Beach House - Once Twice Melody (2022)

Ik kan mij in de lyrische reacties hierboven vinden. Hoewel er voor mij toch enkele nummers bovenuit steken nl. Over And Over, Sunset, New Romance, Superstar,... Groeien alle nummers uit tot een hoog niveau.
Ik heb echter één klein probleem dat me zal weerhouden 5* te geven. Dit is niet de lengte van het album, maar het gebrek aan een verhaal/concept. Alle nummers zijn los op zich goed, maar vormen niet echt een geheel. Zeker de volgorde van de tracks lijken eerder willekeurig gekozen dan bewust. Ik had graag in lijn met de muziek een bepaalde flow gezien die al deze goeie nummers aan elkaar verbond.

Apart toch wel, bij mij smaakt-ie zowel tijdens mijn Egyptische cruisetochten als bij mijn bammetjes kaas (en ook in combinatie met beiden) meer dan uitstekend.

Inmiddels meermaals gehoord en ik ben nog steeds niet overtuigd. Als ik afga wat de 5 en 4,5* stemmers hier allemaal ronkelen zou ik inmiddels bekeerd moeten zijn, maar de stroom van Beach House neemt me echt niet mee en wordt gaandeweg een kabbelende beekje.

In mijn beleving is 5* een waardering die je aan een absoluut meesterwerk geeft - een absolute must-have. Om een idee te geven - binnen het werk van Picasso zijn er meerdere schilderijen die diepe indruk maken - maar Gernika is bijv echt wel 5*, net als Déjeuner sur l'herbe (Manet) bijv. 5 sterren moet je zuinig op zijn, anders verlies je je geloofwaardigheid.

Dit album: denk eerder 3,25 - 3,5* - vind wel dat de band meer progressie had mogen maken en vrees dat bij live-optredens veel van tape (tegenwoordig hard disk) zal komen.

Die verlies je ook als je alles in wollige taal kapot analyseert

I catch your drift, maar moet denken aan iets van pot en ketel:
zelf maak je nl een aardige semantische slalom door gebruik van "kapot" en "änalyseert" - tamelijk spreektalig en op zich onjuist (want wat is immers het doel van een analyse - iets te maken/of fiksen toch?). Die combi dient overigens aaneen geschreven te worden. Ga maar eens na wat het verschil is tussen "rij alcoholvrij" en "rij alcohol vrij".

Dit album is niet slecht, maar houdt niet mijn aandacht vast. Soms verwacht je iets en valt het tegen, soms weet je niet wat je kunt verwachten, draai je het uit nieuwsgierigheid, lijkt het aanvankelijk tegen te vallen, maar blijft het uiteindelijk overeindstaan, zoals Metronomy - Small World (2022) - MusicMeter.nl

In principe eens dat men niet te kwistig met 5'en moet strooien. Doe ik normaal ook niet, maar nu binnen enkele weken er maar liefst twee uitgedeeld: voor deze en voor die Big Thief-plaat. Het zijn van die platen waar ik me obsessief in onder blijf dompelen en steeds weer iets anders uithaal. Ik zou natuurlijk kunnen redeneren: laat ik ze voor nu een 4 of een 4,5 geven en mocht over een jaar of wat dit gevoel beklijfd zijn gebleken kan ik er alsnog een 5 van maken. Anderzijds: ik vind dat zulk tomeloos enthousiasme (of juist diepe teleurstelling of sterk afgrijzen, etcetera) toch ook een bepaalde waarde in zich heeft, zeker op een plek als dit. Daarom kan ik ook niet zoveel met jouw Picasso-vergelijking, want wat wel of niet tot een 'meesterwerk' verkozen wordt is iets waar een heel proces van kunstkritieken aan vooraf gaat, waarmee men tot een bepaalde consensus komt over wat 'briljant' en niet zou moeten worden gevonden. We zitten nu op een forum waar muziekliefhebbers praten over platen die vaak net uit zijn en zich daarbij laten leiden door hun uiteenlopende smaken. Gelukkig maar, dat vind ik nou juist zo leuk om te lezen en aan bij te dragen!


