Little Simz - Sometimes I Might Be Introvert (2021)

Prachtig album!
Ik vind het bombastische van Introvert mooi en passend bij de thematiek van het nummer. Daarna ontvouwt zich een plaat met een grote rijkdom aan stijlen, composities en arrangementen. Soms lichtvoetig en dan weer serieus. Soms speels en dan weer strak. Alles heel goed gedaan. Ik ben voorlopig nog niet uitgeluisterd.

Dopeness!

Afgelopen twee weken vier keer in z'n geheel geluisterd en ik word me hier toch een partij nerveus en onrustig van. Absoluut een goede plaat, maar voel het totaal niet. Het is me wat too much ofzo. Paar losse tracks die ik wel kan waarderen, maar als geheel ben ik hier echt niet voor in de mood.

En dan zie ik die Point and Kill video voorbij komen en ga ik toch nog een keer die plaat checken. Wie weet komt ie nog binnen.

Ik ga hem wat omlaag doen. Ik vind de invloed van de producer misschien wat te hoog, en ipv zoals op de vorige plaat klinkt het als SAULT ft Little Simz of zo. Dat stoort me wat, de momenten dat ze daar uitbreekt vind ik dan wel heel goed.

Zelfde hier, veelal too much. Misschien groeit het. Voor nu is GREY Area voor mij stukken beter.

Ik kende deze artiest helemaal niet, maar ik vind het verschrikkelijk goed. Ik twijfel er aan om hier de maximale score toe te kennen.

Het is heel divers, pompeus, filmisch, seventieserig, weelderig en bij vlagen ingetogen. Dat “hangerige rappen” zoals ze doet bij Two Worlds Apart, geweldig! Ik ga snel achter haar andere albums aan. Of nee, dat ga ik niet doen, ik ga deze eerst helemaal kapotluisteren.

De volle 5 meppers voor deze uitstekende plaat. Beter heb ik dit jaar nog niet gehoord (sorry, Low en Pharoah Sanders/Floating Points). Machtige muziek.

Door het genre-aanduiding Hip-Hop had ik hier vorige week nog van weggekeken, totdat Youtube me vanochtend Little Simz toch ineens voorschotelde. Prachtige muziek dat veel meer aanvoelt als een eclectische mix van soul, (afro)funk, hiphop en orkestrale zijpaden, dan als een puur hiphop album. Van mij mag hier het genre soul dan ook wel bij. Gaat in ieder geval in de rotatie want er staat veel moois op.

Inderdaad een briljant album. Heerlijke flow.

De nummer 1 van 2021 volgens Neerlands pop journaille.

En ook die van mij denk ik, nu het einde van het jaar nadert.

Fijne sfeer in dit album, introvert is topklasse, overige nummers zijn ook erg chill.

Ik weet dat de Grammy's niet echt een representatief beeld zijn voor wat er goed is (meer wat ''populair'' is), maar ik vind het echt verbijsterend dat deze plaat niet is genomineerd in de categorie Best Rap Album.

De Grammy's is een Amerikaans onderonsje, dus niet zo gek dat een Britse daar geen award voor Best Rap Album wint.

Bij mij minimaal top 3. Wat een briljante plaat is dit zeg!

Een genre dat bij niet voorop loopt qua interesse, maar dit is zo'n plaat die de grenzen overstijgt en ook bij mij binnenkomt (in de meeste gevallen zijn dat mannen en vrouwen met gitaar zingend over een pot ellende). De lyrics zijn dik in orde, vind het accent heel mooi en aangenaam om naar te luisteren, maar vooral de productie is van een fenomenaal niveau. Klinkt als een klok, de Big Ben in dit geval. Introvert, wat een lied...als een film dendert het voorbij. Bam!

Ik ben anders niet benaderd om een lijstje in te leveren.

Dit album op 1, Billie Eilish op 4 en bijvoorbeeld Black Acid Soul van Lady Blackbird slechts 145ste en een van de grootste talenten van België, Meskerem Mees, slechts een keer gekozen, jammer.
Maar misschien ligt het aan mij, ben intussen veel te oud voor die opzegplaatjes van tegenwoordig.

