Squid - Bright Green Field (2021)

Hoewel ik de singles stuk voor stuk goed vond, vreesde ik een beetje dat alle tracks op het album dezelfde formule zouden volgen. Gelukkig blijkt die vrees onterecht en houdt Squid het interessant door veel met dynamiek te spelen. De meer ambient-achtige stukken vind ik daarom ook zeker de moeite. Voorlopige favoriet is G.S.K. (wat een groove!)

Ja, Murphy heeft ook veel van die nerveuze David Byrne-achtige uitspattingen, maar is daarin wat genuanceerder dan de Squid-zanger, die blijft bijna constant in die hoge energie zitten. Ik vind hem wel veel karakter meebrengen, maar ik snap het zeker dat het op een gegeven moment of gelijk op de zenuwen kan gaan werken.

The Next Hype vanuit het Verenigd Koninkrijk. Tja, als we hier al euforisch over worden, ik word er voornamelijk bloednerveus van.

Een zeer aanstellerige zanger inderdaad. Te geforceerd. Next!

Ik snap de hype ook nog niet

Van de hele nieuwe Britse postpunkgolf (waarvan Girl Band overigens veel meer erkenning voor zou moeten krijgen wat betreft het pionierswerk dat ze ervoor hebben verricht) vind ik dit debuut van Squid toch wel echt duidelijk de minste. Ik sluit me bij commentaren hierboven aan wat betreft de zang. Ollie Judge doet me denken aan een situatie waarin ik me eens bevond, waarin iemand de lachers op z'n hand kreeg met een leuke grap, om vervolgens de humor ervan compleet de grond in te beuken door hem de hele avond met minieme variaties erin te herhalen. Het spreekt voor misschien voor zich, maar hetzelfde is hier aan de hand met de vocale trucjes die Judge uithaalt: die verontwaardigde uithalen omhoog waar hij me in Houseplants mee inpakte, vormen hier ongeveer de helft van zijn zinnen. Dat werkt eerst nog wel leuk, maar op een gegeven moment merk ik dat ik me begin te ergeren aan hoe repetitief het allemaal klinkt. Over repetitief gesproken, hetzelfde geldt voor de songwriting: voor bijna ieder nummer valt er wel een bepaald tekstueel mantra aan te wijzen dat over aanzwellende instrumentatie herhaald wordt, met dus steeds diezelfde vocale trucjes van Judge. Binnen individuele nummers werkt dit vaak prima, maar in albumcontext wordt het een beetje irritant. Voeg daaraan toe de niet denderende teksten die de aandacht afleiden in het verder wel toffe Global Groove en Documentary Filmmaker, en je hebt een enigszins teleurgestelde hoi, die op basis van het nog steeds fantastische Houseplants wel wat meer had verwacht. Alsnog drie sterren voor Narrator, Paddling en 2010.

slap aftreksel van talking heads, net als al die andere bands die tegenwoordig helemaal hip zijn...

Deze plaat klikt niet bij mij. Tijdens de eerste luisterbeurt dacht ik ''misschien moet het binnenkomen'', maar de tweede luisterbeurt was zelfs minder succesvol. Het voelt allemaal zo afstandelijk en mechanisch aan. Wanneer de band alle registers opentrekt in de finale van Narrator hoor ik vooral een bak geluid, maar ik raak er niet onder de indruk van. Tijdens G.S.K. denk ik aan Talking Heads en LCD Soundsystem, maar daar is wel funk en dat mist hier. De duistere ambient-omslag bij Boy Racers is stuur- en sfeerloos. Waar is de suspense, waar zijn de lagen? Drummer/zanger Ollie heeft in zijn hysterische vocalen veel repeterende tekstlijnen en zelfs dat gaat na een tijd behoorlijk klinken alsof hij een AI-programma fragmenten van David Byrne en James Murphy's vocalen heeft laten leren en die de boel heeft laten inzingen.

Het grootste probleem bij deze plaat is dat ik gewoon 0,0 emotie voel als ik er naar luister. Het is allemaal heel erg kundig en doordacht, maar het is post-punk meets krautrock, electronic en mathrock op een manier waarop de meest klinische aspecten van die soorten muziek in één sound worden gebracht. Maar misschien was het wel de bedoeling van Squid om de luisteraar compleet apathisch te maken na het beluisteren van Bright Green Field, aangezien ze voor een dystopiaans scifigevoel gingen als ik interviews lees. Dan feliciteer ik ze daarmee, maar ik luister er niet meer naar voor mijn plezier. Jammer, want als ik Town Centre opzet voel ik wel gelijk weer een warm gevoel van binnen en deint het hoofd hevig mee.

Bedankt users voor het laag houden van het verwachtingspatroon.

Deze plaat klikt wel bij mij, chaotisch, neurotisch, maar toch dansbaar.

Dusver vind ik het begin en het eind sterk. Middensectie vanaf 2010 t/m Peel St. pakt me alleen nog niet echt. Hoewel ik de stem van de zanger ook veel op die van James Murphy vindt lijken stoort dat mij niet echt en vind ik de sound van de band wel verfrissend.

De verwachtingen voor mij waren na Pamphlets maar vooral het briljante Narrator en Paddling misschien iets te hoog gespannen.
Na een paar luisterbeurten ben ik nog niet helemaal overtuigd dat dit een topper is. Bv Boy racers kan me niet echt boeien. Maar GSK en global groove hebben echt wel potentieel.
Voorlopig 3,5 maar kan nog stijgen.

