Beach House - Once Twice Melody (2022)

Je zou ze eigenlijk gewoon als 4 EP's moeten blijven zien, zoals de Cocteau Twins ze zelf ook midden jaren 80 uitbrachten.
En niet als heel album, daar zijn ze toch ook een beetje te divers voor en als album gewoon te lang. Op die manier kun je de EP's af en toe draaien en kun je ook favorieten onder de EP's hebben die je dan vaker draait, zoals ook bij CT. Ze hebben trouwens nog nooit zo CT-achtig geklonken als hier btw

Haha, zulke extreem uitgesproken reacties vind ik wel interessant. Zo word ik getriggerd om te luisteren of deze man een punt heeft.
Ik was zeer te spreken over 7 in elk geval.

Het album nu 2x in zijn geheel op hoog volume beluisterd en ik kom al meteen op mijn woorden terug

Ondanks mijn tomeloze, haast obsessieve, enthousiasme over dit album, kan ik me prima voorstellen dat het niet naar ieders smaak zal zijn en ook dat sommige beach house-liefhebbers een duidelijke voorkeur voor eerdere werken kunnen hebben. Toch vind ik het wel opmerkelijk om 7 'uitstekend' te noemen en deze een 1,5 te geven. Zóveel verschil zit er nou toch ook weer niet tussen beide platen. Hoewel OTM inderdaad grotendeels een stuk lichter en zoeter is. Toch vind ik nummers als Pink Funeral, Through Me, ESP, Masquerade en Illusions of Forever bepaald niet niemendallerig te noemen, daar broeit toch juist van alles onder de oppervlakte. Ik vind de contrasten tussen licht en donker echt majestueus op dit werk, die 84 minuten (als je er voor wil kiezen het in één zit uit te luisteren, wat dus niet 'hoeft') vliegen wat mij betreft dan ook zo voorbij. Zelfgenoegzame dubbelalbums zijn er natuurlijk genoeg, je zou zelfs kunnen stellen dat enige mate van zelfgenoegzaamheid een noodzakelijke voorwaarde is voor een dubbelalbum, maar als een artiest of band het idee heeft écht iets bijzonders in handen te hebben om haar trouwe luisteraars in onder te dompelen - ook al zullen de meningen erover uiteenlopen - is het juist wel moedig en mooi om een beetje zelfgenoegzaam te durven zijn.

Superstar, Sunset en Modern Love Stories zijn geweldig, voor de rest is dit album vooral lang, erg lang. Ik ben sowieso niet van de lange albums, maar hier hoor ik ook niet waarom het zo lang moet. Veel nummers lijken op elkaar en zetten dezelfde mood neer, soms is het enorm raak, maar net zo vaak doet het me vrij weinig. Ergens zit hier een mooi album in verscholen, maar nu is het echt uitzitten voor mij.

Vaker beluisteren, nu zou ik er geen 1 song van willen missen. Al is er onderling natuurlijk ook verschil in kwaliteit tussen de songs.

Van Beach House heb ik na Bloom nooit meer een heel album beluisterd. Hoewel de losse singles van daarna me soms wel boeiden heb ik nooit de behoefte gehad nog een heel album van ze te luisteren. En dan ook nog zo’n hele lange.

Hoe verhoudt deze zich tot hun andere albums?

Ik ken niet al hun albums even goed, maar ik vind dit album als geheel wel hun beste. Op andere albums stonden af en toe tracks waar ik wat minder mee had. Op dit album kom ik denk ik geen enkele keer onder de 3,75 *. Voor sommigen misschien iets te lang en te samey, maar daar had ik bij meer CT albums ook geen last van.

Voor jou zou ik Once Twice Melody, Superstar, Pink Funeral, Runaway, Over and Over, Masquerade (bazentrack), Finale en Modern Love Stories aanraden. Rest ook mooi, maar ms wat te soft af en toe.

Om te beginnen denk ik dat je - al bedoel je het ongetwijfeld goed - door voor de band een dergelijke verwijzing te hanteren, het voor een band alleen maar lastiger maakt door de lat zo hoog te leggen. Cocteau Twins is hors categorie (vintage) en mocht je daaraan twijfelen, raad ik je ernstig aan de eerste 3 - 4 albums nog eens te draaien, de slaapliedjes-dubbelaar of idem at the BBC.

Verder: CT van het begin is niet CT van het eind. Dit album verwijst maxi-maximaal naar hun cocktail-loungeplaat, Heaven or Las Vegas en daarvan is de productie echt wel wat hele tikken beter.

