Queen - A Night at the Opera (1975)

Vind dit een schitterende plaat, wederom één van Queens beste platen (maar laten we wel wezen, zijn er slechte?). Zoals we gewend zijn veel afwisseling. Toch heb ik op deze plaat meer minpuntjes dan op de voorganger, "Queen II".

"Death on Two Legs (Dedicated to...)", snoeihard gitaarwerk van Brian May, redelijk rauwe tekst ook. Freddy Mercury schijnt dit liedje geschreven te hebben naar aanleiding van het slechte (oneerlijke) management van hun voortijdige manager ('72 - '75). Het schijnt zelfs Mercury's bedoeling geweest te zijn om Brian May het nummer te laten zingen. Heeft 'ie niet gedaan omdat hij zich niet prettig voelde bij het zingen van dergelijke teksten. Ik moet zeggen dat ik erg blij ben dat Freddy Mercury het gewoon lekker zelf heeft gezongen. Heerlijk hoe hij zijn woorden bijna uit spuugt.

"Lazing on a Sunday Afternoon", heerlijk nummer! Dat 'blikkerige, radio-achtige' stemgeluid van Freddy Mercury is ontstaan door de zang middels een koptelefoon af te spelen in een tinnen emmer. Als dat niet creatief is, weet ik het ook niet meer. De gitaarsolo van Brian May doet iedere volwassen man huppelend door de straten gaan. Mij wel, althans.

"I'm In Love With My Car", tja. Er gaat er wel eens één de mist in. Dit nummer doet me helemaal niets, en als hij langer had geduurd zou ik hem misschien wel skippen. Een typisch gevalletje van "daar moet je van houden".

"You're My Best Friend". Ik ben geen fan van liefdesliedjes, integendeel. Eigenlijk heb ik er best een hekel aan. Maar dit nummer vind ik fantastisch, petje af voor John Deacon, die dit nummer componeerde voor zijn vrouw. Trouwens de eerste single die hij componeerde. Meteen raak...

Het nummer "'39" ontleent zijn naam aan het feit dat dit het 39e liedje van Queen is. Leuke country-achtige (zelfs de contrabas ontbreekt niet!) deun, wat je niet zou verwachten van een liedje over ruimtevaart. Applausje voor het hoge stemmetje van Roger Taylor, trouwens!

"Sweet Lady" is ook weer een nummer waar ik niet veel mee kan. Driekwartsmaten horen niet echt thuis in de muziek van Queen, heb ik het idee. Bij de gitaarsolo's wordt weer een hoop goed gemaakt, maar toch...

"Seaside Rendezvous" is voor mij toch ook wel een toppertje. Wat ben ik daar vaak vrolijk van geworden! Vooral door de lachwekkende elementen: de kazoo, het korte fluiten en de komische sfeer op zichzelf. Prachtig...

"The Prophet's Song", indrukwekkend verhaal. Doet denken aan het Bijbelse verhaal over Noach en de ark. Brian May schreef dit liedje op basis van een droom die hij had over de zondvloed. Er komen een aantal elementen uit het Bijbelse verhaal naar voren, zoals "return like the white dove". Leuk om bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen te doen! Brian May bespeelt volgens het boekje bij dit album trouwens een "toy-koto". Dat heb ik even opgezocht, het is een Japans instrument, een soort liggende harp. Je moet er maar op komen... "The Prophet's Song" loopt prachtig over in "Love Of My Life". Geweldig knap hoe ze die overgangen in deze plaat hebben bewerkstelligd.

"Love Of My Life", geschreven voor Mary Austin, zijn vriendin destijds. De informatie mag dan van Wikipedia komen, maar ik begrijp niet waarom bepaalde mensen hier lacherig over doen. Freddy Mercury was een biseksueel met een kinderwens. Goed, dat terzijde. De harp die je hoort is ingespeeld door Brian May. Doet 'ie goed! Geweldig nummer!

"Good Company", heeft iets dixieland-achtigs. Leuk nummer! Geniaal hoe Brian May alle gitaar-partijen heeft ingespeeld... Ook de ukelele vind ik geinig eens gehoord te hebben op een Queen-album.

En dan één van de meest gedraaide nummers ooit... "Bohemian Rhapsody". Ik meen me te herinneren dat Freddy Mercury ooit een aantal ideeën op een hoop heeft gegooid en dit ervan heeft gemaakt. Of je het nu ziet als losse nummers of als één: het blijft stiekem toch echt wel goed...

