Queen - A Day at the Races (1976)

Berichten verplaatst naar Queen

Grote klasse dat ze 3 super mooie albums achter elkaar weten te creeren...

Als ik de eerste 3 albums buiten beschouwing laat is dit de Queen plaat met de meest onbekende pareltjes van ze.
Alhoewel ik dit album al ruim 30 jaar ken was ik er een paar jaar gelden pas achtergekomen.

De (hard)rocker "Tie Your Mother Down" valt nog het meeste uit de toon, plat en ordinair bijna vergeleken met de rest dacht ik zo.
Een piano en Freddie klonken eigenlijk nog nooit zo mooi als in "You Take My Breath Away".
Brian May op zang in "Long Away" kan ik ook altijd horen, mooi ingetogen popnummer van hem.

Waar "a Night at the Opera" vooral bombastisch en erg aanwezig is, daar is dit album wat relaxter en bescheiden alhoewel het zeker zo afwisselend is.
Eigenlijk kan ik deze meer hebben als zijn voorganger alhoewel ik ze allebei 4,5 ster geef.

Voor mij had dat heavy snelle tussenstuk in "The Millionaire Waltz" niet gehoeven, een iets te geforceerd nummer al met al.
Daarintegen vind ik "You and I" weer een heerlijk Queen nummer, supermelodieus met fantastisch tussenstuk en eind erin.
Van hun doodgedraaide singles uit de jaren 70 kan ik "Somebody to Love" nog redelijk goed hebben en "White Man" is zo'n nummer waarin alles zit wat Queen zo beroemd maakte dus veel bombast, dynamiek en theatrale zang.

Luchtiger van toon is "Good Old-Fashioned Lover Boy", lijkt in opzet simpel maar er zit meer in als je denkt.
Het hypnotiserende "Drowse" is gezongen door Roger Taylor, qua instrumentatie en sfeer een van de meest vreemde Queen nummers ooit maar mooi en itrigerend tegelijk.
Er wordt in stijl afgesloten met "Teo Torriatte (Let Us Cling Together)", een heel rustig begin maar later komt er een koor bij en wordt er wat in het Japans gezongen (een soort ode aan de fans in Japan) en op het eind het mooie outtro, hetzelfde als waar de plaat mee begon.

Een album voor de Queen gevorderden, geduld zal hier beloond worden.

Deze plaat wordt er soms van beschuldigd een herhaling te zijn van (en dus de mindere versie te zijn van) A Night At The Opera. Daar ben ik het niet mee eens.

De redenen dat ik A Day At The Races niet nog hoger aansla dan zijn voorganger, zijn Drowse (één van de vele Taylor-nummers waar ik niet zo gek op ben) en White Man, in mijn ogen een magere compositie. Voor het overige heeft deze plaat alles in zich dat Queen een magnifieke band maakt.

Wat me aanspreekt aan A Day At The Races, is dat alle nummers, behalve de eerder vermelde, naar mijn mening van uitzonderlijke kwaliteit zijn, daar waar A Night At The Opera een relatief groot aantal nummers telt dat op zich zelf, buiten de context van het album, niet al te bijzonder is.

Een puntje van kritiek: hoewel ik de plaat wat "vetter" en directer vind klinken dan A Night At The Opera, vind ik de productie tegelijkertijd iets gedateerder. Echt jaren '70, waar A Night At The Opera eigenlijk tijdloos is, doordat het nog verder verwijderd is van mainstream-rock.

Toch is A Day At The Races voor mij, op dit moment, de beste Queen-plaat.

Queen maakt hier nog geen drastische sprong naar iets anders .
Het is een plaat die in stijl wel overeenkomsten heeft met zijn legendarische voorganger .
Maar qua produktie klinkt ie inderdaad wel wat directer . Taylor's drums zijn meer naar voren gemixed en klinken beduidend harder hier . Maar ik prefeer zijn drumgeluid op Opera .
Races is in ieder geval degelijk en de groep maakt een vertrouwde indruk hier . Ook ik vind Drowse een mindere Roger Taylor compositie in vergelijking met I'm In Love With My Car en Tenement Funster van vorige albums .
Helemaal geen foute plaat , maar ik heb meer met II , Sheer Heart Attack en Opera . Die bieden mij net even iets meer sprankelendheid en verassing . Niettemin hoort deze thuis in de top 5 beste Queenalbums .