Progressie ten opzichte van wat? Hun vorige plaat? Beach House is zeker geen band van radicale veranderingen, ze worden juist geprezen om de ijzeren consistentie van hun sound. Maar subtiele ontwikkelingen zijn er wel degelijk van plaat naar plaat, en zodoende minder subtiele ontwikkelingen over het oeuvre als geheel: als je dit album bijvoorbeeld vergelijkt met hun eerste paar werken - gisteren heb ik Devotion weer eens opgezet, degene waarbij ik 'inhaakte' en waarvan ik sommige nummers nog steeds tot hun allerbeste werken vind behoren - is dat toch echt een wereld, of zeg maar gerust een universumpje, van verschil. En live heeft deze band zich al helemaal ontwikkelt. Heb ze een paar keer gezien; de eerste keer deden ze nog alles met z'n tweeën, daarna voegde zich er een drummer bij, en later hadden ze er nog een vierde persoon bij. Ja, bij vlagen maken ze gebruik van samples, maar minder vaak dan je misschien zou verwachten. En dan nog, wat zou daar mis mee zijn? Purisme is een ideaal dat net zozeer bij popmuziek past als veganisme bij een jachtvereniging, zei mijn grootmoeder altijd op feesten en partijen.

Aaneengeschreven.

Bij aaneenschrijven is beide mogelijk. in dit geval gaat hebt over de handeling die moet worden. uitgevoerd om het resultaat te bereiken - het resultaat is dan aaneengeschreven - en dat is een toestand.

Nogmaals:

Rij alcoholvrij = rij zonder alcohol (te hebben gebruikt) - toestand
Rij alcohol vrij = rij om de alcohol vrij te maken - handeling

Op dit moment heb ik geen tijd om verder op je opmerkingen in te gaan, maar dat komt nog wel - iets van "wat in het vat zit... "

Laten we het maar gewoon terug over het album hebben ipv onze Nederlandse taal.

Die regel ken ik niet (en het lijkt me ook alleen een logische regel wanneer er sprake zou zijn van een duidelijk inhoudelijk verschil, zoals in jouw voorbeeld), maar als dat het criterium is waarom moet Mausie 'kapot analyseert' dan volgens jou aan elkaar schrijven? Hier gaat het toch evengoed om een handeling (iets analyseren tot het kapot is) ipv een toestand?


Rustig aan, dat vat blijft nog wel even borrelen.

Misschien maar beter inderdaad.

Even vanuit het vat:

Kreeg van de week een overzicht van mij top5 op Tidal en die zag er als volgt uit in alle gevallen gaat het om het laatste album:

1. Little Sims
2. Beach House
3. Big Thief
4. The Weather Station
5. Cassandra Jenkins

Beach House wordt dus wel gedraaid hier Twee albums (lp's) van die top5 heb ik inmiddels aangeschaft - of had ik al; Tidal is wat dat betreft handig als je lui bent (of gasten hebt). Beach House gaat er niet op vinyl komen. Het is een aardig album, maar niet meer dan dat, voor mij. Ik zal het heus wel (blijven draaien), maar voor mij is het te weinig onderscheidend, je mag het ook vernieuwend noemen; ik dreig nergens van mijn stoel te vallen. Het is en het blijft (dream)pop, al vind ik dat een vrij nietszeggend container-begrip. Toen ik e.e.a. eens nalas, besefte ik dat de band al 16 jaar albums uitbrengt. En dat is 2 jaar langer dan de - in eerste instantie door een ander genoemde - Cocteau Twins: 14 jaar, waarin de band een veeltal van (sub)genres heeft aangedaan. Dan heeft imo Beach House nog wel een weg te gaan.

Kap eens even met dat semi-intellectueel geleuter en taalnazi uithangen. Blijf het fascinerend vinden hoe bepaalde artiesten en albums die extreem gehyped worden de grootste muzieksnobs aantrekken. Waarschijnlijk ook allemaal Tool fans

Ontopic. Beach House is om een of andere vage reden nooit op mijn radar gekomen, maar wow wat een prachtige plaat is dit zeg! Ik kan zonder enige voorkennis of verwachtingen helemaal bleu naar de plaat luisteren en het is echt genieten! Ik zal vast wel iets doms zeggen, maar ik zat tijdens het luisteren te denken aan hoe magisch een samenwerking tussen Beach House en Tame Impala zou kunnen zijn.

