Queen - A Night at the Opera (1975)

Edelkitsch, inderdaad, zo kan je dit album het best omschrijven, het balanceert voortdurend tussen kunst en kitsch.

Ben nooit een grote Queen liefhebber geweest, maar dit is wel een fraai album van ze.
Meesterlijke nummers zoals Bohemian Rhapsody, The Prophet Song,You"re My Best Friend & Love Of My Life worden afgewisseld met lullige niemendalletjes zoals Lazing On a Sunday Afternoon & Seaside Rendezvous.
De volle mep is wat mij betreft dan ook ver weg inzake dit album daar vind ik het doodeenvoudig niet consistent genoeg voor.

als je zoiets nou over de plaat in je avatar zei kon ik het nog wel begrijpen, de nummers die je niemanddalletjes noemt maken deze plaat imo een stuk boeiender dan wanneer ze er niet op hadden gestaan

Niet consistent.... Je zou dit bijna een conceptplaat kunnen noemen...

Queen was er altijd heel goed in, om nummers zo op een plaat te rangschikken, dat het een lang muzikaal avontuur lijkt...
Bij Sheert Heart Attack bijvoorbeeld, of kant 2 van Queen II...

Maar hier dus ook... Misschien dat je de cd uit het raam moet kiepen, de elpee moet opzetten... Rust moet nemen en gewoon van begin tot eind, de plaat moet afluisteren...

I'm Going Slightly Mad en I Want to Break Free...

Die kan ik niet uitstaan...
Maar in de 70er jaren, viel het allemaal mee... Alle experimentjes en flauwigheden waren spot-on!

Dit album is kunst-met-een-knipoog en bevat met Lazing en Seaside twee geniale, lichtvoetige soort van interludes die als het cement tussen de stenen fungeren. Jij noemt ze lullig, maar ik weet zeker dat 99 procent van alle artiesten die op deze site staan niet in staat is om nummers als Lazing en Seaside op plaat te zetten. Daar zitten deze nummers veel te ingenieus voor in elkaar. Iets dat bijv. ook voor Good Company geldt.

Dit zijn naar mijn mening juist de nummers die het album mede zo legendarisch maken. Op een album waar je Bohemian Rhapsody en The Prophet Song aan de ene kant hebt, en Good Company en Death on Two Legs aan de andere kant, zijn dit de ideale nummers om een klassieker te maken. Als hier bijvoorbeeld Long Away en/of Lily of the Valley hadden gestaan was het naar mijn mening een album geweest dat veel standaarder was geweest. Nu is het briljant.

Dat is ook precies de bedoeling geweest van Queen . Het verrasingselement toepassen . Dit doen ze hier voorbeeldig . Als je zoveel jaar na dato het nut van zgn niemendalletjes als Lazing en Seaside niet inziet , heb je het album niet zo goed begrepen .
Het is ondanks de enorme variatie wel gewoon een eenheid . Zwaarder versus lichter . Om het interessant te houden gooit Queen er vrolijk wat vaudeville tegenaan om als tegengas wat hardrock , een miniopera , een ballad en een epos te presenteren .
Dat is A Night At The Opera . Like it or not ! in deze vorm is dit een briljante plaat .

Helemaal mee eens !

Oei, ik heb bij menig Queen liefhebber de gevoelige snaar geraakt, en ik wilde de tem " lullige niemendalletjes"" in eerste instantie nog wat zwaarder aanzetten
Bij Inneundo flikken ze hetzelfde om met 2 nummers aan te komen zetten die werkelijk helemaal nergens over gaan ( o.a Delilah ) en de plaat behoorlijk naar beneden halen qua niveau.
Volgens Bikkel heb ik de plaat dan niet begrepen , in 1975 niet en nu dus ook niet, hindert niet ieder zijn eigen smaak nietwaar.
Ik vind zowel Lazing als Seaside 2 storende elementen op een verder prima rockalbum, menigeen mag het een briljante plaat vinden, ik hoor dat er niet aan af al beoordeel ik het album met 4 sterren wat de plaat in mijn ogen ook gewoon verdiend.
Joy herkent de lullige niemendalletjes weer in mij avatar ( lees Hotel California ) en dat vind ik nu weer een plaat van de buitencatagorie.
En dat betoog & bijbehorende motivatie staat bij dat album.

Ik ben het eigenlijk wel Tequila Sunrise eens. Ik ben nooit een hele echte Queen fan geweest. Ik blijf steeds (nog) steeds vinden dat ze geweldige muziek hebben gemaakt. Dit album sloeg in als een bom bij velen. Zeker wat betreft hun, voor die tijd, nieuwe stijl. Het punt is dat ze mij ook bij de eropvolgende lp's nooit een lp lang hebben kunnen boeien. Geweldige singles, maar hele lp's neen. Wat dat betreft vind ik hun laatste, Made In Heaven (waarvan Freddie, de release niet meer meegegemaakt heeft), nog hun meest boeiende. Maar het blijft m.i. een groep, die niet weg te denken is uit de pophistorie.

