Beach House - Once Twice Melody (2022)

Ontzettend slim (en leuk) hoe Beach House het album op deze manier dropt. Iedere maand een rijtje van vier om naar uit te kijken. Nrs 5-8 zijn ook weer om te smullen.

Ook deel twee klinkt erg goed. Ben nog wel een beetje aan het twijfelen of er tot nu toe al een echte uitschieter bij zit. Misschien komt dat nog na wat meer luisterbeurten.

Ik was wat huiverig, maar ik merk dat ik het toch ook een fijne releasevorm vind. In ieder geval voor een plaat van bijna anderhalf uur.

Hele fijne verrassing. Prachtige nummers tot nog toe.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Once Twice Melody (Part I & II) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beach House - Once Twice Melody (Part I & II)
Op het volledige nieuwe album van Beach House moeten we nog ruim twee maanden wachten, maar de inmiddels vrijgegeven eerste helft van het album is echt prachtig en van het niveau dat we van het duo gewend zijn

Ruim drieënhalf jaar na de release van 7, het zevende album van Beach House, gaf het duo vorige maand de eerste vier tracks van haar nieuwe album vrij en deze week volgden nog vier tracks. Hiermee hebben we ongeveer de helft van het nieuwe album in handen en de eerste helft van Once Twice Melody is prachtig. Het is onmiskenbaar Beach House met het dichte wolkendek aan elektronische klanken en de zo herkenbare zang van Victoria Legrand, maar het Frans/Amerikaanse duo zet ook stappen in nieuwe richtingen, onder andere door de inzet van strijkers en de keuze voor nog wat beeldendere tracks, die in de jaren 70 niet hadden misstaan in de betere Franse films. Dit gaat een wereldalbum worden.

Once Twice Melody, het nieuwe album van het Frans/Amerikaanse duo Beach House, verschijnt pas halverwege februari, maar in de drie maanden voorafgaand aan de release van het complete album, wordt driekwart van de tracks al vrijgegeven. Vorige maand verschenen de eerste vier tracks van Once Twice Melody en deze week werden ook tracks vijf tot en met acht beschikbaar gemaakt via de streaming media diensten en via de bandcamp pagina van het tweetal (op YouTube zijn ook nog de bijbehorende videoclips te vinden).

Het is nu al goed voor ruim 40 minuten muziek, waarmee we wat mij betreft al een volwaardig Beach House album te pakken hebben. Volgende maand komen er nog vijf tracks bij en medio februari hebben we uiteindelijk 18 tracks en bijna anderhalf uur muziek. Op de definitieve beoordeling van Once Twice Melody moeten we daarom nog maar even wachten, maar ik durf al wel te beweren dat ook het achtste album van Beach House er weer mag zijn.

Ik ben al sinds het debuutalbum fan van de muziek van Victoria Legrand en Alex Scally en zou niet graag moeten kiezen tussen de eerste zeven albums van het tweetal uit Baltimore, Maryland. Teen Dream uit 2010 is meestal mijn favoriete Beach House album, maar de verschillen met de andere zes albums van het tweetal zijn zo klein, dat er ook wel eens een ander album van het tweetal bovenop drijft.

Met de eerste acht tracks kan Once Twice Melody zich wat mij betreft meten met de vorige Beach House albums. Ook op de eerste acht tracks van het nieuwe album horen we weer vooral het zo karakteristieke Beach House geluid. Het is een geluid dat opvalt door een rijk, veelkleurig en vooral elektronisch klankentapijt en door de vaak wat onderkoelde zang van Victoria Legrand.

Once Twice Melody is het eerste album dat het tweetal zelf produceerde en dat levert een geluid op dat subtiel afwijkt van alles dat we al kennen van Beach House. Voor de mix vertrouwden Victoria Legrand en Alex Scally overigens op zeer ervaren krachten als Alan Moulder en Dave Fridmann, die vakwerk hebben geleverd.

