Queen - A Night at the Opera (1975)

IK ben ook zwaar gegrepen door de Prophet Song, véél beter dan dit werd het niet meer hoor!

Ik denk dat je daarin gelijk hebt . A Day At The Races is een prima opvolger maar minder verrassend dan deze . Races is qua vorm weinig verschillend van zijn voorganger . Rock , theatraal en met een ballad in de stijl van Love Of My Life ( Take My Breath Away.)
News Of The World is ook weer een plaat vol afwisseling maar meer basic en wat rauwer , maar als geheel wat minder tot de verbeelding sprekend . Jazz vind ik al geen graadmeter meer . Hierna wordt het heel erg lang kwakkelen . Het door velen bejubelde Innuendo is hun beste sinds lange tijd , maar lang geen A Night At The Opera .
Het is het superdrieluik Queen II , Sheer Heart Attack en Opera die nog altijd het meest boeien . De echte Queenfan zal dit alleen maar beamen .

Je noemt precies hun drie allerbeste op, bikkel2, inderdaad!

Onvoorstelbaar om alleen op basis van je afkeur van BohRhap zo'n lage beoordeling aan het album tegeven. Natuurlijk kan je het nummer nix aan vinden en is ie doodgedraaid, maat t blijft een knappe compositie met meer dan alleen wat knip en plakwerk.
Het hele album blijft een meesterwerk, met ook voor mij The Prophet's Song en het schitterende Love of my life als hoogtepunt.

Berichten verplaatst naar Queen

Iedereen die dit mooi vindt (ik ook) alsook het a capella van Bohemian Rhapsody én wil weten waar de heren Mercury en May hun inspiratie vandaan haalden moeten The Shadow and the Wind van Uriah Heep proberen. Mercury en May deden het veel beter, dat weer wel.

Deze plaat is dé belichaming van de pompositeit en virtuositeit van de jaren-70 rock en was destijds qua produktie het duurste album aller tijden. Wie naar dit album luistert kan hier niet verbaasd over zijn, werkelijk alles dat uit een studio gehaald kon worden haalde Queen eruit.

Het grootste hoogtepunt van ANatO is Death on Two Legs (die spookachtige piano-intro, snoeiharde teksten en knallende gitaren ). Dit nummer hoort op nummer 1 in de top 2000 en Bohemian Rhapsody op 2.

Eigenlijk is 5 sterren te weinig voor zo'n album.

Van begin tot eind prachtig Love Of My Life en Bohemian Rhapsody als hoogtepunten, heerlijk gewoonweg!

Tegenwoordig maken ze geen zulke muziek meer
ZO groots, bombastisch, theatraal... alsof je echt middenin een Rock-opera zit.

Dit weekend op lp kunnen scoren en nu gaat hij de technics op en dan maar genieten

Groot probleem. The Prophet's Song begint werkelijk indrukwekkend, maar na het mooie begin heeft de trotse studio engineer blijkbaar het geniale plan opgevat zijn nieuwe tape delay aan de luisteraars te laten horen, met als gevolg een afschuwelijk saaie, gênante passage die gerust in de prullenbak had mogen belanden. Voor de rest uit die productie zich vooral in talloze overdubs van vocalen en gitaren, die soms ook wel wat minder hadden gemogen.
Wat overblijft is nog altijd een best prettig beluisterbare kitschrockschijf, met leuke en saaie momenten. Dieptepunt is het laatste nummer, een vervelende versie van het Britse volkslied.

Grappig vork 666 . Ik denk dat je 1 van de weinigen bent die The Prophet's Song uiteindelijk niet helemaal ziet zitten .
Ik vind het een geniaal stuk. Tuurlijk gaat Queen over the top , maar het is wel een stuk muziek waar opname techniek en creativiteit hand in hand gaan . En dan die overgang naar Love Of My Life , knap gedaan .

Daarintegen de liveuitvoering ( vooral die van Hyde Parc ''76'' ) doet mij bitter weinig . Freddie Mercury gaat het vocale tussenstuk alleen aan en verzand in wazige stembuigingen , waar zijn stem door een soort vocoder wordt vervormd .
De song werd na 1978 van de setlijst gehaald en dat was maar goed ook .

