Queen - A Day at the Races (1976)

Meestal moet je even kijken welke kapsels of moustaches Freddy heeft. Die waren meestal in het kader van twee bijbehorende albums.

Thinker....

Het is ook meer mijn gevoel erbij. Ik vind bijvoorbeeld dat van The Game en Jazz best een hoop songs weg kunnen, en dan de beste songs samen op één magnifieke plaat.

Dat zelfde gevoel heb ik ook bij Kind of Magic/The Works. Dat had één geweldige plaat kunnen zijn.

En waarom ik Day at the Races en News of the World gelijktrek? Geen idee, omdat dat mijn favoriete Queen platen zijn, met het beste geluid, en de grootste uitschieters.

Dat maakt The Game natuurlijk zo'n bijzondere overgangsplaat...

Met snor werd het minder. Blijf ik vinden.

Schrok me dood toen ik voor het eerst het clipje van Play The Game zag.
Freddie definitief uit de kast.

Buikje en snor was pas echt erg.

Dat buikje was wel verdwenen op het laatst....... voor zover het me ooit opgevallen was.

Krijg nou wat!!!

Doe iets Evert!!!!.............Reeds.

Het niveau zakt wel een beetje heb ik het idee

ja.
laat ik niks vervelends zeggen over dit album, maar het zou een prestatie zijn om hier in een paar dagen tijd tientallen zinvolle berichten aan te weiden.

Wat geeft dat nou !!! Hoop goede berichten gelezen de laatste dagen hier.
De meligheid zit ' m een beetje in het weer denk ik.

toevoeging wat dit album mede magnifiek maakt. De beleving..... muziek is emotie en los van mijn eerdere melding dat er geen zwak nummer te noemen is en de composities van zeer hoog gehalte zijn....is de beleving van dit album ook mooi. De hoes is een kunstwerk. Maakt wit en zwart album als serie compleet. Bij het openklappen van de hoes de teksten in mooi schrift en foto's erbij. lp-hoes op schoot en lekker meelezen/zingen en door alle stijlen van dit album meegenomen worden. BELEVENIS!

Kitsch. ....enkele nummers vind ik de rest ontstijgen; heerlijke rockers.

Wat ik mij regelmatig afvraag is waarom Queen (voor hun doen) ineens zo ging zwalken en vooral hun best deden om voor de hits te gaan en vaak wat geforceerd populair te werk gingen.

Een album als deze zit zo vernuft in elkaar, met muzikaal echt geen makkelijke kost om te spelen.
Echt een band die geen uitdaging uit de weg ging en het toch enigzins luchtig hield.

Ik vind met name hun jaren 80 werk vrij simplitisch in vergelijking met hun betere 70's werk.
Queen had altijd wel het vermogen om pakkende hits te schrijven, maar ook de albums waren tot News Of The World altijd boeiend.

Het unieke en speciale wat ook bands als Roxy Music, 10CC en progbands als Genesis en Yes hadden, veranderde in gemakzuchtigere songs die over het algemeen veel minder tot de verbeelding spraken.
Natuurlijk veranderde het tijdsbeeld en moest je als band mee.
Maar zeg nou eerlijk. Als je Hot Space en The Works naast dit album legt. Dan is er toch wel duidelijk sprake van kwaliteitsverschil.
In hoeverre had Queen ( ik weet, het is achteraf) bij kunnen blijven zonder zich iets aan te trekken van de heersende trend ?
Queen was de band bij uitstek om dit te bewerkstellen en daar ook de kwaliteit voor had.

Petje af voor een band als King Crimson. Die gingen wel mee in de sounds en produktie, maar bleven eigenzinnig en ook uniek.
Maar die hadden veel minder te verliezen.

Queen zat altijd tussen alles in wat dat betreft.
Maar de band had bewezen ook in allerlei stijlen hun mannetje te staan.

