Coldplay - Music of the Spheres (2021)

Het is bon ton om Coldplay te haten. We vinden het allemaal oh zo kut en zijn er als de kippen bij om het af te branden.

Waarom dan toch die drang om er nog steeds naar te luisteren? De singles kan je misschien niet vermijden als je een radio-luisteraar bent (ik ben het niet, en had nog niks van dit album gehoord) maar de albums toch zeker wel. Die hoef je toch niet een dag voor release al beluisterd te hebben.

En toch: we stemmen en masse en luisteren er dus naar. Maar ehm, het is toch kut?! Deze band moet zich de ballen uit de broek lachen. Ze doen toch iets goeds.

Oh wat was ik verliefd op het debuut en de opvolger. En nog steeds vind ik dat sterke albums, ze staan voor een bepaalde tijd in mijn leven, daarna werd het minder, maar zo beroerd als men soms wil doen geloven..... daar ben ik het niet mee eens.
De albums doen me niet heel veel, maar ik kan er zeker nog wel naar luisteren.
Ik erger me meer aan alles eromheen (de rijke stinkerds die ineens heel verantwoord op tour gaan..... lekker makkelijk ja als je zoveel geld op je rekening hebt staan).

Zodra de albums wat rustiger zijn vind ik ze nog best goed te doen, zodra ze meer de popkant op gaan zoals deze heb ik er minder mee. Iets te krampachtig hip willen zijn en toch een soort van achter de feiten aanlopen.

Bagger? Dan heb ik andere kandidaten. Irritant? Wellicht, maar uiteindelijk gaat het toch om de muziek.

Is die zo slecht op Music of the Spheres? Ik denk dat dat best wel meevalt. Het is allang niet meer de band waar ik ooit verliefd op was. Ze maken muziek die mij sowieso niet zo heel veel doet. Het is gelikt en bedacht (waar ze in den beginne juist zo spontaan leken), maar ach... dat doen er wel meer.

Het is heerlijk om goed uit eten te gaan maar ook om af en toe eens een kroketje uit de muur te trekken. Coldplay is dat nu wel een beetje. Maar zeg eens eerlijk? Dat vinden we allemaal stiekem toch wel lekker, alleen moeten we daar niet te opzichtig mee koketteren. Dat doe je met die betere restaurants. En als je het echt zo erg vindt.... dan loop je toch langs de snackmuur en kijk je niet op of om?!

Music of the Spheres is gewoon niks aan de hand popmuziek van een band van wie je hoopt dat ze ooit nog eens een Parachutes maken (misschien zoeken we het daarom telkens weer op?!). We mogen nu toch wel concluderen dat dat nooit meer gaat gebeuren. De mannen zelf zal het een rotzorg zijn denk ik zo. Net als de beoordeling op ene Musicmeter in Nederland (het land dat ze blijkbaar ook niet aandoen op hun komende toernee).

En ik? Ach, een mager drietje kan er echt nog wel vanaf hoor. Prima te doen als afwisseling op het muzikale menu. Dat ze ooit Parachutes en A Rush of Blood to the Head hebben gemaakt vergeet ik dan gewoon maar even

Coloratura bevat ook wel een hele hoop geluidjes die verre van nodig waren. Dat nummer had een heel stuk mooier kunnen zijn als het schoon was gebleven van onnodige diversiteit. Ik bedoel bijvoorbeeld van 6:20 ineens in een piano solo en nog geen 15 seconden verder is het weer een totaal ander nummer. Ondanks dat het nummer 10 minuten is, had het wat mij betreft een heel stuk langer mogen duren, óf beter, gewoon dat nummer in 30 minuten uitspelen en dát het nieuwe album maken. De rest van het album heb ik uit moeten zitten, met My universe en Biutyful als volwaardige dieptepunten.

Na alles minstens 1x geluisterd te hebben, kan ik zeggen dat ik het een lekker album vind. Waarschijnlijk kan ik het na een aantal keer luisteren nog meer waarderen.