Ja inderdaad, die live uitvoering is dan nog weer een pak minder. Zonde eigenlijk, want op zich is dit profetenlied erg mooi, mijn favoriete nummer van dit album misschien (Bohemian Rhapsody heeft ook zijn mindere ogenblikken). Misschien is Queen gewoon niet aan mij besteed

Ik schrik nogal van het grote aandeel 0,5 stemmen die aan deze plaat is toegekend.
In haar genre, in de tijdsgeest, lijkt mij danig onjuist.

Wederom vraag ik mij af, hoe ik had gereageerd, toen deze plaat daadwerkelijk uitkwam. Ik kan me wel degelijk voorstellen, dat het insloeg als een spreekwoordelijke bom.

Dit zijn volgens mij mensen die alleen Bohemian Rhapsody kennen en, doordat dit nummer door de radio kapot is gedraaid, ze dit nummer niet meer kunnen horen. Als reactie stemmen ze 0,5 op dit album. Een andere LOGISCHE verklaring kan ik niet geven.

Of ze vergissen zich in een kommaatje

A Night At The Opera biedt het beste dat Queen tot dan toe had voortgebracht. Een flink aantal nummers vind ik qua compositie wat aan de lichte kant (Lazing On A Sunday Afternoon, ’39, Sweet Lady, Seaside Rendezvous, Good Company) maar door de indrukwekkende koorpartijen en de overweldigende gitaarorkesten blijft het album boeien. Met name op Lazing… en Good Company grenzen Mays gitaarpartijen aan het ongelooflijke. Death On Two Legs, The Prophet’s Song en natuurlijk Bohemian Rhapsody vormen de hoogtepunten op dit meest samenhangende album uit Queens ouvre. Ook John Deacons bijdrage, You’re My Best Friend, is uitstekend en Roger Taylor levert met I’m In Love With My Car een stuk af, dat hij mijns inziens niet meer zou overtreffen. Topalbum.

Queen zal in het achterhoofd aan Sg.Peppers gedacht hebben . The Beatles zochten ook de grenzen op in veel afwisseling en produktionele fratsen .
Het lichtvoetige werk past naadloos en werkt juist uitstekend in het geheel . Je wordt volkomen verrast door de ratjetoe aan stijlen .
Lazing en Seaside Rendevouz missen natuurlijk de impact van meer compact werk als Death On Two Legs , Rapsody en Prophet's Song , maar zorgen wel voor wat luchtigere breaks .
Queen liet zich niet voor 1 gat vangen en hoewel ik de 2 voogangers in vorm eigenlijk helemaal niet zo veel minder vind , is dit als geheel de meest originele en boeiendste Queenplaat .

Ik heb gisteren nog de eer gehad om Brian May live Bohemian Rhapsody te zien spelen en wat een rillingen gingen er toch weer over mijn rug, fantastisch! Na lange tijd ga ik dit album nu toch weer draaien en dat is zeker geen straf; stuk voor stuk hoogtepunten!

Freddie, gefeliciteerd met je 64'ste verjaardag/geboortedag!

Uiteraard ook bedankt dat je samen met Brian, Roger en John deze prachtplaat maakte, dit duizelingwekkende hoogtepunt in de pop/rockgeschiedenis waarvoor zelfs 10 sterren onvoldoende zijn.

Viva Freddie in het rockwalhalla! God Save the Queen!

Ik kan mij nog goed herinneren toen dit album uitkwam. Het inmens populaire nummer "Bohemian Rhapsody" dat al decennia lang bij de meanstream popzenders op de eerste plaats staat als beste single aller tijden was voor mij altijd de aanleiding snel naar de radio te rennen en een andere zender op te zoeken als deze gedraaid werd. Ik vond het en ik vind het nog steeds een afschuwelijk nummer dat voor mij de reden geweest is dat ik dit album van Queen nooit beluisterd heb en ook nooit zal beluisteren en er daarom hier op MusicMeter ook niet op zal stemmen. Queen is voor mij en ook voor veel anderen denk ik een "you love it or you hate it" band. Voor mij is het duidelijk het laatste. Ook andere populaire songs van Queen hebben mij trouwens nooit kunnen bekoren.