De 80's bracht veel nieuwe bands en ook met goede sounds en vernieuwing. ( new wave, electro)
Maar de 70's lichting ( Queen , Genesis, 10CC, Bowie , etc) scoorden welliswaar goed, maar waren een schim in vergelijking met de hoogstaande prestatie's die zij eerder af leverden.

Het blijft een smaakkwestie, maar toch een punt van overdenken.
Mijn cijfers aangaande Queen vanaf Jazz tot Innuendo. ( in die volgorde) en zonder de live albums :

3- 2,5- 3,5- 2,5- 3- 3 - 3,5- 3,5.

Geen heel aansprekende getallen, maar in mijn beleving heel realitisch.

Kwantiteit boven kwaliteit. Terwijl het eerst andersom was.





:

Wat mij betreft horen Jazz en toch ook The Game nog absoluut tot de grote Queen albums, maar ik begrijp verder precies wat Bikkel bedoelt. Queen na 1980/81 is geen schim meer van de band die het ooit was, helaas.

Wat mij betreft zet de neergaande lijn van Queen zich met dit album al is. Dit is toch eigenlijk niet meer dan een matig geslaagde blauwdruk van A Night At The Opera? Toegegeven: er staan drie krakers op (1, 2 en 6), maar de rest van het songmateriaal is toch gewoon...gewoon?

- ontzettend gegroeide ego's. Leidde tot heftige ruzies.
- verdeling van inkomsten mbt wie de nummers schreef.
- drugs (vooral cocaïne).
- foute personen die dachten een vinger in de pap te hebben (en dit ook gedeeltelijk kregen).
- periode München.
- platenmaatschappij (geld).

Geld, drank en lekkere wijven............ dat is toch waar het in het leven om gaat...

Grappig, ik ben helemaal niet zo'n prog liefhebber als de rest.

Ik ben juist meer een pop liefhebber. Ik houd erg van de oude Queen, maar vanuit een pop-zichtpunt. Ik juich alle bands hun pop-momenten toe (Yes, Rush, zelfs King Crimson).

Dat er toevalligerwijs meer geld valt te verdienen met singlesucces dan albumsucces, is mooi meegenomen. Maar er zijn ook bands die veel verdienen zonder singlesucces.

Hoe dan ook. Om over verval te praten, gaat mij heel ver. Ik vind het ook nogal snobistisch om te stellen dat popgericht materiaal inferieur is aan overthetop progrock.

Het publiek zat er ook allang niet meer op te wachten. Men wilde disco, glamrock en later punk. Korte liedjes, met een sterke hook.

Showbizz en al de verleidingen en alle invloeden van buiten af.
Rock ' n Roll en de buitensporigheid.

Meneer vat het inderdaad prima samen en Gerrit Dekzeil.... uuuh Bluebird in een zin die weer verwijst naar een evergreen. Juist !!
Voor Fred dan in dit geval geld, drank en lekkere ker....... nou ja, we weten hoe de vork in de steel zit.

Feit blijft dat Fred zijn composorische nivo nooit meer haalde na pakweg deze plaat.
Op News Of The World is hij maar met 3 songs aanwezig.
We Are The Champions , naast Bo Rap, zijn meest populaire song, telt in deze wat zwaarder, vanwege de boodschap en het feit dat dit het ultieme sport evenementen lied is. Zal het vermoedelijk ook altijd blijven.
Doch, verdwijnd zijn gave om met kant en klare kunstwerkjes aan te komen al snel.
Zijn status als frontman en uitvoerder blijft ontastbaar, maar de rol van hitschrijver en de meest creatieve componist op de albums, is vooral in de 80's nogal karig.
Hij kiest steeds meer voor vormen die al bestaan en vooral beter is gedaan.Eurodisco, Electro en valt soms opzichtig in herhalingen als het gaat om meer het vertrouwde geluid toe te passen.

Dit hier is niet om Freddie Mercury neer te halen. Maar het was nu eenmaal wel het gevolg van het tanende artistieke vermogen van Queen.
Mercury heeft het in dat opzicht gewoon wat af laten weten op een gegeven moment. PARTY !!

