Queen - News of the World (1977)

I know, maar had op m'n werk even Queenpedia niet paraat.
Het ging me trouwens meer om het 'one take'-deel van mijn post, en dat wordt door Queenpedia bevestigd.

Ja, en ik vind het leuk dat May stelt dat hij wel eens prettig vond om te doen.

Ik houd er wel van om songs zo simpel en snel mogelijk op te nemen.
Dan verdwijnt er weinig van het originele enthousiasme.
Overgeproduceerd als Kind of Magic en Works verpest een hoop.

Desbetreffende albums zijn gemaakt in de jaren 80, en dat deed Queen qua produktie ook niet echt goed, net als veel anderen trouwens.

Ben ik niet helemaal met je eens. Ik denk dat Queen door producer Mack weer fris en up to date klonk, begin jaren '80. Na hun zware albums in de Roy Thomas Baker periode, de eigen producties (waaronder deze News Of The World) en opnieuw Baker (Jazz) was Reinhold Macks totaal andere zienswijze precies de brandstof die Queen nodig had om verder te kunnen. The Game en The Works, allebei eerste helft jaren '80, vind ik prima producties.

Op The Game valt produktioneel weinig aan te merken, maar die plaat kwam dan ook in ''80'' uit.
Toen waren de de produktie's nog redelijk naturel.
Ik reageerde overigens niet op die plaat, wel op The Works en A Kind Of Magic.
The Works is een heel ander verhaal. Soms erg foute synth's, de drumsound van Roger Taylor is magertjes en flets. Ik vind de hele mix van dat album trouwens niet sterk.
A Kind Of Magic is beter als produktie. De gitaar van May is hier eindelijk weer eens spetterent geregistreerd, maar dit album( die ik overigens net als Works artistiek bepaald geen hoogvlieger vind) kent ook het euvel van een te klinisch verloop.
Mack zal best wel talent hebben, maar de vroegere Queenalbums klinken als een warme deken.
Alles goed in balans, de juiste sfeer in de juiste nummers en herkenbaar.
Het ging fout vanaf Jazz, waar de band en Baker (!) echt verkeerde keuzes hebben gemaakt aangaande het totaal produkt.
Het kwam ineens allemaal samen. Artistiek minder bevredigend en kennelijk twijfel van hoe het moest gaan klinken.
Ze raakten het duidelijk een beetje kwijt. Zelfs The Miracle en Innuendo bevatten her en der wat dubieuze produktionele missertjes.

The Game was een step voorwaarts ten opzichte van Jazz, in productioneel opzicht. Hot Space was de laatste "classic" Queen plaat in die zin, dat ze daarop nog precies deden wat hen in het kader van hun ontwikkeling, op dat moment, goed dunkte. Vanaf The Works ontaat er een nieuw zelfbewustzijn, een bepaalde "hit-awereness", die enigszins afdoet aan de magie van de band. Waarschijnlijk ingegeven doordat Hot Space commercieel geflopt was.

Waar doel je dan op Bikkel?

Het is mij net even te netjes geregistreerd her en der, en de synths soms..... oef.
Maar het zal voornamelijk met het tijdsbeeld te maken hebben.
Ik vind Queen in latere tijden niet altijd even gelukkig met de keuze van synth's.
Zo ook op Miracle en Innuendo. Ik mis vaak de power die de groep in hun 70's tijd wel had.
De basis Drums, bas , piano, gitaar gaf een krachtig eerlijk geluid.
Het is allemaal wat sterieler. geworden op een bepaald moment.
Maar goed, het is wat mijn oren horen.

Voorbeeld: In het verleden haalde Brian May met gemak een geloofwaardig orkest uit zijn gitaar.
Als Queen in de 80's strings gebruikte klonk het plastic, dun..... niet echt.
Who Wants To Live Forever niet, maar dat is ook met een echt orkest volgens mij.

A Night At the Opera is vlekkeloos geproduceerd, deze News of the World is soberder geproduceerd en meer basic. Dat is ook het geval met The Game maar het songmateriaal is wat minder.
In de jaren '80 pakte Queen vaak uit met synths en syndrums zoals op Hot Space en The Works wat niet altijd gelukkig uitpakte (die vlakke syndrums en overdaad aan synths waren de pest van vele jaren '80-albums).

