Queen - A Day at the Races (1976)

Als ik de eerste 3 albums buiten beschouwing laat is dit de Queen plaat met de meest onbekende pareltjes van ze.
Alhoewel ik dit album al ruim 30 jaar ken was ik er een paar jaar gelden pas achtergekomen.

De (hard)rocker "Tie Your Mother Down" valt nog het meeste uit de toon, plat en ordinair bijna vergeleken met de rest dacht ik zo.
Een piano en Freddie klonken eigenlijk nog nooit zo mooi als in "You Take My Breath Away".
Brian May op zang in "Long Away" kan ik ook altijd horen, mooi ingetogen popnummer van hem.

Waar "a Night at the Opera" vooral bombastisch en erg aanwezig is, daar is dit album wat relaxter en bescheiden alhoewel het zeker zo afwisselend is.
Eigenlijk kan ik deze meer hebben als zijn voorganger alhoewel ik ze allebei 4,5 ster geef.

Voor mij had dat heavy snelle tussenstuk in "The Millionaire Waltz" niet gehoeven, een iets te geforceerd nummer al met al.
Daarintegen vind ik "You and I" weer een heerlijk Queen nummer, supermelodieus met fantastisch tussenstuk en eind erin.
Van hun doodgedraaide singles uit de jaren 70 kan ik "Somebody to Love" nog redelijk goed hebben en "White Man" is zo'n nummer waarin alles zit wat Queen zo beroemd maakte dus veel bombast, dynamiek en theatrale zang.

Luchtiger van toon is "Good Old-Fashioned Lover Boy", lijkt in opzet simpel maar er zit meer in als je denkt.
Het hypnotiserende "Drowse" is gezongen door Roger Taylor, qua instrumentatie en sfeer een van de meest vreemde Queen nummers ooit maar mooi en itrigerend tegelijk.
Er wordt in stijl afgesloten met "Teo Torriatte (Let Us Cling Together)", een heel rustig begin maar later komt er een koor bij en wordt er wat in het Japans gezongen (een soort ode aan de fans in Japan) en op het eind het mooie outtro, hetzelfde als waar de plaat mee begon.

Een album voor de Queen gevorderden, geduld zal hier beloond worden.

A Night At The Opera voelt als een koelkast en A Day At The Races als een warme deken. Ben altijd een beetje huiverig om het woedende Death On Two Legs op te zetten. Dan is Drowse een lekker warm haardvuurtje! Past goed bij de feestdagen.
En het allermooiste Queen-album. Bij het zien van de hoes gaat het altijd kriebelen en is het weer 1976!

In tegenstelling tot A Night at the Opera en Queen II heeft A Day at the Races me niet echt kunnen overtuigen. Dat heeft er zonder twijfel mee te maken dat ik het meest van de meer rockende kant van Queen houd, en dat dat aspect van de band weinig aandacht krijgt op dit album.
Het album start in mijn ogen dan ook goed met Tie Your Mother Down. You Take My Breath Away is daarna iets te zoetsappig voor mij en het duurt daarna tot Somebody to Love dat er weer een echt goed nummer voorbij komt. Toegegeven, Millionaire Waltz is ook nog wel de moeite waard, hoewel dat nummer het voor mij vooral moet hebben van het snellere middenstuk.
De vier nummers van Somebody to Love tot en met het ontspannen Drowse vind ik het beste stuk van het album. Helaas komt daarna nog Teo Torriatte, wat ik een te zoet nummer vind, met dat koor.

Na de vier albums van Queen die ik hiervoor luisterde (I, II, A Night at the Opera, Jazz) is A Day at the Races voor mij toch wat een teleurstelling.

3.0*

Bijna twee maanden lang ben ik dit album kansen blijven geven. Puur op goede reputatie, en het feit dat het gezien wordt als een soort tweeluik samen met A Night At the Opera, wat ik op elk vlak een fantastisch album vind. Héél vaak naar teruggekeerd, mezelf heel vaak geforceerd, maar uiteindelijk moet ik me er bij neerleggen dat A Day at the Races maar niet wil klikken.

