Queen - A Night at the Opera (1975)

Smaak kan veranderen in de loop der tijd. Er zijn platen die ik absoluut geniaal vond, maar waar ik nu minder mee heb.
Deze blijft torenhoog favoriet. Het is geen album die ik veel draai, maar het is elke keer weer een genot. Kwaliteit gewaarborgd.

Ik draai dit album een keer per week op zaterdagavond, zo blijf ik hongerig naar dit verrukkelijke 12 gangen tellende diner dansant. Over genieten gesproken!

Ik zou 'm alleen willen hebben omdat het een klassieker is, dus eens even kijken bij CDWOW voor een leuk prijsje (ik zal namelijk een aantal nummers skippen).

Fijn dat je aanschuift aan tafel, maar verspilling wordt niet gewaardeerd. Dit album is om van te nippen, niet om van te skippen.

Als ik begin te nippen duurt Bohemian Rap nog langer.....: die kleine 6 minuten is precies goed.

De grootste 6 minuten uit de muziekgeschiedenis zul je bedoelen?!

Groot wel, maar grootste?....... Nee dat niet.

Met dit album kwam Queen bij mij 'binnen'. Jaren later ontdekte ik echter de subtielere kracht van Sheer Heart Attack. Desondanks kon en kan ik nooit meer zonder 'A Night At The Opera', die altijd weer een langdurige glimlach op mijn gezicht achterlaat als de laatse seconden ervan wegsterven.
Zonder andere tracks tekort te willen doen, vestig ik de aandacht op het goudeerlijke 'I'm in love with my car' en het superzoete, maar o zo indrukwekkende 'Love Of My Life'

Ja, wat moeten we hier nog over zeggen.
Hoorde ook bij de eerste LP's die ik kocht.
Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik Bohemian Rhapsody voor het eerst op Hilversum 3 hoorde en meteen dacht van: wat is dit??? en dit wil ik hebben!!!

De LP echter pas gekocht na A Day At The Races, want 17 gulden was toch veel geld.
De status van klassieker is natuurlijk terecht. Volkomen uniek geluid in die tijd en de vierde in een reeks van Queen-albums met een steeds oplopende kwaliteit.

Bohemian Rhapsody blijft natuurlijk het prijsnummer, maar heb ik nu toch onderhand wel heel veel gehoord, vooral ook door die Top-2000 molensteen die eraan hangt.
Verder immer frisse en uitermate sterke liedjes als Death On Two Legs, You're My Best Friend, het o zo mooi gezongen Love Of My Life, het meedeinertje '39 en het wat bombastische Prophet Song.
Ik kan hier eigenlijk alleen maar 5 sterren aan geven. Het album gaat nl. nooit vervelen en dat is klasse.

Edit: en 1/100 omhoog .

Bedankt voor je beoordeling, Dibbel! Dank ook aan alle andere users die dit album met 4* of hoger hebben beoordeeld. Voor het eind van dit jaar 1000 stemmen en een gemiddelde van 4* of hoger, dat zou mooi zijn.

Over prijsnummers gesproken:

1. The Prophet's Song
2. Death on Two Legs
3. Bohemian Rhapsody

Queen is een geweldige band, vooral live. Ondanks dat ik niet hun gehele discografie heb beluisterd, vind ik hun albums (die ik wel heb beluisterd) als geheel niet altijd even goed. Ook "A Night at the Opera" vind ik niet geweldig, ondanks enkele sterke momenten. Toegegeven Mercury is een fantastische zanger en Brian May een voortreffelijke gitarist, maar niet alle liedjes kunnen me even goed bekoren. Aan de andere kant zal ik dit ook niet slecht willen noemen, daarvoor heeft de band teveel kwaliteiten. Ik denk dat het een kwestie van smaak is. Het bombastische trek ik namelijk ook niet in alle gevallen. Daarentegen blijf ik een nummer als "Bohemian Rhapsody" na al die jaren en die ontiegelijke malen in de Top 2000 gewoon goed vinden. Uiteindelijk moet ik concluderen dat ik "A Night at the Opera" een aardige plaat vind, maar ook niet meer dan dat.

Weer behoorlijk eens met Ronald 5150; hij is niet zo 'gek' als ie zichzelf in zijn nickname noemt .

Topper. Staat geen slecht nummer op. Loopt mooi over in elkaar. Daarna pas weer terug gegaan en heb ik de eerste drie albums beluisterd die ik persoonlijk harder (en minder commercieel) vind.
Goed stukje vakwerk. Ook A Day At the Races kon ik nog pruimen. Daarna stapsgewijs minder ook omdat ineens toetsen de boventoon ging voeren en zwaar commercieel werd, dat mij minder kon boeien. Innuendo vond ik wel een mooi slot van de heren.

