Queen - A Night at the Opera (1975)

Het is divers en het zit erg goed in elkaar. Er staan liedjes op die we over 200 jaar vast ook nog kunnen neurieën. Dat is allemaal reteknap. Eens. Toch vind ik het album niet als een geheel overkomen. Een ratjetoe aan stijlen zorgt er in mijn geval toch voor dat ik het jammer vind dat er niet meer á la The Prophet's Song opstaat. Death On Two Legs is me echt veel te vrolijk. En Love Of My Life is me veel te gezapig. Doe me dan toch maar iets van die snaken uit Liverpool. Of iets van Emperor. Mag ook.

Ik had de tekst van '39 nooit echt begrepen. Later ontdekte ik dat May helemaal 'into space' was. Sterrenkunde is zijn lust en zijn leven In geen enkele andere lyric komt dat zo tot uitdrukking als in '39. Hij zingt gewoon over ruimtereizigers die na een lange reis terugkeren op aarde. Volgens internet is May inmiddels afgestudeerd astrofysicus! Ik vind '39 het leukste May-nummer. Het is folky. Dat vond May zelf ook, want met 'Let Your Heart Rule Your Head' creëerde hij een nummer in dezelfde stijl.

Laten we zeggen dat hij beter thuis was in wis- en natuurkunde dan in de edele zangkunst. En daar is niets mis mee.

Queen II is jouw Queen-album, zoveel is duidelijk. Voornoemd meesterwerk is stijlvast, duister, heavy en prog. Veel luistergenot toegewenst!



verkerend in de veronderstelling dat de tijd stil is blijven staan, terwijl er op aarde 100 jaar verstreken zijn. Enfin, sla Einstein's relativiteitstheorie er maar op na.

Een fascinerend verhaal maar bovenal hemelse compositie van huisintellectueel May!

Je kunt het een ratjetoe aan stijlen vinden, maar je zou deze ook kunnen zien zoals white album van the beatles, of blonde on blonde van bob dylan. Allemaal albums waar erg veel variatie en stijlen in zitten. De 1 vond het een rommeltje, en een ander vind zoveel variatie juist weer helemaal geweldig.

Dit album is volgens mij voortgekomen uit een soort van geflopt experiment, maar het is uiteindelijk een mega succes geworden.

Zegt toch weer veel dat niets iets zegt, soms word iets een succes en soms niet.

Ik vind het een super album, eigenlijk wel het album wat het meest uitgesproken Queen is geworden uiteindelijk. Draai bijna nooit meer iets van Queen, gebeurt dat wel dan is het altijd deze, en anders live killers of wembley, de rest kom ik eigenlijk nooit meer aantoe.

Mijn aversie tegen een deel van dit album heeft niet zozeer te maken met de verschillende stijlen die erop staan. Persoonlijk kan ik spul als 'Seaside Rendezvous' dus echt niet waarderen. Evenals 'Bring Back That Leroy Brown' of een 'Don't Try Suicide'. Queen probeert hier grappig te zijn en hoewel ik daar als kind altijd om moest lachen, vind ik het nu alleen maar vervelend. Gek genoeg mag ik 'Lazing on a Sunday Afternoon' dan weer wel graag horen. Of misschien heeft dat dan toch te maken met de verschillende stijlen... met name het vaudeville (heet dat zo?) element.

Ieder zijn eigen!

Gek genoeg heb ik met blonde on blonde en white album niet veel, maar van de ratjetoe albums vind ik deze echt geweldig!

Queen mixte al vanaf het begin verschillende stijlen (hard-, prog- en glamrock met invloeden uit de barok en opera) tot een eigen sound. Deze A Night at the Opera is (wat mij betreft) het hoogtepunt van Queen, daar komen de verschillende stijlen tot één geheel en de productie is bijzonder goed. Nadien ging het geleidelijk bergafwaarts met Queen.
Ik kan goed begrijpen dat niet iedereen Queen lust vanwege de zang van Freddie Mercury en de bombast (hoort nu eenmaal bij de sound) maar als je dit album niet waardeert is Queen gewoon niet je ding.

Wat een kolder.