Drowse en Long Away zijn niemendalletjes met maar weinig karakter. Op de vorige vier albums samen staan er maar weinig nummers die ik niet boven deze twee zou kiezen. You and I, White Man en in mindere mate Teo Torriatte doen het al iets beter, maar ook hier zijn de momenten waar ik écht enthousiast kan worden bijzonder schaars. Good Old-Fashioned Lover Boy zit dan weer in het straatje You're My Best Friend: in theorie niet iets waar ik naar uitkijk als ik de tracklist bekijk, maar één keer het bezig is weet het me puur op charme en creativiteit toch nog wel over te halen.

Maar dat is dus al ongeveer de helft van het album dat koud tot lauw is. Naar Queen-normen gigantisch weinig.

You Take My Breath Away heeft enkele onmiskenbare kwaliteiten, maar naar mijn gevoel is het een (op dit punt zeldzaam) geval dat gewoon té lang duurt. Of misschien lijkt het zo omdat de samenzang me hier juist iets minder aanstaat? In ieder geval is het wel een degelijke ballad met een paar steengoede zanglijnen en melodieën, maar vergeleken met bijvoorbeeld Love of my Life? Mwa, mwa. En dan ook nog Tie Your Mother Down: op zich een fantastisch nummer, maar het voelt hier zo enorm teruggehouden aan. Op live-opnames is dit misschien wel hét ultieme hardrock-anthem van de band, maar bij de studio-versie is die balls-to-the-walls, alles-naar-de-tering mentaliteit nergens te vinden, en voelt het allemaal veel koeler en berekender aan. Rocken, maar ook een beetje je imago bij de rest van de buurt onderhouden. Ik voel de band bijna poseren met leren jassen en spijkerbroeken bij deze uitvoering, allemaal hun best aan het doen om een Bon Scot houding vast te houden.

Maar wat ik dan vooral niet begrijp is de link met A Night at the Opera. De variatie in stijlen, de levendigheid, de grenzeloze creativiteit, ... Ik hoor het hier allemaal niet terug. Enkel door de gospel-insteek van Somebody to Love en de zenuwachtige wispelturigheid van The Millionaire Waltz krijg ik een beetje het gevoel dat ik bij het vorige album ook heb. Het zijn dan ook de nummers die er voor mij met kop en schouders bovenuit steken.

Het is dus vooral Freddie die het voor mij een beetje recht houdt. Zijn stijl apprecieerde ik altijd al wat meer dan de rest, maar op één nummer na (Tie Your Mother Down) vind ik het materiaal van May, Deacon en Taylor simpelweg tekortschieten. Niet verschrikkelijk, maar vergeleken met alles wat ze hiervoor produceerden gewoon een beetje flets en banaal. En aangezien Mercury nu ook niet op zijn allerhoogste niveau aan het schrijven is, blijf ik achter met een - in mijn oren - heel matig album. Hoe vaak ik het ook probeer.

+ The Millionaire Waltz, Somebody to Love
- Long Away, Drowse

Weer een Queen album wat ik leerde kennen met terugwerkende kracht. Het lijkt een soort tweeluik met Queen - A Night at the Opera (1975) vanwege de hoezen. Heb 't altijd erg grappig gevonden dat het album met de titel day donker was, en met night wit. Ook een mooi ezelsbruggetje

1.Tie Your Mother Down (4:50)
Een intro wat me op een verkeerd been zet. Want zodra de gitaren klinken weet ik dat ik te maken heb met een klassieke Queen rocker! We zijn weer thuis hoor, Queen heeft een nieuwe plaat. Die eerste indruk staat als een huis. Heerlijke track, en live ook een gigantisch feest! Dat vonden de bandleden blijkbaar ook, want dit nummer werd met elke tour meegenomen in de setlist.

2.You Take My Breath Away (5:08)
De mooie stem van Mercury neemt me mee de rust in. Weer die opvallende extremen op een Queen plaat. Mooi! Dit vind ik één van Mercury's mooiste ballads. Wat een schitterende tekst, wat een mooie melodie, wat mooi uitgevoerd. Heel erg gevoelig.

