Ennio Morricone - C'era Una Volta Il West (1969)

Ja, uitzonderlijk: een western zónder Clint Eastwood!

Dat kan je in het algemeen altijd wel zeggen, maar onlosmakelijk lijkt me in dit geval toch beter dan onoplosbaar

Aardige soundtrack, dat een aantal uitschieters heeft, maar niet over de gehele linie kan boeien. Het begint en eindigt sterk. Vooral de finale heeft wat Mahleriaanse invloeden. Edoch, de muziek blijft overeind, ook zonder de film.

Dit was destijds niet uit de LP-top 50 te slaan.
Pas de film voor het eerst gezien. Hoewel ik niet van westerns houd, vond ik deze heel mooi.
Muziek geeft ongelooflijk goed de sfeer van de film weer, of bepaalt deze zelfs.

Het meest briljante stukje filmmuziek dat ik ooit heb gehoord.

Daarbij wel gelijk aantekenend dat het niet mijn meeste favoriete muziekstijl is, maar toch.

In mijn tijd bestond er nog geen filmkeuring, maar ik kan zeggen dat Once upon a time in the West een diepe indruk op mij heeft gemaakt, toen ik als 10-jarige ooit geld had gekregen voor de bioscoop en met een vriendje besloot iets gehéél anders te gaan zien dan dat onze moeders was aangekondigd.

In ieder geval past de indringende, sinistere muziek op buitengewone en onherroepelijke wijze bij de film. Ik heb het album geruime tijd niet durven kopen.

Een spagetti western waarin bij aanvang kleine kinderen vanuit een hinderlaag worden doodgeschoten, dat klinkt niet als een half uurtje opbeurende begeleidende muziek en dat is het dan ook niet.

Toch is het op de een of andere wijze wonderschoon en heeft het ook een bepaalde aantrekkingskracht, ondanks alle bloed die vloeit.

Maar bij elke melodie weet je nog haarscherp welke beelden er bij thuis horen, welke acteurs er bij zijn betrokken. En dat lijkt mij dan een duidelijk gevalletje van ultieme filmmuziek.

Geweldige film, geweldige tracks. Ik neig naar 4,5*.

Deze gaat een heel hoog cijfer krijgen. Enige minpunt is het feit dat sommige nummers te kort zijn, zodat de soundtrack uit muzikaal opzicht nogal fragmentarisch wordt. Neemt niet weg dat het een magnifieke soundtrack is.

Iets minder dan zijn grote broer, maar nog steeds een fenominale soundtrack.

Normaal gesproken zou ik deze soundtrack niet gecheckt hebben omdat ik niks met de film heb (een keertje half gezien) en de muziek me daar al niet aansprak. Dat doet het op cd ook niet. Ik vind het te melig. Te gemakkelijk. Te saai. Niet iets wat ik graag nog een keer wil beluisteren. Want zelfs als achtergrondmuziek is dit album totaal niet geschikt voor mij.

Maar...?

Die dekselse tiptoppers he

Dan zou ik eerder Ali G Indahouse - Da Soundtrack (2002) tippen.

Waarschijnlijk vind ik die nog beter ook. Public Enemy en N.W.A. staan daar op zie ik.

Wat ben je toch ook een cultuurbarbaar, Rob.

Grote broer? Waar doel je op?

Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo bedoelt hij.

ok, "grote broer" begrijp ik niet.

Omdat die veel beter is! En dat zegt heel wat, omdat ik Once upon a Time in the West op een 5,0* heb staan.

Die heb je op 4,5* staan.

Was eerder anders denk ik.

Dit is echt een van de mooiste soundtracks ooit, maar op een album niet echt een geheel. Zoals eerder gezegd wint grote broer het wel nog, maar deze komt zeker in de buurt.

Betere integratie van muziek en film als in deze geweldige film is er nooit geweest.
Filmbeelden en de muziek zijn tot op detail één!

Inderdaad, allermooiste soundtrack ooit! 5*

Als je een beetje visueel ingesteld ben en je hebt een rijke fantasie, zet dan dit album op. Hele verhalen worden er verteld in de nummers zelf, daar hoeft de film zelf niet aan te pas komen. Natuurlijk moet je die niet vergeten want dat is een klassieker van grote klasse.

Mooie Score die de westerse sfeer goed kan brengen.
De opener en de afsluiter zijn erg sterk maar ook The Man With The Harmonica en andere zijn erg mooi. Ook de hoes is mooi. Voor nu een 3,5* maar dit kan nog een 4* worden.

