Sylvan - One to Zero (2021)

Na jaren wachten is daar het nieuwe album van Sylvan. Reeds lang aangekondigd, maar door interne problemen vertraagde release. Maar het was het wachten waard!
One To Zero is een conceptalbum. Sylvan is daar erg sterk in. (Home, Posthumous Silence).
Hierbij gaat het om een autobiografie van een Artificiële Intelligentie. Als je dat zo hoort lijkt dat moeilijk voor te stellen maar Sylvan weet daar toch weer een heel eigen draai aan te geven. De muziek is alles behalve kil, koud en digitaal gestuurd. De Artificiële Intelligentie ontwikkelt zich vanaf het begin (Bit BY Bit) en merkt op het einde dat wat het geleerd heeft van de mensheid ("NOT MY WAY" Go Viral) verwerpelijk is. De ontwikkeling stopt en de A.I. komt tot een einde, waarna zich alles weer herhaalt. (einde van de plaat is gelijk aan opening).
Muzikaal prachtig en sterk neer gezet in de bekende Sylvan stijl, maar wat betreft sound en productie is Sylvan nu echt volwassen geworden. In 2015 tekende Sylvan bij het Gentle Art Of Music label (RPWL) en dit album is dan ook meesterlijk gemixed door Yogi Lang (ook add. toetsen). Kalle Wallner verzorgde ook nog wat gitaarwerk en Bine Heller (bekend van achtergrond koortjes RPWL en Yogi Lang solo) zong ook hier de achtergrond partijen in. De hele productie klinkt ineens vol, warm en zoals gezegd "volwassen." Daar waar de vorige albums nog wel eens een "leegte" hadden of soms het net niet waren is dit album door de heren uit Hamburg een voltreffer. De gitaarsolo's zijn t.o.v. Home enorm gegroeid, Jonathan Beck heeft hier echt goed werk geleverd en is enorm gegroeid. Prachtige ballad's (part of me) en pakkende refreinen (Trust in Yourself) wisselen af met harde riffs (go Viral). Heerlijk ook de manier waarop Sylvan nummers tot een climax laat groeien (Encoded at Heart, Part of Me). Verder wil ik nog kwijt dat de zang van Marco Glühmann zeer fraai is. Hij probeert op dit album minder "moeilijk" te zingen (geen zuchtjes of kreuntjes, als je snapt wat ik bedoel). Dat vond ik op de laatste 3 albums een beetje storend af en toe. He tkomt dit album zeker ten goede!
Op youtube is inmiddels de eerste "single" te zien en te horen: Go Viral Go Viral

Het album heeft wat luisterbeurten nodig maar dat zijn we gewend van goede Prog....het zal zeer zeker voor de nodige kippenvelmomenten zorgen, release 28 mei a.s.

Deze stond al op de verlanglijst en wat je beschrijft Erock klinkt in ieder geval al goed

Het concept doet me een klein beetje denken aan hun landgenoten Long Distance Calling - How Do We Want to Live en met de betrokkenheid van Yogi Lang en z'n RPWL-companen kan het niet anders dan goed gaan klinken => zin in...

Ik dacht even dat hij al uit was gezien de eerste stem. Maar helaas nog even wachten. De single Go Viral bevalt me in ieder geval wel. Het klinkt net even wat anders. Iets voller, iets moderner wellicht. Het belooft veel afgaande op wat ik hierboven lees.

Vanmiddag 1e luisterbeurt en beetje mixed feelings: klinkt vertrouwd en de productie (door landgenoten RPWL) is uitstekend, maar het is wat ingetogener / rustiger dan verwacht en daar moet ik wat aan wennen...

(wellicht speelt mee dat ik de afgelopen week VOLA - Witness, Frost* - Day and Age en Gojira - Fortitude op repeat heb gehad )

In alle rust komende dagen vaker luisteren en door laten dringen; heb het gevoel dat het wel goed gaat komen met dit album...

De zang op dit nieuwe album bevalt mij stukken beter dan op Posthumous Silence. Ik heb sindsdien Sylvan vermeden.

Dus... als je iets niet tóch nog een keer probeert, laat je zo'n band tot in lengte van dagen in dat verdomhoekje liggen.