Het vorige album (Everyday life, 2019) was niet zo mijn ding. Deze plaat is veel meer pop (wat andere ‘commercieel’ noemen) en is meer te vergelijken met A head full of dreams uit 2015. Lekkere nummers zonder al te zware onderwerpen.

Hoogtepunten: Higher power, Biutyful, Hamankind en Coloratura.

Moet zeggen dat ik het geen slecht album vond. Heb het drie keer beluisterd en coloratura is echt een stukje kunst. Mensen die dat niet kunnen waarderen mogen dat vinden, voor mij alleen al een reden om terug te keren. Ook humankind en people of the pride mogen van mij verder naar de volgende ronde. Voor de rest niet extreem bijzonder maar zeker niet rampzalig.

Coldplay zijn geen kunstenaars, het is een supercommercieel bedrijf met winst als enige doel. Dus huren ze een hitproducer in en een aantal populaire gasten. Resultaat: doodgeproduceerde niets-aan-de-hand-popdeuntjes die het lekker gaan doen op radio, tv en streaming playlists. De UEFA of FIFA koopt vast ook nog wel een nummertje voor hun marketingmachine. Ik heb van elk nummer een stukje gehoord: wat een ongelofelijke slappe levenloze bagger… en die songtitels zijn .

⦵
Een prelude in majeur. Ik vind het niet overdonderend, maar ik hoor hier duidelijk de sound van Coldplay.

Higher Power
De bekende eerste single van het album. Ik vind het een prima geproduceerde en lekkere radiotrack. Goed is te horen dat Max Martin het heeft geproduceerd.

Humankind
Deze leek ik al goed te kennen toen ik 'm voor het eerst hoorde. Een erg catchy hook. De herkenbare Coldplay-appregiator door bijna het hele nummer heen en de pakkende melodie maakt het tot een typische Coldplay-track. Prima nummer.

✧
Een interlude. Wel oké, maar bepaald niet legendarisch.

Let Somebody Go
Best een mooie, duidelijk door Chris Martin gecomponeerde, vervangbare ballad. Ik zat steeds te wachten op een of andere instrumentale uitbraak maar het liedje blijft mijns inziens wat doorkabbelen. Best een goed te beluisteren liedje en daar blijft het dan bij.

♡
Harmonieuze a capella. Ik werd hierdoor aangenaam verrast. De tekst is dan wel weer wat braaf, maar aan de andere kant zijn de harmonie en melodie dat in mindere mate ook.

People of The Pride
De eerste en -spoiler- ook laatste plaat in mineur op dit album. Door het ritme en de, wellicht wat cliché rock-hook, deed het me gelijk aan een -is het woord weer- brave versie van Muse's Uprising denken. Lekkere track, wel wat kort en nergens wordt het heel spannend.

Biutyful
Dit was gelijk goed toen ik het voor het eerst hoorde. Ik stoor me niet aan de gepitchte vocals. Sterker, ik vind het leuk gevonden; Chris Martin in duet met zichzelf. Een leuk en strak geproduceerd Coldplay-liedje, kan er goed naar luisteren.

❍
Dat dit een aparte track is op het album begrijp ik niet zo. Er zijn enkel gejuich, een testje op het keyboard en wat kinderstemmen. Op Everyday Life tussen gedeelte één en twee zitten ook wel een aantal onbegrijpelijke aparte 'tracks' .

My Universe
Toen ik deze voor het eerst hoorde was ik er niet van ondersteboven. Toch heeft de track wel een lekkere flow. Een typische strak geproduceerde radiopop-plaat met een catchy melodie. Als hoogtepunt een bescheiden vocoder onder 'my universe'. Het tussenstukje, net voor de laatste 'uitbraak', doet me denken aan Violet Hill, excuses voor de vergelijking.

∞
Van de interludes op dit album is deze het meest een track te noemen. Ik had er meer van verwacht. Het olé-gedeelte houdt naar mijn smaak wat lang aan. Toch heeft dit nummer wel wat, met een bescheiden beat kabbelt het wat hypnotiserend voort. Een beetje als Midnight, maar dan minder.