Dit album is aardig, maar maakt niet dezelfde (doel)treffende indruk als Teen Dream of Bloom - it almost fails to deliver zegt men dan. Heb drie draaibeurten erop zitten, dus m'n oordeel is nog niet definitief. Ben geneigd te denken dat dit niet zo'n blijverd is als de eerdergenoemde en ik geloof niet dat in delen draaien - de spinneritus interruptus zeg maar - effectief zal zijn. Vind de ruim 30 zilveringen voor de dubbelaar - "silver" - ook veel geld.

Dit album benadert CT voor mij heel erg. Zeker de Treasure/Victorialand vibe, met ook de EP's rond die tijd.

Treasure is wel mijn fave CT, samen met de door Mju zo verfoeide HoLV. Het zou fijn zijn als dit album daar in de buurt van kwam

Toch wel opmerkelijk (en veelzeggend!) dat iedereen andere persoonlijke favorieten van deze plaat noemt. Voor mij springen bij elke luisterbeurt weer andere tracks eruit, daarom is elke luisterbeurt in zekere zin weer ‘nieuw’. Dat maakt dit album voor mij toch ook wel erg onderscheidend, echt een ander soort belevenis dan andere beach house-platen, die hebben vanaf de eerste luisterbeurt eenduidigere uitschieters voor mij die dan ook mijn favorieten blijven, hoewel de rest van de tracks dan ook altijd wel van constant hoge kwaliteit is.

Ben geneigd te denken: luister beter of koop nieuwe oren of een nieuwe set. Misschien ook even kijken naar de waarderingen hier voor Victorialand en wellicht eens Martin Aston - Facing the Other Way (over 4AD) aanschaffen; daar staat het scheppingsproces in die tijd goed beschreven.

Wat je vergelijking betreft: je zet de Vaalserberg af tegen de Mont Ventoux. Op Heaven or Las Vegas staan wel een paar goed nummers, maar "the vibe" is niet zo tof.

Ik vind juist de vibe van HoLV heel erg top, ook al is het songmateriaal niet altijd even zo goed als hun beginalbums.

Ik vind de CT vergelijking heel vreemd. En HOLV is trouwens een superalbum. Ik heb wat moeite met dit album, wel meer fan van de tweede EP dan de eerste. Van de eerste ben ik eigenlijk geen fan. Derde EP en vierde EP ga ik later nog eens luisteren, want voor mij is een heel album van anderhalf uur te lang. Voorlopig het idee dat dit gigantisch overschat wordt in vergelijking met eerder werk. Qua vibe doet het me meer denken aan "Teen Dream" en "Bloom". Mijn favoriet Beach House album is "Depression Cherry". Maar sommige albums moet ik nog beter herbeluisteren. Ik heb eigenlijk de neiging om naar dezelfde nummers te blijven luisteren, en minder naar andere nummers van deze groep maar waarom weet ik niet.

HOLV is zéker een superalbum, al hebben Cocteau Twins dan toch ook weinig gemaakt wat niet briljant genoemd kan worden. De vergelijking vind ik op zich niet al te vreemd, bij vlagen roept Beach House wel een soortgelijk mystiek donkerzoet etherisch bezwerend sfeertje op. Bijvoorbeeld in Illusions of Forever, al heeft dat ook een sterk Julee Cruise/Badalamenti-sfeertje. Maar Beach House schept altijd wel een vooral heel erg eigen universumpje, dat per plaat subtiel verder uitdijt.

Dus je hebt het idee dat dit album overschat wordt, maar moet zelf nog de helft (of zelfs meer dan de helft eigenlijk, qua aantal tracks) luisteren? Dit soort dingen verwondert mij altijd nogal, je moet er toch zelf een oordeel over willen vorm los van hoe het ontvangen wordt. En ja, anderhalf uur is een lange zit, maar de band heeft het niet voor niets in twee helften verdeeld die elk ook weer uit twee helften bestaan. Wie dat per se wil kan het in één keer tot zich nemen, mij bevalt dat tot dusverre uitstekend, maar het is zeker geen voorwaarde voor de beleving van dit album. Juist niet eigenlijk.

Hoezo heeft Hurts To Love nog maar twee voorkeursstemmen dan? Ben al dagenlang helemaal geobsedeerd door dit nummer, helemaal verslingerd. Dat deuntje, dat refrein, die vrolijkheid en toch die treurigheid en toch die berusting die het uitstraalt. Mag van mij zo in de dreampop hall of fame, wat jullie Kaaasgaaf en TornadoEF5?