En dat zou zonde zijn geweest...

In dit geval.

Afgelopen weekend nog een keertje goed beluisterd en hij groeit; zit goed in elkaar en ondanks dat ik het over het geheel wat steviger had verwacht, is het album mooi in balans. De toevoeging van strijkers is ook passend gekozen en de zang is zoals Alicia al aangaf verbeterd t.o.v. hun eerdere werk (al heeft het mij persoonlijk nooit tegengestaan) en dit alles in een uitstekende mix.

Gaat zeker nog verder groeien => Tip !

Het album is inderdaad wat aan de rustige kant - je moet dit dan ook beslist niet na iets dergelijks als Vola gaan beluisteren. Of juist wel...

Ik heb zelf wel een voorkeur voor de wat steviger nummers van One to Zero. En niet alleen omdat ze vlotter uit de speakers rollen, het zijn ook de betere songs imo.

+1

Ook ik heb diezelfde albums op repeat gehad, ProGNerD en wat mij betreft past deze van Sylvan er goed bij, echter is het een verdomd lange plaat vergeleken met eerdergenoemde.

Voor mijn gevoel net te lang.

Ik heb de band met Sceneries eens geprobeerd. Hoewel dat muzikaal best beviel was dat qua zang niet anders. Hier is dat laatste gelukkig een stuk minder storend, hoewel hij bij vlagen nog steeds wat zeurderig klinkt.

Muzikaal klinkt het allemaal weer erg fijn. Nergens gaan ze echt de boekjes te buiten of intrigeren ze met bijzondere elementen. Het is vooral enorm relaxed, soms zelfs iets te relaxed waarbij het wat tegen saaiheid aanschurkt. Hoewel dat laatste vooral merkbaar is als deze meermaals langskomt in korte tijd. Als laatste ga ik mee in het commentaar dat het net wat te lang duurt. 1 of 2 nummers minder had de plaat beter gedaan.

De komende tijd maar eens kijken of ze zich kunnen revancheren met dit album.

Hoewel het voor mij geen deal breaker is, kan ik idd jullie issue met de lengte wel een beetje begrijpen. Ik heb net het hele album nog 's geluisterd en als ik heel eerlijk ben, is het 4e nummer vrij saai en voegt weinig toe. Meer zou ik ik er niet aan veranderen...

Unleashed Power is samen met Encoded At Heart mijn hoogtepunten. Mooi = smaak.

Mooi album, schitterend geproduceerd.
Heerlijk om met de koptelefoon te luisteren.
Zeer afwisselende nummers. Prima toevoeging aan hun oeuvre.

We hebben er even op moeten wachten maar dan heb je ook wat !
Ga luisteren en oordeel zelf. De productie is fantastisch ! Nice,nice.....:)

Het is fijn dat liedjes, want dat blijven het gelukkig wel - als Unleashed Power nu ook prachtig openbloeien.

Ik heb hier nu een paar maanden naar kunnen luisteren en ben er helemaal ingegroeid. Het is een hele fijne (en inderdaad rustige) plaat. Mijn favoriete albums zijn "Posthumous Silence" en "Presets", daarna kon ik er niet zoveel mee. "Home" was alweer wat beter, maar dit album gaat daar nog overheen. Prachtige melodieën en de stem van Marco is niet teveel 'over the top'. Ik zet in op 4,0 sterren.

Album is binnengekomen en ik kan zn stem, in tegenstelling tot op eerdere albums, hier wel waarderen. De muziek is erg mooi en ik hoor best wat invloeden links en rechts die het album tot een zeer mooi geheel brengen. Erg leuk en dan komt er als het goed is binnenkort ook nog een nieuwe Subsignal. Het gaat goed met het label zou ik zeggen.

Phoe en dan moet ik nu de twee beste nummers op het album gaan kiezen. Voor nu zijn mijn favorieten Encoded at Heart, Unleashed Power en On My Odyssee. De rest zit er wel dicht op overigens. Eigenlijk staat er geen slecht nummer op. Al heb ik wel wat minder met Start of Your Life.