Dat heeft zeker niet meegeholpen inderdaad. Het klinkt niet echt lekker en daarbij was Queen echt op zoek (meer dan ooit) naar hits. En dan was het aansluiten bij de hype die op dat moment aanwezig was. Al moet ik zeggen dat Queen gelukkig nog wel herkenbaar genoeg was.

Om weer op News Of The World terug te komen; Dit album klinkt prima, zonder al te veel opsmuk. Het maakt het tot een genietbare Queenplaat.
De laatste waar ik een 4 voor geef trouwens.

Mag ook wel even gezegd worden dat de productie van Hot Space fenomenaal is.
Veel beter dan die van The Works en zelfs iets beter dan die van The Game.
Ik heb daarvan de Japanse uitgave uit 2001 en met een goede geluidsinstallatie klinkt de bas loep -en loepzuiver en diep. Zeer goed uitgebalanceerd geheel . Van dat album vind ik het eigenlijk alleen jammer dat het veruit zwakste nummer als trekpleister-single werd gebruikt (Body Language).

Van Jazz is het zeer jammer dat de productie als een natte krant klinkt.
De band (wellicht vooral Mercury) snoepte kennelijk wat teveel van de verkeerde middelen rond deze tijd. De Japanse remaster klinkt beter dan de originele lp, maar volgens mij valt het album niet echt te restaureren.
Zonde, want de songs mogen er namelijk zeker zijn.

Ja, Jazz is een produktioneel zorgenkindje. Zo zorgelijk dat de songs er onder lijden. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit met die plaat.
Ik moet de re-master nog luisteren.
News Of The World klinkt veel beter. Helderder en krachtiger.

Queen leeft weer blijkbaar.
Deze voor het laatst gedraaid tijdens het optuigen van de kerstboom, maar ik heb hem maar weer naar onder gehaald.
Net als de rest...

Ik vind de nieuwe remaster van Jazz echt prima hoor, met name bas en bassdrum helemaal goed, maar in het algemeen klinkt de remaster verfrissend.

Tot en met deze plaat was ik in de jaren 70 een behoorlijk Queen adept. Na de band al heel lang meer dan zat te zijn geweest ben ik de laatste tijd de oude cd's weer eens onder het stof vandaan gaan trekken. Deze ontbrak nog en het was tevens het laatste Queen album dat ik nog de moeite waard vond voorzover het mijn smaak betreft. Ik heb de cd (first release zonder katerbonussen) voor een prikkie weer aangeschaft en ga binnenkort weer ff fijn terug naar mn woelige vlegeljaren.

Hier houdt het voor mij dan ook op hoewel ik Jazz nog een kans ga geven. Ik denk niet dat ik me nog aan de jaren 80 albums ga wagen. Geen enkele krampachtig aan de tijdsgeest aangepaste en daardoor lachwekkend gelikte Kwiensingle wist op enkele degelijke rockers (o.a. Fat Bottomed Girls, Hammer To Fall, One Vision, Innuendo, Headlong) na nog indruk te maken.

The Invisible Man en Breakthru waren nog zeer vermakelijk maar de magie van weleer was ondanks de originele en gewaagde experimenten voor mij geheel verdwenen. En daarvoor koop je dan ook geen heel album...

Idd meer basic rock en minder gekunstelde avantgarde. Al veel te lang weer vergeten hoe degelijk en vertrouwd deze plaat me ooit in de oren heeft geklonken. 4 sterren.

Absolute topplaat. Tot en met deze plaat waren de mannen van Queen echte vernieuwers, zowel in de studio als op het podium.
De US tour van 1977 was ook absoluut geweldig. Ik zou enorm graag de laatste show van die tournee als live cd uitgebracht willen zien (indien mogelijk).
Zie die setlist van Queen in LA op 22/12/1977:
Will Rock You (slow/fast), Brighton Rock, Somebody To Love, It's Late, Death On Two Legs, Killer Queen, Good Old Fashioned Lover Boy, I'm In Love With My Car, Get Down Make Love, The Millionaire Waltz, You're My Best Friend, Spread Your Wings, Liar, Love Of My Life, White Christmas, '39, My Melancholy Blues, White Man, The Prophet's Song, guitar solo, The Prophet's Song (reprise), Now I'm Here, Stone Cold Crazy, Bohemian Rhapsody, Keep Yourself Alive, Tie Your Mother Down, We Will Rock You, We Are The Champions, Sheer Heart Attack, Jailhouse Rock, God Save The Queen

M.i. zit daar alles in: de 4 leden konden uitpakken met al hun gaven... Hardere en zachtere nummers, meezingers en luisterliedjes, intiem en groots...