Ik heb een beetje hetzelfde als Obscure Thing. Beach House is voor mij altijd een singles-band. Losse nummers top, maar een heel album is teveel van het goede. Daarom werkten de EP's zo goed: iedere keer hapklare brokken van 4 nummers. Bij een heel album denk ik bij nr 9: "Zijn we er al bijna?"

Zoals eerder vastgesteld: iedereen licht weer andere favorieten uit. Dat is doorgaans al een teken dat een album echt bijzonder goed is, maar in het geval van een dubbelalbum is het wel helemaal iets speciaals te noemen. Voor mij verschilt het ook sterk per luisterbeurt, elke keer springen voor mij weer andere nummers eruit (en de nummers die er niet uitspringen zijn dan gewoon heel fijn). Tot dusverre is HTL één van de weinige nummers die zich tijdens al mijn luisterbeurten nog niet als een favoriet voor mij heeft geopenbaard, maar dat zegt dus betrekkelijk weinig. Ik acht de kans behoorlijk groot dat dat nog gaat gebeuren, en een heerlijk nummer - inderdaad mede door die door jouw genoemde contrasten, waar deze band zo fantastisch in is - is het zonder meer.

In het geval van dit album wel tekenend dat je nummer 9 zegt (al begrijp ik best dat het maar een voorbeeld is), daar begint immers de 'tweede plaat'. Eigenlijk zou je hem na nummer 8 dus even op stop moeten zetten (of na nummer 4, 8 en 13, als je de EP's/plaatkanten 'na wil spelen'). Ik vind het wel een tekortkoming van Spotify (al zal dat vast voor alle streaming-media gelden), dat die indeling daarop niet wordt aangebracht.

Als ik bij nummer 9 ben aangekomen denk ik "dit wordt mijn favoriete album van dit jaar" maar ik vind de tweede helft wat zwakker. Mogelijk komt dit doordat ik de eerste 8 nummers het vaakst heb gehoord. Als de tweede helft straks net zo hard binnenkomt als de eerste helft dan worden het in ieder geval 5 sterren.

Nu volledig beluisterd, en toch wel een erg mooi album. Komt minimaal in de buurt van Teen Dream en Bloom, maar kan nog groeien. Heerlijk!

Bij een nummer als Masquerade moet ik trouwens erg aan Curve denken. Prachtsong inderdaad.

Super om te horen
En hij gaat id alleen nog maar groeien

Dit album nonstop geluisterd tijdens een cruise over de Nijl in Egypte. Album doet het erg goed bij Afrikaanse zonsondergangen. Los daarvan verder een meesterwerk.

Wat is Masquerade een heerlijk nummer zeg

Ik luister 'm steeds bij de wekelijkse schoonmaak met een glas melk en een broodje kaas. Toch kan ik er op 1 of and're manier nog niet in komen.

Misschien met wat ander beleg?

Sfeer en opwinding te over op dit 'Once Twice Melody' van Beach House. Vanaf de eerste noten van deze opener en titelnummer, voel je het al. Iedere song van het duo bevat z'n bevallige melodie. Die hele mastodontplaat lang heeft ze alle verleidelijkheden in zich die we al van Beach House kenden, terwijl ook evenveel betoverende nieuwigheden zijn toegevoegd, alles samen in één grote verscheidenheid. Vier episodes lang breedbeeldsongs. Relaxerend. Intimistisch. Teatraal. Zacht huilende melancholie. Dansbare somberte. Deze op die manier weergaloos rijke plaat wordt een zegetocht na de lange opsluiting. Achttien dream(pop)songs die toch nergens voorspelbaar binnenkomen, schitterend gearrangeerd. Bijna anderhalf uur lang laat je je er zonder tegenstand in onderdompelen. Warme fluwelen stemmen, jawel, maar niet enkel die ingetogenheid. Akoestische instrumenten en strijkers, jawel, maar ook elektronica, synths en drummachines om tot die fraaie texturen te komen. Het golft filmisch over je heen, als aardse zonsop- of zonsondergangen of je voelt je bij verre vallende sterren, hoog in het universum. Je wandelt, zweeft onder een nostalgisch aandoend firmament, een droomtrip, kleurrijk psychedelisch, weelderig ingekleed. Maar met moeilijk te doorgronden lyrics over complexe relaties, vreugde, verdriet en eenzaamheid. Bitter en zoet. Romantisch licht tegenover het droef van wanhoop, een ontredderd zwanenmeer van treurnis.
Zo maakt Beach House zijn sonische meesterwerken, creatief, groots en zo goed als dit 'Once Twice Melody'.