Overigens dit ook dankzij Alicia zij heeft mij erop gewezen in het topic van Phideaux - Doomsday Afternoon. Sindsdien komt de cd vaak in de speler terecht.

Vorig jaar ben ik hier volledig aan voorbijgegaan en dat mag ik mijzelf verwijten. Dit is weer een vertrouwd goed album van Sylvan. Mooie passages en vooral de zang van Marco Glühmann is klasse. Hij vermijd de enorme uithalen die bij hem nooit goed uit de verf komen. Glühmannen heeft een geweldige expressieve stem die floreert wanneer hij niet teveel zijn bereik opzoekt. Als dat gebeurt pleegt hij gelijk afbreuk aan de hele productie.
Luister bijvoorbeeld eens naar Thrust in Yourself, daar hoor je Glühmann in de achtergrond uithalen en dat klinkt dan gelijk niet "lekker". Nu is de productie zo dat je het niet merkt, maar toch...
Muzikaal ook erg aangenaam met een overwogen productie. Eigenlijk een topplaat, maar op gebied van innovatie zou het wrs niet mijn top 10 binnen zijn gekomen. Desondanks een dikke vier punten.

Ja, dat kunnen die vrienden van RPWL wel...

Het 2de gedeelte van het album zorgt er voor dat ik nog wel een kleine voldoende kan geven. De 1ste helft is echt veel te mager. Dat deed de band in de periode 2004 tm 2007 toch wel veel beter.

Dat klinkt somber Vigil. Ik vind Posthumous Silence zon beetje het beste album aller tijden, maar de albums daarna deden mij niets. Dit is dus ook geen echte aanrader begrijp ik, want krappe voldoendes daar gaan we niet voor op MuMe...

Je moet het ook niet luisteren met het idee dat dit de nieuwe PS is. Wat overblijft is gewoon een hele fijne plaat. Misschien iets minder rauw, maar ik vind wel dat er interessantere drumsessies in zitten hier en daar. Ik zou het gewoon proberen. Het is niet alsof er veel goede prog producties uitkomen de afgelopen jaren. Dan was dit toch wel een van de beste in 2021.

Ik zou het iig niet laten afhangen van die 3 van Vigil. Er zijn hier genoeg mensen die PS hoog hebben zitten en dit album toch ook behoorlijk goed waarderen.

Dit blijft mijn favoriete Sylvan. Marco Glühmann zingt op One to Zero voor mij niet alleen een heel stuk prettiger dan op Posthumous Silence enzovoort, ik vind ook de melodieën mooier en het geluid is aangenamer voor de oortjes.

Ach ja, ik ben misschien wel die ene uitzondering.

Dat deed ik volgens mij ook niet...


Zo is dat, enkel luisteren naar de (positieve) reacties van de mensen die er verstand van hebben.

Leaving Backstage vond ik een geweldige uitvoering, alles klopte aan die plaat, beter dan het studio album Posthumous Silence, dan vind ik toch One to Zero een heel goede 2e...Unleashed Power en Encoder zijn idd. juweeltjes maar Part of me is mijn prijsnummer, met hiervoor Home hebben ze m.i. toch weer de stijgende lijn te pakken, klasse band!

One to zero was meteen goed. Oudere werk waren echt groeiplaten.

Klopt. Maar sommige albums kunnen ook hardnekkig irritant blijven. Om wat voor reden dan ook. Dat wil niet zeggen dat het matige of slechte albums zijn, maar 'ze' liggen mij niet of in ieder geval stukken minder. Na een of twee keer beluisteren weet ik weet (bijna) altijd wel waar ik (nog meer) tijd in wil steken. Of liever niet. Er is ook zoveel muziek.

Zeker, je moet ook niet nodeloos blijven proberen. Ik had met Posthumous Silence vooral dat opeens stukken in mn hoofd zaten. Dat betekent toch wel dat zo’n album iets met je doet. En verrek, luisterde ik het weer, kon ik het opeens waarderen. Wat had ik eerst een hekel aan zn stem . Maar het is echt een kwestie van smaak. Hate it or love it. Ik vind dat hij mega veelzijdig is en daarom vergeef ik het wel als hij een keer uit de bocht vliegt.