Beach House - Once Twice Melody (2022)

Echt prachtig! Kan hier de hele dag wel naar luisteren.

Ik was even aan het kijken naar de prijs van de CD, en het lijkt erop dat de fysieke release (cd, vinyl, cassette) is uitgesteld naar 8 april.

Dat is goed nieuws voor m'n portemonnee.

En toch vannacht prominent op Mume's opening page. Vanaf de 18e te koop?

Er zijn nog steeds een paar nummers niet vrijgegeven, dus dat is erg apart....

Vrijdag komt deze overal digitaal uit + fysieke releases in de US. Voor fysieke releases in EU en UK is het wachten tot april.

Lijkt wel een Carpenters-hoes, en dan ook nog een nummer dat Superstar heet. Is dit Beach House' 70's softrock-album?

Geheel toevallig ontdek ik op hun Spotify dat er vandaag nog een nieuw nummer werd gelost: "Hurts to Love" (https://open.spotify.com/track/3tsAL3n0hVLr2oxkola22n?si=3483509c10a44ea8)

Laten we zeggen dat "Hurts to Love" niet de beste song van het album zal blijken te zijn.
Dat vintage orgeltje is op het randje.......

Hurts to listen to.

De nieuwe release van Beach House valt me zwaar. Het album begint goed met Once Twice, Superstar, Through Me. Iets verderop Over and Over, maar dan is het qua hoogtepunten wel voorbij. Is het ver onder de maat? Nee. Maar het kabbelt teveel, het materiaal is niet sterk genoeg. Zeker niet voor anderhalf uur. Hurts to Love helpt ook niet mee om met een beter gevoel de eindfase in te gaan. Soms wat tegendraadse tonen brengen spanning, maar dit vliegt uit de bocht.
En de spanning is wat ontbreekt in het meerendeel van het album. Teveel prinsessen-zoet, teveel suikerige keyboards, en te weinig echte drums, en de lijntjes van een rafelige gitaar, die het geheel body geven, ruggegraat. Wat voor mij juist het aantrekkelijke was - van Teen Dream tot 7 - is hier weg, en ik mis het.

Een 3.5… verder kom ik niet

Het laatste deel is zeker weer de moeite waard, maar mijn enthousiasme hierover is iets minder groot dan bij de vorige delen. Het weerhoudt me er nu dan ook nog even van om voor de 4,5* te gaan, maar ik sluit dat zeker niet uit.

Na de over het algemeen positieve (misschien zelfs: jubel-) berichten over deze plaat, dacht ik vanavond: laat ik het eens een kans geven. Over het algemeen hou ik niet van gehypete bandjes (waarom ik dat met Beach House heb weet ik niet zeker, is iets uit het verleden) maar soms moet ik gewoon mijn reservering aan de kant zetten en doorbijten. Bijvoorbeeld bij Arctic Monkeys ben ik blij dat ik ze niet vijf, zes albums ben blijven negeren.

Maar goed, ik ging de afwas doen, spotify aan en luisteren maar. Wat blijkt? Het was een prima afwasplaat! Niet te aanwezig en zeker niet invasief. Hooguit een beetje saai maar ook niet té.

Misschien is dit wel iets wat ik kan gaan waarderen als ik het een paar kansen geef. Ben nu maar tot de helft gekomen en las ergens dat ie anderhalf uur duurt.... misschien wordt het dan toch wel saai.

Nog geen score, maar wel een drempel weggenomen om BH (eindelijk?) een kans te geven.

Laatste nummers klinken zeker niet mis. Morgen eens van begin tot het einde aandachtig luisteren

Veel te gezapig en mierzoet.

Natuurlijk, dat is ook de bedoeling. Beetje hetzelfde als zeggen heavymetal: veel te heavy en teveel gitaren

Je kan over grenzen gaan.

Zeer zeker, maar denk dat als je dit album vergelijkt met de voorgangers het zeker niet erger is. Ik denk zelfs dat we over een aantal jaar over een klassieker spreken.
Wat het wel moeilijker maakt voor velen is de lengte van het album. Dus ik raad het zeker niet aan als kennismaking met Beach House.

Devotion, Teen Dream en 7 zijn voor mij voorlopig genoeg.

Zeker! Maar als Beach House fan is een album van anderhalf uur natuurlijk top! Zeker genoeg tijd om erbij weg te dromen wat voor Dream Pop wel wenselijk is.

