Queen - A Day at the Races (1976)

Een beetje wrang nummer: I'm A Good Old Fashioned Lover Boy, na alles wat we nu weten van onze Frederick Bulsara.

Farrokh Bulsara

Als ik soms de namen bekijk van Queen-fans die op hun albums stemmen vraag ik mezelf soms af of ze ook naar andere muziek luisteren...

Tie Your Mother Down (Brian May is niet alleen een fantastisch gitarist maar ook een fantastisch componist imo)

White Man

Toen ik 15-16 was, luisterde ik ook naar niets anders dan Queen. Dag in dag uit. Wonderbaarlijk genoeg vind ik het nog steeds geweldige muziek, maar er zijn wel honderden artiesten bijgekomen die ik goed vind. Ik denk dat er hier heel veel fans zijn die net zo jong zijn als ik toen was.

Altijd een leuk album gevonden, van begin tot eind. Ik hou ontzettend van The Millionaire Waltz, wàt een knaller!

na het fantastische ' a night at the opera ' duidelijk een slag minder , you take my breath away en somebody to love zijn de beste nummers , maar een ' queen ' tegenvaller .

Ja, beste beaster1256, hier ben ik het nu eens niet met je eens zie.
De opener Tie Your Mother Down is een prima rocker, dan volgt een schitterende ballad You Take My Breath Away, vintage Freddie zeg maar.... Long Away vind ik niet zo bijzonder.... Dan volgt voor mij het beste nummer van de plaat; het geweldige The Millionaire Waltz; vol tempowisselingen, niveauwisselingen, ingehouden melodieuze stukken die met lekker gitaargeweld afgewisseld worden.... Had voor mij een single mogen zijn, een héle sterke song.
You and I is echt een prachtsong, gevolgd door die mooie single Somebody To Love....
White Man vind ik dan weer its minder - sommigen denken daar anders over, maar ik hoor het niet zo hier - dan dat retrogetinte Good Old Fashioned Lover Boy.
Dan volgt iets wat ik echt moet skippen... Drowse hoor ik echt niet graag, maar de plaat sluit af met een soort hymne, Teo Torriate, wat een soort stadionlied is, héél sterk.
Neen, ik blijf dit een prachtplaat vinden, ietsje minder misschien dan A Night at The Opera of de voor mij nog sterkere Sheer Heart Attack, maar desalniettemin een mooie Queen plaat!

Dit zal kwa overgang niet de makkelijkste plaat van Queen geweest zijn om te maken . De verwachtingen waren na het produktionele en artsieke zeer geslaagde A Night At The Opera torenhoog.
Hij is uiteindelijk wat minder verrassend , maar in continuiteit slaagt de groep hier met vlag en wimpel. Drowse is bepaald geen sterke Taylorcompositie , en de Deacontrack You And I vind ik ook weinig opwindend (deze 2 heren deden betere zaken op de voorganger met You're My Best Friend en I'm In Love With My Car )
Daarintegen zijn White Man (wel degelijk een topper ! ) Tie Your Mother Down , Somebody To Love en You Take My Breath Away van ongekende klasse. Een degelijk broertje van die andere.

Ik denk er per nummer precies hetzelfde over!

Inderdaad, en met 2 van hun beste nummers: Somebody To Love en The Millionare Waltz.

Ben ik niet met je eens. "Drowse" is geheel anders dan de geijkte Queen nummers en daarin onderscheid "Drowse" zich in positieve zin. "Drowse" is m.i. wel degelijk een sterk, niet alledaags, Queen nummer.

Het zal wel iets persoonlijks zijn . Andere Taylornummers zoals Tenement Funster (Sheer heart Attack ) , I''m In Love With My Car ( Opera ) en Sheer Heart Attack (News Of The World ) vind ik veel meer aanspreken .
Drowse blijft bij mij in ieder geval niet echt hangen .

De tekst uit "Drowse" spreekt mij wel aan. Een zinsnede als: "thinking it right, doin' it wrong" is zoiets als "ja zeggen maar nee doen". Heel herkenbaar .

Vind Drowse ook wel een lekker nummer,de lazy slide partij ligt er lekker in, maar ben ook zo opgegroeid met dit album dat het er zo in thuis hoort

Zeker niet minder dan zijn illustere voorganger, dit A Day At The Races: een écht slecht nummer zit er niet tussen. Het album bevat een uitstekende mix van harde rock (die openingsriff van Tie Your Mother Down!), effectieve Mercury-kitsch (You Take My Breath Away, The Millionaire Waltz, Good Old Fashioned Lover Boy), een nummer dat vaak wordt vergeleken met Bohemian Rhapsody (Somebody To Love) maar dat ik eerlijk gezegd véél beter kan hebben, een fraaie, megalomane meezinger (Teo Torriate), en enkele nummers die als vuller kunnen worden aangemerkt (Long Away, You And I, Drowse) maar die zeker goed mee kunnen komen. Enkel White Man skip ik persoonlijk altijd, terwijl dat nummer voor Queen-begrippen juist een behoorlijk geëngageerde tekst heeft.