Queen ... inderdaad nu nog steeds een love-or-hate band. Bohemian Rhapsody maakte al meteen een indruk op mij (en vele anderen), het is trouwens volstrekt uniek.
De Queen-albums in de jaren '70 vind ik nog steeds klasse en draai ik nog vaak, nadien werd het heel wat minder.

Queen is grote klasse en voor mij de beste band aller tijden. Deze plaat is 1 van hun besten en ik kan maar moeilijk geloven dat niet iedereen dit een topalbum vind. Maar ja, fuck it, smaken verschillen. Ik zet A Night at the Opera nu in ieder geval voor de 1000'ste op en blijf het van de eerste tot de laatste noot tijdloze klasse vinden.

Ik blijf erbij, na "The Prophet's Song" kan je hem uitzetten.

Je mist dan een mierzoette over the top-ballad compleet met harpjes waar ik de humor niet van inzie.
Ook zal je een van de flauwste Queen nummers ooit opgenomen niet horen en eerlijk is eerlijk: als "Bohemian Rhapsody" nooit op single was uitgebracht had ik hem waarschijnlijk even lief gehad als het geweldige "The Prophet's Song".

Het zegt veel over de geweldige kwaliteit van de andere songs dat ik het alsnog 4 sterren geef.

Ik denk ook niet dat Love Of My Life als humor bedoeld is . Mercury schreef dit voor zijn vriendin Mary Austin . In deze periode ging Fred nog gewoon als hetro door het leven .

Ja , de opsmuk en de over the top aanpak is nu eenmaal Queen .
Niet aan iedereen besteed . Toch vind ik na de Prophet's Song de plaat nog allerzins de moeite waard .
Voor mij is dit als ware een topeenheid . Lichtvoetiger werk versus zwaarder werk . En dat zo vermengd dat alles prettig inelkaar over loopt . Vakwerk !

En God Save The Queen. Die mis je dan ook.

Ik vind Good Company ook niet echt een topper uit het repertoire, maar probeer er eens met andere oren naar te luisteren. De gitaarpartijen zijn toch wel erg knap gedaan. Ik kan met gemak 10 flauwere Queen nummers opnoemen...

Bohemian Rhapsody is inderdaad morsdood gedraaid, maar zo aan het einde van de opera kan ik het toch wel weer hebben.

Andere flauwe Queen nummers bevatten vaak humor en zelfspot, die mis ik hier.
Leuk idee voor een lijstje, de 10 meest flauwe Queen nummers.
Ga in het weekend er een samenstellen en in het forum zetten.

Dat kun je wel zeggen. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden en zelfs Bohemian rhapsody kan ik al weer enige tijd verdragen: kwestie van alles mijden dat dit soort nummers veelvuldig ten gehore brengt.

Love of My Life is prachtig: kippenvel en tranen. Maar ik ben dan ook sinds kort ongewild vrijgezel.

Bohemian Rhapsody is qua sonds de grootste klassieker die de popmuziek heeft voortgebracht en zo goed dat mij nooit maar dan ook nooit zal vervelen of ergeren.

Voor mij is het beste nummer van het album overigens Death on Two Legs: die spookachtige piano-intro, snoeiharde teksten en spetterende gitaren. Don't fuck with Freddie!

Even genieten.

http://www.youtube.com/watc...

Voor ieder wat wils dus eigenlijk . Maar ik blijf het benadrukken ; de grote kracht van A Night At The Opera zit 'm in het geheel .
Queen doet op voorganger Sheer Heart Attack eigenlijk niets anders .
Alleen hier is de produktie subtieler en trekt Queen alle registers open . Vaudeville , hard rock , pop , episch , opera en zelfs wat folk ( "39'' )
Overdonderend en vooral origineel . Neemt niet weg dat Death On Two Legs, Bo Rap , en Prophet's Song inderdaad als composities de meeste indruk maken .
Maar het overige materiaal is wat mij betreft ook erg sterk .

Overdaad baat! Dat was Queen's stelregel toen ze A Night at the Opera maakten. Hoe meer over the top, hoe beter. Iets waar jij overduidelijk niet van houdt.

En ja, ik vind The Prophet Song geniaal, en dan ook nog eens met name vanwege de multivovalen en overdubs.

Kitschrock? Noem deze plaat dan op zijn minst edelkitschrock. Ik noem het kunstrock-met-een-knipoog.

God Save The Queen!