Als afsluiter het Engelse volkslied, "God Save the Queen". Mooie uitvoering...

Prachtige plaat weer, heb weer uitgebreid genoten! Op twee kleine tegenvallers na blijft het een topplaat...

mooie review Boermetkiespijn. je spreekt alleen van queen II als voorganger, dat was (natuurlijk) sheer heart attack. en die ken je vast ook door en door.
schrijf je daar ook zo'n mooi verhaal over?

@ zaaf heeft 100% gelijk. Na dit wereldse album ook nog een prima Day at the Races en daarna ging het noiveau geleidelijk bergafwaarts en wereden heerlijke ROCKnummers een zeldzaamheid op de albums. De commercie sloeg toe met "i want to brake free" als dieptepunt.

Neal, waarom moet je altijd bij goeie albums van wereldbands meteen wat negatiefs zeggen over andere albums? En I Want To Break Free, dat betekent zoiets als: ik wil vrij remmen...

Boermetkiespijn, dat verhaal dat May Death On Two Legs had moeten zingen.... ik heb het nog nooit gehoord eigenlijk. Maakt niet uit verder, maar het zou ook de enige keer geweest zijn dat May een nummer van Mercury zou hebben gezongen. Dat May overigens wat moeite had met de lyrics, dat heb ik ook weleens opgepikt.

En een koto is idd een Japans instrument. Een "toy-koto" is dus een speelgoed koto.

Inderdaad. Het stoorde mij ook een beetje.

Met name bij nieuwe platen. Dan is het oude werk altijd beter.

Ach misschien zit er wel een kerna van waarheid in. Althans zo komt het op mij over

Ik weet nog dat ik t/m Live Killers elk album die uitkwam van Queen de beste vond. Maar toen was ik nog een kind.
Toen de aardigheid er een beetje afraakte en mij ging interesseren in andere muziek, ga je het relativeren.
Ik kan ook niet anders concluderen dat het na Races wel minder werd.
News Of The World vind ik overigens ook nog heel goed, maar geleidelijk raakt Queen haar uniekheid toch wat kwijt.

Maar lekkere rockers bleven ze wel maken, eigenlijk op iedere plaat nadien staan er wel een paar voltreffers.
Gisterenavond laat nog even op You Tube wat flarden van concerten gezien. De periode 74 tot 77.
Daar spelen ze setlists die geweldig waren.
Toch wel even slikken dan dat het echt geweldige spul veel later in een medley werd weggestopt.
Plaatsmaken voor de hits.
Dat geeft wel weer dat de groep definitief was gegaan voor de commercie.

Is wel de planning, maar dat album ben ik kwijt. In de toekomst zeker... En bedankt voor het compliment!

Bombastische en theatrale plaat; ik heb 'm dan ook niet , behalve ergens een losse versie van Borap op een verzamelaar.

Heb je de plaat dan ooit wel in je bezit gehad?

Ik zie Queen ook als twee entiteiten: de commerciele poprock van de 80's en de art/glam rock van de 70's.

Allebei de Queens zijn hoogstaand en ik zie geen probleem om het allebei goed te vinden.
Ik vind het altijd zo beklemmend om bij een band of genre een kamp te moeten kiezen. Zo ook bijvoorbeeld bij Genesis of Marillion. Ik zie geen probleem om meerdere bezettingen van een band te waarderen.

Of genres. Als Queen een goede hiphop of house plaat had gemaakt, had ik het ook leuk gevonden. Uiteindelijk is een goede plaat gewoon een goede plaat.

Ik ken mensen die al tranen met tuiten huilen en bij voorbaat een plaat afschrijven bij het woord 'eighties'.
Toegegeven: persoonlijk vind ik I Want to Break Free niet zo'n leuke song. Maar miljarden luisteraars zijn het daarover niet met me eens.
Ga ik dan als snob lekker pretentieus verkondigen dat dat geen goede muziek is en dat vroeger alles beter was?

In de kern is alle muziek goede muziek. Dan is er natuurlijk smaak en beleving en daar is deze site voor, om dat aan te geven. Niet om bij voorbaat al alles af te katten.

Nu weer A Night At the Opera. Toch een plaat die ferm overeind staat.

Vast niet. Maar het is waarschijnlijk erg hip om Classic Rock af te zeiken.

Of het is gewoon zijn smaak niet, deze hebbben wij wel staan maar voor Cured conclusie hoeft je 'm niet eens in huis te hebben, er staan nog al wat bekende nummers op.