Zoals vaak ben ik het eens met bikkel2.
A Day at the Races ligt grotendeels in het verlengde van A Night At The Opera, zij dat het iets luchtiger klinkt. Qua productie vind ik het ook wat directer klinken. Drowse vind ik eveneens het minst geslaagde nummer op dit album.
Globaal verkies ik ook de vorige 3 Queen-albums.

Na gisteren 'broertje' A Night at the Opera na lange tijd weer eens gedraaid te hebben, was het vandaag de beurt aan A Day at the Races. Een plaat die door velen vaak als het mindere broertje wordt gezien. Na herbeluistering vraag ik me echter af waarom?

Op de Taylor compositie 'Drowse' na staat er namelijk geen enkel zwak nummer tussen (en ook dat nummer is nog net zo slecht als velen hier beweren, maar hij heeft betere geschreven).

Het album opent lekker met het 'intro' van Brian (wat eigenlijk identiek aan het begin van White Man is), dat overgaat in de heerlijke rif van 'Tie Your Mother Down'. Perfecte opening van het album.

'You Take My Breath Away' is een typische Mercury compositie, de stemoefeningen aan het begin hadden wat minder gemogen

Het dromerige 'Long Away' had van niemand anders dan Brian May kunnen komen. Zijn composities op dit album zijn overigens allemaal erg sterk.

Dan komt het kunststukje van dit album 'The Millionaire Waltz'. Een vergeten Queen klassieker. Het nummer heeft diverse tempo- en stijlwisselingen en vooral het middelste deel van het nummer is briljant. Queen op z'n best.

'You and I' is een lekker vrolijk nummer van Deacon, al had ik verwacht dat Mercury het had geschreven. Lekker luchtig na de diversiteit van TMW.

'Somebody To Love' was de lead-single van het album en moest 'Bo Rhap' doen vergeten. Nou, ik vind het bijna net zo briljant. Super, gospelachtig nummer.

Over 'White Man' zijn de meningen hier verdeeld. Ik vind deze rocker wel lekker.

Het andere (voor velen) bekende nummer is 'Good Old-Fashioned Lover Boy'. Het nummer heeft alle stijlelementen van Queen in nog geen 3 minuten. Super.

'Drowse' is zoals eerder gezegd het zwakste nummer van het album. Het kabbelt maar wat voort en is het enige kleine smetje op dit album.

Het album sluit af met een hymne, 'Teo Torriatte' moest de status van Queen in Japan vergroten, en volgens mij was dat wel gelukt. Hymnes zou Queen nog meer gaan schrijven.

A Day at the Races is de perfecte opvolger van een moeilijk op te volgen plaat.
Maar chapeau mannen!

De beste 2 nummers kiezen van dit album is erg moeilijk, want het zijn zoals gezegd bijna allemaal toppers, maar 2 die de meeste lof krijgen zijn de nummers The Millionaire Waltz en Somebody To Love.

Deze is toch wel een stuk minder dan A Night At The Opera hoor.
Nergens weet dit album mij zo te boeien als zijn voorganger.
Het is natuurlijk ook moeilijk om zo'n klasseplaat te overtreffen. Queen had er beter aan gedaan om meteen na Night met een plaat als News Of The World te komen. In plaats hiervan probeert men wanhopig te sfeer van Night te reproduceren, wat ze nergens echt lukt.
De reden hiervoor is simpel. Het gros van de composities is gewoon minder dan op Night. Dat is niet erg, het blijven voor het merendeel mooie liedjes, maar Queen probeert middels allerlei productietrucjes de nummers naar het niveau van Night te tillen.

Neem nou het tweede nummer, You Take My Breath Away, een fijne compositie. Een mooi klein piano liedje met een gevoelige tekst. Totdat de special effects knop wordt ingedrukt en het nummer verprutst wordt.
Dit geldt ook voor Long Away. Zelfde verhaal, goede popsong maar een overdaad aan overdubs en geinige productiedingetjes vermoorden het nummer.

Natuurlijk valt er ook nog genoeg op te genieten.
Millionaire Waltz bijvoorbeeld, Mercury op z'n best. Ook hier weer veel studio toevoegingen maar in tegenstelling tot de andere nummers leent dit nummer zich er uitstekend voor en is het juist een deel van de kracht van het nummer.

