Queen - A Day at the Races (1976)

Volgens mij werd er in de jaren 70 met albums veel geld verdient (2 in één jaar zelfs) en in de jaren 80 met singles en bijbehorende MTV video's. Ik denk dat daar de nadruk op kwam te liggen. Wat dat betreft was Jazz "mislukt" (geen echte hits) en "the game" super geslaagd. Tja als je dan die weg blijft volgen dan klinkt ieder album als een verzameling deuntjes met zoveel mogelijk hitsingles. Beetje oneerbiedig geschreven misschien, maar 't gaat om het punt. Ik denk dat daar de meeste pijnpunten zitten voor de old-school Queen fans. Deze day at the races en alle voorgaande albums hadden nog een lekker uitgesponnen nummers van langer dan 3.5 minuut. Beetje experimenteel zo af en toe.

Ik denk wel dat je het goed beschrijft. Queen werd natuurlijk inmens groot.
Speelde op een gegeven moment in de grootste stadions en feestte er lustig op los.
Zeker in de 80's was Queen een singleband. Ging gewoon mee met de populaire New Romantics.
Dat heeft zeker invloed gehad op de artistieke input.
Al is niet iedereen het daar over eens.

Races en het voorgaande laat een band horen die helemaal ging voor de muzikale uitdaging. Inderdaad experimenteel. Vaak luchtig maar ook hard.
Later raakten ze het wat kwijt en zeker een Freddie kreeg het amper meer voor elkaar om nog iets te schrijven wat kwalitatief in de buurt kwam van zijn prillere werk.
Wat hij hier tentoonstelt is briliant.

Voor de duidelijkheid voor ik niet begrepen wordt: ik ben juist erg gecharmeerd van Brian May , altijd al geweest....

Juist daarom in alle ernst. Brian may speelt de pannen van het dak op dat LIVE album!!!

A Day At The Races is een beetje de 'close harmony' plaat van Queen. Er wordt regelmatig fraai samen gezongen, onder de bezielende leiding van referent Freddie. De mooiste voorbeelden zijn het hele mooie You Take My Breath Away en natuurlijk het oh zo fraaie Somebody To Love.
Er wordt minder gerockt als op de voorgaande plaat, maar de nummers die het doen zijn wel geweldig zeg. Allereerst opener Tie Your Mother Down, maar wat te denken van White Man. Fantastisch gespeeld, met een geweldig May op gitaar. Mooie poprock vinden we ook op dit album, in de vorm bijvoorbeeld van het heerlijke Good Old-Fashioned Lover Boy.
A Day At The Races is zo een hele mooie, maar tegelijkertijd ook lekker rockende plaat. Van alles een beetje mooi in de mix. Een prachtige afwisselende plaat.

Sinds een week mijn nieuwe Pass Lab versterkers binnen. Luister nu naar You Take My Breath Away en wat klinkt het waanzinnig.

Stukken beter dan zijn voorganger. Ruiger, meer toegankelijk en minder van die ' vaudeville' en 'ditty' nummers.

Hoogtepunten op dit album: Tie Your Mother Down, You Take My Breath Away, You and I, Somebody to Love en White Man

Gaat me toch beter bevallen.
Halfje erbij

Scherp en hélemaal waar!

Dit album vind ik na hun eerste 4 topalbums toch duidelijk een stapje terug, het album kent zijn aardige momenten, maar ik ben het meeste altijd vrij snel weer vergeten.

Wel 1 van de mooiste hoezen voor een Queen album, dat dan weer wel.

Het album met een kort intro cymbal slagen van Taylor en Brian May op gitaar alvorens over te gaan in een ronkend, 'driven' May Rock Song : Tie Your Mother Down met een spetterende gitaarsolo over een ander gitaarspoor, met slidegitaarwerk. Helaas wordt dat gevoel al direct weer teniet gedaan met het 2e nummer, hoewel passend in de lijn van A Night At The Opera en de veelzijdigheid van Queen, ook verrassend, dat wel. Voor de rest boeit me kant A niet, maar dat type nummers liggen me ook niet.

Kant B begint goed met Somebody To Love en daarna White Man, weer een rocksong en dat ligt me een stuk beter en bovendien vind ik het wel een lekker stuwend nummer. De rest laat me dan weer vrij koud. Is het dan een slecht album? Nee, dat kan ik niet zeggen. Buiten mijn smaak om zou ik het 3,5 ster geven.

Na dit album vond ik Queen bergafwaart gaan. De echte rock werd ingeruild voor toetsen en commerciële shit ( We are the champions, Radio Gaga etc.

Deze albums waren ook commercieel.. Ze werden immers uitgebracht met het idee om geld te verdienen en veel te verkopen.

Uiteraard Lennon. Maar ik vermoed dat Neal meer doelt op de artistieke waarde.

Daarom noemt hij het ook shit. Hij doet maar. Ik vind vooralsnog van niet. Maar Queen is sowieso erg omstreden. Ik ken mensen die alles van Queen shit vinden.

Ook in de post Jazz albums zijn prima rocksongs te vinden. De balans is altijd wel redelijk in evenwicht gebleven. Alleen werd het afwisselende vaudeville repertoire ingeruild voor plastic 80's electronica en vreselijke deuntjes. Er valt een prima heavy rockcompilatie te bakken van alle albums.

Als je echte (hard-) rock zoekt, kan je altijd wel met Queen uit de voeten; I Want It All, Tear It Up, Hammer to Fall, Innuendo, Hitman, One Vision etc. etc.

Dat bedoel ik maar.