''No synths'' was in de jaren 70 het kenmerk voor de unieke Queensound. De jaren 80 betekenden een grote knieval voor gelikt kunstmatig effectbereik. De magie was er voor toen voor mij ook al danig af. Het werd allemaal platter en commerciëler om te transformeren in een soort huisvrouwenrock. Maar daar hadden wel meer grote progressieve bands last van in die tijd.

Queen heeft wat mij betreft alleen wat magisch gehad voorzover ze stevig rockten, maar dat deden ze helaas niet altijd , net als hier wat soms leidt tot theatraal/bombastische 70's rock, voordat de punk daar gelukkig een einde aan maakte.

Queen was voorop gesteld een geweldige rockband, maar het unieke zat 'm toch in de afwisseling.
Het theatrale bombastische hoorde bij een band als Queen. Altijd een tikkie over de top.
Maar ik vind dat ze daar heel lang weg mee kwamen.
Hier lijkt alles samen te komen en het blijft een vakkundig werkstuk waar elke song zijn functie heeft.
Rock is hier behoorlijk aanwezig, maar de zijstapjes naar wat lichtvoetiger werk vind ik erg smaakvol.
Pas later en dat beaam ik volledig, gaat Queen vaak erg onderuit met een drang die neigde naar meelopen en trends volgen.

Hier is dit nog niet het geval. Een uniek eigen geluid met een instelling van, dit maken wij en fuck you.

Bijzondere plaat.

Waarna ze nog theatraal en bombastischer werden? Denk Who Wants To Live Forever, I Want to Break Free, Innuendo, Show Must Go On, We Will Rock You etc.

Dat staat er niet.

Wat staat er dan wel?

Welke punk maakte een einde aan de Queen die theatraal en bombastisch is?

Punk maakte kortemetten met die bombastische theatrale 70's rock; dat staat er, onderwijzer.:beter lezen .

Ik wist niet dat die saaie proggies ook nog lachen konden

Sinds wanneer? Queen werd alleen maar bombastischer en theatraler.

Of bedoel je te zeggen dat jij vindt dat punk beter is dan prog?

Maakt het wat uit? Punk was na een paar jaar al dood en Queen ging vrolijk verder theaterbombast spelen. En vond vele navolgers.

Blijkt wel dat jullie geen kaas van de invloed van de punk hebben gegeten (dat gaat veel verder dan de punk op zich), dus discussie is verder zinloos, maar dat verbaast me ook niet eigenlijk . Voor meer kennis verwijs ik naar diverse discussietopics hieromtrent, daar ga ik mijn tijd niet aan verdoen.

.

Punk ontstond al in de jaren '60, maar wat heeft dat te maken met Queen en hun sound? Queen heeft weinig met punk van doen en noch is hun status erdoor in gevaar geweest. Integendeel.

Je zegt het alsof Queen door de punk gehinderd werd.

Queen heeft er zelfs het nummer Sheer Heart Attack aan gewijd. Het verschil tussen punk en Queen is gewoon de muzikale bagage. En dat hebben ze daarmee op treffende wijze weergegeven. Een punkband die b.v. Bohemian Rhapsody weet te overtreffen/verkrachten heb ik nog niet gehoord. Maar ik kom dan ook nog maar net kijken in muziekland.

De punk zelf is er maar een paar jaar geweest, maar evolueerde in de new wave met b.v The Cure en Joy Division, om later nog weer verder te veranderen in de grunge begin jaren 90 met bv nirvana, Alice in Chains en Pearl jam, en misschien een beetje green day en guns n roses. De echte punk begon al met velvet underground en The Who vind ik, om met The stooges pas echt los te branden begin jaren 70. De punk heeft wel echt een einde gemaakt aan met name de prog rock en dan vooral het hippie tijdperk met bands als pink Floyd, Genesis en yes, en dan vooral de extreem lange nummers met veel geëxperimenteer. Ik vind dat Queen steeds poppier ging spelen en dat de nummer commerciëler werden en makkelijker in het gehoor lagen. Maar de meeste singles zijn volgens mij vooral uitgebracht na de korte punk golf.

Albums als dit zijn en blijven een zeldzaamheid.

Gelukkig maar, want dan blijft het tenminste iets bijzonders om te blijven koesteren.

YouTube - Bad News. Bohemian Rhapsody

Over Bo Rap verkrachten gesproken.

Hilarisch !!