Ennio Morriocone - Once Upon A Time In The West

Afgelopen week heb ik de Once Upon a Time In the West voor het eerst gezien. Mijn interesse in de film kwam mede door de muziek die ik er van kende, maar ook omdat het natuurlijk een überklassieker is. En ik moet zeggen, qua sfeer, karakters en cameragebruik was de film verbluffend. Maar op onze muzieksite wil ik het graag hebben over de muziek.

Ik ben namelijk al ruim een week in de ban van deze magistrale soundtrack, hier kan je maar niet op uitgekeken raken. Elke track heeft zijn eigen sfeer en eigen emoties. Niet alleen de bekende tracks vallen op, nee elke track staat bol van de emoties en geweldige melodieën. Het vervolgnummer van het titelnummer, As A Judgement, lijkt wel een verdieping van het titelnummer, het nummer snijdt nog meer je ziel in, vooral bij het einde voel je de emoties ervan af spatten.
Zeker als je de scène in de film kent voel je de pijn die dit nummer uitbeeldt.
Ook knap en leuk gevonden zijn de tracks die de personen aangeven. Cheyenne heeft zijn eigen, lekker luchtige tune. Heerlijk aanstekelijk deuntje.
Met The Transgression gaan we een meer experimentele kant in. Je hoort allerlei geluiden die toch met elkaar verband houden. Het is een soort erg rustige spanningsopbouw, je voelt dat er iets gaat gebeuren, maar wat, dat is gissen. The Transgression is een zeer interessant nummer door de vele dingen die er gebeuren.

Na dit experiment komt voor het eerst de o zo bekende harmonica tevoorschijn. Het is de rode draad door de film en de soundtrack ervan.
Het is een perfect deuntje. Het werkt aanstekelijk. Maar er zijn veel variaties mogelijk en ook zijn er instrumenten aan toe te voegen. Hetgeen wat perfect wordt gedaan in het nummer. De uitspatting is erg spannend en zeer emotioneel.
De thema's komen in de soundtrack telkens weer terug. En zo beleef je de film telkens weer zonder het beeld te zien. Je waant je door het wilde westen en denkt aan de mooie landschappen die ook in de film te zien zijn. Ontzettend sferisch dus, een functie van muziek die ik ook waardeer in genres als post-rock en elektronische muziek.
Na een drieluik van wat fijne thema's komen we bij het nummer Jill. Dé schoonheid in deze film, en die zeker ook in dit nummer te horen is. Je hoort de schoonheid in de instrumentatie, de violen laten je dit horen, maar voegen tegelijk ook een triest accent toe.

Naast het titelnummer, het andere beroemde nummer van de plaat is The Man With The Harmonica. Hij verschilt iets van de 'zogenaamde bonustrack' (track 5) en is iets bombastischer. Ongekend hoeveel emotie erin dit nummer is gestopt, als je het geheim van de persoon met de harmonica die op het laatst onthuld wordt niet zou weten, zou je alleen al door deze muziek al denken dat deze man een zeer donkere herinnering met zich meesleept.
A Dimly Lit Room is een rustig en wat langer uitgerekt nummer. Het is een welkom rustpunt, want veel van de nummers zijn toch redelijk bombastisch of eindigen met een climax. Dit nummer kenmerkt zich door de mooie rustgevende melodieën. Het pianogetokkel wisselt zich af met de fantastische vioolmelodie.
De bad guy Frank krijgt zowaar een van de hoogtepunten van de plaat toegewezen. De indrukwekkende melodie op dit nummer is onovertroffen en weet mij telkens weer te ontroeren. Raar dat deze een positie als bonustrack heeft gekregen, want het is duidelijk een van de mooiste momenten.

Zoals wel vaker op soundtracks (bijv. The Godfather van Nino Rota) is er ook ruimte voor wat feestachtige muziek. Ik kan niet meer helemaal terughalen bij welke scène dit hoort, maar een alleszins vrolijk riedeltje is het wel, ik zou bijna mijn cowboyhoed uit de verkleedkist pakken en gaan dansen.
Maar nee, gelukkig gaat de muziek snel weer over naar de sfeermuziek die ik zo waardeer op deze plaat. Morton zou perfect zijn voor een scènce in de trein. Zo een waarbij je uit het raam kijkt en de landschappen voorbij ziet schieten. Al is dat voorbijschieten meer het geval bij een moderne trein dan bij deze 40 km/h uur stoomlocs.
Jill's America brengt het titelnummer weer tot leven en doet me altijd weer denken aan de schitterende stationsscène, dat mijn meest bijgebleven filmmoment is.
In het epiloog en Deat's Rattle hoor je de gieren vliegen. Die beesten zijn voor mij toch onlosmakelijk verbonden met dode mensen in de woestijn. Een sfeerimpressie van mij die ik perfect terug kan vinden in de muziek. Over de dood gesproken. Cheyenne komt ook nog voor een laatste keer langs. Het deuntje doet mij altijd weer opveren.