Coloratura
Ik kan hier tien minuten lang van genieten. Veel mooie akkoordenwisselingen, veel thema's en veel cinéma gemixt met Moving To Mars-achtige poprock. Deze laatste is wat mij betreft absoluut het hoogtepunt van dit album.

"EVERYDAY LIFE" vond ik een geweldig album. Afwisselend, geïnspireerd en niet die voor de hand liggende, simpele poppy deuntjes. Het was voor mij een verrassing, nadat de daaraan voorgaande albums mij niet wisten te boeien.

Coldplay is een band die veel liefhebbers heeft, maar ook veel "haters". Toen ik over "EVERYDAY LIFE", uit 2019 trouwens, een positieve recensie schreef op Musicmeter, werd ik door een lezer meteen beticht van banden te hebben met de platenmaatschappij, kortzichtig als je het mij vraagt. Ook toen was ik kritisch ten aanzien van de albums die vanaf 2011 verschenen en was het geen louter lofzang. Wel over dat album en dat mag toch ook?

De eerste single van "MUSIC OF THE SPHERES", "HIGHER POWER" maakte mij niet erg enthousiast, dat deed de opvolger "COLORATURA" wel. Een geweldig nummer dat mijn verlangen naar het negende Coldplay album deed stijgen. De meest recente single "MY UNIVERSE" met de Koreaanse boyband BTS, temperde mijn verwachtingen danig en de eerste beluistering van het album was een zware opgave. Simpele, erg poppy deuntjes. Een aantal stompzinnige titels, geen enkel nummer waarbij ik uit mijn teleurstelling gehaald werd, al was het maar voor even. Het slotakkoord, het reeds genoemde "COLORATURA" is het enige hoogtepunt van het bijna 42 minuten durende plaatje. Gelukkig duurt dat nummer ruim 10 minuten, waardoor ik zou kunnen zeggen dat een kwart van dit album positief is, maar dat is voor een band met de in het verleden bewezen kwaliteiten als Coldplay toch echt veel te weinig.

De eerste 4 albums blijven op eenzame hoogte staan, aangevuld met "EVERYDAY LIFE", deze zal onderaan de lijst van Coldplay albums komen te staan. Ik vind dit verreweg het zwakste album van het viertal en een grote teleurstelling. Dat heeft natuurlijk ook met verwachtingen te maken en die zal bij mij in de toekomst veel lager liggen dan voorheen. Gemiste kans en terug naar de tekentafel.

Meest vlakke en gladde album van de band tot nu toe, iets dat wel wat wil zeggen na enkele eerdere missers. Zo te horen zet men hier vrijwel uitsluitend in op radio- en clubhits, met een reeks aangenaam in het gehoor liggende maar weinig memorabele deuntjes, op de automatische piloot ingespeeld en geproduceerd. Meest opvallende (en beste) tracks zijn het atypische ruige People Of The Pride en het lange en avontuurlijke afsluitende Coloratura.

Album wat beter als EP uitgebracht had kunnen worden. Die samenwerkingen met BTS en Selena zijn totaal overbodig in hun oeuvre. Enkel Higher Power, Coloratura en het Muse-achtige People of the Pride hadden prima op een EP gekunt.

Wat wordt het volgende dieptepunt samenwerking met Mart Hoogkamer of Dre Hazes?

Door samen te werken met BTS en Gomez richt Coldplay zich vooral op een jongere doelgroep, die straks samen met hun ouders naar concerten komen. De ouders hopen dan waarschijnlijk vooral op ouder werk.

Ik had het hier al eerder over zelfkstijding en daar heb ik toch ook wel een handje van. Dit album vanmiddag maar weer eens opgezet dus. Deze keer met de gedachte er eens iets beter in te duiken.