Nu vind ik toevallig de nummers die Neil noemt, verre van shit.
Laatst was ik in de bioscoop (Jurassic World) en of het in de film of in voorstukjes was weet ik niet meer, maar dat er weer We Will Rock You voorbij kwam, weet ik wel.

Elke dag in mijn leven, komt er ergens wel Queen voorbij. Bohemian Rhapsody, We Will Rock You, etc. Prachtige, krachtige songs, die over 100.000 jaar nog gedraaid worden. Commerciele shit, waar ik erg van geniet.

Champions en We Will Rock You zijn anthems. Slim gemaakte nummers die een ieder kan meebrullen.
Dan krijg je bij de puristen al snel een ingebouwde afkeer.
Radio Ga Ga idem. Doorspekt met eigentijdse electronica, heeft dit ook een hoog meezing gehalte. Ik vind het nog altijd 1 van hun beste singles.
Queen kon dat goed, zonder dat het plat werd.

Desalnietemin is Queen's 70's werk rijker aan diepgang. En overdonderde ook de albumtracks.
Iets wat in de 80's minder werd.

Teo Toriatte en In the Lap of the Gods waren ook al meezingers.

Over commercieel gesproken: als Queen niet doorbrak met Killer Queen, hadden ze misschien niet eens verder dan een derde plaat gekomen. Dan zat May misschien wel bij Mott the Hoople.

Juist door hun commerciele instelling en hun uiteindelijke doorbraak heeft ervoor gezorgd dat ze Night at the Opera en Day at the Races uberhaupt konden betalen. Zonder inkomsten, geen uitgaven.

Tenslotte werd Kwien wel een soort van huisvrouwenrock door het fenomeen commercie. Het magische wat me in de jaren 70 nog aan de groep bond verdween voor mij in ieder geval. Al bleven ze hier en daar tot het eind wel trouw aan hun oude roots gelukkig.

Queen wilde heel groot worden, geen discussie daarover.
Ze hadden al in het beginsel hun eigen visie over het opnemen van albums en hoe zij zich het beste konden presenteren. Alles was heel goed uitgedacht.
Queen had echter ook het tij mee. Opkomend in de Glamrock- dus kon er lekker uitgepakt worden. Bowie en Roxy Music hadden het voorbeeld al gegeven.
De band was ook getalenteerder dan de meeste glambands. Toen die hype verstilde , was Queen al een paar stappen verder.
Killer Queen kwam op het goede moment idd.
Maar vroeg of laat had Queen toch wel doorgebroken.

Uiteraard begrijp ik waar ie op doelt.. maar "men" roept altijd heel populair dat iets commercieel is.. en dat is gewoon gelul in de ruimte.. want alles wat wordt gemaakt met als doel verkocht te worden is commercieel, simpel zat.

Plus dat als iets commercieel genoemd wordt, het meteen als fout wordt gezien door sommige fanatieke MuMe-ers, en daar kan ik niet zo goed tegen...

Straatmuzikanten, die zijn pas commercieel....

Het is natuurlijk wel zo dat als iets al te populair wordt dat het bijzondere er snel af is en het kunstje bij overmaat aan succes nog eens wordt uitgemolken ook. Nu zal ik Kwien daar niet meteen van betichten maar de hype er omheen werd me toch wel wat al te doorzichtig in de jaren 80. En de richting die ze kozen beviel me niet zo. Kwestie van smaak dan maar in dit geval.

DIE SLAG IS U!!!

Ik begrijp wat je bedoeld.

Er wordt wel eens vergeten dat Queen in de 70's op een bepaald moment ook al goed scoorde.
De frustratie heeft meer te maken met het feit dat de band in de 80"s iets van zijn originaliteit verloor.
Van I Want To Break Free ( en nog wel meer draakjes) wordt ik ook nog steeds niet blij.
Maar het was een keuze. Queen wilde vooral gaan voor de hits en minder voor het artistieke belang. Terwijl dat in hun prillere jaren goed hand in hand ging.

Daar zit 'm de kneep. Het belang was minder groot. Daarbij waren de onderlinge verhoudingen binnen Queen anders dan voorheen. Dat werkte helaas ook niet in hun voordeel.

Ik vind Queen met hun eerste 4 albums vooral een album band, en later meer een singles band om bij een nog groter publiek mee te scoren. Ik denk dat hun latere (jaren 80 albums) bij een veel breder publiek gewaardeerd word vanwege de singles en makkelijkerer meezingers, en vanwege de radiobekendheid, waardoor er meer herkenbaarheid en meer bekendheid aan gegeven werd.

Mooi voorbeeld is b.v hun live album uit 1974 van de rainbow concerten te vergelijken met b.v wembley. De echte muziekliefhebber kiest dan al snel voor dat album uit 1974, terwijl mensen die alleen de bekende hits van queen kennen waarschijnlijk liever naar wembley zouden luisteren.

1974 en 1986......helemaal niet zo'n lange tijd wat er tussen zit, maar het lijkt wel lichtjaren te zijn als je het nu vergelijkt.
Twee totaal verschillende registratie's ook qua insteek.
De voorkeur voor "74" is bij de muziekliefhebbers en prille Queenliefhebbers natuurlijk favoriet. Hier is de band veel interessanter bezig met epicsche stukken , overtuigend rockwerk met her en der uitstapjes naar vaudeville.
Tja, " 86" is gewoon een feest der herkenning met hits, hits en nog eens hits.
En tevens het laatste kunstje live met Freddie nog in de gelederen.
Maar wat kan er in 12 jaar tijd veel gebeuren. De veranderingen leken toendertijd veel drastischer.