Deacon, toch al de minst rockende member, kreeg nu ook de kans om met populaire singles aan te komen die veel verder van Queen afstonden dan ooit.
Hetzelfde mag gelden voor Taylor, die ineens de ene hit na de andere uit de mouw schudde.

Kortom een apart verloop. Het typische is alleen , qua populariteit zaten ze op hun top.

Bijna twee maanden lang ben ik dit album kansen blijven geven. Puur op goede reputatie, en het feit dat het gezien wordt als een soort tweeluik samen met A Night At the Opera, wat ik op elk vlak een fantastisch album vind. Héél vaak naar teruggekeerd, mezelf heel vaak geforceerd, maar uiteindelijk moet ik me er bij neerleggen dat A Day at the Races maar niet wil klikken.

Drowse en Long Away zijn niemendalletjes met maar weinig karakter. Op de vorige vier albums samen staan er maar weinig nummers die ik niet boven deze twee zou kiezen. You and I, White Man en in mindere mate Teo Torriatte doen het al iets beter, maar ook hier zijn de momenten waar ik écht enthousiast kan worden bijzonder schaars. Good Old-Fashioned Lover Boy zit dan weer in het straatje You're My Best Friend: in theorie niet iets waar ik naar uitkijk als ik de tracklist bekijk, maar één keer het bezig is weet het me puur op charme en creativiteit toch nog wel over te halen.

Maar dat is dus al ongeveer de helft van het album dat koud tot lauw is. Naar Queen-normen gigantisch weinig.

You Take My Breath Away heeft enkele onmiskenbare kwaliteiten, maar naar mijn gevoel is het een (op dit punt zeldzaam) geval dat gewoon té lang duurt. Of misschien lijkt het zo omdat de samenzang me hier juist iets minder aanstaat? In ieder geval is het wel een degelijke ballad met een paar steengoede zanglijnen en melodieën, maar vergeleken met bijvoorbeeld Love of my Life? Mwa, mwa. En dan ook nog Tie Your Mother Down: op zich een fantastisch nummer, maar het voelt hier zo enorm teruggehouden aan. Op live-opnames is dit misschien wel hét ultieme hardrock-anthem van de band, maar bij de studio-versie is die balls-to-the-walls, alles-naar-de-tering mentaliteit nergens te vinden, en voelt het allemaal veel koeler en berekender aan. Rocken, maar ook een beetje je imago bij de rest van de buurt onderhouden. Ik voel de band bijna poseren met leren jassen en spijkerbroeken bij deze uitvoering, allemaal hun best aan het doen om een Bon Scot houding vast te houden.

Maar wat ik dan vooral niet begrijp is de link met A Night at the Opera. De variatie in stijlen, de levendigheid, de grenzeloze creativiteit, ... Ik hoor het hier allemaal niet terug. Enkel door de gospel-insteek van Somebody to Love en de zenuwachtige wispelturigheid van The Millionaire Waltz krijg ik een beetje het gevoel dat ik bij het vorige album ook heb. Het zijn dan ook de nummers die er voor mij met kop en schouders bovenuit steken.

Het is dus vooral Freddie die het voor mij een beetje recht houdt. Zijn stijl apprecieerde ik altijd al wat meer dan de rest, maar op één nummer na (Tie Your Mother Down) vind ik het materiaal van May, Deacon en Taylor simpelweg tekortschieten. Niet verschrikkelijk, maar vergeleken met alles wat ze hiervoor produceerden gewoon een beetje flets en banaal. En aangezien Mercury nu ook niet op zijn allerhoogste niveau aan het schrijven is, blijf ik achter met een - in mijn oren - heel matig album. Hoe vaak ik het ook probeer.

+ The Millionaire Waltz, Somebody to Love
- Long Away, Drowse

Ik zie het ook niet als tweeluik met Night at the Opera. Ik vind Night at the Opera en Sheer Heart Attack juist bij elkaar horen.