Ik vind Queen echt waanzinning, en toevallig deze een van de mindere platen.
A Day at the Races vind ik zo ontzettend veel beter. En Sheer Heart Attack ook.

Ik ben het wel met Luc M eens. Queen is echt zo'n band die je moet liggen.
Dat komt echt door de wat '' over de top'' benadering die zij hanteerden.
Bij mij konden en kunnen ze eigenlijk niet stuk. Het was zoveel anders dan wat anderen deden. Maar ze hadden ook het tij mee.
In de jaren 70 konden bands gewoon creatief zijn, zonder dat er al te veel bemoeienissen waren van platenbonzen. Helaas is dat nu wel anders.

Wat is de beste ? Het zal voor iedereen verschillen. Voor mij zijn II, Sheer Heart Attack en deze toch wel hun finest moments. Eigenlijk hun uniekste albums. In ieder geval 5 sterren platen.
Races is zeker nog sterk, maar na Opera in mijn optiek minder verrassend.
Maar wel een hele stabiele plaat.

A Day at the Races is inderdaad een (logisch) vervolg op A Night at the Opera en dus minder verrassend. Vandaar dat ik A Day at the Races minder sterren geef maar ook dit is nog een prima album.

Ik zie dat niet zo.

Day at the Races klinkt voor mij veel coherenter. Er staan geen korte liedjes op de plaat.
Enkel volledige songs.

Brian May rockt veel harder. Er is geen opera, wel een wals (die veel minder kinderachtig klinkt dan Bohemian Rhapsody). Enige minpuntje is de mislukte gospel van Somebody to Love (maar daar is doorheen te worstelen, want live is de song geweldig).

Day at the Races topt mijns inziens deze plaat. Waar ze op A Night at the Opera net even te vaak uitglijden, maken ze helemaal goed op Day the Races en ook News of the World.

Mislukte gospel?????

Nou ja, smaken verschillen. Ik heb als late tiener dat stuk maar wat vaak meegeblerd. Ik kan zingen (lastig om van jezelf te zeggen, haha) en dat lukte wel aardig.

Ik hoor geen uitglijders op Opera. Ik vind de insteek van die vaudeville juist wel aardig. Zo hoor je een licht liedje en dat wordt er weer een fikse partij gerocked.
Moet het dan allemaal volgens een bepaald stariem in elkaar zitten ?
Ik ben juist van de aparte wendingen, lekker op het verkeerde been gezet worden.
Toen was Queen van de verrassingen. Van huis uit een prima rockband, maar die stijlvastheid liet varen.
Somebody To Love vind ik ook in de studio uitvoering geweldig. Één van de prijsnummers van Races.

Misschien niet zo nodig van mij om te reageren, want Ozric verwoordt mijn mening grotendeels al, maar toch even toevoegen dat dit een radicale uitspraak is. Juist omdat Queen zo veelzijdig is klinkt elk album anders. Op dit album komen al die speelsheden van jonge honden die hun artistieke vrijheid voor het eerst en laatst tot het uiterste beoefenen het duidelijkst samen. Op mijn persoonlijke favoriet, Queen II, zijn ze nog niet helemaal losgeslagen, maar wel creatief. Op opvolger ADATR hebben ze dezelfde aanpak als hier, maar dan volwassener.

Dus in mijn optiek hangt een oordeel op dit album niet alleen van het Queen-geluid af en of je die leuk vindt, maar vooral of je dat speelse goed kan waarderen. Persoonlijk heb ik liever het wat volwassener geluid van ADATR.

Een elpee is als een maaltijd.

Er zitten allerlei ingredienten in en sommige dingen lust je gewoon niet.

Zo lust ik '39 niet en Sweet Lady, Good Company en Seaside Rendez Vous.

Wat dat betreft revancheert Queen zich op Day at the Races, vind ik.

En ik ben echt niet vies van een experiment, maar ik vind persoonlijk Bohemian Rhapsody en Somebody to Love erg lachwekkend.

Bohemian Rhapsody vind ik geweldig, Somebody to Love vind ik dat in mindere mate. Queen ll is inderdaad het album waar de Queen-stijl zijn vorm kreeg. Sheer Heart Attack is nog wat diverser en A Night at the Opera is - ondanks of dankzij de diversiteit - een coherent geheel zonder uitglijders. Te vergelijken met Sgt. Peppers.