De Finale is als een soort vaarwel uit het het prachtige Wilde Westen. Het zal geen fantastische tijd zijn geweest om te leven en de bevelhebbers daar waren natuurlijk door en door slecht, maar qua natuur, gebouwen, kleding en verhalen is deze tijd geweldig. En Morriocone, die wist daar de perfecte soundtrack voor te maken. En Leone een ultieme western.

Mooi stuk!

En nog helemaal waar ook!

Hiervan vorige week de beste en langst mogelijke versie van binnen gekregen, uiteraard op het onvolprezen Italiaanse GDM label, met medewerking van de maestro himself en gebruikmakend van de originele mastertapes.

Jarenlang moesten we het doen met de welbekende 13 tracks, totdat zo'n negen jaar geleden er een expanded versie uitkwam op BMG met twintig tracks.

GDM gaat daar nog eens met zeven tracks overheen, zodat het totaal nu op maar liefst 27 tracks uitkomt in de best mogelijke kwaliteit en allen in de juiste volgorde van in de film.

Je krijgt er oa bij een alternatieve versie van de massacre van het boerengezin en eindelijk ook de finale shootout (met de ultieme laatste flashback), allebei uiteraard variaties op het "Man on the harmonica"-theme. Verder oa Franks terugkeer naar de trein en de Birth of a city.

In totaal meer dan een uur aan muziek (ca 65 min.) van deze wereldberoemde score van mijn favoriete film.

Ben je een fan van de film, of een Morricone adapt, dan zeker niet aarzelen en deze versie aanschaffen.

Voor de goede orde, hier nog even de tracklist (met de vertaling er achter) van de GDM versie:

1. C'ERA UNA VOLTA IL WEST (Once Upon a Time in the West) 3:43
2. L'UOMO (The Man) 1:03
3. IL GRANDE MASSACRO (The Grand Massacre) 2:40 *
4. ARRIVO ALLA STAZIONE (Arrival at the Station) 0:55 *
5. L'ORCHESTRACCIA (Bad Orchestra) 2:25
6. l'AMERICA DI JILL (Jill's America) 2:47
7. ARMONICA (Harmonica) 2:27
8. LA POSADA N. 1 (The First Tavern) 1:39
9. UN LETTO TROPPO GRANDE (A Bed Too Large) 1:32 *
10. JILL (Jill) 1:47
11. FRANK (Frank) 1:52
12. CHEYENNE (Cheyenne) 1:16
13. LA POSADA N. 2 (The Second Tavern) 1:33
14. LA POSADA N. 3 (The Third Tavern) 1:19
15. EPILOGO (Epilogue) 1:14
16. SUL TETTO DEL TRENO (On the Roof of the Train) 1:19 *
17. L'UOMO DELL'ARMONICA (Man with a Harmonica) 3:30
18. IN UNA STANZA CON POCA LUCE (A Dimly Lit Room) 5:08
19. L'ATTENTATO (The Transgression) 4:41
20. RITORNO AL TRENO (Return to the Train) 0:57 *
21. MORTON (Morton) 1:36
22. COME UNA SENTENZA (Like a Judgement) 3:08
23. DUELLO FINALE (Final Duel) 3:35 *
24. L'ULTIMO RANTOLO (Death Rattle) 1:44
25. NASCITA DI UNA CITTA' (Birth of a City) 4:25 *
26. ADDIO A CHEYENNE (Farewell to Cheyenne) 2:38
27. FINALE (Finale) 4:08