Inderdaad !! Geweldige setlist was dit zeg.

Apart (en ook wel weer jammer) dat ze afstand namen van songs van Queen II .

@FCB101.

Wat een geweldige show lijkt me dat. Is het door jou genoemde concert dan destijds ook opgenomen? Ik ken wel het Houston concert uit dezelfde tour ( althans ik neem aan dat dit dezelfde tour is?) en dat concert is al geweldig.
Van Houston heb ik begrepen dat deze al een favroiet is onder de Queenfans en bootlegvezamelaars.
En zoals Bikkel zegt, wel jammer dat bepaalde songs van hun tweede album zijn vervangen door ander werk, anders was de setlist echt een prachtig outtake van hun eerste albums.

Wel, dat optreden is zeker opgenomen al is het te vrezen dat het niet werd opgenomen specifiek met de bedoeling te worden uitgebracht (gewoon een rauwe soundboardtape allicht).
Qua setlist lijkt het me de meest volledige News of the world show.
Het Houston optreden is inderdaad geweldig en zal misschien worden uitgebracht op termijn. Jammer genoeg mist Houston enkele songs (stonden die dag niet op de setlist), zoals Spread your wings, It's late,... Mijns inziens toch betreurenswaardige omissies:-)

Voor zij die zitten wachten op live nummers van het tweede album zou er wel eens goed nieuws aan kunnen zitten komen: er is in principe een live dvd van Rainbow '74 in productie op dit eigenste moment en tijdens dat optreden speelden ze nog diverse Queen II nummers.

Ik hoop van harte dat ze nu eens beginnen met de release van optredens uit de jaren 70, nl. zodanig dat we een totaalplaatje hebben van wat Queen in de jaren 70 betekende, zowel in de studio als ook live...

Helemaal eens hier. De 70's zijn tamelijk onderbelicht en vind dat onterecht.
Queen vond zijn oorsprong in dat decenium en van daaruit werd er door ontwikkelt.

En is het niet een must om Queen te zien en te horen peformen in de periode dat hun beste albums het daglicht zagen.

80's releases prima, maar het is de hoogste tijd voor het werk daarvoor !!

Het zou eigenlijk ook wel leuk zijn om een soort anthology-project uit te brengen met daarop o.a. pril materiaal vanaf 1970 en misschien nog vroegere beelden van Smile, mits er beeldopnames zijn van een degelijke kwaliteit. Dan heb je ook nog eens iets.

Sorry een afknapper na toppers al:

- Queen I
- Queen II
- Sheer Heart Attack

Dit ware echt PUIKE albums, daar na deed de commercie haar intrede, maar dan nog zijn:

- A Night at the Opera
- A Day at the Races

prima ( zelfs top) producten. Daarna zwaar minder tot de lijn weer omhoog getrokken werd met:

- A Kind of Magic
- the Miracle
- Innuendo

News Of The World is wat mij betreft nog een plaat die er mag zijn. Minder verrassend, dat dan weer wel, maar ik zie het meer als een overbruggingsfase.
Het kon gewoon niet meer zo zijn dat Queen wederom een album ging afleveren met dezelfde insteek als zijn voorgangers, dat had artistieke zelfmoord betekent en stilstand in de ontwikkeling.
Het is wat minder ambitieus in de produktie, en dat is ook wel eens prettig om te horen.

Ik vind het in ieder geval gelijkwaardig aan het debuut. Een enkel uitglijertje daargelaten, is het verder een genietbare plaat.
Op Jazz hoor je een duidelijkere aftakeling naar mijn idee.

Queen overleefde de jaren '80 eigenlijk door mee te gaan met hun tijd, hoe zuur het voor 'oudere' fans soms uitpakte. En News Of The World vind ik, zeker als je het in het tijdsbeeld plaatst, absoluut een uitstekend album.

Ik blijf hun aanpak knap vinden want hun (m.i.) enige echte relatieve misser vind ik een plaat die juist, zonder een greintje spontaniteit, teruggreep naar het verleden (The Works).