Ik kan met volle overtuiging snappen dat dit iemands smaak niet is.

De hele glamrock en ook artrock genres zijn nogal acquired taste.

Ozric, Ik vind dat je echt als een fan spreekt in dit geval. Je doet het overkomen als Queen maakt een plaat , maakt niet uit in wat voor genre, ik vind het toch wel leuk (goed)
Zo werkt het volgens mij niet helemaal.

Ik heb Queen hoog zitten om hun eigen id, hun fantastische livereputatie en hun creativiteit. Maar ook Queen ging een paar x flink op de bek.
Geeft niets, maar ook dat mag gezegd worden.

Meer een muziekfan.

Zo vind ik bijvoorbeeld het trance-project van Marillion erg geslaagd maar Wishbone Ash gaat het helemaal mis.

Ik zeg niet dat een band alles kan maken, en dat ik dan vanzelfsprekend goed vind.

Maar ik ga ook niet met een zuur gezicht verkondigen dat 'mijn helden' geen andere dingen mogen proberen.

Ik kan ook niet elk nummer van Queen waarderen, maar dat is mijn persoonlijke voorkeur en niet omdat Queen toevallig op de disco of popmetal toer gingen.

Je kan als fan veel van een groep goed vinden of je bent fan omdat je veel van een groep vindt.

Ik kan met overtuiging zeggen dat ik een behoorlijk Queen-fanaat ben. Ik spaar bootlegs en demo's en andere zooi waar een gewoon iemand niets aan heeft.

Ik heb boxsets met geluidsfragmenten van 10 seconden. Allemaal rehearsel-probeersels.

En ik moet ook bekennen dat Queen weinig fout bij me kan doen. Maar omdat ik ook bandjes en mensjes begeleid met muziek maken en inval-muzikant ben, vind ik het sowieso moeilijk om muziek slecht te vinden.

Hoe dan ook, Queen kan inderdaad weinig fout doen.

Muziek is ook heel fijn. Ik houd van veel verschillende muziek. Gangster rap en house kan ik niet waarderen. Ik geef dan ook nooit een cijfer aan dit soort muziek. Ondanks het feit dat ik er wel eens naar luister.

Het goede van Queen is dat ze nooit in een stijl zijn blijven hangen. En wat commercieel betreft. Geloof me dat iedere groep hunkert naar succes. Ook al die prog groepen spelen het liefst voor een groot publiek.

Ikzelf ben ook van mening dat Queen juist door hun veelzijdigheid volstrekt uniek is. Niets was eigenlijk te dol. En zeker op een plaat als Opera pakt de band flink uit.
En in mijn optiek is alles wel zo'n beetje geslaagd op dit album.
Het is natuurlijk goed dat Queen hier niet is in blijven hangen. Naarmate de tijd worden de produktie's soberder en wat ruwer.
Maar dan loop ik toch tegen platen aan die mij feitelijk niet heel veel meer doen. Jazz,
The Game, Hot Space, The Works en Kind Of Magic met name. Platen die in mijn huidige beleving de magie van welleer niet echt meer hebben.
Ik ben opgegroeid met de albums vanaf A Night At The Opera en A Day At The Races. Later kwamen pas de 3 voorgangers.
Die platen draai ik nog met het grootste plezier. En dan vooral Queen II en Sheer Heart Attack.
Meesterwerken.

Eigenlijk Sheer Heart Attack nog het meest. Daar is de cohesie groter dan hier.

Ook zijn de hits op Sheer Heart Attack minder kapotgedraaid, dus skip je minder songs.

Ik vind het wel leuk dat drie platen op een rij een concept-album achtige sfeer oproept, door het in elkaar overlopen van songs. Dat is ook een beetje de tijdsgeest.

Qua plaat met 'losse songs' vind ik Day at the Races en News at the World weer het leukst.

Ja, zeker ook albums die tot hun betere behoren.

Latere platen kennen momenten, maar missen cohesie.

Op één of andere manier hebben Works, Innuendo en Miracle wel een overkoepelende sound maar missen een bepaald je-ne-sais-quoi om echt een geheel te vormen. Misschien nét teveel filler?