Ennio Morricone is en blijft de koning van de westernmuziek, en hier bewijst hij dat nog eens. De muziek van “Once Upon A Time In The West” is memorabel en heeft de tand des tijd goed doorstaan. Een vriend van deze nederige recensent heeft de afgelopen week het hoofdthema voor het eerst in zijn leven gehoord. Na afloop zei hij niets. Maar zijn waterige ogen zeiden genoeg. Klinkt dit melodramatisch, misschien. Maar filmmuziek is in de eerste plaats om de emoties op te wekken van wat er op het scherm gebeurd. Als dan de luisteraar zelf geëmotioneerd raakt, dan kan je zeggen dat het goede filmmuziek is.
Morricone heeft voor deze film vier thema’s geschreven. Vier thema’s die horen bij de vier hoofdpersonages. De muziek verschilt in stijl per thema, net zoals de personages verschillen van elkaar.
Het hoofdthema en het thema van Jill hoor je voor het eerst in “Once Upon A Time In The West”. Het thema begint met zachte strijkers, en de klavecimbel speelt dan voor het eerst het motief van deze film. Het is rustgevend, kalm en eigenlijk hoort het niet bij een western. Een beetje later komen de blazers erbij, maar het echte werk begint pas als de sopraan erbij komt. Deze zingt woordloos de melodie. De strijkers blijven op de achtergrond. Maar wanneer het crescendo komt, en de sopraan het hoogtepunt bereikt, dan is kippenvel gegarandeerd. Deze nederige recensent vind dit thema één van de beste stukken muziek dat hij ooit heeft gehoord. Niet lang ben ik al bekend met het werk van Morricone, maar na zijn concert in Antwerpen ben ik volledig verkocht aan deze componist. En eerlijkheidshalve is het dit thema die mij volledig overtuigd heeft van het kunnen van Morricone. Het thema van Jill komt sporadisch terug op deze score. Vooral in “Jill’s America” en in “Finale” krijg je een mooie reprise van dit thema.

Een tweede thema is voor het personage Frank. Voor het eerst te horen in “As A Judgement.” Dit, dames en heren, is western muziek. Dit is harde muziek gespeeld op een elektrische gitaar. Een melodie die één en al kwaadheid uitstraalt en een melodie die door merg en been gaat. Sommige luisteraars zullen het niet kunnen waarderen, en ik moet toegeven dat het even wennen is, maar eenmaal je de film gezien hebt, kan je niet anders dan concluderen dat het magnifieke muziek is.

Een ander memorabel thema is dat van Harmonica. Voor het eerst te horen in “The Man With The Harmonica”. Het begint heel kaal, met alleen de harmonica. Maar later komen de strijkers terug boven, en wordt het thema van Frank in zijn mooiste vorm erbij gehaald. Waarom deze twee thema’s bij elkaar horen, wordt pas duidelijk als je de film hebt gezien. Ik vind het klasse van Morricone dat hij dit heeft gedaan, want nu verteld hij pas echt het verhaal op basis van muziek.
Het laatste thema is voor Cheyenne. Waar de vorige twee thema’s af en toe zwaar kunnen zijn om te luisteren, is dit terug een rustiger thema. Gespeeld op de banjo. De muziek ademt de levensstijl uit van het personage. Alles kan rustig, alles op het gemak doen. En dat vertaald Morricone perfect in noten.

Dit waren de vier thema’s die in deze score worden voorgesteld. De thema’s zijn prachtig. En als deze thema’s worden gespeeld dan is deze score van een uitmuntend niveau. Maar als de thema’s wegvallen, dan kan de muziek langdradig en zelfs saai worden. “Transgression” is daar een voorbeeld van. Het is één van de langste tracks op het album, maar het is een vier minuten durende nietszeggende track, en dat is jammer. Want er zit zoveel mooie muziek in deze film die geen plaats heeft gekregen op deze uitgave.
Ook de tijdsduur is een negatief kantje van deze score; slechts 37 minuten muziek van een film die 159 minuten duurt. Het had een beetje meer mogen zijn.

Conclusie
Ennio Morricone is de koning van de western muziek. Naast John Williams is hij de componist met het hoogste aanzien, met de meeste klassiekers op zijn naam. En daar hoort “Once Upon A Time In The West” zeker bij. De thema’s zijn memorabel en prachtig om te aanhoren. Jammer dat er een aantal nietszeggende tracks tussen staan, dat kost der score één punt. Maar ik kan niet zeggen dat je deze score niet moet kopen. Want dit is een klassieker, die iedere zelfrespecterende filmmuziekfan in zijn kast moet hebben staan. “C’era Una Volta Il West” van Ennio Morricone is werkelijk het neusje van de zalm, een magistrale score met memorabele thema’s die geen enkele filmmuziekfan mag missen. Een welverdiende 4.5 is hier wel op zijn plaats.

Aub gewoon het hele stuk of althans een gedeelte hiervan plaatsen, nu is het gewoon spam.