Nou heb ik Coldplay sinds Mylo Xyloto al opgegeven. Dat album was voor mij een gedrocht van een ding. Daarna heb ik nieuw werk wel beluisterd, maar altijd met de wetenschap dat de Coldplay die ik zo graag hoor er niet meer gaat komen. En dat bleek bij elk album weer, de zoete electropop nummers waren voluit aanwezig. Soms in wat meer ingetogen vormen, maar ook dat viel in het niets bij hun eerdere albums. Tot daar ineens Everyday Life was. Ja hij red het niet bij hun eerste platen, maar was een album waarbij ik eindelijk weer eens de Coldplay hoorde die ik zo goed kon waarderen.

Voor dit nieuwe werk had ik niet echt verwachtingen. Everyday Life was fijn maar gezien de voorgaande albums had ik zeker niet de verwachting meer van dat te krijgen. Hoewel ik ergens wel wat hoop had dat ze op die fiets doorgingen. Dat is niet het geval met dit als resultaat. Zoals het al jaren gewoon is gaat een nieuwe Coldplay gepaard met veel kritiek. Kritiek van de fans en kritiek van de liefhebbers op de fans die kritiek op het album hebben. Het is fascinerend hoeveel negativiteit er met een nieuw Coldplay album gepaard gaat. Terwijl ze juist zoveel moeite doen om positieve muziek te maken. Het lijkt weinig effect te hebben in ieder geval.

Nou is dit album zeker niet eentje die ik erg graag beluister, zoals uit mijn openingszin ook wel blijkt. Maar zo belachelijk slecht als het hier door sommige wordt afgeschilderd is het ook zeker niet. En ergens vraag ik me wel eens af hoe de reactie zou zijn als dit niet Coldplay was geweest. Niet dat het dan een wereldkundig album zou zijn, maar de nostalgische herinneringen zijn er dan niet meer. Denk dat die voor vele toch wel een belangrijk aandeel in hun beleving zijn.

Goed, muzikaal is het vooral een groot niemanddal geworden. Het klinkt allemaal zo enorm zoet en inspiratieloos. Weet nergens uit te blinken of indruk te maken. Het is daarmee perfect voor die ellelange playlist van simpele popmuziek voor op de achtegrond bij een feestje of iets dergelijks. Maar om dit aandachtig te gaan beluisteren is in mijn optiek zonde van de tijd. Gelukkig heb ik een rustige werkdag. Toch weten ze af en toe wel wat leuks ten gehore te brengen waarbij ze aantonen nog wel degelijke muziek te kunnen maken. Helaas weten ze dat dan weer niet een nummer lang vol te houden.

Nou is Coldplay al jaren niet meer een interessante band voor mij. Zo beluister ik ook hun oude werk vrijwel nooit meer. Die tijd is geweest en voorbij. Spijtig ben ik er niet om trouwens, het was toen leuk en ik heb er goeie herinneringen aan. Met elk nieuw album wordt ik weer even herinnerd aan die oude tijden. Maar tijden en interesses veranderen. Zowel voor mij als oude fan en liefhebber, als ook voor de band.

Music of the Spheres is typisch Coldplay, zoete en gemakkelijke popmuziek die volledig past bij de tijd. Nergens volledig in uitblinkend, opvallend of enerverend. Maar ook nergens storend of misselijkmakend. Vooral erg gemakkelijk. Ze hebben eigenlijk twee grote problemen. De eerste is dat ze een moordende concurrentie hebben in een compleet verzadigde markt. Dat was 20 jaar geleden toch wat makkelijker voor ze. En de tweede is dat veel fans en liefhebbers een erg grote nostalgische waarde aan de oude Coldplay hebben hangen. En daar valt simpelweg niets tegen te doen.

Schandig gemakzuchtig in elkaar geflanst album van een band die echt tot veel en veel meer toe in staat is (zie - bij vlagen - vorig album). Wat hebben de gitaren van weleer misdaan dat ze totaal zijn verbannen voor wollige synths?
Wat een overbodige plaat is dit. Gauw vergeten dit misbaksel!