Er wordt wel eens smalend gedaan over Queen. Onterecht, vind ik. Misschien schuilt in mijn laatste constatering aangaande White Man wel juist de kneep waar het Queen betreft: in tegenstelling tot sommige andere bands of artiesten (ik noem geen namen) heeft de band zich er nooit veel aan gelegen laten liggen om wereldverbeterend bezig te zijn of serieus te worden genomen door de muziekcritici. Sterker nog: de band heeft zichzelf overduidelijk nooit echt serieus genomen, en juist dat maakt dat ik deze band - twintig jaar na de eerste kennismaking - nog steeds heel hoog heb zitten. Vorm boven inhoud: de band heeft niks te zeggen, maar zegt dat wel altijd zo verdomde mooi.

En dan daarachter 'It's easier from an armchair', waarbij ik gelijk aan het ministerie moet denken.

Wat is You and I toch een geniaal nummer!! Overigens niet de enige op dit meesterlijke album.

Absoluut het vetste nummer van deze plaat, ja het vetste nummer!

Als ik me goed herinner een uitspraak van Frits Spits
De spijker op zijn kop.

Volgens mij is het de heer Mercury die deze uitspraak zelf al deed, heb volgens mij thuis nog ergens een oud interview liggen met hem waarin hij dit zegt....

Freddie Mercury, Frits Spits, Meneer Joost: een alleszins mooi rijtje

Hoe komt het dat er op mijn album 11 tracks staan? Hij begint namelijk met een intro van tie your mother down. Deze staat niet op de cover vermeld... Cd speler geeft 11 tracks aan en de cover en de tracklist op de cd zelf maar 10. Is dat bij jullie ook zo?
Dit wilde ik nog even met jullie delen..

YouTube - Queen - You take my breath away

Tja, een beetje een rare geschiedenis. Dat voorzetje van White Man zit bij mij gewoon bij #1 inbegrepen (Japanse lp-replica van de Toshiba-remasters). Ik heb inderdaad gelezen dat dit bij bepaalde versies een aparte track is. De lp heb ik nu niet bij me, maar ik dacht dat het ook als aparte track op vinyl is geperst...

Aan het einde van White Man is het net alsof er een hele zware deur dichtknalt...

Duidelijk een ster minder dan voorganger A night at the opera.

Slecht is het nog niet, maar het wordt wel duidelijk dat Queen even over de top van z'n kunnen is. Hoewel even. Geruime tijd eerder.

De helft van de cd is nog wél zo sterk als dat van z'n voorganger maar Queen had zelf kritischer moeten zijn en moeten wachten tot dat inspiratie zou leiden tot een volledig goed album. Dan maar even pauze en geen plaat met de Kerstdagen.

White man en Somebody to love voldoen beiden nog volledig aan alle eisen; Drowse en met name Teo torriatte bieden een finale die niet veel goeds voorspelde voor de toekomst en inderdaad, een jaar later volgde News of the world......

De solo van tie your mother down is iig altijd om kippenvel te krijgen

Ik vind dit op Queen II na het beste Queen album uit hun eerste decenium.

Als mensen mij vragen wat een mooi Queen album is raad ik ze meestal A Day At The Races aan. Op dit album hoor je (vind ik) goed de verschillende stijlen van Queen uit die tijd.

De bekende nummers zijn natuurlijk Tie Your Mother Down, Good Old Fashioned Lover Boy en Somebody To Love.

Maar ook de prachtige 'Freddy nummers' zoals You Take My Breath Away, The Millionaire Waltz.

Ook hoor je Long Away, echt het typische Brian May geluid. Vaak met een rustige melodie en een nette vredige stem. Mag ik graag naar luisteren!

Dan natuurlijk de echte rocknummers van hun, als Tie Your Mother Down en White Man.

Dan nog Teo Torriatte (Let Us Cling Together). Is geschreven door May, maar toch hoor ik er ook iets van Mercury's stijl in terug. Met name door zijn kenmerkende stem.

Volgens mij was dit ook een May/Mercury colab...

@ louistje; en zo heeft iedereen blijkbaar zijn favoriete Queen plaat. Ik vind dit een goed album, maar hun beste is voor mij onbetwistbaar Sheer Heart Attack, gevolgd door A Night at The Opera, daarna komen deze hier en News Of The World en Jazz, wat mijn smaak betreft dan hé...

Toch denk ik nog steeds dat deze plaat niet op zijn waarde geschat is door het enorme charisma van zijn voorganger. Qua melodiënrijkdom overtreft deze alle voorgangers. Maar in 1976 was iedereen nog aan het ademhappen van het verschijnen van Bohemian R.