Ook You And I wil ik noemen. Vrolijk liedje, typisch een John Deacon nummer. De Deacon composities kunnen mij sowieso altijd wel bekoren.

De singles zijn natuurlijk alom bekend. Objectief gezien is Somebody To Love natuurlijk het beste nummer van de plaat. Maar sorry, ik kan die echt niet meer horen. Zelfde als Bohemian Rhapsody.
Ook met Tie Your Mother Down heb ik daar last van. Hoewel dat natuurlijk een uitstekende rocker is.
De derde single, Good Old Fashioned Loverboy, daarentegen verveelt nooit. Dat heb ik ook bijvoorbeeld met Killer Queen, hoevaak ik die nummers ook hoor, ze blijven leuk.

De afsluiter Teo Torriate kan ik vervolgens weer helemaal niks mee. Zo'n meezing oorwurm waar het kwijl van afdruipt. Queen zou later ook nog Friends Will Be Friends schrijven, van hetzelfde laken een pak.

3,5*

Ben ik het toch niet mee eens. Deze plaat leunt veel minder op productie-trucs en stijlwisselingen. Het legt de link tussen het vroege, meer uitgesponnen werk en de frisse insteek van wat hierna volgt.
Ik vind het bovenal een andere plaat, dus.

Qua stijl en uitgangspunt heeft deze plaat veel overeenkomsten met Opera .( vind ik wel tenminste) Het is ook niet helemaal voor niets dat ook dit album naar een Marx Brothers film werd vernoemd en de hoes praktisch hetzelfde is , maar dan zwart .
Voor velen is dit toch een minder verrassend album , maar dat is geen schande na zijn meesterlijke voorganger .
Ben wel met kaztor eens dat het minder leunt op produktie trucs , al gaat bij Millionaire Waltz en Good Old Fashion Lover Boy de trucendoos weer aardig open . Maar de stijlwisselingen zijn weer vollop aanwezig . Hardrock , Gospelrock , een ballad , theatrale verzinsels , melodieuze rock , pop . Niet veel anders dan ze deden vanaf Sheer Heart Attack .
Maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken . De continuiteit en kwaliteit blijft bewaard . Queen in hun toptijd . De discutabele albums moesten nog volgen .

Ja, ik ook.

Ik heb ook het gevoel dat Queen z'n grenzen wat wilde verleggen (t.o.v. de eerste vier platen) en dat men daar te weinig tijd voor heeft genomen/gekregen.

Wat moest je nog, na A night at the opera?

Toch heb ik, na een beluistering zondag, de plaat er een halve ster bijgegeven omdat het toch een erg goed album is, zonder dat het niveau van A night at the opera wordt gehaald.

Ook Queen ontkomt niet aan het fenomeen dat ze al hun energie, talenten, creativiteit, songwriting en al hun goede ideëen in hun eerste platen hebben gestoken.

Als je dan verder moet kan dat alleen worden opgelost als je de tijd krijgt om je volledig op te laden voor een nieuw project. Dat had Queen wel aangekund maar die tijd werd ze helaas niet gegund; er moest elk jaar een nieuw album komen en uitgebreid getourd worden.

Dat is de reden dat ik toch een soort van vrije val zie in kwaliteit in alle volgende albums van Queen na A day at the races, met als dieptepunt Hot space.

Daarnaast constateert Germ, ik denk terecht, dat Freddie zich meer en meer ging storten op het meer populistische werk, dat zich voor het eerst uitte op Teo torriatte en later bij We are the champions. Daarmee bleef de populariteit wel gewaarborgd maar als je het eerlijk beoordeeld is het natuurlijk geen Brighton rock of Death on two legs.

De stijlwisselingen zijn er, maar toch vind het als geheel iets compacter.
Opera klinkt speelser.

Germ en Musician ; Freddie was al populistisch bezig op Sheer Heart Attack . In The Lap Of The Gods Revisted was ook een meezinger van jewelste tijdens de concerten . De perfecte afsluiter voordat We Are The Champions in beeld kwam .
Freddie was vooral een man van het moment en erg wispelturig , daar kunnen we het wel over eens zijn volgens mij .
Vooral dankzij hem zijn de albums t/m vooral A Day At The Races zo veelzijdig en boeiend .
Later stoeide hij net zo makkelijk met rockabilly en disco . Dat populistische heeft er altijd wel ingezeten , al ging hij in de prille Queentijd veel meer de diepte in .