Het ligt ook aan de songs ben ik bang. Vooral bij Freddie's bijdragen ligt het in herhaling vallen dicht op de loer. Vooral op The Works vind ik zijn bijdragen niet denderend.
Miracle en Innuendo zijn acceptabel en vooral Innuendo kent een paar zeer goede momenten.
Maar de cliché of gewoon een paar niemendalletjes vergallen het net om over echt zeer goede Queenalbums te spreken.
Ik weet niet of het met gemakzucht te maken heeft, maar ik denk dat de groep ooit veel kritischer naar hun werk keek.
Wellicht een een minder coherente samenwerking. Mercury en Deacon die graag wat soul elementjes inbrachten. May, die vooral de rock nog wilde laten gelden en van Taylor weet ik het niet precies.
Een rocker in hart en nieren volgens mij, maar niet wars van wat moderne invloeden.

In ieder geval hoor ik op A Night Of The Opera ondanks de veelzijdigheid een band die er helemaal voor gaat.

Ik zie mezelf soms in Taylor. Eigenlijk een drummer, maar té creatief en ADHD om het daarbij te laten. Daarom de stortvloed aan soloplaten en zelfs een tweede band.
Ondertussen nog even Radio Gaga uitpoepen. Hij is een rocker maar zoveel meer dan dat.

Mee eens. Sommige eindjes van nummers heb ik van Taylor gejat. En ik heb ook het hoogste stemmetje in de band

We zijn twee Taylor kloons. In mijn huidige band zing ik trouwens ook de hoge derde stem in sommige songs.

ach, er is al zoveel over Queen gezegd....en over dit album. Ik heb daar niets meer aan toe te voegen, behalve een hoge waardering!
ps: voor mij blijft dit album, samen met A Day at the Races, de ultieme Queen ervaring.

Een vrij duidelijke Sheer Heart Attack 2.0: het idee om bijna alle nummers in een eigen stijl te gieten wordt hier opnieuw toegepast, en uiteindelijk zelfs sterk verbeterd. Geen twee nummers klinken ook maar bijna als elkaar; je gaat van stevige hardrock naar mierzoete pop naar folk, van een stevige prog-epic naar een kleverige pianoballad naar een ukelele-vaudeville act. Alles kan, het hoeft niet logisch te zijn. Maar er zijn twee grote verbeteringen ten opzichte van de voorganger: niet alleen worden alle individuele stijlen prachtig toegepast zonder echte zwakke momenten, maar het loopt vooral als album véél beter. A Night at the Opera is vooral ook wat de titel zegt: één nacht. Waar je bij Sheer Heart Attack toch vooral onderling nummers samen ging groeperen, loopt dit album van begin tot eind als een trein. Alle nummers voegen aan elkaar toe, in plaats van dat ze onderling breuklijnen gaan vormen.

Het cabareteske van Bring Back that Leroy Brown wordt hier bijvoorbeeld doorgetrokken naar drie nummers. Aan de aftrap is Lazing on a Sunday Afternoon een heerlijk vrolijk intermezzo, dat met zijn karikaturale pompeuze Brits ook een beetje grappig is. Net zoals het vocale instrumentale middenstuk van Seaside Rendezvous: grappig, maar ook leuk genoeg zodat het nooit gaat storen, en bovenal klinkt het nog eens leuk ook. En dan dat tapdansen, jongens toch. Die frivoliteit, daar ga je toch spontaan van glimlachen? Naar het einde van het album toe rondt Good Company het trio dan weer af met de meest uitgebouwde song van de drie, waar de ukelele mij om een of andere reden opnieuw aan Abbey Road doet denken (en serieus: May klinkt hier toch ook wel redelijk wat als MacCartney op bijvoorbeeld Maxwell's Silver Hammer, of ligt dat aan mij?) Wat in Sheer Heart Attack nog een leuk tussendoortje was, is hier uitgebouwd en uitgebalanceerd over het hele album.

Verder is het gewoon indrukwekkend hoe elk nummer gewoon compleet zijn eigen ding is. Een eigen wereld die volledig afgewerkt wordt, op zo'n manier dat je er volledig in op kan gaan, maar aan het einde van het nummer sta je toch ook weer volledig open voor wat er kan komen. En dat kan alles zijn. Death on Two Legs is hevig, snerend en agressief, Love of my Life is zo enorm mierzoet dat als je er teveel naar luistert je waarschijnlijk diabetes kan ontwikkelen, maar ik hou er zoveel van. Melodramatisch, zwaar overdreven, kitscherig en in slechte smaak? Kan misschien wel zijn, maar het is zo enorm leuk en hangt zo goed aan elkaar (die ingetogen solo van May die evolueert naar één bombastische uitbarsting!) dat je dat echt geen bal kan spelen. Roger Taylor kan zich het ene moment schor staan schreeuwen (en hoe!) in I'm in Love with my Car, er daarna kan je dan weer verdrinken in de ultra-poppy sound van You're My Best Friend. Die laatste is misschien niet mijn favoriete nummer van het album, maar het is zo onschuldig, braaf en catchy dat het je onmogelijk kan storen terwijl je aan het luisteren bent. Je kijkt er misschien niet naar uit, maar het is ook niets wat echt frustratie creëert.