Dit album is voor mij altijd een welkome aanvulling geweest als ik eens iets minder hards/stevigs wilde horen. Dan zette ik met name dit album of Live Killers op van Queen. Of iets van Pink Floyd.

Voor mij klinkt het ook als een soort van conceptalbum, en de enorme afwisseling en het verschil tussen de vele nummers kom je gewoon niet veel tegen.

Voor mij absoluut het beste Queen album.

Je hebt bij mij geen gevoelige snaar geraakt hoor Frank , want wat je zegt, ieder zijn mening . Wat ik bedoelde aan te geven is dat Queen nu eenmaal zo werkte en ik vind ( en kennelijk velen met mij ) dat ook lichtvoetiger werk gewoon kan thuishoren op een plaat als deze . Op Innuendo ben ik het overigens met je eens , maar dat vind ik een album van een heel andere orde . Wel een goede plaat , maar geen partij voor A Night At The Opera .

Ik heb het geloof ik wel eens eerder gezegd , maar deze plaat is een beetje geboren met The Beatles in het achterhoofd ten tijde van Sg.Peppers . Zet When 'm Sixty Four tegenover A Day In The Life
en je weet wat ik bedoel .

Ik weet wat je bedoelt Michel, en grappig dat je met The Beatles aan komt zetten die hebben inderdaad ook van die capriolen uitgehaald ( inderdaad When I'm Sixty Four ! ) waarbij ik mijn bedenkingen had.
Op Sgt.Pepper heb ik dat overigens als minder storend ervaren dan bij dit album, The Fab Four kwamen er bij mij mee weg.

Hoewel niet mijn favoriete Queen-plaat is dit wel het meest indrukwekkende album van Queen. Met name kant 2 is fenomenaal.

Als ik ooit een compilatie ga maken van het allerbeste van Queen op slechts 1 cd dan zou ik deze plaatkant en kant 2 van Queen II (Side Black) er integraal opzetten. Die hele bagger die ze na Jazz hebben uitgebracht kan daar toch nooit aan tippen!

Good Company vind ik ook zo'n onderschat nummer. Heel fijne jazz-invloeden. Kant 1 kent wat zwakke broeders (Car, Best Friend en Sweet Lady vind ik tamelijk vervelend) maar die worden ruimschoots gecompenseerd door de overige 4 diamantjes.

God Save The Queen is geschreven door Henry Purcell. Deze 17e eeuwse componist schreef o.m. Music for the Funeral of Queen Mary wat een staalkaart is geweest voor Procession en zijn semi-opera The Fairy Queen handelt over Oberon en zijn vrouw Titania (The Fairy Feller's Master-Stroke). Zouden Freddie en Brian veel naar Purcell hebben geluisterd?

Qua sound vind ik A Night At The Opera veel imposanter dan Sgt. Pepper's Lonely Heartclub Band, zeker als je kijkt naar de totstandkoming van de twee platen. Queen heeft deze plaat grotendeels met hun vieren gemaakt in amper 90 dagen (met enige hulp van hun producer en nog enkele geluidsmensen). The Fab Four had maar liefst 129 dagen nodig voor hun Sgt Pepper en had daarbij hulp van niet minder dan 80 geluidsmensen. En het resultaat is gewoon minder.

Een minder album zou ik Sgt. Pepper's Lonely Heartclub Band zeker niet noemen (destijds waren de opnametechnieken beperkter) maar A Night at the Opera kun je er goed mee vergelijken vanwege de diversiteit en toch vormt het album één geheel. Overigens was A Night at the Opera (tot dan toe) het duurste album qua productie. Voor mij absoluut het beste Queen-album, zeer dicht benaderd door Sheer Heart Attack.
Alles van Queen na 1978 bagger noemen is ook sterk overdreven maar het peil van dit album hebben ze nooit meer gehaald.

Hoho meneer Floater, vergeet niet dat Sgt. Pepper's niet alleen 8 jaar eerder (wat gelijkstond met een heleboel ontwikkeling in de ontdekkingstijd van rock) gemaakt was, maar ook nog eens (naar mijn mening in ieder geval) het allereerste progressive/symfonische rock-album was (waar Queen in '75 al honderden bands had om van af te kijken).

De vergelijking met Sg.Peppers vind ik zelf ook wel treffend , en ik weet zo goed als zeker dat Queen The Beatles zeker als een soort referentiekader heeft genomen .
Maar 8 jaar is veel , toen zeker . Opnametechnisch was Queen al veel verder en had veel meer sporen tot de beschikking . Opera is ook het duurste album gemaakt in de jaren 70 .