Het is achteraf voor mij heel duidelijk gebleken dat het echt minder werd met Jazz.
De produktie is natuurlijk een struikelblok, maar ik hoor ook een minder geinspireerde groep, maar het zit nog net binnen de grens van acceptabel m.i.
Kant 2 van The Game vind ik tamelijk zwak, terwijl het bij Hot Space omgekeerd het geval is.
The Works vind ik ook wat geforceerd en Magic heeft ook een visie waar ik niet heel veel mee kan.
Beide albums worden net gered door een paar uitstekende songs.
Veel compacter en weer wat geinspireerder zijn Miracle en Inuendo.

Op News Of The World hoor ik nog een fijne frisse band en komen Taylor en Deacon ineens binnenvallen met elk 2 songs voor het eerst. Spread Your Wings en Sheer Heart Attack zijn favo's van mij hier.

Het verhaal gaat overigens dat Freddie vond dat zijn bijdrage te gering was op deze plaat.
Hij schreef maar drie songs en dat was voorheen nooit gebeurt.
Dat moest op de volgende plaat echt anders, schijnt hij gezegd te hebben.

Toch kan ik News of the world ook maar met moeite naar een voldoende tillen. De nummers die bikkel noemt (Spread your wings en Sheer heart attack) steken er voor mij ook mijlenver bovenuit. De rest is nergens echt slecht maar ook nergens meer het niveau van eerdergenoemde 2 songs. Het kabbelt mij allemaal wat teveel voort. Fight from the inside en All dead, all dead zijn dan nog net wat opvallender. Laat ik het zo zeggen; ik vind het jammer dat Spread your wings en Sheer heart attack op dit album staan.

It's Late en de jazzy afsluiter My Melancholy Blues vallen ook in positieve zin op.
It's Late kan bij mij ingedeeld worden in May's meest majesteuze Rockers, zoals Brighton Rock, Tie Your Mother Down en White Man.
Ik heb niet veel meer met Champions en We Will Rock You, maar dat komt omdat die nummers zo uitgewoond zijn geworden door groteske doeleinden. Te veel gehoord ook.
De andere songs zijn verre van slecht, maar halen zelden het niveau van vorig werk, daar ben ik het zeker mee eens.
Fight From The Inside vind ik trouwens wat buiten de toon vallen. Typisch Taylor, lekker rauw,maar met Queen heeft het weinig van doen.

Klopt maar misschien vind ik het nummer juist daarom wel opvallen tussen de rest.

Voor mij is dit het laatste absolute topalbum van Queen.
We will rock you en We are the champions zijn absolute topnummers en Queen slaat met deze nummers ook weer een nieuwe richting in, nl. de richting van nummers gericht op participatie van het publiek bij optredens.
Queen legt met dit album - en met name die twee voornoemde nummers - de basis voor een nieuwe benadering van rock optredens. Op dat moment is het immers zo dat het publiek tijdens rockoptredens voornamelijk luistert terwijl Queen met nummers als de voornoemde het publiek echt gaat betrekken en er tweerichtingsverkeer van maakt.
Mercury zou zich de volgende jaren bekwamen op dit vlak en dit tot op duizelingwekkend niveau, zoals ten overvloede blijkt uit zijn performance (en die van de band) op Live Aid. De ongekende kracht van zowel Mercury als performer als de twee betreffende nummers wordt tijdens dat befaamde optreden treffend geïllustreerd.
Alleen al omwille van die 2 nummers verdient dit vooruitstrevende album alle lof. Queen vernieuwt zich met dit album ook nog, bv; bij prachtnummers als My melancholy blues of Who needs you?, verdere blijken van de duizelingwekkende veelzijdigheid van Mercury en consoorten.

Mijns inziens wordt het pas minder bij het volgende album Jazz waar wel wat mindere nummers opstaan en waar diverse nummers qua productie niet van het niveau zijn dat je van Queen zou verwachten. Langzaam maar zeker hoor je ook (dit hoor je hier al met Get down...) dat Mercury wat teveel gaat focussen op zijn privé-uitspattingen en net dat ietsje minder op zijn professionele uitspattingen. Zelfs een buitengewoon getalenteerd artiest als Mercury moet het volle pond geven om net dat tikkeltje meer te bieden dat het onderscheid betekent tussen zeer goed en geniaal...