Ook het achtste album van het tweetal wordt gedomineerd door flink wat elektronica, variërend van strakke beats tot atmosferische klankentapijten. Beach House werkt dit keer ook nog met een echt strijkersensemble, wat de muziek van Victoria Legrand en Alex Scally nog wat sprookjesachtiger en beeldender maakt.

De muziek van Beach House wordt vaak in het hokje dreampop geduwd en dit is een genre waarin een groot deel van de inmiddels vrijgegeven tracks van Once Twice Melody prima past. De muziek van het duo klinkt hier en daar echter ook wat psychedelischer dan voorheen en schuurt hier en daar ook nog eens tegen zwoele (Franse) filmmuziek aan.

Het is nog altijd onmiskenbaar Beach House, maar ik hoor toch ook weer genoeg ontwikkeling en verandering om reikhalzend uit te kijken naar het achtste album, dat na de eerste acht tracks wat mij betreft al nauwelijks meer stuk kan. In muzikaal opzicht is het smullen van een uit talloze lagen bestaand geluid en ook de zang van Victoria Legrand bevalt me weer uitstekend.

En hoewel de songs op Once Twice Melody tot dusver stuk voor stuk bekend klinken, weet het duo uit Baltimore me ook in iedere track te verrassen met iets dat ik nog niet eerder in de muziek van Beach House heb gehoord. Het is nog heel vroeg, maar ik denk dat ik Once Twice Melody alvast ga opschrijven voor mijn jaarlijstje over 2022. Erwin Zijleman

Wat is dit toch allemaal weer goed. "Over and Over"
Concert 30 mei 2022 in de AB in Brussel. Maar het vrouwtje hier kent het niet. Dus of ik sleur haar mee, en ze zegt naderhand, "het was wel ok, maar wel wat eentonig" of ik ga alleen

Ga maar alleen

Over and Over is een epic

Wil je die over en over horen?

Ik ken tot nu toe alleen de eerste twee nummers en die zijn erg fijn.

Meestal sleur ik ze toch mee. Hoe krijg je ze anders opgevoed? Een tijdje terug nog bij Spinvis akoestisch. Vindt ze op zich niet veel aan, maar was wel geëmotioneerd aan het wenen bij een gestripte versie van "Kom Terug".

Ik wel

Zo herkenbaar

Over & Over is zowaar nog even het beste nummer van het jaar!

Over and Over is fantastisch, maar buiten Superstar vind ik de rest tot nu toe erg saai.

Part 2

Het ei is gelegd, maar voordat dit uitgebroed wordt doopt Beach House deze eerst nog onder in een breed vullend kleurenpallet. Een maand geleden verrassen Victoria Legrand en Alex Scally al met dat prachtige eerste viertal aan toekomstige albumtracks. Melancholische avondetappesongs die glinsterend in het waterrijke Baltimore havengebied weerkaatsen. Nu komt er weer een geheimzinnig klein stukje Once Twice Melody bij.

Staat op de eerste EP de angst voor het loslaten en het vasthouden aan jeugdherinneringen nog centraal, het vluchtige ritmische Runaway bevrijdt het tweetal van dat beklemmende gevoel van dreigende stilstand. Met bevreemde futuristische stemwisselingen bevindt Victoria Legrand zich alreeds in een universele hemelse dimensie, waaronder Alex Scally gecontroleerd die binding met de aardse goedgelovigheid vastklampt. De luidruchtige beats remmen de transformatie van de zangeres af, maar creëren wel een breed speels spanningsveld. Geluiden slaan dood op de zacht fluwelen muzikale bekleding. Beschermd vertrouwd geïsoleerd, maar ook verstikkend beperkt geïsoleerd. Het contrast tussen zelfverzekerde wijze vocalen en kinderlijke nieuwsgierigheid.

Bij het kerstmis achtig georkestreerde ESP gaat de cruise control aan.
Evenwichtig en stabiel. Risicoloos veilig? Ja, misschien ook wel. Het ultieme genotsgevoel van een wereld die voorbij draaft terwijl een mijmerende Alex Scally in pauzestand van een afstand observeert, genietende van die atmosferische vrijheid van plezierige leegte. De tijd om te resetten wordt nog eventjes uitgesteld.