Dit is natuurlijk ook nergens voor nodig.

Releasedatum is uitgesteld, pas 8 april op cd en vinyl.....

We werden op 10 november door Beach House al op het eerste viertal albumtracks (Chapter 1 / Pink Funeral) getrakteerd welke uiteindelijk in Once Twice Melody resulteren. Het ei is gelegd, maar voordat dit uitgebroed wordt doopt Beach House deze eerst nog onder in een breed vullend kleurenpallet. Melancholische avondetappesongs die glinsterend in het waterrijke betoverende Baltimore havengebied weerkaatsen. De skyline van het aan de Chesapeake Bay liggende Inner Harbor is een kleurrijke blokkendoos, die een overweldigende aantrekkingskracht uitoefent.

Nu het reizen vrijwel onmogelijk is gemaakt halen Victoria Legrand en Alex Scally van Beach House de inspiratie noodgedwongen dicht bij huis. De zomerzon gaat geruisloos in stilte onder, de boulevard is verlaten, morgen weer een nieuwe dag in isolement. Gigantisch hoge verwachtingen die doen verlangen naar de volledige plaat. Op 8 december volgen weer vier vrijgegeven nummers (Chapter 2 / New Romance) van dit onaffe muzikale canvas, 19 januari verschijnen er zelfs vijf (Chapter 3 / Masquerade), waarna op 18 februari het laatste vijftal (Chapter 4 / Modern Love Stories) deze cyclus voltooid. Het is een volbrachte odyssee, een lastig opwekkende bevalling, welke uiteindelijk zoveel schoonheid ter wereld brengt. De opvolger van het ruim drie jaar geleden verschenen 7.

Glinsterende geluidsgolven houden koers door de pulserende beat. Melancholische onrustige nachtdromen verwelkomen titelsong Once Twice Melody. Victoria Legrand zingt gejaagd alsof ze de verloren tijd wil inhalen. De kenmerkende warmte is zo broeierig als een smeltende wereld, de instrumentatie nerveus en eighties gedateerd. Het mechanische vocoder randje op de vocalen gaat het gevecht met de geëgaliseerde emoties aan. Een oneerlijke strijd waar de georkestreerde begeleiding partij kiest voor het starre toekomstperspectief. De dreampop wordt stilletjes door duistere jaren negentig triphop ingehaald. Natuurlijk heeft het de tijd nodig om deze indrukwekkende opener in je op te nemen, des te begrijpelijk is de keuze voor de splitsing van het totaalplaatje.

Met de droomvlucht van het tragische Superstar overtreft het duo zichzelf. De eenzaamheid van een uitgerangeerd popidool die zijn opgebouwde status aan het verliezen is. Afgezonderd aan de top kijkt hij als een schitterend hemellichaam op een verlaten wereld neer. Het nostalgische waardeoordeel laat de vergaanbaarheid tot een bijna onzichtbaar stipje aan de horizon afvlakken. Weggestopt in onze gedachtes, de opgedrongen stilstand van concertloze periodes. Een futuristische ruimtetrip welke voor eeuwig lijkt te verdwijnen in het grote zwarte postpunk gat van vergeten popklassiekers.

Pink Funeral duikt daadwerkelijk die diepte in. Het vernietigende liefdesverhaal over prins Siegfried en Zwanenkoningin Odette. Sterfelijkheid en jeugdig verlangen naar sprookjesachtige onsterfelijkheid komen samen in deze vluchtige romance, die de maagdelijke schoonheid bedekt met pekzwarte dramatiek. Victoria Legrand werkt haar rol als kille vertelster letterlijk tot in de puntjes uit, terwijl op de achtergrond het muzikale strijkersfundament uiteenspat in breekbare kristalletjes. Hoe betrouwbaar kunnen vrienden zijn als de duistere schaduw van het bestaan verleidelijk wenkt en de violette krachtbron laat doven. Al het herkenbare vervaagd om de eigen identiteit in een herprogrammeringsfase zichzelf opnieuw te laten reformeren. Through Me, de zweverige ontdekkingsreis die nogmaals benadrukt hoe onbereikbaar hoog Beach House deze keer de lat gelegd heeft.