3.Long Away (3:33)
Een aardige bijdrage van May, maar vind het nummer vooral boeiend vanwege de muziek. De stem van May is wel lekker rustig, maar vind hem op dit nummer niet echt overtuigen. Pas in het refrein, waar wel een mooie melodie in zit, valt het me positief op.

4.The Millionaire Waltz (4:56)
Zoals de titel al zegt, een waltz... Past precies in het straatje van Mercury, een beetje ballet, een beetje theater. Hij zingt het erg mooi, en dit soort nummers hoor ik altijd wel graag. Het geeft me een glimlach. Welke rock band komt er weg met zulke nummers? Alleen Queen toch?Het waltz gedeelte wat volgt met het typische May geluid is echt humor (positief bedoeld).

5.You and I (3:27)
Geschreven door Deacon. Een vrolijk in het gehoor liedje. Wederom niet echt indrukwekkend. Het is gewoon leuk om te horen, maar na een goede start vind ik dat het album een lichte daling naar beneden maakt door de bijdragen van May en Deacon. Op naar kant B

6.Somebody to Love (4:59)
Deze klassieker kende ik van Queen - Greatest Hits (1981) en kreeg er geen genoeg van als klein mannetje. Heerlijke meezinger. En eerlijk is eerlijk, toen George Michael dit nummer op de tribute zong (waar hij vriend en vijand mee verbaasde), en heel de wereld meezong, heeft het nummer alleen maar meer waardering en kracht gekregen. Geniale utvoering natuurlijk. Knap als je Freddie voor een momentje kan doen vergeten (http://www.musicmeter.nl/album/16495) Het origineel blijft natuurlijk wel onverslagen. Mooie koortjes, mooie muziek, wat een knaller. ook live vind ik m erg mooi (vooral op Queen - Rock Montreal (2007) Freddie laat zijn vocale kunnen daar mooi gelden.

7.White Man (4:59)
Een nummer met een maatschappelijke inhoud. De verdrukking van de Native americans door de blanken.
And we made us our shoes
And we trod soft on the land
But the immigrant built roads
On our blood and sand
Oh yeah

Een mooi gezongen intro, spannend begin, en zodra de drums van Taylor hun intrede doen hoor je al dat het een heerlijk nummer zal zijn. Ik hou wel van die slow rock. Het hoeft niet altijd maar te rammen, een beetje subtiel mag best. De zang van Mercury is weergaloos op dit nummer. Het outro is net zo indrukwekkend als het intro. De ruis die van May's gitaar afkomt is alleen maar een mooi extra.

8.Good Old-Fashioned Lover Boy (2:54)
Een erg knap popliedje. Dit heeft meteen het stempel "hit". Lekker degelijk, voor de massa, top 40 nummer, maar wel van grote klasse. Doet me een beetje denken aan Killer Queen.

9.Drowse (3:45)
Taylor doet een duit in het zakje met Drowse. Zijn stem vind ik toch wel erg mooi. Zeker als hij hier de hoge tonen aanslaat. Zijn nummers hebben altijd wat mooi dramatisch over zich, en dat hoor ik bij dit nummer ook. Heel erg fijne track! Met I'm in love with my car had ie ook al een erg goede bijdrage gedaan. Had best interessant kunnen zijn hoe een solo plaat van hem destijds had geklonken. De man was duidelijk in vorm qua songs schrijven en zang.

10.Teo Torriatte (Let Us Cling Together) (5:54)
Een dromerig begin. Ik zweef lekker mee. Mercury betovert me weer met zijn mooie geluid. Een deels Japans gezongen refrein, het kan allemaal. Weer een mooie melodie. De song wordt spannend gehouden doordat May de melodie meespeelt op een wat zwaarder klinkende gitaar. Ik vind het een mooi nummer, en een waardige afsluiter van toch alweer een goed album. Enige waar ik moeite mee heb is het koor (met kids) aan het einde. Geeft een ABBA gehalte aan de song. Dat is echt niet nodig. Het outro is hetzelfde als het intro van het album, en zo kunnen we de plaat weer opnieuw opleggen.