Enkele solide singles maakten me wel benieuwd naar dit album. Qua muzikale koers is dit toch duidelijk een andere richting dan de voorgaande, wat gelaagder en met een rijkere omlijsting. Hoewel het album nog voortvarend van start gaat, zakt het na een tijdje wel wat in: deels door de mellow sfeer die na een tijdje tot aandachtverslapping leidt, deels gewoon door minder kwalitatieve songs op deel 2 van het album. Voor mij een kwalitatief zondagochtendalbum, maar ik mis wel ook de bangers die de avond ervoor door de boxen kunnen schallen à la Venom of Boss.

Lekker plaatje om te luisteren, verbazingwekkend dat dit op 1 komt in de Oor. Zo origineel is het niet natuurlijk, Dan vind ik Joy Crookes toch leuker maar dat is geen rap.
Kakt behoorlijk in na een paar liedjes.
Leuk om naar te luisteren maar voor mij niet urgent.

Sluit me hierbij aan. Overigens vraag ik me dit jaar sowieso af of we een nieuwe klassieker voorbij hebben zien/horen komen. Leuke platen genoeg, maar geen plaat die hemel en aarde heeft bewogen helaas (al komt die van Cassandra Jenkins aardig in de buurt voor mij persoonlijk)

Ik ga deze toch ook even een kans geven. Ik ken wat aparte nummers, maar was nooit echt helemaal overtuigd.
Maar als ik het nu nu even snel samen hoor lijkt het wat te balanceren tussen een softere Engelse versie van Kendrick Lamar's GKMC en Kae (Kate) Tempest's TBOFAL. Twee van mijn favoriete hiphop albums. Dus dit kan wel goedkomen

Persoonlijk zal het mij worst wezen hoe "het journaille" over een bepaald album denkt. Om even kort door de bocht te schaatsen: journalisten zijn net als huisartsen, zij weten 't een en ander van heel veel, maar zeker niet wat een specialist of een doorgewinterde liefhebber weet; daarom verwijzen beiden ook graag.

Dit album - zonder vergaande beluistering (een enkele track) - gekocht en het bevalt me goed. In eerste instantie moest ik denken aan de eerste 2-3 album van Kanye West - vanwege 't feit dat op dit album ook aardig wat (muzikale) componenten zijn verwerkt en daarom (net als die vroege albums van genoemd heerschap) post-modern en in zekere zin ook neo-romantisch kan worden genoemd.

In mijn (OL) beleving legt deze artiest feilloos de vinger op de scharnier van het tijdsgewricht. Daarom alleen al hoort het thuis in een lijst die mikt op relevantie. In hoeverre het dan ekte rap of hiphop is, zal mij jeuken.

Sluit me hierbij aan. Overigens vraag ik me dit jaar sowieso af of we een nieuwe klassieker voorbij hebben zien/horen komen. Leuke platen genoeg, maar geen plaat die hemel en aarde heeft bewogen helaas (al komt die van Cassandra Jenkins aardig in de buurt voor mij persoonlijk) [/quote]

Voor mij is Black Country New Road dan weer wel een plaat die mij "moved", toch wel een nieuwe sound al hadden we al Black MIdi. Maar goed daar zit iedereen anders in natuurlijk.

Het album van Little Simz kwam steeds naar voren in eindejaarslijsten waar ik ook keek. Dus dat moest wel interessant zijn om ook eens te gaan luisteren. Ik ging dus wel met de nodige verwachtingen dit album in. Verwachtingen die bij de energieke starter ingelost lijken te gaan worden. Goede productie ook, fijne muziek. Ook het daaropvolgende Chill met z’n 90’s R&B zang is erg chill. Ook hier valt weer de productie op, evenals op Two Worlds Apart, I Love You I Hate You en Little Q. Qua vibe is het dan wat rauwer op Speed, waar het terug gaat naar relaxed op Standing Ovation. De eerste mispeer in mijn oren is eigenlijk het saaie Rollin Stone. Dat wordt goed gemaakt door het wel funky Protect My Energy. Ook Point and Kill is een interessant nummer met leuke afrofunk invloeden. Invloeden die je ook hoort op daaropvolgende nummer. Maar ik vind het gaandeweg toch wel een lange zit worden, mede omdat de latere nummers mij wat minder kunnen verrassen dan de nummers aan het begin van het album doen. De kwaliteit die het toegewezen wordt door de eindejaarslijsten herken ik zelf niet in deze plaat, maar er staan genoeg interessante nummers op die ik nog vaak ga beluisteren

Hopelijk gaat 'ie nog verder groeien bij je Reijersen. Voor mij de beste plaat van 2021.

