The City Gates - Age of Resilience (2021)

Door het grote aanbod aan nieuwkomers in het postpunk genre zijn er soms bands die ik over het hoofd zie, niet omdat ze slecht zijn maar een mens kan nu eenmaal niet alles bijhouden en kennen, nietwaar? Welnu, dit is zo'n band die ik tot voor kort niet kende. Afgaande op de vrijgegeven songs van dit album en de voorganger Forever Orbiter vind ik het wel de moeite van het beluisteren waard. Eveneens afkomstig uit Canada zou ik dit kunnen omschrijven als een 'donkere' versie van hun landgenoten van Actors. Nadruk ligt ook wat meer op shoegaze en daar moet je van houden, maar mede daardoor is de muziek wel meeslepend. Ze zingen zelfs een liedje in het Duits, moet je durven als Amerikaan! Afgelopen week werd ik op Facebook getipt om deze band eens te luisteren en die tip geef ik graag door.

Age of Resilience | The City Gates - thecitygates.bandcamp.com

Nou ben ik geen kenner van het genre, maar doe ik deze band tekort als ik ze een Joy Division-imitatie vind?

Helemaal niet, het hele postpunkgenre is gebaseerd op o.a. Joy Division. Ik hoor hier ook de shoegaze van The Jesus and Mary Chain terug, hoewel minder dan op voorgaande albums. Er zit veel galm op de zang, dat vind ik wel een minpuntje. Muzikaal zit het verder best goed in elkaar. Ik ga dit album zeker vaker luisteren; een fijne mix van postpunk, shoegaze en dreampop.

Misschien ook een tip voor jullie? DjFrankie, Alicia, Mausie

Het album staat inmiddels op! Hoewel ik een liefhebber ben van een meer 'open' geluid zonder al te veel galm klinkt 't niet slecht. Eigenlijk hebben de liedjes op dit album geen effecten, galm of hoe je het ook noemt nodig, maar dit is natuurlijk niet aan mij om te bepalen.

Bedankt wederom voor de tip, Scarlet!

Want inderdaad... je kunt immers niet alles bijhouden.

Album besteld! Mooie ontdekking deze band en voorlopig vier sterren. Hieronder een interview:

The Big Takeover: Album Premiere: Age of Resilience by The City Gates - bigtakeover.com

Live! The City Gates Live at Indepencia Sonica II Festival on 26.12.20 - YouTube

Dit is een echte groeiplaat. Ik heb hem nu zo'n 20 keer geluisterd, zei ik eerder dat ik er soms wat shoegaze in terug hoor, nu denk ik ook aan een combinatie van postpunk met gothic rock vanwege de heerlijke donkere sound en aanstekelijke melodieën van het album als geheel -het uitwaaierende gitaarwerk is fenomenaal. In de jaren 90 zou dit bij de platenboer in het gothic rock bakje hebben gestaan. Doet me naast de genoemde overeenkomsten ook wel denken aan de (jaren 90) gothic rock formatie This Burning Effigy. De wat rustigere liedjes komen weer overeen met de dreampop van de Schotse band Lowlife. Voor mij is dit album inmiddels een van de favorieten van dit jaar geworden.

Prima postpunk/goth rock album met een heerlijke retro jaren '80 en '90 sound. In eerste instantie wilde ik 3,5* geven maar een nieuwe luisterbeurt levert toch 4* op. Dat heeft te maken met de flinke dosis dreampop die in de muziek aanwezig is. De galm in het geluid doet het goed bij mij.
Het album maakt veel goede herinneringen los uit de genoemde periode. Dit gaat in huize jorro zeker vaak beluisterd worden.

Dat retrogevoel heb ik ook bij deze band en specifiek bij dit album dat ik elke week wel een keer luister. Is ook de bedoeling van de band, om dat geluid zo origineel mogelijk terug te laten horen. De zanger/gitarist en liedjesschrijver Max Wingender is in het dagelijks leven geschiedenisleraar en dat hoor je terug in de teksten.

The Post-Punk Sound of Montreal – An Interview with The City Gates – SOMEWHERECOLD

Tóch nog 4 sterretjes voor de melodietjes!

Blijft toch een van de betere albums van de nieuwe lichting in het postpunk firmament. Ik luister dit album telkens weer met veel genoegen. Dat komt hoofdzakelijk door de pakkende melodieën, en de toch wel sterke songs die beklijven. Niet alle songs zijn even goed, maar over het geheel een heerlijk retrospectief, mede dankzij het mooie uitwaaierende gitaarwerk. Uiteraard schatplichtig aan de vroege jaren 80 Britse postpunk bands als o.a.; The Sound, The Chameleons en Echo & The Bunnymen, maar dat zijn ze allemaal, die hedendaagse bands. Ze houden in elk geval het genre levend en dat doet deze band zeer zeker, en met overtuiging!

