Queen - A Day at the Races (1976)

Inderdaad, mooi geheel. Ik moet bekennen dat ik Queen niet zo heel veel draai en meestal is het dan Queen II of Sheer Heart Attack.
Ik denk dat ik deze zo'n 1x in het jaar draai. Maar het blijft een uitstekende Queenplaat. Verzorgd en afwisselend. Gewoon zoals Queen toen was. Uniek en eigen.

Dat einde van de song is inderdaad echt geweldig . Het piano met alleen zang stuk duurt me te lang al zo vroeg op het album na de adrenaline kick van "tie your mother down" .
De gitaarsolo op "loverboy" vind ik dan weer echt weergaloos, een van zijn beste.

A Day At The Races is echt Queen op z'n Queenst.

En You Take My Breath Away is waargaloos. Love Of My Life is veel stijver. Beetje kunst om de kunst. Maar Take My Breath is spannender en zwaarder. Geen harpen, maar donkere wolken die zich samenpakken, geproduceerd door een elektrische gitaar.

Juist na zo'n knaller als Tie Your Mother Down vind ik de ongekende schoonheid van You Take My Breath Away op haar mooist uitkomen. Van 'platte' uitbundigheid, rauwe rock, monsterachtig bombasme bijna, naar de naakte zieleroerselen van Freddie.
Als er niet ook een Somebody To Love, White Man en een Millionaire Waltz op deze plaat zouden staan, zouden deze twee openingsnummers direct ook het absolute hoogtepunt vormen.
Ik draai deze plaat hoogst zelden, omdat ik hem kan dromen, maar ALS ik hem opzet gaat het dak er af

Onlangs werd bij een ander Queen album somebody to love nog als mislukte gospel bestempeld. Maar als ik breath als te vroeg noem dan zit ik ernaast en niet serieus te nemen. Realy? En waarom wordt Queen Il en Sheer heart attack door sommige wel vaker gedraait dan deze Races. Daar zal toch een reden voor zijn.
Voor mij is het nu iig duidelijk, hoe intens en gevoelig het nummer ook is, het haalt de flow eruit. En dat is natuurlijk heel persoonlijk.

Je bent gewoon de eerste die ik erover hoor. Niks mis mee. Ik deel alleen je mening niet.

Verder vind ik Somebody to Love nog steeds niet echt geslaagd. Ik vind de liveversies fijner.

Ik ben iig blij met mijn aankoop (lang leve de sale) en dat ik ook eens weer het oude spoor betreed (Was al aardig aan het roesten haha) En dat komt mede door jouw linkje bij Q2 destijds, waarvoor dank.

Tja, er zijn ook mensen die dit album vaker luisteren dan Queen II en SHA. En die zullen daar ook een reden voor hebben. Wat overigens niet alleen aan de aanwezigheid van YTMBA zal liggen.
Voor mij is dit album in haar opbouw perfect: prima afwisseling en prima dynamiek.

Sorry maar ik blijf het afkorten van titels, onleesbaar vinden. Wat is YTMBA?

You Take My Breath Away.

Je hebt gelijk Michiel, het is altijd puzzelen en net een rebus met die afkortingen, ik heb vaak ook moeite daarmee, en het komt de leesbaarheid vaak ook niet ten goede.

Oh nu snap ik het. Ik zat naar een albumtitel te zoeken. Maar dat was ook niet logisch.

Erg mooi album dit, het begint gelijk al goed met de prachtige en zuivere stem van freddy en natuurlijk ook het soms scheurgitaarspel van brian may blijft gewoon geweldig op het eerste nummer.

Het tweede nummer is natuurlijk compleet anders dan het eerste nummer, want dat is een intiem en gevoelig nummer, en in dat soort afwisseling is Queen altijd al erg goed geweest.

En het derde nummer is weer compleet anders, dat klinkt vooral als een gewoon popnummer, en is compleet anders weer dan de eerste 2 nummers.