Staat op de eerste gedeelte de angst voor het loslaten en het vasthouden aan jeugdherinneringen nog centraal, het vluchtige ritmische Runaway bevrijdt het tweetal van dat beklemmende gevoel van dreigende stilstand. Met bevreemde futuristische stemwisselingen bevindt Victoria Legrand zich alreeds in een universele hemelse dimensie, waaronder Alex Scally gecontroleerd die binding met de aardse goedgelovigheid vastklampt. De luidruchtige beats remmen de transformatie van de zangeres af, maar creëren wel een breed speels spanningsveld. Geluiden slaan dood op de zacht fluwelen muzikale bekleding. Beschermd vertrouwd geïsoleerd, maar ook verstikkend beperkt geïsoleerd. Het contrast tussen zelfverzekerde wijze vocalen en kinderlijke nieuwsgierigheid.

Bij het kerstmis achtig georkestreerde ESP gaat de cruise control aan. Evenwichtig en stabiel. Risicoloos veilig? Ja, misschien ook wel. Het ultieme genotsgevoel van een wereld die voorbij draaft terwijl een mijmerende Alex Scally in pauzestand van een afstand observeert, genietende van die atmosferische vrijheid van plezierige leegte. De tijd om te resetten wordt nog eventjes uitgesteld. Het hoopvolle New Romance dwarrelt in vreugde neer. Beach House als hemeldragers, het krachtige jaren tachtig fundament meeslepende in het flonkerende sterrenstelsel aan verstillende postpunk nostalgie, badende in de kenmerkende Beach House dreampop. Winstmarges worden er pas in Over and Over geboekt. De gerepresenteerde kunst van het herhalen. De dag neergezet als een fel brandende ontvlammende cirkel, die zich telkens weer door deze energiebronnen tot in de eeuwigheid blijft voeden.

Het derde hoofdstuk is de zwartste pagina van het vierdelige Once Twice Melody verhaal. Het vertrouwde ontzielde lichaam eist zijn songs op, en verzwaart de dreampop met in nachtmerrie gedoopte passages. Het eindigende door sfeervol akoestisch gitaar ingeleide Sunset opent met roestige kerkhofsleutels zijn hemelse poorten. Zwartgallige berusting in een indrukwekkende realiteitsbeleving. Uiteindelijk hoopt toch iedereen door begeleidend goddelijke engelenzang het eeuwige paradijs binnen te treden. De treurende dood wringt gevaarlijk dichtbij en eist een vertrouwd plekje op. Ook deze vijandige vriend hoort bij het leven. Passende bij de Bella Union ideologie van oprichter Simon Raymonde, Beach House als het sprookjesachtige schaduwelfje van de dreampop waarmee Cocteau Twins ooit naam maakt.

De wervelwind aan echoënde wanhoop zuigt Only You Know in een verdovende kolkende roes mee, waarin opgewekte ritmes de strijd met de verzachtende toegevendheid van Victoria Legrand aangaan. Nostalgie als opium, conservatief verlangen als de verslavende drug. De veiligheid van een kinderlijke wereld overspoeld door hedendaagse vastklampende rampen. Opgelucht bevrijdend escapisme in pijn eliminerende narcotica. Another Go Around versterkt deze hunkering, nogmaals het afscheid uitstellen. Een zwaarmoedige blik op de toekomst en het beangstigende vermogen om hier individueel een einde aan te maken, Alex Scally schakelt zijn voort wiegende geweten aan de hypnotiserende stemkunsten van Victoria Legrand, en verstevigt hiermee de vocale eenheid.