Geweldig kan ik dit niet noemen, maar zo slecht als gesuggereerd vind ik het niet. Afgezien van de flauwe popsingles 'My Universe' en 'Higher Power' bevat dit album toch wel weer een aantal interessante nummers die het pallet van Coldplay toch weer verrijken. 'Coloratura' is natuulijk al veelbesproken, en wat mij betreft een prachtige afsluiter die laat zien dat Coldplay gerust de prog-kant op zou kunnen gaan, als daar geld te halen viel. Maar ook 'Humankind' springt er voor mij prettig tussenuit, met een Chris Martin in topvorm. Het a-capella 'Heart' levert na meerdere luisterbeurten wel wat in aan enthousiasme, en ook 'People of the Pride' speelt net iets te veel leentjebuur bij Muse om écht op te vallen, maar beide zijn prima songs. 'Biutyful' is na eventjes wennen helemaal niet zo slecht, en had zo op A Head Full of Dreams kunnen staan. Het duet met Selena Gomez vind ik wat niemendallerig daarentegen. De troostfinale 'Infinity' doet me daarentegen weer erg goed met mooie soundscapes. Sowieso voegen de vele tussenstukjes een prettige hoeveelheid lucht toe aan het album, waardoor het met 42 minuten lekker wegluistert. Music of the Spheres is geen hoogvlieger, en ik snap de teleurstelling voor velen, maar slecht is niet wat de band hier laat zien; het songmateriaal blijft alleen wat te veel steken aan de oppervlakte.

Absoluut het slechtste album van Coldplay. Jammer.
Ik kan best veel hebben van ze, want doorgaans staan op elk album wel een aantal goede nummers. Maar op Music Of The Spheres zijn de goede nummers wel erg schaars.
Coloratura is een eenzaam hoogtepunt, en People Of The Pride klinkt meer als Muse dan als Coldplay (dus verrassend), maar de meeste tracks zijn mierzoet met Biutyful en ∞ als dieptepunten.

Coldplay probeert zichzelf elk album te innoveren en te vernieuwen, wat tot Viva la Vida in mijn mening goed gelukt is. Parachutes, Rush of Blood en X&Y vind ik echt top albums. Viva la Vida was leuk en verfrissend. Met elk album was er iets nieuws te beleven.
Sinds Mylo Xyloto is het wat mij betreft mis gegaan. Er staan op elke plaat wel een paar 'leuke radio nummers' die prima te beluisteren zijn als het in een playlist staat of op de radio komt, maar ik zou ze niet actief opzoeken. Ghost Stories is wel het dieptepunt, nietszeggend album met geen hoogtepunt. A Head Full of Dreams als eerste stap naar verbetering, vrolijke nieuwe stijl Coldplay. Everyday Life had een paar leuke tracks, met Arabesque als hoogtepunt.
Music of the Spheres vind ik een lastig album. Coloratura vind ik echt een prachtig nummer, absoluut hoogtepunt van dit album en van de 'nieuwe' stijl Coldplay sinds Mylo Xyloto. People of the Pride is lekker, Humankind en Higher Power zijn prima. My Universe zou ik wel skippen als het in mijn playlist zou staan, maar ik zou niet van radiostation switchen als ik het hoor. De andere nummers op het album vind ik dan weer matig of nietszeggend.
Na een paar matige albums heb ik mezelf voorgenomen om niet meer naar Coldplay te kijken zoals ik wil dat ze zijn. De 'oude tijd' komt niet meer terug, 10 albums met dezelfde stijl als Parachutes gaat ook vervelen. Met Coloratura en People of the Pride heb ik wel hoop op een goed volgend album, ze kunnen immers nog wel prachtige muziek en harde muziek maken. Zonder al te veel EDM stijl/invloeden.
Volgend jaar heb ik geluk dat ik ze mag bekijken in de ArenA, want live zijn ze steengoed. Hoop alleen dat Politik en Coloratura op de setlist staan