Nog geen week na het sublieme dubbelalbum van Big Thief, een minstens zo subliem dubbelalbum van Beach House. Waar hebben we het aan verdiend?! Ik krijg nu toch wel sterk het gevoel van dat we een bijzondere muzikale periode zijn ingegaan, het creatieve oogstseizoen van de pandemie. En grappig ook dat het fenomeen 'dubbelalbum' zo zijn a-modieusheid kwijt aan het raken is. Natuurlijk is méér niet altijd beter, maar juist omdat zulke weids opgezette werken wat in onbruik zijn geraakt, zal er wel echt een gedegen reden voor zijn als een band ervoor kiest ons hierin onder te dompelen. Waarbij dit soort platen wel verreweg het meest tot hun recht komt als ze verspreid over vier plaatkanten wordt beleefd, door het opstaan en het omdraaien verloopt de tijd zo anders dan domweg op 'play' drukken en op laten staan.

Op Beach House ben ik al zo'n vijftien jaar tomeloos verliefd, sinds ik voor de eerste keer het magnifieke Gila van hun tweede album hoorde. Toch had ik de ontwikkeling van deze band nooit kunnen voorspellen. Het zijn vaak subtiele toevoegingen aan hun muzikale pallet - hoewel in dit geval onderscheidender dan ooit van de rest van hun oeuvre, qua wulpse wellustige weelderigheid, vergelijk dat maar eens met de onderkoelde leegte van hun eerste paar platen - maar omdat ze hun 'essentie' nooit uit het oog verliezen, dat wat Beach House zo onomstotelijk Beach House maakt (en dat is duidelijk meer dan Victoria's unieke stem alleen) maakt dat de gestage uitdijing van hun universum des te spannender. Alsof je door ze bij de hand genomen wordt op hun ontdekkingstocht, die altijd zoveel meer is dan maar wat nieuws uitproberen, maar waar altijd een duidelijk noodzakelijke samenhang met hun identiteit in doorklinkt.

Gewoonlijk vind ik het zonde als een band zoveel nummers van hun albums van tevoren al 'weggeeft', er gaat dan het nodige van het verrassingseffect verloren. Ooit - nog niet eens zo heel lang geleden - vermeed ik dan ook krampachtig voorproefjes van albums waar ik naar uitzag. In dit geval vind ik het ritueel dat de plaat in stukjes aan ons 'onthuld' werd toch wel fraai bedacht, de band was zich er waarschijnlijk bewust van dat het anders teveel om te behappen zou zijn. Hoewel ik evengoed denk dat ze het bij die eerste twee EP's hadden moeten laten, zodat tenminste iets meer dan de helft nog 'nieuw' zou zijn, nu is het minder dan een derde. Maar gelukkig is het me wel gelukt, hoe moeilijk dat ook was, die tweede en derde EP slechts eenmaal te beluisteren. De eerste wel iets vaker, zeker het nummer Pink Funeral dat op mijn eindejaarscompilatie van '21 terechtkwam (ach, wat was het heerlijk frustrerend om tussen dat nummer en het al even geniale Superstar te moeten kiezen). En het 'staartje' van deze plaat (de laatste vijf tracks) blijkt gelukkig bepaald niet tegen te vallen. Allemaggies, dat slotnummer! Denk je alles wel gehad te hebben, krijg je dat nog eens als kosmische kers op de torenhoge taart. Maar uiteraard gaat het om het geheel, dat de komende tijd steeds meer zal kunnen 'landen', wanneer alle delen op hun plek vallen en we het geheel kunnen overzien. Vergeve mij het cliché, maar we kunnen toch wel al voorzichtig stellen dat dit geheel zoveel meer dan de som van die briljante delen is.

Ik zou Once Twice Melody als een misleidend gedurfde plaat willen omschrijven. Het gedurfde zit hem erin, dat er steeds zoveel meer gebeurt (qua opbouw, qua sound, qua alles eigenlijk) dan strikt zou hoeven voor iedere melodie die in zichzelf al zo wonderschoon is (perfecte titel dus ook) . Daarmee wordt het risico genomen dat de nummers niet alleen elkaar maar ook zichzelf ondersneeuwen, dat de vorm de inhoud (als je zulke zaken per se zou willen onderscheiden, waar ik geen voorstander van ben) ondergraaft. Maar de band omarmt hier haar eigen keizerlijke grootsheid met volstrekt gerechtvaardigde bravoure. Het misleidende is namelijk dat Alex en Victoria het allemaal zo volstrekt vanzelfsprekend laten klinken, geen moment vliegen de nummers ook maar een beetje uit de bocht. Ze vliegen alleen maar hoger en hoger en dan nog een stukje hoger, en wij mogen mee.

