Club is met alle productionele hoogstandjes een album van deze tijd, al klinkt de muziek van Lana Del Rey sinds Video Games ook met enige regelmaat nostalgisch, zeker als aan het eind van het album, samen met Weyes Blood en Zella Day ook nog eens de Laurel Canyon folk van Joni Mitchell wordt geëerd.

Inmiddels komt Chemtrails Over The Country Club voor de zoveelste keer voorbij en is voor mij al lang duidelijk dat het nieuwe album van Lana Del Rey mij net zo dierbaar gaat worden als zijn voorganger en hoog gaat opduiken in mijn jaarlijstje over 2021. Prachtig. Erwin Zijleman

avatar van pmac
4,5
geplaatst:
[quote]CWTAB schreef:
Ha slechte photoshop zo te zien de rechtse hoek van de wenkbrauw rechts die dubbel voorkomt...zal nog een collectorsitem worden...[/quot

Haha. Ik denk ook dat ze in werkelijkheid ietsjes corpulenter is dan de hoes suggereert . Maar gek genoeg accepteer je dit soort randzaken bij Lana.

Ik verhoog overigens mijn waardering. Het is weliswaar geen tweede NFR maar misschien moeten we die gedachte loslaten. Er staat toch weer genoeg op om van te genieten.

avatar van Venceremos
4,0
geplaatst:
Een beetje gedoseerd kan met deze muziek gans geen kwaad. Daarom draai ik NFR meestal niet af, ook omdat de eenvormigheid op de loer ligt. Dat doet deze toch beter zowel qua speelduur als afwisseling. Aan de andere kant heb ik er nog geen Mariner's Appartment Complex op mogen ontdekken.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
geplaatst:
Over het algemeen minder meeslepend dan NFR, maar die plaat kabbelde me wel net iets te lang in hetzelfde sfeertje door. Deze is enigszins afwisselender en vooral een flink stuk korter, waardoor ik hem (zo merk ik eigenlijk meteen al) toch vaker opzet. Veel mensen (zowel hier als in mijn huishouden) kunnen het openingsnummer niet uitstaan, maar die afgeknepen zang (alsof een nachtegaal tussen het autoraampje in is gekomen) vind ik juist een imponerend indringend en gedurfd begin. Het bijzondere van Lana vind ik dat alles wat zij doet vrij snel vanzelfsprekend klinkt, terwijl ze toch behoorlijk haar eigen pad blijft volgen.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Wie had verwacht dat dit schuchtere meisje zou uitgroeien tot een van de smaakmakers van de laatste jaren. Na een valse start gemaakt te hebben als Lizzy Grant scoorde ze geheel onverwachts een wereldhit met Video Games. Net iets meer dan een eendagsvlieg, getuige het succes met Born To Die, het titelstuk van haar tweede album. Ze leek doodsangsten uit te stralen. Niet geheel stem zuiver worstelde ze zich door de optredens heen. Haar datingsafspraken met bad guy Axl Rose werkten ook niet in het voordeel, maar ze bleek een blijvertje. Stabiel naast de grote spelers van het spel totdat ze anderhalf jaar geleden met Norman Fucking Rockwell! de een na de andere award binnen haalde. Was het allemaal zo anders dan het geluid op Honeymoon en Lust For Life? Integendeel, maar blijkbaar past ze juist nu perfect tussen al die andere succesvolle zangeressen.

Chemtrails over the Country Club is de zevende studioplaat van Lana Del Rey. Totaal in balans staat ze bijna onherkenbaar tussen haar vriendinnen op de albumhoes. One of the guys, maar dan de damesvariant. Ontspannen goedlachse vrouwen die kracht en zelfverzekerdheid uitstralen. Schijt aan het #Me Too vraagstuk. Door de Joni Mitchell song For Free te coveren is het duidelijk wat Lana Del Rey als volgende doel wil bereiken. In een adem genoemd worden met de toonaangevende singer-songwriters die het muziekklimaat voor altijd hebben veranderd, en eerlijk gezegd de lyrics van Joni Mitchell passen voortreffelijk tussen de overige teksten. De uitvoering van Lana Del Rey heeft het verleidelijke van een Tori Amos pianoballad, waarbij ze wordt bijgestaan door Zella Day en Weyes Blood. Het valt op dat dit instrument haar steeds meer ligt, wat ook blijkt uit die prachtige ochtendglorie opener White Dress.

Grote verwachtingen dus. Niet alleen voor de nieuwsgierige luisteraar, maar vooral ook voor haarzelf. Een onmogelijke opgave waarmee ze zichzelf wel erg waardig inschat. Zou haar verlegenheid dan toch een ingecalculeerd opgezet plan zijn om nu daadwerkelijk die uitgezette lijn van Norman Fucking Rockwell! te vervolgen. Logisch dus dat ze weer met Jack Antonoff aan de slag gaat die ondertussen bekend staat als de vrouwenproducer van dit moment. Op eenzame hoogte kijkt ze glimlachend toe hoe de wereld voor altijd al kruipend diva Lana Del Rey bemind en op een voetstuk plaatst. Met haar beeldige uitstraling lijkt dit gewoon een haalbaar streven, maar hoe komt Chemtrails over the Country Club nou eigenlijk daadwerkelijk over?