Het rouwende Masquerade beeld wordt door het zwarte sober camouflerend zondagskleed, de verlichte kandelaars en de in mineur afgestemde zang van een verbitterend afwezig klinkende Victoria Legrand gevormd. Dolende als een onzichtbare geestverschijning bewandeld de ijskoningin deze ritmische doodsklokkenregen, ontaardend in een krachtig warm schouwspel met een hoog eighties synthpop gehalte. Mijn persoonlijke hoogtepunt van deze toch al niet misselijke plaat. Het gewichtloze zwevende Illusion of Forever heeft een zwaardere ondertoon. Het boetekleed van een in ongeloof twijfelende vermoeid klinkende Victoria Legrand die de grimmige woorden eruit perst, en zich geestelijk voorbereidt om Once Twice Melody tot een goed eindpunt te brengen.

Finale; luchtig en bevredigend. We stappen nog een keer voor de laatste maal onze jeugdherinneringen binnen. Geschoond van gefilterd kwaad, onbevangen door pril idealisme, de puurheid in zijn meest primitieve vorm. Een hoog happy ending gehalte met dat theatrale romantisch musical feel good gevoel, het besef dat je niet zonder elkaar kan. The Bells lijmt de scheuren, al blijven de breuken voor het blote oog zichtbaar. De gemiste gitaren glijden op windstilte binnen en nestelen zich geruisloos aan de weemoedige melodielijnen. Het mechanische Hosanna in Excelsis zijnde Hurts to Love kerkorgelstuk is voor mij een tikkeltje te dik aangezet, al betoveren de gedateerde drumcomputers en versleten synthesizers wel aarzelend een glimlach op mijn gezicht. Een orkestband manoeuvreert in het donker voorbij, en kijkt verschrikt om, waar heb ik dat geluid eerder gehoord?

Het zoveelste slaapliedje Many Night geeft er een twinkelend Twin Peaks tintje aan, een filmische lullaby met een gedateerde jaren vijftig twist. Dromerig kinderlijk, beschermend en degelijk. Gelukkig sluiten ze met het in verwarring achterlatende Modern Love Stories af, waarin de statige elektronica heerlijk tegenstrijdig tegen de orkestrale new wave aanklotst. Een puntige eigenzinnige schots en scheef song die als een onwetende Titanic zichzelf tegen de bedrieglijke frisse gitaarrijke progrock oppervlaktetoppen te pletter werpt. Once Twice Melody overtreft de verwachtingen, al haalt het laatste vijftal net niet het niveau van de krachtige eerdere vrijgegeven episodes.

NB. Once Twice Melody is nu al streaming te beluisteren. Vanaf 4 april liggen zowel de Cd als het vinyl in de winkels.

Beach House - Once Twice Melody | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik blijf chapter 2 een stuk beter vinden dan chapter 1, maar het gaat niet makkelijk met dit album. Enkel Over & Over vind ik voorlopig erg goed, misschien wel de beste "lange track" van Beach House al. Bij de rest van chapter 1 & 2 hoor ik geen BH klassiekers voorlopig. Ik deel het enthousiasme voor veel van de tracks van chapter 1 & 2 gewoonweg niet.

Chapter 3 is oké, maar ook niet echt heel memorabel. Sunset en Masquerade zijn tot nu toe wel twee van de betere nummers op het album. Chapter 4 vind ik wat minder en lijkt meer verwijzingen te hebben naar hun invloeden met een zeer grote 80's feel. Het chapter geeft mij het idee dat dit hun laatste werk is.

Voorlopig klikt het niet, en ligt het me niet, en voorlopig vind ik dit ook één van de mindere, misschien zelfs het minste Beach House album. Ik begrijp alle lof dan eigenlijk ook niet. En vooral niet: "waarom dit wel" en soms "waarom andere albums dan niet". Ik begrijp het niet.