Ik heb Beach House nooit zo bijzonder gevonden, er bekruipt mij altijd een enorm "been there, done that" gevoel bij deze band. Maar ze weten altijd wel een paar enorm goede tracks af te leveren. Misschien dat ze me nu een heel album lang kunnen overtuigen.

Ze doen het genre dreampop meet dan ooit eer aan zeg. Ben niet zo'n bankslaper maar deze plaat had me echt te pakken...(gaap)

Dit is gewoon weer geweldig. Hoedje af, diepe buiging.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Once Twice Melody - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beach House - Once Twice Melody
Beach House heeft lang gewerkt aan haar achtste album, maar nu Once Twice Melody er eindelijk helemaal is, kunnen we concluderen dat dit dubbelalbum een verrijking is voor het bijzondere oeuvre van het tweetal

Het is alweer zestien jaar geleden dat het debuut van het Frans/Amerikaanse duo Beach House verscheen en met het deze week verschenen Once Twice Melody staat de teller inmiddels op acht albums. Victoria Legrand en Alex Scally hebben een uit duizenden herkenbaar geluid, maar ook Once Twice Melody laat weer ontwikkeling horen. Het album klinkt voller en dromeriger en ook net wat zwoeler en verleidelijker. In de volle klankentapijten is ook dit keer veel moois te ontdekken en ook de wat onderkoelde zang van Victoria Legrand is weer prachtig. Once Twice Melody brengt je bijna anderhalf uur naar dromenland met betoverende klanken, die maar niet verslappen.

Op het moment dat ik deze recensie typ raast de storm Eunice over het land. De woeste stormvlagen rond het huis staan in schril contrast met de muziek die uit de speakers komt, want het nieuwe album van Beach House is hooguit goed voor een zwoel briesje. Once Twice Melody is vandaag dan eindelijk compleet te beluisteren (en de komende twee maanden helaas alleen digitaal), maar de afgelopen drie maanden waren de meeste tracks op het album al beschikbaar via de streaming media diensten.

In december besprak ik al eens de eerste helft van Once Twice Melody en daarover was ik zeer te spreken. Ook mijn oordeel over het complete album is zeer positief. Na het in de lente van 2018 verschenen 7 heeft het achtste album van het Frans/Amerikaanse duo bijna vier jaar op zich laten wachten, maar dit wachten wordt beloond met 18 songs en bijna anderhalf uur muziek.

Ik heb al sinds het debuut van Beach House een enorm zwak voor de muziek van Victoria Legrand en Alex Scally en koester alle albums van de band, met hooguit een hele lichte voorkeur voor Teen Dream uit 2010. Once Twice Melody sluit keurig aan op de vorige albums van het tweetal uit Baltimore, Maryland, want direct vanaf de eerste noten is het weer typisch Beach House.

Ook Once Twice Melody valt weer op door het zo herkenbare en grotendeels elektronische klankentapijt van Alex Scally en de even verleidelijke als onderkoelde zang van Victoria Legrand. Het tweetal huurde voor de afwisseling eens geen producer in voor haar nieuwe album, maar tekende zelf voor de productie van Once Twice Melody.

Op voorhand had ik op basis van deze informatie een wat meer ingetogen geluid verwacht, maar Once Twice Melody klinkt juist voller, grootser en meeslepender dan de vorige albums van Beach House. Dat het album fantastisch klinkt is overigens ook de verdienste van ervaren topkrachten als Alan Moulder en Dave Fridmann, die een bont en overweldigend klankentapijt uit de speakers laten komen.

Bijna anderhalf uur muziek is normaal gesproken een lange zit, maar op de anderhalf uur op het nieuwe album van Beach House is het heerlijk wegdromen. De muziek van Beach House past ook niet voor niets in het hokje dreampop, al flirt Once Twice Melody ook veelvuldig met psychedelica en waan je je ook meer dan eens op de set van een zwoele Franse (softporno) film, zeker wanneer de dit keer soms rijkelijk toegevoegde strijkers aanzwellen.

En hoewel ook het achtste album van Victoria Legrand en Alex Scally direct vanaf de eerste noten onmiskenbaar klinkt als Beach House, voelt Once Twice Melody voor mij niet aan als meer van hetzelfde. Omdat de storm Eunice de muziek uit de speakers zo af en toe overstemde ben ik na een tijdje overgestapt op de koptelefoon en hiermee hoor je nog veel beter hoe mooi de muziek van Beach House in elkaar zit en uit hoeveel lagen Alex Scally de muziek van de band heeft opgebouwd. Ook de zang van Victoria Legrand komt dan overigens nog beter tot zijn recht.