Qua vorm hebben beide platen overeenkomsten , maar het is zinloos om een vergelijking aan te gaan wat de beste of de meest unieke is . Pepper was in ''67'' een volstrekt uniek werkstuk en Queen stond ook op zijn eigen . En met die honderden progessieve bands waar Queen af kon kijken , viel het volgens mij wel mee . Die waren veel stijlvaster .

Alle Beatlesalbums vanaf Rubber Soul (hun studioperiode) waren een grote inspiratiebron voor Queen, zegt Roger Taylor in the 30th anniversary documentary van A Night at the Opera. Naast Sgt Pepper's wordt dit album overigens veevlvuldig met Led Zeppelin IV vergeleken.

Dat A Night at the Opera tot dan toe het duurste album aller tijden was is niet verbazingewekkend omdat bijv. alleen al het opnemen en afmixen van het operagedeelte van Bohemian Rhapsody drie weken in beslag nam. Het perfectionisme van Queen in deze tijd nam bijna griezelige vormen aan.

Ja , de heren waren erg gretig . Tof om te zien hoe Bo Rap is opgenomen ( als extra bij de dvd greatest hits) Brian May legt het met veel plezier en geduld uit aan de hand van de originele mastertape . Het nummer wordt helemaal uitgekleed . Echt heel interessant .

Het was een inderdaad een dure grap dit A Night At The Opera . Maar Queen wist verdomd goed waar ze mee bezig waren . Dit moest wel een succes worden .

Dit moest inderdaad wel een succes worden.

Ik regel het met Trident, wat jullie moeten doen is de beste plaat maken die jullie ooit hebben gemaakt, drukte John Reid de Queenleden op het hart vlak voordat de opnames van A Night at The Opera begonnen.

Op beide fronten werd succes geboekt: John Reid verloste Queen van haar wurgcontract met Trident en werd tot eind 1977 hun manager, terwijl de band de beste plaat maakte die ze ooit zou maken. Het supersterrendom was bereikt en grote rijkdom volgde spoedig.

Een leuke anekdote is dat Brian May in de tijd dat A Night at The Opera werd opgenomen tot zijn grote verbazing zijn bovenburen The Prophet Song hoorde draaien. Bleek er een tape van dit nummer gestolen en in omloop gebracht te zijn.

Inderdaad Joy, dat zijn juist de nummers die er voor mij ook uitsprongen (Lazing, Seaside-rendezvous en ook '39), naast uiteraard Bohemian Rhapsody en You're My Best Friend.

Lekkere tussendoortjes, ik vind ze geweldig.

Eerlijk gezegd vond ik dit album niet eens zo verkeerd, want normaal gezien is Queen, in mijn ogen, geen band die volledig interessante albums aflevert, behalve dan The Miracle.
Ook al ben ik een groot fan van de master performer Bulsara.

Innuendo bagger? Een van de mooiste nummers allertijden...

Hoewel ik dit zeker geen slecht album vind, staan hier toch iets te veel nummers op die me niet bovenmatig kunnen boeien. Queen heeft duidelijk voor veelzijdigheid gekozen en is er op zich wonderwel in geslaagd toch een eenheid van het album te maken maar als ik slechts één cd met nummers van Queen zou vullen dan zou ik toch weinig materiaal van dit album kiezen, misschien zelfs alleen BoRhap en '39.

Opmerkelijk dat juist jij prophet song niet noemt,sowieso naast BoRHap het meest progressieve nummer op dit album.

Vreemd, als er één Queen-album is dat één sterk geheel vormt is het wel A Night at the Opera. The Miracle kan daar niet aan tippen, al vind ik dat het beste Queen-album van de jaren '80.
The Prophet's Song is inderdaad Queens meest progressieve nummer op dit album.

Dit album hoort iedereen gewoon origineel in huis te hebben punt.

Mjah, om eerlijk te zijn vind ik het nog meer knip-en-plakwerk dan BoRhap en qua stijl doet het me wel heel erg denken aan Queen II, met name aan The March of the Black Queen die ik dan ook veel progressiever vind.
Zeker geen slecht nummer maar als ik maar ca. 78 minuten te vullen heb dan gebruik ik deze acht minuten liever voor wat anders

The Prophet's Song veegt wat mij betreft de vloer aan met Bo Rhap.

Komt misschien door de overkill die Bo Rap heeft gehad en nog steeds heeft . Komende maand kun je je lol weer op.

Death on Two legs (Dedicated To A Real Motherfucker Of A Gentleman) veegt wat mij betreft de vloer aan met elk nummer ooit.

Die spookachtige piano-intro, snoeiharde (poëtische) teksten (Do you feel like suicide.. I think you should of You're a sewer rat decaying in a cesspool of pride), loepzuivere vocalen, overdonderende samenzang en knallende gitaren... Gewoonweg het beste nummer aller tijden.