Toegegeven, die nummers zijn op het randje, en het typische aan randjes is dat sommige mensen er aan de verkeerde kant afvallen...

Peroonlijk hou ik van op het randje, dus ik vind het smullen, al is Bohemian zwaar verzadigd geraakt door de jaren heen...

Ik vind The Millionaire Waltz minstens zo goed als BoRhap. Ik ben het er wel mee eens dat ADATR coherenter en volwassener klinkt. Toen waren ze wel zo'n beetje klaar met dat theatrale en bombastische. Vandaar de stijlbroek met News of the World, véél simpeler en rauwer.

Bohemian Rhapsody verveelt mij echter nog altijd niet, ook al moet ik het inmiddels meer dan vijfhonderd keer gehoord hebben in mijn leven. Zo'n 25 keer per jaar komt-ie langs, en ik luister al meer dan twintig jaar intensief naar Queen.

Queen balanceert hier op de dunne scheidingslijn tussen kunst en kitsch. M.a.w. er komt kitsch bij te pas maar het gaat nog niet te ver en artistiek staat het op een heel hoog peil waardoor het vleugje kitsch niet stoort (en zelfs een fijne toevoeging is).
In latere nummers als bv. Flash en Body Language slaat Queen te ver door in de kitsch temeer omdat de songs zelf niet veel voorstellen zodat er enkel de kitsch overblijft.

Maar ook net zo makkelijk een epic als The Prophet's Song er op zetten. Een soort nagalmende echo van Queen II, maar dan experimenteler en de mogelijkheden van de studio gebruiken (met de laag op laag coirtjes.)

Queen nam risico's..... natuurlijk, en geleidelijk, omdat ze zo veelzijdig wilden zijn, ging het ook mis. Maar daar is in deze periode nog helemaal geen sprake van vind ik.
Je moet de uitstapjes ( die Orzic benoemt) een beetje relativeren.
Freddie had een veelzijdige smaak. Hij had net zo goed een musicalster kunnen zijn. Dus die deed vooral wat hij leuk vond, als het maar theatraal was. De opera insteek van Bo-rap, de pinnige rock van Death On Two Legs, het liefelijke van Love Of My Life en de vaudeville van Lazing en Seaside.

Het kan je smaak niet zijn, maar het was wel waar de band voor stond.

Hmm....ik denk aan Dark Side Of The Moon van Pink Floyd, al was de diversiteit daar wat minder. Maar kwalitatief staat ook dat album als een huis.

Qua diversiteit is Dark Side inderdaad geen graadmeter voor A Night at the Opera. Sgt. Pepper's is de blauwdruk van dit album en in die hoedanigheid het beste vergelijkingsobject.

Vandaag.

'A Night at the Opera' is genoemd naar een film (van de Marx Brothers). De band had deze film op staan op de avond dat ze het album afwerkte. Ja klopt, dat heb ik opgezocht. Waarom ik dat aankaart. Nou best typisch eigenlijk, want de titel past het album als een jas, of nog beter; als een operakostuum. De plaat luistert weg als een gevarieerde toneel/ operavoordracht. Het heeft zo moeten zijn...

Ik heb het album nu voor de 4e keer opstaan in 2 weken tijd. Eerste keer dat ik het hoorde kon ik er niet zoveel mee. User 'The_Cry' omschreef het wel treffend; 'Queen probeert hier grappig te zijn'. Dat idee had ik ook wel toen ik dit album de eerste keer op had staan. Al heb ik dat nu wat minder. Ineens kwam ik ook weer tot besef dat dit uiteraard als LP is uitgebracht terwijl de meesten het niet meer als zodanig luisteren. Met het olijke 'Seaside Rendezvous' eindigt kant A van de plaat. Vroeger moest je uit je stoel om de plaat om te draaien. Kant B vangt vervolgens aan met het donkere 'The Prophet's Song'. Dit geeft toch net even een andere beleving/ benadering dan dat deze nummers direct achter elkaar worden afgespeeld op cd of - in mijn geval - op Spotify. Iets waar ik me niet altijd even bewust van ben als ik een album van weleer op heb staan.