Chameleon Day, Premonition, misschien ook iets voor jullie?

Kijk dat ‘Foghorn’s Cry’ is erg fijn, heeft een mooie climax en sluit het album waardig af. Verder is het album, denk ik, net niet mijn ding. Wat te eenvormig allemaal (vooral het drumwerk). En de zang zit soms te veel in de galm en is mij op momenten wat te donker. Neemt niet weg dat er zeker een aantal goede nummers op staan.

Premonition, Rainmachine, wat is jullie oordeel?

Het is mij net wat te gothisch. Zwakke punt is de zang, te donker en teveel galm.
Album doet me wel aan dit album denken.

Single van hun nieuwe album dat dit jaar zal verschijnen. Hun muziek gaat nog meer richting postpunk, tenminste als deze single de toon zet voor het nieuwe album. Ben benieuwd!

Eerst maar eens live gaan zien bij Geleen Calling aanstaande vrijdag. DjFrankie

Lapidation | The City Gates - thecitygates.bandcamp.com

Gisteren ook live gezien in Geleen. Heerlijke sound en zeer sympathieke bandleden. Het is een mooie blend van postpunk en shoegaze. jeanmaurice

We verwachten natuurlijk nog wel een vlammend live-verslag van jeanmaurice in dit topic, zeker ook omdat het voor hem een thuiswedstrijd was.

Geleen Calling, vrijdag 19 april 2024

En toen kwamen The City Gates als hoofdact bij Geleen Calling. Dan hoor je toch hoe goed deze band is, een muur van uitwaaierende gitaren en een ronkende bas. De drummer ramde op zijn drumstel alsof zijn leven ervan af hing. Wat een postpunk feest van herkenning, het geluid was zuiver en binnen de kortste keren begon het publiek eindelijk te bewegen, springen en dansen. Bij het nummer Siegfried 1969 heb ik meegebruld (die wahre mauer ist im kopf). Cape of Good Hope klinkt live nog beter dan op plaat. De band speelde ongeveer een uur en als afsluiter hun nieuwe single Lapidation, dat was zo indrukwekkend dat het leek alsof de grond mee bewoog. Kortom, weer een mooie herinnering om te koesteren!

Cape of Good Hope

The City Gates is een post-punk band uit Montreal, Canada, die bekendstaat om hun meeslepende geluid dat doordrenkt is van melancholie en diepe, atmosferische lagen. In 2021 brachten ze hun album Age of Resilience uit, een werkstuk dat het product is van de uitdagende tijden waarin het werd gecreëerd. Het album straalt een krachtig gevoel van vastberadenheid en doorzettingsvermogen uit, wat de titel perfect weergeeft. Dit album bevat 11 nummers die samen een betoverende reis vormen door verschillende muzikale stijlen en emoties.

Age of Resilience is een fascinerende mix van post-punk, shoegaze en dreampop, met invloeden van gothic rock. De muziek bevat donkere, maar melodieuze elementen, die worden ondersteund door diepe baslijnen, echoënde gitaren en vaak monotone, maar expressieve zang. Dit alles creëert een dromerige, bijna etherische sfeer die zowel introspectief als meeslepend is.

De productie van het album is van hoog niveau, met een geluidskwaliteit die zowel helder als vol is. De gitaren hebben een prominente rol en vormen de ruggengraat van de meeste nummers, met een vleugje reverb en delay die de soundscapes breed en diep maken. De mix is zorgvuldig gedaan, met elk instrument en elke vocale lijn die een duidelijke plaats in het geheel heeft, zonder dat er elementen verloren gaan in de massa. Dit zorgt ervoor dat het album in zijn geheel een consistent en samenhangend geluid heeft.

Nowhere Nagasaki (0:51)
Het album opent met een korte, bijna cinematografische intro. Nowhere Nagasaki is een ambient-achtige track met galm, waardoor het een spookachtige sfeer krijgt. Het voelt als een voorproefje van de donkere reis die de luisteraar te wachten staat.

The Pyre (3:39)
Dit nummer introduceert de typische post-punk sound van The City Gates met mooie zware baslijnen en ritmische drumpatronen. De gitaarpartijen zijn rijk aan textuur en geven het nummer een zekere diepte. De monotone, maar toch expressieve zang past perfect bij de sfeer van het dansbare nummer.

Cape of Good Hope (5:24)
Dit nummer heeft een iets lichtere toon, met een catchy riff die in je hoofd blijft hangen. De fraaie melodielijnen zijn hier prominenter, wat zorgt voor een aangename balans tussen de donkere bas en de heldere gitaarlijnen. Dit is een van de meest memorabele nummers op het album.