Ik vind Day at the Races juist samenhoren bij News at the World.
Tezamen, wat mij betreft het toppunt van de band. Down to earth, goede productie en weinig poeha.

Ik vind overigens alle Queen platen van zeer hoogstaand nivo, maar Day at the Races blijft voor mij de beste.

Qua variatie blijft het voor mij gewoon een logisch vervolg op Opera en het heeft ook wel raakvlakken met Sheer Heart Attack.
Het openen met een stevige rocker, eindigen met een meezinger. Alles wat er tussen in zit is variabel. Pop, vaudeville en hardrock.
Hooguit is de produktie van Opera wat overdonderder, met alle eindeloze overdubs en trucs.

News Of The World is wat mij betreft een nieuw hoofdstuk.
De band neemt hoorbaar afstand van de voorgaande albums. Straighter, zonder al te veel poespas en meer down to earth.

Na dit magistraal album doofde de interesse voor Queen bij mij per album. m.i. , let wel dat is mijn persoonlijke mening, is het peil van de eerste albums nooit meer gehaald. Voor Innuendo en (in mindere mate) the Miracle maak ik een uitzondering.
Daarom ben ik super enthousiast en tevreden met het pas verschenene LIVE album

Nou ja, bij mij uiteindelijk vanaf Jazz. Die plaat maakt wel heel duidelijk dat de creativiteit in meerdere opzichten tanende was.
Misschien ook niet zo gek. Terugkijkend werden er toen in een rap tempo albums op de markt geslingerd en als de ene tour stopte, werd er alweer een nieuwe voorbereid.

Iets wat je je nu nog nauwelijks kunt voorstellen.
Ik weet eigenlijk wel zeker dat dit vroeg of laat op gaat spelen. En bij Queen was dat na een jaar of vijf.
Het is ook niet toevallig dat The Miracle en Innuendo een stuk geinspireerder klinken.
Door Freddie's ziekte kon de band niet meer op tour en dat was erg genoeg. Maar je hoort wel dat beide albums in een periode van relatieve rust zijn ontstaan.
Het zijn voor mij albums die het niveau van de albums tot News Of The World niet halen. Maar ze waren op de goede weg terug.

Ik ben een ontzettende liefhebber van A Day At The Races.... Vind het in een bepaald opzicht het definitieve Queen album zelfs. Sheer Heart Attack, A day At The Races en toch ook (sorry) Jazz. Al ben ik één van de weinigen die dat echt een geweldig album vindt.

A Day At The Races geef ik zelfs de voorkeur boven A Night At The Opera. Die laatste heeft net wat teveel "knappe" nummers, en te weinig nummers die me echt wat doen. Acht van de tien songs op Races behoren wat mij betreft tot het beste dat Queen te bieden had.

Waarom dan toch Jazz als favoriet? Misschien wel omdat het mijn eerste was. Maar ook nu nog, meer dan dertig jaar na mijn kennismaking met Queen, vind ik dat een geweldig album. Bevat alles waar Queen voor stond en Mercury's stem is daar (vind ik dan) op z'n best. Alles kort, snel, krachtig... Perfect.

edit: op de drumsound na. Die was grandioos op alle albums vanaf Sheer Heart Attack tot en met News Of the World.... en totaal klote op Jazz.

Oh trouwens.... het schijnbaar universele enthousiasme over The Miracle en Innuendo heb ik eigenlijk nooit kunnen begrijpen. Juist The Works vond ik een kleine opleving, de albums erna doen mij feitelijk niets.

Opvallende liefde voor het Queen werk van de buurman boven me met zijn Eddie Van Halen avatar; vind ik opvallend, maar je kunt meer smaken hebben natuurlijk. Ik heb met Queen en dit album vrij weinig, behalve het openingsnummer, White Man en die gast die op gitaar speelt.

Hé Cured luister dan maar snel naar het LIVE album 1974 vooral luisteren naar die gast die gitaar speelt

Die met krullen en sprookjes cape !!!

Wat was ie al goed !! Prachtig gewoon.