De verwijzing naar Cocteau Twins begrijp ik totaal niet. Dit klinkt ook het minst "tweelingenachtig" als andere albums, maar sowieso maakte ik de associatie niet. Wel heb ik bij dit album meer een eighties-feel dan bij de anderen, maar de tweelingen hebben bijvoorbeeld nooit echt aan synthpop gedaan. Finale is toch zeer hard 80's-feel bijvoorbeeld. Misschien doet dit wel dan meer denken aan Strawberry Switchblade en ook aan enkele hits van New Order. Misschien op de meer country/folk tracks meer Mazzy Star en Mojave 3. Maar ik hoor geen verwijzingen naar zowel early als late Cocteau Twins. De HOLV feel hoor ik nergens, de Treasure-feel hoor ik nergens en Garlands ook al niet. Stem van Victoria Legrand klinkt ook niet als die van Elizabeth Fraser, en met dat ik nu toch al Mazzy Star laten vallen hebben, dan klinkt ze al iets meer als Hope Sandoval, maar op zich is de stem van alle drie wel best uniek.

Ik hoor dus wel duidelijk CT invloeden, of in ieder geval qua feel en sound. En nee, geen HoLV, Garlands, Treasure of HoH, maar meer in sfeer richting Victorialand en de EP's rond die tijd. Maar die kennen al die CT invloed ontkenners hier ws niet...

Ja, Victorialand is een wat moeilijker album om te leren kennen en te begrijpen, maar zijn veel tracks gewoon niet te synthy daarvoor, terwijl Victorialand dat juist niet heeft. Victorialand is zeer etherisch en ook meer minimalistisch. Hier heb je het idee dat het album juist meer wilt.

Nee, Victorialand is het ook niet. BBK misschien dan, dat album ken ik ietsje minder goed?

Gaat niet per se om synths of niet, maar meer het gevoel dat het oproept. Het ijle ethereal bv en daar doet me het aan denken...

We gaan toch niet alles dat etherisch is gaan vergelijken met Cocteau Twins. Volgens mij luister je dan gewoon niet genoeg naar vrouwen met hoge stemmen. Ik vind dit trouwens een stuk minder etherisch dan CT.

Nee, dat zeg ik ook niet. Ik zeg alleen dat ik vind dat Beach House met de sound op dit album in veel songs de sound van CT af en toe redelijk benadert, op hun manier. Als ik bepaalde songs van dit album hoor moet ik denken aan een bepaalde vibe die CT ook heeft in een bepaalde periode. Dat is vast niet voor niks. Heb jij dat niet, dan is dat ook prima.

Teen dream en bloom veel geluisterd. Plaat een aantal keer geprobeerd door de positieve reacties hier, maar jammer genoeg doet de plaat me weinig. Beach house kabbelt (nog steeds). Meer gaat het voor mij denk ik niet worden...

Er zitten echt hoogtepunten in dit lange album. De vraag is dan: "Komen die precies op tijd of iets te laat om de aandacht er goed bij te houden?" Bij mij komen die soms net te laat, waardoor hier en daar toch de verveling toeslaat, voordat ik mijn oren weer spits bij bijvoorbeeld 'Masquerade'. Daardoor vond ik '7' toch een net wat scherper en spannender geheel. Deze plaat heeft zeker zijn (hele) mooie momenten, maar niet over de hele linie.

Och, wat is Masquerade een gaaf nummer zeg. Echt niveautje 'Elegy to the Void'. Volumeknop wordt steevast met de klok meegedraaid en dit gaat meestal gepaard met een dikke laag kippenvel op mijn arm.

Naast Masquerade bevat Once Twice Melody nog wat parels, zoals Over and Over en Superstar. Maar waarom dit album 18 nummers moet duren, is mij een raadsel. De muziek van Beach House is mij te gezapig om er anderhalf uur achter elkaar naar te luisteren.

De single Hurts To Love is tamelijk geniaal!

En zo blijft de heerlijke trend maar doorgaan dat iedereen weer andere favorieten aanwijst. Het versterkt mijn gevoel dat deze plaat op de kop af kort genoeg is.

Op Over and Over na staat er niks op dat zich kan meten met het allerbeste van Beach House. En dat met achttien nummers op het album. Goed, er zijn nog wel wat momenten waarop ik opveer. Maar al met al vind ik dit duidelijk Beach House hun saaiste album. En dan ook nog eens zo lang.

De vergelijking met Cocteau Twins snap ik trouwens ook niet zo.

Wat is het toch een weergaloos fijn album, ik blijf luisteren en ontdekken, heerlijk.

ESP, my god...