Het allerbeste nummer van het album, en ik zou zelfs durven zeggen van de hele band tot op dit punt, is May zijn folknummer '39. Best grappig, omdat het zo enorm ontypisch Queen is, maar wat leveren de mannen hier een huzarenstukje af zeg. Dat dromerige sfeertje door de riff en backing vocals, die belachelijk bolle bas, die zanglijnen waar je spontaan van begint te grinniken (en op de achtergrond Taylor die daar nog eens een flinke schep bovenop doet). Het is zo heerlijk ingetogen, maar op hetzelfde moment toch volgepropt met sfeer dat het op elk ogenblik aan de naden kan scheuren. Prachtnummer. Dat ik dit May's beste toevoeging aan het album vind is waarschijnlijk een eenzame positie, want grote favoriet hier The Prophet's Song staat voor mij toch wel een trapje lager. Episch, heavy, fantastische opbouw en wederom die heerlijke zanglijnen. Allemaal schitterend, maar die vocale canon van ruim twee minuten is voor mij toch dat éne momentje op het album waar Queen nèt een stapje te ver gaat. Er zijn een stuk of vijf passages te onderscheiden, en uiteindelijk doet het eigenlijk weinig meer dan het nummer even - zonder al te veel reden - opbreken. Het klinkt niet slecht, maar voor wat het is, vind ik het gewoon eventjes overkill.

Op dat vlak doen ze het dan toch beter met Bohemian Rhapsody. Daar is de legendarische overgang beheerster (qua lengte en passages), maar ook een duidelijke overgang van ballad naar rock. Want ja, we kunnen ondertussen allemaal cynisch en neerkijkend doen over Rhapsody, maar het is een feit dat bijna iedereen ter wereld ooit tot over zijn oren verliefd is geweest op dit nummer. Dat zegt toch wel genoeg? En daarbij: hoeveel lef moet je eigenlijk niet hebben om iets dat - in theorie - zo ontoegankelijk is als eerste single uit te brengen? In de rest van al die top-weetikhoeveel lijstjes elk jaar zullen er maar weinig nummers te horen zijn die zo progressief zijn als Bohemian Rhapsody. Klassieker, door zijn status een beetje vergruisd, maar stiekem gewoon niet kapot te draaien.

A Night at the Opera is voor mij misschien wel de culminatie van alles wat de band tot op dit punt was. Een bende hypergetalenteerde muzikanten die teveel ideeën hadden, teveel dingen wouden doen, om zich te lang op één ding te kunnen focussen. Logischerwijs waren er dan ook wel eens wat problemen met de balans, of werden bepaalde zaken niet genoeg ontwikkeld maar dat stoorde nooit door het ritme en de energie. Wel, hier hebben ze die houding zo goed als geperfectioneerd. Praktisch als elk nummer, elk moment, klinkt fris en spannend. Van zo'n beetje elk nummer zou je met plezier een album op zich kunnen luisteren, maar tegelijkertijd ben je ook altijd weer benieuwd welke verrassingen er nog gaan volgen. Het is een heel interessante dynamiek die je maar op weinig albums tegenkomt.

+ '39, Lazing on a Sunday Afternoon, Seaside Rendezvous, Love of my Life, The Prophet's Song, Bohemian Rhapsody, Death on Two Legs, I'm In Love With my Car,
- You're My Best Friend (maar dat is echt een redelijk klein minnetje hoor)

De eerste lp die ik kocht. Vermakelijke potpourri van stijlen. Erg veau de ville, Freddy ' mama, ik wil bij de revue'. Op een paar topnummers na - Bo Rap, You're my best friend, Love of my life - wat kinderlijk, maar al was het alleen maar vanwege die geweldige nummers toch 4 sterren. En natuurlijk ook omdat het mijn eerste langspeelplaat was.