Volgens mij is Teo Torriatte afkomstig van May, niet van Mercury. Of het populistisch is? Het zal wel. Queen (en misschien in het bijzonder Freddie Mercury) streefde naar wereldheerschappij. The bigger the better, in everything. En als een lekkere meezinger zou kunnen helpen om een groter publiek aan te spreken, dan kwam er een meezinger. Daar is niets mis mee. Zoveel van die nummers hebben ze nou ook weer niet. Ze werden ook nooit platvloers of lomp. Om Teo Torriatte nu een kwijlerigere meezingoorwurm te noemen, Germ... zo erg is het nou ook weer niet. Bovendien: meezingen hoorde bij een Queen-concert, het was een onderdeel van de fun.

Teo Torriatte is een May compositie . Queen tourde in 1975 in Japan en ik meen dat het gaat over een persoon aldaar waar zij vrienden mee geworden zijn .
Ik vind het meezing gehalte in dat nummer overigens wel mee vallen .
Het kent een kalme opbouw en het duurt wel even voordat het refein ingezet wordt . Erg veel heeft Queen dit nummer overigens niet gespeeld live . Freddie had er stemtechnisch nogal moeite mee .

In een kwijlerige meezingwurm hoor ik nooit een heerlijke uitbarsting ('When I'm gone...').
Bovendien is het goed gezongen en is de opbouw ook juist gedaan.

Ik ben een heel andere mening toegedaan. Op A Day At The Races vindt je 10 volwaardige nummers, daar waar juist A Night At The Opera het moet stellen met een paar stukken die eigenlijk alleen vanwege hun productie interessant zijn. Ik noem Lazing On A Sunday Afternoon, Seaside Rendezvous, Good Company. Buiten de context van het album en met een soberder productie was daar weining van overgebleven. Zulke "grapjes" vind je minder op A Day At The Races.

Verder vind ik de plaat juist wat meer ballen hebben. Zelfs de rustigere nummers houden qua geluid een rockbasis, daar waar A Night At The Opera meer experimenteert met gitaar-dixielandorkesten, harpen, gasgevende raceauto's, een volkslied... Veel meer "over the top" dan A Day At The Races.

Ik vind Queen nergens "wanhopig" klinken. Ze klinken juist alsof ze de touwtjes volledig in handen hebben, alsof ze precies weten waar ze mee bezig zijn, relaxt en zelfverzekerd. Ik denk zelfs dat het ze geen zak kon schelen of het wel genoeg als A Night At The Opera klonk.





Waar heb je het over? Over dat kleine ingefade vocale stukje tussen You Take My Breath Away en Long Away in? Stellen dat dat bereikt wordt door het indrukken van een "special effects knop" vind ik, ook al zul je het schertsend bedoelen, wat te simplistisch. Het is een creatieve toevoeging op het liedje, ik heb het altijd een mooi en sfeervol gevonden. Maar al houd je er niet van, het lijkt me te onbetekenend om het hele nummer dat er aan voorafgaat, dat je op zich mooi zegt te vinden, te verpesten.

Met de hoes en de titel heeft Queen zelf de vergelijking met A Night At The Opera natuurlijk in de hand gewerkt. Volgens mij heb ik Brian May zelfs eens horen zeggen dat het ook als een soort "deel 2" bedoeld was. Maar van een krampachtig proberen om A Night At The Opera te kopiëren en dat vooral door special effects te willen bewerkstelligen omdat de nummers niet zo sterk zouden zijn... nee, ik geloof er niks van.

Behoort tot mijn drie favoriete Queen-platen, samen met Queen II en Sheer Heart Attack. Heel toegankelijk ook.

Het enige nummer dat ik niet te pruimen vind is Drowse (Taylor natuurlijk). De rest is zeer goed tot subliem.

In tegenstelling tot velen vind ik A Day At The Races een behoorlijke stap voorwaarts t.o.v. de voorganger.