Eigenlijk is de beste start om met een queen album te beginnen gewoon een regulier album, want daar zit zoveel variatie in, zonder de sfeer van die tijd te verliezen, en dat heb je met een verzamelaar altijd wel.

Er zijn natuurlijk heel veel mensen die gaan voor de hits. Die hebben een kast vol verzamelaars staan. Dit zijn vaker de mensen die niet al te diep in een oevre willen duiken.
Het type mensen die ook tijdens een concert klagen waarom er zo weinig bekend materiaal wordt gespeeld (ik ken ze.)

Maar zeker het jaren 70 Queenmateriaal is beslist de moeite waard om compleet te hebben.

En daar ga ik weer: met name de cohesie van 70's platen, zorgt ervoor dat ik liever een hele plaat draai dan losse songs...

Op Greatest hits staan toch de meeste 70's parels van de band. Ik kan me best voorstellen dat sommige dat voldoende vinden. Is ook de enige plaat die Freddie helemaal vol zingt en zelf zet ik die ook nog graag op voor de fun.

En bij andere bands wordt met net zoveel gemak het tegenovergestelde beweerd, any way the wind blows (gong)

Vanaf Queen II lopen themaatjes vaak mooi inelkaar over en kan daarom een must zijn om te hebben.
In Queen's geval mis je veel moois uit de periode 73/77 als je niet voor de reguliere albums gaat.
De sferische stukken op II, de vlotte overgangen en afwisseling op SHA en Opera, en deze is natuurlijk ook een must have.
Het zijn echt niet alleen de singles die indruk maken.
Maar dat is ieder voor zich natuurlijk.

De jaren 80 Queen is veel wisselvalliger. Daar zou een verzamelaar meer volstaan.

Oh, ik ben het volledig met je eens, hoor, maar afhankelijk van je smaak voldoet een Hits album wel of niet. Dat is bij Queen niet anders dan bij een andere band, bedoel ik te zeggen.
Persoonlijk vind ik het album Paris van Supertramp wel voldoende. Tja, voor de fans van de band zal dat niet zo zijn.
Opvallend is de vele stemmen en het hoogste gemiddelde van Queens greatest hits. Ik vind dat nog steeds een goeie kennismaking voor muziekliefhebbers die het 40 plus jarige jubileum mee willen vieren. Iedereen is iig invited.

In tegenstelling tot A Night at the Opera en Queen II heeft A Day at the Races me niet echt kunnen overtuigen. Dat heeft er zonder twijfel mee te maken dat ik het meest van de meer rockende kant van Queen houd, en dat dat aspect van de band weinig aandacht krijgt op dit album.
Het album start in mijn ogen dan ook goed met Tie Your Mother Down. You Take My Breath Away is daarna iets te zoetsappig voor mij en het duurt daarna tot Somebody to Love dat er weer een echt goed nummer voorbij komt. Toegegeven, Millionaire Waltz is ook nog wel de moeite waard, hoewel dat nummer het voor mij vooral moet hebben van het snellere middenstuk.
De vier nummers van Somebody to Love tot en met het ontspannen Drowse vind ik het beste stuk van het album. Helaas komt daarna nog Teo Torriatte, wat ik een te zoet nummer vind, met dat koor.

Na de vier albums van Queen die ik hiervoor luisterde (I, II, A Night at the Opera, Jazz) is A Day at the Races voor mij toch wat een teleurstelling.

3.0*

Misschien valt het kwartje later.

Teo Toriatte en Take My Breath Away vind ik persoonlijk schitterend door hun langdradigheid. Queen is voor de verandering eens heel sfeervol.

De korte songs Long Away en You and I vind ik ook erg goed. Maar ach, ik geef deze plaat de volle score. Dus blijkbaar vind ik gewoon alles goed.

Al met al vind ik deze plaat meer en harder rocken dan Night at the Opera. Minder dan Queen II en Sheer Heart Attack.
News at the World rockt dan wel weer ongenadig de pan uit.