Weer een sterke plaat van Queen, maar toch een klein stukje minder dan de voorganger. Dat heeft te maken met de 2 songs op kant a van May en Deacon. Die halen het niveau van de rest van de songs niet. Eigenlijk niet zo heel raar, als je bedenkt dat Tie your mother down en you take my breath away als opener hebt. Zo'n niveau vasthouden is bijna niet te doen. Kant B vind ik wel erg sterk in zijn geheel. 4 volle sterren voor deze plaat.

Dit album wordt bijna altijd genoemd als 1 van de betere Queen albums en dat is volledig terecht.

Tie Your Mother Down - knalt er direct in. Een ouderwetse Queen rocker waardoor je gelijk lekker in het album zit.
You Take My Breath Away - dappere keus als 2e nummer omdat het tempo er directhweer uitgaat, maar deze ballad is wel adembenemend mooi. Van lekker rammen naar kippenvel.
Long Away - Dit door Brian May gezongen nummer had m.i. zo op Hotel California van Eagles kunnen staan. Ik vind de zang van May over het algemeen aan de vlakke kant (zeker in vergelijking met Freddie), maar het nummer heeft een fijne melodie.
The Millionaire Waltz - één van de onderschatte Queen nummers. Dit is een zusje / broertje van Bohemian Rhapsody. Niet dezelfde kwaliteit, maar wel de mix van theater, rock en verrassing zoals eigelnlijk alleen Queen kan maken.
You and I - het eerste nummer dat ik echt wat minder vind. Niet heel slecht, maar ook niet bijzonder.
Somebody to Love - Briljant gezongen Queen klassieker, die m.i. dankzij George Michael nog beter is geworden. Hier laat Freddie horen hoed sterk hij vocaal was.
White Man - Ook weer zo'n fantastisch typisch Queen nummer. Riustig intro en lekker rocken. Zoals eerder gezegd, ook 1 van de betere teksten.
Good Old-Fashioned Lover Boy - Heerlijk popnummer, gemaakt om lekker mee te zingen.
Drowse - Roger heeft hele mooie hoge noten, verder ben ik niet echt een fan van zijn solo zang. Dit is het minste nummer van de plaat.
Teo Torriatte (Let Us Cling Together) - Deels Japanse tekst, bedenk het maar. Weer zo'n typisch Mercury nummer en die kan ik toch altijd erg waarderen.

Al met al een album dat de klassieke status verdient en laat zien dat Queen de ultieme combi van rock en theater uitstekend beheerst.

De eerste (haar)scheurtjes worden zichtbaar. Hoewel Queen hier nog altijd topkwaliteit laat horen, komt het wel met het minst goede album tot nu toe. Ergens vind ik het wel opvallend dat het geluid toegankelijker wordt, maar dat dit album altijd vrij lang nodig had om te groeien. Sommige krakers hebben die tijd niet nodig, zoals Somebody To Love en Tie Your Mother Down. Het beste nummer is de pianoballad You Take My Breath Away. De titel omschrijft precies wat wat het zegt en dat terwijl ik niet per se een balladliefhebber ben. Prachtig onderdeel is de harmonieuze zang. Met drie goede zangers kon Queen dan ook wel echt in de handjes wrijven. De eerder genoemde scheurtjes ontstaan bij Drowse en vooral Teo Torriatte. Vooral die Japanse teksten zijn echt niet mijn ding.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. Queen II
4. Queen
5. A Day At The Races