Tussen de 18 tracks op het album zit wel uiteraard wel een enkele track die net wat minder is, maar Beach House houdt op dit dubbelalbum over het algemeen een bijzonder hoog niveau vast. Dat Once Twice Melody een prachtig album is wist ik twee maanden geleden al op basis van de op dat moment beschikbare eerste helft, maar het complete album is nog net wat mooier en indrukwekkender en voldoet weer volledig aan de altijd hooggespannen verwachtingen. Erwin Zijleman

Voor mij is het haast onmogelijk hoogtepunten aan te wijzen, dit verandert ook weer bij elke luisterbeurt. Maar op een nummer of drie na dat ik niet meer dan fijn vind, vind ik elke track toch wel behoorlijk briljant te noemen. Zo zijn wat mij betreft ieder geval Pink Funeral (blijft denk ik wel mijn favoriet), New Romance, Masquerade, Illusions Of Forever (dat heerlijke twin peaks-sfeertje!) en het machtige slotstuk Modern Love Stories minstens zo briljant als de liedjes die jij noemt.

Beach House zag ik niet echt als een geschikte band voor een dubbelalbum. Het gezelschap staat niet enorm bekend om zijn variatie binnen een album, meer om juist een algehele sfeer. Op voorganger 7 (dat tot nu toe mijn favoriete Beach House was) was wel een verbreding van het Beach House-geluid te horen. Toch is een dubbelalbum een behoorlijk ambitieuze onderneming. Ware het niet dat Beach House zijn sound op alle mogelijke fronten heeft verfijnd.

Once Twice Melody is Beach House deluxe. Het geluid is grootser dan ooit, ronduit weelderig zelfs. Alle karakteristieken van de band zijn uitvergroot en misschien wel sterker dan ooit uitgevoerd, in ieder geval in mijn optiek. Beach House is hier geen dreampopgezelschap, maar maakt dromerige popmuziek in allerlei soorten. De openende titeltrack is daar al gelijk een bewijs van. Hier komt de band met een sound die me zelfs aan Air doet denken, die natuurlijk bekend staan om tot in de puntjes uitgewerkte instrumentals. Vooral wanneer Victoria Legrand en de strijkers samen de bloedmooie melancholische hoofdmelodie zingen, gaat de track echt naar een hoogtepunt. Zo kan ik wel bij ieder nummer een ''wow''-moment noemen.

Dat ga ik niet doen, maar wel een aantal tracks die tot nu toe voor mij in het geheel nog wat meer opvallen. De manier waarop Over and Over voor het merendeel in dezelfde groove blijft hangen vind ik echt ijzersterk gedaan. Dit heeft de band al wel eerder gedaan op bijvoorbeeld Irene, maar hier gaan ze er echt helemaal voor. Ook vind ik de meer folky tracks als Sunset en The Bells (die slidegitaar!) echt bloedmooi. Ik vind hier de Carpenters nog niet eens een hele gekke referentie met bijvoorbeeld de prachtige weemoedige melodieën in de vocalen en strijkers van Sunset. Aan de andere kant zijn de synths bij Beach House flitsender op deze plaat, en ook de beats zijn vetter. Het schoolvoorbeeld daarvan is de onheilspellende dansbare gothpopknaller Masquerade. Zo'n track heeft Beach House ons nog niet eerder voorgeschoteld.

Ik merk compleet niet dat Once Twice Melody 84 minuten duurt. Er is geen enkele track die ik uit het album zou schrappen, en de constante afwisseling tussen meer "traditionele" dreampoptracks, grootse synth-escapades, weelderige cinematische nummers en dromerige folky tracks houdt het album van begin tot eind waanzinnig interessant, met Modern Love Stories als de ultieme track om al deze aspecten samen te brengen. Dit zou wel eens mijn favoriete Beach House-plaat tot nu toe kunnen zijn.

Terwijl het uitstekende 7 nog voor een uitbreiding van de sound en het kleurenpallet zorgde en een zekere gravitas bracht voor deze band voor wie eenvormigheid altijd wel een beetje het grootste gevaar was, gaat deze nieuwe plaat voluit voor een vederlicht, suikerspinnen niemandalletjes-geluid die zich wentelt in een aangehouden vibe en waar bitter weinig onder de oppervlakte lijkt schuil te gaan. En dat voor een bijzonder zelfgenoegzame 84 minuten. Ronduit saaie behangpapierplaat en een karikatuur van het dream pop genre.

Ik ga een aantal keren de 84 minuten aandachtig beluisteren en er daarna mijn eigen albumversie van maken met zelfgekozen tracks. Want ik vraag me af of ik deze 84 minuten versie wel een 5 of 4,5 zelfs kan geven (van wat ik al gehoord heb).

AMEN!!