Ik vind het toch wel een lekker stevig plaat hoor. In bijna elk nummer zit eigenlijk wel een moddervette gitaarpartij of in elk geval een goeie solo. Zelfs een zoet nummer als You And I heeft van die heerlijke gitaarmuren. Geen grapjes meer als Good Company, Lazing On A Sunday of Seaside Rendezvous... The Millionaire Waltz is natuurlijk enerzijds wat humoristisch, maar het knalt er uit, fantastisch. Dat mis ik bij de genoemde stukken op Opera. Nee, gewoon 10 echte Queen krakers (Drowse is wat minder, maar het zij ze vergeven). Queen in wat ze het beste konden: overbluffen!

Daar sluit ik me volledig bij aan. Dit is mijn meest favoriete Queen-plaat, heel consistent, waarin ze alle voorgaande experimenten weten op te tillen en te plaatsen naar zeer solide songs.

Tja, ik vind veel nummers wat té zoet. Maar goed, ik heb dan ook geen 4.5 of 5 sterren gegeven. Of dit album me later nog gaat overtuigen...ik twijfel, vooral ook omdat ik niet zo'n groot Queenliefhebber ben dat ik al hun albums vaak draai. Het is voor mij meer zo dat ik zo nu en dan een album van hen luister, en meestal is dat dan A Night at the Opera of Queen II.

Dat hebben ze dan bij jou goed gedaan. Als "Lover boy" geen grapje is, what the f is t dan wel?

Good Old Fashioned Lover Boy is één van de beste songs van Queen, en gaat gewoon over een avondje uit. Het is een rocksong met blije momentjes... Niet zulke debieliteit als Seaside Rendez Vous.

Dan kan je Somebody to Love ook als grapje beschouwen.

Tie Your Mother Down is pure sleaze, gaat over stappen en seks. White Man gaat over het vermoorden en verjagen van Indianen. Millionaire Waltz heeft killer baspartijen van Deacon en gaat over geld over de balk jagen.

You and I is een leuk liefdesliedje en Take My Breath Away misschien wel de mooiste pianoballad ooit. Drowse is ene autobiografisch rockliedje met heerlijk slidegitaar en een laidback feel.

Als er al een nummer té zoet is dan kies ik voor Somebody to Love.
Ik snap best dat dit album niet iedereen ligt, maar zoet vind ik het niet echt.

39 en Funny How Love is (om maar twee te noemen) vind ik veel zoeter. Nee, wat mij betreft veegt deze plaat de vloer aan met A Night at the Opera. Alleen al omdat deze plaat veel rauwer is, en veel meer een plaat is die je in één keer kan inspelen, zonder allerhande studiotrucjes en harp en koto en banjo en noem maar op.

Misschien is dat het wel inderdaad. Geen volkslied, ook.

Good Old-Fashioned is lichtvoetig en vrolijk, maar het is gewoon echt een goed nummer. Geen parodie of gemaakte koddigheid.

ach, er is al zoveel over Queen gezegd....en over dit album. Ik heb daar niets meer aan toe te voegen, behalve een hoge waardering!
ps: voor mij blijft dit album, samen met A Night at the Opera, de ultieme Queen ervaring.

Het is zelfs verrrekte ingewikkeld in elkaar geflanst. Vrolijke progrock.

Het is meer van het niveau Killer Queen.

The Millionaire Waltz vind ik eigenlijk het meest briliante nummer van dit album. Een treffend voorbeeld van Freddie's enorme creativiteit als het gaat om songschrijving. Deze luchtige mini epos schiet werkelijk alle kanten uit , en wat laat met name Deacon zich gelden hier zeg , fabelachtige partijen speelt hij hier. Echt zo'n song die alleen Queen kon maken. Ik kan mij niet herinneren dat de band dit ooit live heeft gespeeld. Wellicht daarom een wat vergeten pareltje.