Toch wel een behoorlijke Queenplaat en onthaald als de logische opvolger van Opera.
Die is wat verrassender, maar de band springt zoals vanaf Sheer Heart Attack, weer van de hak op de tak.
Misschien muzikaal hun meest complete plaat met erg geslaagde dingen.
Alleen al de opening met het spannende intro om gelijk te beuken met Tie Your Mother Down.
Als hardrocker sla ik White Man nog even hoger aan, maar geen concert was compleet zonder deze kraker.
Freddie's mooiste ballad is hier met You Take My Breath Away. Hij zingt naast de lead, ook de overdubde coirtjes.
Was tijdens het befaamde gratis Hyde Parc concert in September 1976, trouwens het enige nummer die gespeeld werd van dit album, wat overigens nog uit moest komen.
Freddie's bijdragen zijn sowieso erg sterk hier.
Ik vind dat hij het eigenlijk nooit meer heeft overtroffen.
The Millionair Waltz is wellicht een onderschat liedje in het oevre van Queen. Maar wat een vernuftheid en creativiteit ( hoor bijv. John Deacon schitteren met hoogstaand baswerk.)
Somebody To Love, die de zanger overigens hoger aansloeg als compositie dan Bo Rap, blijft een heel sterke troef.
Freddie, fan van Aretha Franklin, wilde een coispelsfeertje, maar in combi met de rock is het uiteraard helemaal des Queen's.
Het al eerder aangehaalde White Man is voorbeeldig duister en wat mij betreft hun meest gedreven rocker. Totaalplaatje top.
Good Old Fashion Lover Boy is ook typisch Freddie. Drowse van Roger Taylor is weer typisch zo'n compostitie die in vorm wederom wat afwijkt van de rest. Lang niet zijn sterkste troef, maar dat lome dragende sfeertje heeft ook wel weer wat.
De drummer was dan ook vrijwel de enige toen die wel snakte naar wat soloavonturen.
Teo Torriatte is een meedeiner van May. Zo'n song met een sterk refein, waar de band er in de loop der jaren wel meer van had.

A Day At The Races is voor mij een soort afsluiting van de eerste fase.
In 1977 was de groep inmiddels heel groot en dat betekende ook langzaam maar zeker een artistiek verval.

Het eerste album waar de band de korte 'tussendoortjes' laat liggen en zich compleet focust op echte songs. Dit levert wat mij betreft de vijfde klassieker in een rij op waarbij iedereen de hits Tie Your Mother Down en Somebody To Love wel kent. Toch zijn de hoogtepunten voor mij een tweetal van de niet-hits.
Deacon produceert op The Millionaire Waltz een paar van de meest frivole baspartijen die ik tot nu toe van hem heb gehoord. De hardrockende uitbarsting halverwege had ik ook helemaal niet voelen aankomen, maar het zorgt voor een hele mooie overgang. White Man is daarnaast een duistere en harde track die ik ook met plezier iedere dag zou kunnen horen.

Toch doen Good Old-Fashioned Lover Boy en Drowse me toch net wat minder dan de rest. Geen slechte tracks, maar gewoon wat minder bijzonder. Geen ramp voor de eindscore, maar daardoor alsnog wel mijn minst favoriete tot nu toe. En dat is gezien de score een groot compliment.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack
5. A Day At The Races

Ik hoor ook bij de club die A Day At The Races wat beter vind dan A Night At The Opera. Dat komt omdat hier geen echt mindere songs op staan. Alles is (best) goed tot ijzersterk. Ook de productie vind ik beter. Een mooi helder en warm geluid heeft deze plaat. En ze pakken hier slim sterke stukken van de voorgangers en laten die terugkomen of voegen het samen. Zo ontwikkelen ze hun eigen Queen sound verder op dit album.

Het voorbeeld daarvan is Somebody To Love, waar je rockopera elementen van Bohemian Rhapsody in terug hoort. Dit nummer heb ik altijd erg goed gevonden. The Millionaire Waltz is een soort rock/opera/wals. Ook deze song is geslaagd en goed neergezet. Gelukkig staat er ook nog klassieke Queen hardrock op in de vorm van het geweldige Tie Your Mother Down en het sterke White Man. Verder zijn You Take My Breath Away & Good Old Fashioned Lover Boy ook zeker het vermelden waard: mooie nummers zijn dat. Een prima en afwisselend album dus!