Het zal niet geheel toevallig zijn dat een van de nummers de titel Wild at Heart draagt. Het is overduidelijk dat ze ook nu weer een surrealistisch David Lynch film noir sfeertje wil oproepen. Vrijgevochten als het duo Thelma & Louise in een enkele persoon. De femme fatale die nog steeds voor de verkeerde mannen valt en hier de nodige inspiratie uit put. Ze leeft in die romantische zwartwit wereld van James Dean en Marilyn Monroe. Decadente idolen die noodlottig aan een einde komen met het karakteriserende Hollywood Sign als enige betrouwbare vriend. Op commercieel gebied sluit het aan op True Blue van Madonna, die op deze plaat voor de eerste keer die status als tieneridool lijkt te ontvluchten om de serieuze kant van zichzelf te etaleren. Die drang naar het jaren vijftig sterrendom waarbij de verwijzingen zichtbaar zijn in het imago, teksten, songtitels en videoclips.

Dat de jaren van roem opbreken blijkt wel uit het verlangen naar het leven van een hardwerkend serveerster wat ze zichzelf inbeeldt op White Dress. Jong en aantrekkelijk, de klanten verleidend. Hunkerend naar een stabiele doodnormale gezinssituatie. Ergens blijft ze dat jonge naïeve meisje die tot de conclusie komt dat ze het ultieme geluk nog steeds niet gevonden heeft. Liefdesverdriet, De Amerikaanse Droom, met hier en daar een verwijzing naar de Bijbel. Nog steeds overheerst die melancholische inslag, desperate wanhoop, de onvrede en het verdriet. De Lana Del Rey popfolk komt ondertussen over als een uitgekauwde formule, maar het het zijn daadwerkelijk de trieste emoties waarmee ze nog steeds worstelt. De instrumentatie houdt ze steeds intiem en klein, omdat ze het verbaal voortreffelijk aankan. Subtiele voorbij marcherende drums luiden het titelstuk Chemtrails over the Country Club uit. Laag gestemd kampvuurgitaarspel en soulvolle elektrische akkoorden geven tegengas aan die verbale hoge uithalen bij Not All Who Wander Are Lost.

Chemtrails over the Country Club is een verdomd goede popplaat. Net wat romantischer weer als eerder werk en Lana Del Rey gaat inderdaad op elke aansluitende plaat beter zingen. Die kwetsbaarheid die haar in het begin van haar carrière zo uniek maakte is verdwenen. Deze kunststof marketingtruc is ondertussen allang uitgewerkt, waardoor ze het volledig op eigen kracht moet doen. Ze flikt het gewoon, en daarom hou ik zo veel van Lana Del Rey. Vergeet niet dat die druk zo enorm zwaar weegt, want er is een gigantisch verschil tussen een doordacht plan in je hoofd hebben en deze tot uitvoering brengen. Nergens betrap je haar meer op een misstap, het zijn allemaal liedjes om verliefd op te worden.

Lana Del Rey - Chemtrails over the Country Club | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van WoNa
4,0
geplaatst:
Na een aantal luisterbeurten in de afgelopen twee weken ben ik tot de conclusie gekomen dat Chemtrails de essentie van Lana del Reys muziek is. Dat is een gevaarlijk punt, maar op dit moment in de tijd valt het kwartje volkomen de juiste kant op. Het zou kunnen dat als ik dit album vaker ga spelen in de nabije toekomst, dat ik het zelfs hoger ga waarderen dan NFR!. Juist om wat hierboven al eerder is gememoreerd, NFR! wel heel lang duurt voor een luistersessie. Dat doe ik dus nooit.

Alles wat ik aan Lana del Rey ben gaan waarderen, komt hier in zijn schoonheid, onthaasting en vamping terug. Kortom, het is de muziek die ik verwacht te horen van haar. En daarin schuilt nu juist het gevaar. Want hoeveel meer albums als dit wil de wereld horen? Nog een? Nog twee? Daarna "heb ik al een boek", om het maar zo te zeggen.

Voor nu ben ik echter volkomen tevreden en luister met groot plezier naar de heerlijk voortkabbelende nummers die Lana en producer Jack Antonoff me voorschotelen. Met haar stem als uit een film uit de jaren van voor dat ik op deze aardkloot mijn eerste stapjes zette en mijn ouders nog los van elkaar naar de bioscoop gingen. Zoiets stel ik het mij voor althans. Moderne muziek die Doris Day en Debbie Reynolds als basis hebben, zonder er ook maar voor een seconde naar te klinken. (Al klinkt 'Tammy' wel opeens prettig ergens diep in mijn geheugen.) Kortom, Chemtrails is een album zoals we mogen verwachten, misschien wel wilden krijgen,, maar op de volgende plaat zou een verrassender producer, zoals met Dan Auerbach op 'Ultraviolence', wonderen kunnen doen.

Het bovenstaande is een volledige alternatieve versie van mijn recensie op WoNoBloG.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:56 uur

geplaatst: vandaag om 16:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.