De nummers op dit album klinken meer als op zichzelf staande verhaaltjes. Taylor over zijn Alfa. May over zijn universum. Mercury over zijn liefdes (meisjes en muziek). Veel nummers toch wel anders verpakt ten opzichte van elkaar. Maar door het kenmerkende gitaargeluid van May en de typische Queen-koortjes blijft het wel allemaal herkenbaar als Queen.

Voor mij was het wennen aan de verschillende muzikale inslagen. Maar het resulteert in een goed en lekker gevarieerd album wat ook voldoende samenhang heeft. Bij een eerdere luisterbeurt (met oordopjes in) had ik wat moeite met de vele Queen-koortjes op dit album (ik weet op moment van schrijven niet of die koortjes op dit album meer aanwezig zijn dan op hun voorgaande albums maar dat idee heb ik wel). Maar goed, momenteel laat ik het album heerlijk door de woonkamer 'galmen' en heb opeens totaal geen moeite/ afkeer tegen die zelfde koortjes.

Ook typisch. Als 'Bohemian Rhapsody' voorbijkomt in de diverse eindejaars-toplijsten zet ik het liefste de radio uit. Maar als het nummer ooit eens onverwacht voorbijkomt (in een playlist) hoor ik altijd de schoonheid ervan. Zo ook als het voorbijkomt op het album waar het thuis hoort. Mooi is dat!

Uh ja... Inderdaad! -lol- En ik had het niet eens in de gaten toen ik het typte. Maar goed om te zien dat mijn stukjes in ieder geval worden gelezen Meisjes is inderdaad wat overdreven, maar 'Love of My Life' is dan in ieder geval wel geschreven voor een meisje las ik op Wikipedia. Nog eens opgezocht. Dat meisje was Mary Austin. Freddie ging tijdens deze relatie vreemd met een man wat deze relatie dan ook beëindigde.

Het idee dat Freddie in een Queen-nummer zijn liefde voor meisjes bezong, werkte even spontaan op m'n lachspieren Maar idd, hij was ook niet vies van de andere kant Zijn andere kant dan

Een frisse kijk is altijd leuk om te lezen. Zo had ik sommige dingen nog nooit bekeken! Ik ken het album sinds 1992 van haver tot gort, kijk nergens meer van op. Het is als het inrijden van een straat waar je dertig jaar hebt gewoond. Het fragmentarische kan ik me voor nieuwe oren wel voorstellen. Maar het grappige heb ik zelfs nooit zo gehoord. Eerder vind ik alles een zekere luchtigheid uitstralen.

Er zijn users die dit bijna heilig verklaarde album niet zo goed vinden. Ik behoor tot die groep, ik kan er ook niets aan doen. Dat komt door een overmaat aan bombast, en de stem van Mercury helpt ook al niet erg. Wel vind ik het gitaarspel van Brian May bewonderenswaardig, en de productie van Roy Thomas Baker klinkt als een klok. Toen ik dit album in de jaren 70 hoorde, en aan mijn collega's vertelde dat ik er niet veel aan vond, was hoongelach mijn deel. Bij herbeluistering vallen me wel een paar goede liedjes op, zoals You're My Best Friend en het door music hall beïnvloede Seaside Rendezvous. Ook het mooie '39, waar wij de niet onverdienstelijke vocalen van Brian May horen, viel mij in gunstige zin op. Maar toch, ik was blij toen de cd eindelijk stilstond.

Ook wel weer goed eigenlijk dat niet iedereen dit waardeerd.

Zo krijg je zo zachtjes aan een aardig inzicht betreffende de niet liefhebbers, de instappers, de liefhebbers die gaan voor het latere werk en de liefhebbers van de beginperiode.

Van dit album heb ik de dvd-audio. Al weer een vervlogen format uitgeschakeld door de SACD. In ieder geval, van de 3 audio tracks op dit schijfje zijn er 2 in 5.1 gemixt. En van die mix is de prophet song het leukst. Al die stemmen die dan om je heen vliegen, het is er een ideaal nummer voor. Dus voor als je het misschien al veel te vaak gedraaide album eens op een anderemanier tot je toe wilt nemen is deze mix (ook als dts track) een aanrader.