Na herbeluistering en waardering per nummer een halfje erbij:
8 Tie Your Mother Down
5 You Take My Breath Away
6 Long Away
6 The Millionaire Waltz
6 You and I
8 Somebody to Love
8 White Man
7 Good Old-Fashioned Lover Boy
6 Drowse
7 Teo Torriatte (Let Us Cling Together)
6,7 gemiddeld

Op mijn eigen site www.jorros-muziekkeuze.nl verscheen vorig jaar het volgende relaas:

Toen ik lang geleden voor het eerst luisterde naar het album 'A Day at the Races' van de legendarische Britse groep Queen, uitgebracht in 1976, was ik niet echt onder de indruk door de theatrale flair en de eclectische mix van muziekstijlen die het belichaamt. Inmiddels is dat veranderd. Dit album, dat als een spirituele opvolger van hun eerdere meesterwerk 'A Night at the Opera' dient, is een grandioze vertoning van muzikaal vakmanschap en artistieke durf.

**Tie Your Mother Down** - De openingstrack start met een energiek en opvallend gitaarintro dat je meteen grijpt. Zodra het nummer echt begint, word je overweldigd door de kracht en drive van de muziek. Het is een geweldige rocktrack die de toon zet voor het album en toont Queen's vermogen om stevige muziek te maken.

**You Take My Breath Away** - Dit nummer vormt een groot contrast met het openingsnummer. Het is een zachtere ballade, waarin de mooie zang van Freddie Mercury centraal staat. Hoewel ik het persoonlijk iets minder sterk vind dan sommige andere nummers op het album, is het niet te ontkennen dat de emotionele diepgang en de zangprestatie van hoge kwaliteit zijn.

**Long Away** Met "Long Away" komt het album weer op gang met meer energie. De gitaar en zang zijn opnieuw uitstekend. Het nummer heeft een aanstekelijk ritme en de harmonieën zijn typisch voor Queen, waardoor het een genot is om naar te luisteren.

**The Millionaire Waltz** - Dit is een fantastisch nummer vol dynamische wendingen en muzikale verrassingen. Het begint vrij rustig maar bouwt op naar complexere arrangementen. De overgangen tussen verschillende muzikale stijlen zijn vloeiend en tonen de unieke creativiteit van de band.

**You and I** - Dit nummer is misschien niet het hoogtepunt van het album, maar het is nog steeds een prettig luisterbare track. Het heeft een relaxte vibe en een catchy melodie die zorgt voor een lichte, luchtige sfeer tussen de meer intense nummers.

**Somebody to Love** - Een van de hoogtepunten van het album. Dit nummer is echt een showcase voor Mercury's vocale kracht en het koorachtige achtergrondgezang. De gospelinvloeden geven het nummer een diepe emotionele lading en maken het tot een memorabele luisterervaring.

**White Man** - Dit nummer is sterker in de tekst dan in de muzikale uitvoering. Het behandelt zwaardere thema's en heeft een meer serieuze toon. Hoewel het niet zo sterk is als de andere tracks, biedt het nog steeds interessante inzichten en een krachtige boodschap.

**Good Old-Fashioned Lover Boy** - Een luchtiger nummer dat doet denken aan vroegere tijden. Het is speels en charmant, maar haalt net een voldoende door de wat minder indrukwekkende muzikale diepgang vergeleken met de rest van het album.

**Drowse** - Dit nummer is prachtig ingetogen. Het heeft een rustige, dromerige sfeer die echt een moment van bezinning biedt. De subtiele uitvoering en de introspectieve tekst maken het tot een van de meer ondergewaardeerde juweeltjes op het album.

**Teo Torriatte (Let Us Cling Together)** - De afsluiter van het album is een bijzonder nummer. Het mixt Engelse en Japanse teksten, wat zorgt voor een unieke en verbindende ervaring. De melodie is zacht en het nummer bouwt op naar een hoopvolle climax.

'A Day at the Races' is een album dat rijk is aan zowel muzikale innovatie als culturele expressie. Het slaagt erin om je te vermaken en tegelijkertijd diepgaand aan het denken te zetten. Elk nummer draagt bij aan een groter narratief dat de luisteraar meeneemt op een reis door verschillende emoties en gedachten. Dit album blijft een tijdloze klassieker die de unieke en onvervangbare plaats van Queen in de muziekgeschiedenis bevestigt.