Ik heb momenteel een vergelijkbaar gevoel bij deze plaat alsReijersen.

Muzikaal gebeurt er veel (te veel voor één album?) en het is nog eens goed geproduceerd. Muzikaal heeft het wel wat weg van Michael Kiwanuka's laatste album. Veel interessante nummers, maar ik wordt zelden echt gegrepen.
Mijn grootste probleem met het album is de lengte en hoeveelheid ervan. 10 goeie tracks met 2 a 3 interludes waren voldoende voor mij geweest.
Maar hopelijk groeit hij nog wat verder en kom ik terug op mijn woorden.

Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, beter bekend onder haar artiestennaam Little Simz, is een Britse rapper, zangeres en actrice. Ajikawo werd geboren in 1994 in Islington, Londen uit Nigeriaanse ouders van Yoruba-oorsprong. Na vier mixtapes en vijf EP's, bracht Little Simz in 2015 haar debuutalbum A Curious Tale of Trials + Persons uit, in 2016 gevolgd door het album Stillness in Wonderland. Haar derde worp Grey Area uit 2019 betekende haar doorbraak, het album won diverse prijzen en leverde haar ook een nominatie voor de Mercury Prize op. Het is dan ook een ijzersterk album, dat duidelijk liet horen dat we hier met een groot talent te maken hebben. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar Sometimes I Might Be Introvert, haar vierde album. De albumtitel is een backronym van Simbi, de koosnaam van Simz (die dan weer is afgeleid van haar volledige voornaam Simbiatu). Het is misschien wel haar meest persoonlijke album tot nog toe. Hierop probeert ze onder meer af te rekenen met de verwachting dat je als artiest in de muziekindustrie zonder meer een extraverte persoonlijkheid moet hebben. Simbi is daarentegen erg op zichzelf en dat wil nog wel eens botsen buiten de kaders van haar bestaan als artiest.

Met haar vierde album, Sometimes I Might Be Introvert, gooit Little Simz er in alle opzichten nog een paar scheppen bovenop vergeleken met eerder werk. Het album staat werkelijk bol van ambitie. Simbi is zelf in topvorm, met voortdurend perfect vloeiende rijmschema’s, en de producties van Inflo zijn magistraal en zeer divers, met veel invloeden uit de soul, funk en jazz. Luister maar eens naar Woman (met Cleo Sol), I Love You, I Hate You, Little Q, Pt. 2 en Standing Ovation. Verder zou de intro van Introvert niet misstaan op de soundtrack van een actiefilm, verraden de nummers Fear No Man en Point and Kill (met een fraaie bijdrage van Obongjayar) een voorliefde voor afrobeat en zou How Did You Get Here zomaar een verdwaald D’Angelo-nummer kunnen zijn. Little Simz heeft met Sometimes I Might Be Introvert een wervelende en opwindende plaat afgeleverd die mij als luisteraar vanaf de eerste minuut bij de lurven grijpt en niet meer los laat. Prachtplaat!

Helemaal geen gekke vergelijking. die gedachte is bij mij ook wel opgekomen. Beide albums hebben Inflo als producer, dat speelt allicht ook mee. Ik moest soms ook aan deze conceptplaat denken: Janelle Monáe - Dirty Computer (2018).

Het is echt wennen dit album. Maar hoe vaker alle nummers voorbij komen, hoe beter alles op zijn plaats valt. Had hem eerst op mijn iPod gezet, waar de nummers regelmatig voorbij "shuffelen", maar het album in een keer luisteren heeft toch de voorkeur. De lengte is opvallend maar voor mij geen bezwaar, er zit heel veel afwisseling in alle muzikale arrangementen.