Yes - The Quest (2021)

Je krijgt bijna medelijden met de bandleden. Het ooit glorieuze Yes eindigt (hoop ik) in een tragedie. Meer woorden zijn overbodig.
2*

Je hebt bejaardenrock, dat gaat nog, en bejaarden-inmiddels-in-een-bejaardenhuis-rock.

Ik geloof werkelijk dat Steve Howe een plaats heeft gereserveerd. Waarschijnlijk een duurdere plek dan wat wij kunnen betalen maar dan ook gelijk met meer verzorging, all in. Als je toch het geld hebt liggen.

Maar de muziek is al helemaal op het luxe verblijf aangepast. Huize Avondrood.

Zouden de kogellagers, remblokjes en banden van de rollator inmiddels ook versleten zijn?

Heb je ook medelijden met de trouwe fans die er naar moeten luisteren?

Op een totaal van 22 studio-albums, inclusief Keys I + II, welke 11 albums zijn er (beduidend) minder dan The Quest?

Van tevoren gezegd dat ik tevreden zou zijn als er in ieder geval één of twee aardige nummers op dit album zouden staan, want de verwachtingen zijn nou eenmaal zo laag sinds Heaven & Earth. Ik ben blij verrast dat The Quest niet nog een stapje naar beneden is, en zelfs een klein stapje omhoog. The Ice Bridge is het beste Yes-nummer sinds Fly From Here (titelsuite en Into the Storm!), en daarnaast zijn er ook in Dare to Know and Leave Well Alone charmes te bespeuren. Laatstgenoemde... De Würm-vergelijkingen liggen voor de hand, maar dan een bejaardenversie. Geen spektakel dus, maar zeker niet onprettig. Verder springt er nog weinig uit, maar ik vind dat de nummers op het oog (oor?) meer samenhang en 'compositie' vertonen. Iets meer muzikale ideeën dan voorheen, maar jammer dat de synergie bij de bandleden nog steeds lijkt te ontbreken.

Dat ik gematigd positief ben over dit album rust puur op de vergelijking met het voorgaande album. Ik blijf dromen van een afsluitend album waarop How, Anderson, Wakeman en White nog één keer samen iets maken... Zo zonde.

door de vele verwachte teleurstellende en kritische geluiden op dit album (en het wat mindere aanbod van nieuwe albums in deze herfst) heb ik hem gewoon nu eens opgezet. Juist puur uit nieuwsgierigheid of het idd klopt dat deze Yes on Viagra nog iets klaarspeelt.

Ik hoor - tot nu toe - wel speel plezier op dit album.

Voor prog fans die wat meer intensiteit, energie, en verfrissing willen horen raad ik Frost* - Day and Age (2021) - MusicMeter.nl aan. Zeer geslaagd album wat mij veel plezier heeft gegeven en nog steeds geeft.

Edit: er zitten trouwens best wel mooie stukken op dit album. Ik zit prima en ook wel genietend te luisteren. Zo’n Dare to Know verrast mij positief

Ja,dat zou idd mooi zijn een afsluitend album...niet te lang wachten natuurlijk....

Drama bleek later (voor mij) een sterk album. Dit drama gaat het niet meer worden. Triest.

Met The Ice Bridge gaat The Quest voortvarend van start, daarna kalmer vaarwater, met ingetogen, rustige stukken die meer tijd nodig hebben om in te slijten. Inmiddels heb ik de cd een paar maanden en songs als Future memories en Music to my ears klinken elke dag fijner.

R.I.P. Alan White ...

Ik vind het allemaal zeker niet slecht, maar de plaat begint met het beste nummer (zoals zo ongeveer iedereen hier vindt), vervolgt dan met het op-één-na-beste nummer, en verzandt daarna in een vriendelijk doch nietszeggend geheel waarin het ene nummer wat beter is dan het andere zonder dat er ook maar iets mij aanstoot om wakker te blijven. Het is allemaal te "mooi" en te weinig riskant, het kabbelt te veel voort en rockt te weinig, en het gitaarwerk van Steve Howe klinkt overal zó vertrouwd dat ik niet weet waarom ik hier naar zou moeten (of willen luisteren). Sowieso ben ik toch geneigd om veel van de gezapigheid van dit album op zíjn conto te schrijven – die nietszeggende lange gitaarsolo op het einde van het nog veel langere Leave well alone, zou een externe producer die geaccepteerd hebben? En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn zang, met de harmony-vocal nog netjes achter de stem van Jon Davison geplakt maar met solozang op Damaged world die echt gênant vormeloos is. Al met al een plaat die ik graag goed zou willen vinden (al was het maar om de stem van Jon Davison die mij op niet onaangename wijze aan die van Jon Anderson herinnert), maar er staan gewoon niet genoeg interessante of pakkende of goede nummers op om die kwalificatie zonder voorbehoud aan het album als geheel toe te kunnen kennen.

gelukkig moet je niets.