Veuls te moeilijk voor mij.

ep tjes kon ik wel waarderen, maar dit klinkt mij als moeilijk doen om moeilijk te klinken en ik zit net in een organische fase.. dus wil het eventjes niet zo klikken.

volgend jaar nog maar eens proberen

Veels te hoge rating dan. 3,5 is dan too much?

Heel sterk debuut van deze Britten. Naar mijn mening absoluut niet moeilijk om naar te luisteren en de stem Ollie Judge kan ik best hebben (snap de vergelijking met James Murphy).
Dat de lyrics voor sommige een afknapper zijn kan ik begrijpen, maar het hoeft voor mij niet altijd zo serieus te zijn.
Ik hou het voorlopig op 4* maar zie dit na nog wat luisterbeurten zeker stijgen.

Ik blijf hier zeer goed op gaan. Echt een uitstekend album. Niet perfect - het is goed dat er in de tweede helft van Boy Racers een rustpunt komt, maar dat had op zich boeiender gekund, om wat te noemen - maar ik haal er elke luistertrip zeer veel plezier uit. De sterke nadruk op ritme en groove, kom er maar in met de krautrockverwijzingen, bevalt me zeer. En de hoogtepunten zijn zeer hoog. Narrator is een van de beste nummers van dit jaar tot nu toe wat mij betreft, en wordt op de voet gevolgd door het heerlijke Pamphlets.

En de volgende keer ga ik de prijzen van eieren voor en na Pasen zeker vergelijken, dank Squid!

Ik vind het ook een heerlijk album, schiet lekker alle kanten op en irriteer me zoals velen hier boven wel doen eigenlijk nergens aan

Ik heb m even teruggeschroefd naar 4 stars, maar blijft wel een ferme 4.

Ik kan me enigszins wel vinden in het geforceerde stem acrobatiek, maar kan me er zelf niet aan storen omdat het wat mij betreft perfect aansluit op de gezette hoog energetische en tikkeltje zenuwappige instrumentatie.

Waar ik me een stuk minder in kan vinden, is de terugkerende klacht dat het een aftreksel is van eerdere bands. De invloeden zijn hoorbaar, maar welke hedendaagse artiest heeft geen duidelijke invloeden meer tegenwoordig? Zelfs die invloeden hadden weer hun eigen invloeden, al is dat bij sommige niet meer bekend lijkt het. Het is voor mij daarnaast ook duidelijk hoorbaar dat er een moderne vertaalslag gemaakt wordt door de mannen van Squid. Zelfde geldt voor die hele post-brexit-punk/windmill scene/hoe je het ook wilt noemen. Ben groot fan van Byrne, maar ik kan me bijvoorbeeld niet herinneren dat de Talking Heads ooit een nummer met een vergelijkbare dynamiek als Narrator hebben voortgebracht. Maar ik laat me graag corrigeren natuurlijk.

Talking Heads leverde compacte songs af, deze hier zijn behoorlijk complex. Bij mij valt het kwartje nog niet helemaal, die toevoeging van de blazers is wel erg gaaf!

Haal 'hedendaagse' en 'meer tegenwoordig' maar weg hoor

We verwachten natuurlijk nog wel een uitgebreide, diepgravende recensie van jouw hand

Een collega heeft deze al onder handen genomen, ik waag mij aan de laatste van The Black Keys

Voor mij toch wel echt het album van het jaar tot nu toe. Precies mijn straatje. Juist de zang staat me wel aan, alleen al hoe hij die eerste twee zinnen uitspreekt op G.S.K.: As the sun sets on the GlaxoKline
Well, it's the only way that I can tell the time. Verder natuurlijk een album die alle kanten uitschiet, maar de oog voor de groove en net dat lekkere funky riffje nooit uit het oog verliest. En nummers als Pamphlets en Narrator doen me denken aan Wasted Days van Cloud Nothings. Eerste een fantastische hook neerzetten om daarna compleet te ontsporen.

Op RateYourMusic lijken ze het album iets beter op waarde te schatten.

Super album vol avontuur en scherpe randen, waar even doorluisteren alleen maar plezier opleverd. .
Fijn te constateren dat Squid geen mainstream gaat worden, want Mijn eigen album favo's staan onderaan de sterrenlijst. Peel St. & Global Groove. & 2010 zijn blijkbaar zo inventief dat de kwaliteit nog niet herkend wordt. .
Denk wel dat het helpt dat ik ze al 2x life zag optreden. daar werd zichtbaar en hoorbaar welk doel ze hebben met hun muziek. Artistieke PostPunk in georganiseerde gaos..

Ik vind het een heel lekker album, maar het is net iets te lang en het middenstuk kan me een stuk minder boeien. Narrator en Pamphlets zijn wel echt bangers. Ik heb alleen net iets minder met deze plaat dan met New Country Black Road. Die springt er toch iets meer uit en heeft tekstueel een stuk meer te bieden.

nee

Instrumentaal en productie erg interessant en goed, maar ja, die zang (mag je het zo noemen) verpest voor mij het feestje. Jammer!

Erg onder de indruk! Een tijdje geleden alweer dat een gitaarplaat me enthousiast heeft gemaakt.

Getracht om te luisteren, maar niet door heen te komen.

Dan is het niets voor jou. Voor mij wellicht wel.
Believe the hype.
Narrator en Pamphlets zijn alvast geweldig.
Heerlijk hoe deze band all the way gaat. Jonge wolven die niet al te veel doseren.