Tending a Dead Woman's Garden (5:09)
Een nummer met een hoog tempo. Met een licht dreigende toon draait het nummer om verlies en vergankelijkheid, een gevoel dat versterkt wordt door de melancholische melodielijn. Het nummer raakt een emotionele snaar en nodigt uit tot reflectie.

Le Silence (2:41)
Ook een nummer met enig tempo. En ook dit is een nummer met een enigszins onheilspellende toon, alsof er een storm op komst is. De subtiele synths en zachte gitaarakkoorden maken dit een intrigerende track

Roman Empire (4:33)
Dit nummer brengt de luisteraar terug naar de wat meer traditionele post-punk sound, maar dan wel met een flinke vleug dreampop. De gelaagde gitaarpartijen en dromerige zang zorgen voor een hypnotiserend effect. Dit is een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren om alle nuances te ontdekken.

Siegfried 1969 (3:51)
Siegfried 1969 valt op door zijn dynamiek en energie. Het heeft een opzwepend ritme en krachtige zang die bijna schreeuwt om gehoord te worden. Dit nummer brengt wat rauwheid in het anders zo gepolijste album. En gezongen in het Duits!

Claiming Race (2:53)
Met Claiming Race krijg je een kort maar intens nummer dat je bij de keel grijpt. Het tempo is weer wat hoger en de gitaarlijnen zijn agressiever, wat een gevoel van urgentie oproept. Dit is een nummer dat de adrenaline laat stromen.

Copenhagen (5:31)
The City Gates keert terug naar de melancholie met Copenhagen. De sound is groot en meeslepend, met weelderige gitaarpartijen en een hypnotiserende baslijn. Dit nummer is een ode aan de donkere kant van de stad, zoals de band het zelf zou omschrijven.

Slush (4:15)
Slush brengt een zekere broeierigheid met zich mee. Er zit iets verscholen onder dit nummer. De gitaarmelodieën zijn scherp en de zang is meer expressief, bijna wanhopig. Dit nummer heeft een bepaalde urgentie en emotionele intensiteit die moeilijk te negeren is.

Foghorn's Cry (5:19)
Het album sluit af met Foghorn's Cry, een nummer dat zowel somber als hoopvol aanvoelt. De gitaarpartijen creëren een geluidsgolf die over de luisteraar heen spoelt, terwijl de zang bijna fluisterend een laatste boodschap overbrengt. Dit is een krachtige afsluiting van een zeer gedenkwaardig album.

De teksten op Age of Resilience zijn diep en vaak melancholisch, met thema's die variëren van verlies en vergankelijkheid tot veerkracht en overleven. Ze passen perfect bij de donkere, atmosferische muziek en versterken de emotionele impact van de nummers. De melodieën zijn rijk en complex, met veel gelaagdheid in de gitaarpartijen en subtiele synths die een extra dimensie aan de muziek toevoegen. Wat betreft instrumentale elementen, vallen vooral de gitaartexturen en de gebruik van reverb op. Deze geven het album zijn karakteristieke dromerige, bijna etherische sound.

Age of Resilience is een krachtig en meeslepend album dat een diepe indruk achterlaat. De combinatie van post-punk, shoegaze en dreampop, samen met de donkere, introspectieve teksten, maakt dit een album dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Het is duidelijk dat The City Gates hun sound hebben verfijnd en een werkstuk hebben gecreëerd dat zowel consistent als divers is.

Dit album is vooral aan te raden voor liefhebbers van post-punk en shoegaze, maar ook voor diegenen die van dromerige, atmosferische muziek houden met een donkere rand. Age of Resilience biedt een luisterervaring die zowel verontrustend als geruststellend is, een muzikale reis die je niet snel zult vergeten.

In conclusie, The City Gates heeft met Age of Resilience een album afgeleverd dat niet alleen hun muzikale vaardigheden toont, maar ook hun vermogen om emoties op een diepgaande manier over te brengen. Het is een werkstuk dat zowel in de tijdsgeest past als een tijdloos gevoel van melancholie en veerkracht uitstraalt. Zeker een aanrader voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel intellectueel als emotioneel resoneert..

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mooie recensie jorro

In het najaar zou er nieuw album moeten uitkomen, ben ik ook erg benieuwd naar. Als je de kans krijgt moet je ze eens live gaan zien, nog beter dan op plaat zeker muzikaal gezien, de zang vond ik live wel wat minder maar werd ruimschoots gecompenseerd door de sterke songs en de andere muzikanten.

Misschien nog een andere tip? Golden Apes - Our Ashes at the End of the Day (2024) - MusicMeter.nl