Een behoorlijke stap voorwaarts ? nee , dat vind ik niet het geval .
Queen bewaart de continuiteit . Er zijn weinig zwakke plekken te vinden hier . Maar een grote stap in ontwikkeling en creativiteit deden ze op Sheer heart Attack naar mijns inziens . Op dat album blijkt Queen ineens een veelzijdig 4tal die verrast met een bontekoe aan stijlen zonder de rockbasis uit het oog te verliezen .
Op A Night At The Opera bouwen ze het verder uit en is ook de produktie een stuk vetter en doordachter .
Het beeld rond ''Races" is daarom dat het algemeen wordt beschouwd als een minder verrassend album die echter in kwaliteit gewoon prima is . Maar er zijn inderdaad veel MM deelnemers die deze preferen boven Opera . Dat kan , maar een grote stap voorwaarts kan ik dit noemen .

A Day at the Races zie ik ook meer als een consolidatie-album, de verrassing is er wat vanaf. Met Queen ll en Sheer Heart Attack werd hun sound opgebouwd en verder verrijkt, A Night At The Opera is volgens mij hun meesterwerk en hoogtepunt.

Ik hoor ook dat er weer wat terug gewerkt wordt naar een wat soberder basis. NOTW en Jazz zetten deze ontwikkeling verder voort, waarna er op The Game de oh zo verafschuwde synths hun intrede deden.

Terwijl de band op A Night At The Opera zo trots melding doet dat er geen Synths gebruikt worden. Maar ok. The Game is van 5 jaar later en in 1975 werd er ook nog niet veel gebruik van gemaakt .

Volmondig mee eens.

Waar heb je het over? Over dat kleine ingefade vocale stukje tussen You Take My Breath Away en Long Away in? Stellen dat dat bereikt wordt door het indrukken van een "special effects knop" vind ik, ook al zul je het schertsend bedoelen, wat te simplistisch. Het is een creatieve toevoeging op het liedje, ik heb het altijd een mooi en sfeervol gevonden. Maar al houd je er niet van, het lijkt me te onbetekenend om het hele nummer dat er aan voorafgaat, dat je op zich mooi zegt te vinden, te verpesten.

quote]

Heb het album nog eens beluisterd en moet tot de conclusie komen dat ik in het geval van You Take My Breath Away wat te hard geoordeeld heb. Ik doelde aanvankelijk niet op dat intermezzo voor Long Away maar op die ingeblikte achtergrondvocalen die werkelijk klinken alsof ze ingezongen zijn door een trechter, vervolgens tig keer geoverdubt zijn en lukraak op het nummer zijn geplakt. Het klinkt zo gemaakt, niet puur of echt.

Dit is echter iets waarover je heen moet kunnen stappen, daar heb je gelijk in.

Verder blijf ik bij mijn mening die ik hierboven al heb neergezet.

Ah, dan begrijp ik wat je bedoelt. Queen had denk ik zo hun eigen opvattingen over subtiliteit. En ze kozen er maar zelden voor om gevoelige liedjes echt klein te houden.

In You And I zit ook zo'n momentje, waar Freddie in het maanlicht zwoel tegen zijn liefje zingt: Not tonight, come tomorrow, everything's sunny & bri... om vervolgens overstemd te worden door 250 Roger Taylors: SUNNY AND BRIGHT!!!

I love Queen.

Hier sla je gelukkig wel verstandige taal uit .

I love Queen too.

Als geheel kan A Night at the Opera mij iets beter smaken. Maar opener Tie Your Mother Down beukt lekker weg en tuurlijk staat hier de klassieker van George Michael op..Somebody to Love, wat blijft dat toch een prachtig nummer. Verder los van diens voorganger, is dit gewoon een plaat die er mag zijn, je zult maar in 2 jaar tijd twee van zulke platen maken, dan zit het wel goed met de muze.

Hele rare uitspraak mijn inziens...

Begrijp wel dat ie het later een keer heeft ingezongen maar toch

Was ook met een knipoog bedoelt. George Michael maakte destijds met Somebody to Love live een grote indruk ter ere van Freddie Merqury en er werd zelfs gezinspeeld op toetreding tot Queen.

Eerlijk is eerlijk, George Micheal deed het met verve . Hij was ook 1 van de weinigen die de toonsoort haalde . Uitstekende peformance .