Het hoopvolle New Romance dwarrelt in vreugde neer. Beach House als hemeldragers, het krachtige jaren tachtig fundament meeslepende in het flonkerende sterrenstelsel aan verstillende postpunk nostalgie, badende in de kenmerkende Beach House dreampop. Winstmarges worden er pas in Over and Over geboekt. De gerepresenteerde kunst van het herhalen. De dag neergezet als een fel brandende ontvlammende cirkel, die zich telkens weer door deze energiebronnen tot in de eeuwigheid blijft voeden.

Spiritueel en tevens zwaar elektronisch naderen we het einde van het tweede hoofdstuk. Er komen weer een paar heerlijke melodieën bij, die toch wel wat bij de veelbelovende eerste worp achterblijven. Natuurlijk moet er sterk geopend worden om daarna die basisideeën verder tot de verwachte eindclimax uit te bouwen. De reuzesprong laat nu voornamelijk diepe voetafdrukken na, een richting aanwijzende verdere vervolgstap is nog niet gezet.

Ik verwacht wel AOTY. Damn wat is de eerste helft goed.

Deel 3 gaat van start met Sunset en wow wat is dat mooi! En ook de rest van dit deel bevalt me uitstekend. Dit album gaat het wel worden voor mij.

Heb zo mijn bedenkingen bij deze plaat maar Sunset is érg raak.

Ik draaide Sunset, kreeg ik de reactie "oh, dat is Enya of niet?!".

Geen compassie tonen. Iemand zal op de sofa moeten slapen

Caribbean Blue is anders een prachtig pareltje, dus geen kwaad woord over Enya! Maar ik had de link met Beach House nog niet gelegd haha. Nu ik Sunset zit te luisteren, snap ik de Enya referentie wel overigens. Zit hem vooral in bepaalde zangstukken denk ik. Maar vind het zelf toch behoorlijk anders klinken.

Ik hoor iedereen over Sunset, maar mij vallen vooral Only You Know en Masquerade op. Mooie EP weer!

Alex en Victoria krijgen het voor elkaar om de onverenigbare combi van Artistieke uitdaging en
commerciele herkenbaarheid tot een volledig nieuwe dimencie op te stuwen.
Een groot luisterfeest in een gernre.waarvan je mag verwachten dat na 15 jaar er een muzikaal uitgewoond huis staat..... not.

Puike nieuwe nummers weer, met name Masquerade en Illusion of Forever springen er voor mij uit.

Grappig dat deze al zoveel stemmen heeft en in de rotatielijst staat, de laatste nummers zijn toch nog niet vrijgegeven?

Anderhalf uur is ook veel te lang. Users zijn wanhopig. Uit respect voor de MusicMeter scene stem ik niet maar ik luister dit dagelijks.

Another Go Around mag er ook zijn zeg, die valt een beetje weg misschien, maar is stiekem een heerlijk verstild nummer.

Nu al zin om de fysieke release op de mat te krijgen

Beach House is pure cult.. in die zin dat de band geen enkele hit gescoord heeft, geen enkele..
Ik kan me geen wereld voorstellen zonder deze essentiële band.

Ik zat laatst met een grote groep vrienden waarvan er toch enkele zijn waarvan ik weet dat ze een degelijke smaak hebben op vlak van muziek. Ik haalde Beach House aan. Niemand kende het, ook niet nadat ik enkele, toch voor mij, bekende nummers opzette. Toen kwam bij mij ook het besef hoe onbekend deze band is voor het grote publiek. Jammer en goed tegelijkertijd.

Ik liet blind aan iemand wat nieuwe tracks horen: Reactie bij ''Masquerade'' "Is dit de nieuwe Pet Shop Boys ?"
Zo had ik er nog niet naar geluisterd. Maar ik begrijp de gemaakte link wel. Grappig toch ....