Nirvana - Nevermind (1991)

Net kwam het album nog voor een minuut of 10 aan bod op Radio 2 (Cappuccino) vanwege het 20-jarig bestaan.

Eventjes vluchtig een interview met iemand, 3 mini-stukjes van de singles en daarna kregen ze (terecht) een klacht waarom er niet gewoon een heel nummer gespeeld kan worden.



Ik vind de productie juist opwindend klinken. Past precies bij de liedjes.

Je gaat niet in op de inhoud Rockfan. Ik schreef dat jouw argument dat dit album jou niet bijzonder in de oren klinkt een score van maar liefst 0,5* niet rechtvaardigt. Zeker als je naar je username Rockfan en top 10 kijkt.

Het enige wat jij zegt: ik ben Rockfan, ik mag het geven. Je vermijdt zo de inhoudelijke argumenten. Je vergist je inderdaad: Musicmeter is meer dan een peiling van een score: er wordt inhoudelijk gedebateerd. We hebben het hier niet over de goegemeente, maar een paar users die met jou de discussie aangaan. Geef eens een inhoudelijke reactie.

Over die HUMO-recensie: Ik vind het wat misleidend.

De punk-beweging ontstond deels uit politieke onrust. Nevermind is veel meer een relaas uit persoonlijke belevenissen. Dat heeft verder weinig met relschoppen te maken.

Ik zie het meer als rockmuziek weer terug naar de eenvoud brengen. Stadion9hard)rock was groot in de VS. Bandjes als Nirvana brachten dat pompeuze weer terug naar de garage. Of zoiets.

Ik zie dit vooral als een reactie op de gladgestreken AOR of FM-rock (met al die synths en syndrums) dat de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde. Met o.a. Nirvana waren rauwe, natuurlijke producties weer in en kwam rock terug vanuit het hart.

Ik zie het eerlijk gezegd als gewoon als een goeie rockplaat. Kurt Cobain schreef de nummers zoals hij ze in zijn hoofd had. Dat het daarna wordt ge:interpreteerd als een reactie op wat dan ook en dat het zo'n invloed heeft, dat zat volgens mij allemaal echt niet in het kopiie van Cobain toen hij zijn muzikale gedachten op papier zette.

Maar dat dit een Klassieker is met een grote K, dat mag 20 jaar na dato toch zeker wel gezegd worden. Nu is 1991 sowieso een goed jaar gebleken met ondermeer Ten en Achtung Baby.

et voila de super de luxe edition van nevermind is binnen, n° 30526, 4 cd's en 1 dvd.. nog maar eens een plaat die ik dubbel heb... (na pearl jam's ten deluxe,neil young's archives series,u2 achtung baby deluxe, joy division's heart and soul...), stiekem toch blij met de remastering die er gebeurd is, bij het herluisteren op cd viel eigenlijk wel op hoe stil de klank was (nog zo'n smalle cd in vergelijking met latere uitgaves)

bij het beluisteren van nevermind valt toch weer de de mix tussen beatlesiaanse pop met punk attittude... maar waar nirvana vooral opviel en deed verbazen waren hun live optredens, hard, intens...

Tjongejonge wat een gedoe, ik wil helemaal niemand tegen zijn schenen aan schoppen of, hoor

Ik heb het album wel degelijk helemaal beluisterd (meerdere malen zelfs). Maar ik kan er er echt niks meer van maken dan een 0.5. Want ik dacht toch echt een klassieker in huis huis te halen.

Het is dan een klassiek geworden in algemene zin, maar niet voor mij, ondanks mijn top 10

Maar hé, je zei eerder dat je het toen ook niets vond... en het was niet direct een klassieker.. (tenzij je hem later kocht, maar dat vind ik raar als je het toch al niets vond)
Wel erg gehyped

. Ik heb hem nav Smell like teenspirit aangeschaft. Ook nav de hype toen Wat hezelfde gold voor Ten van Pearl Jam (maar dat is een andere discussie). Ik kwam er dus achter dat die stroming niks voor mij was. Maar om mij nou meteen af te branden omdat ik een album niet goed vind.......

Heb toch maar dit album besteld (remasterde versie), want eerlijk gezegd moet je dit historisch document als muziekliefhebber in je kast hebben staan. Die deluxe-versie ging mij qua schijfjes en geld iets té ver .
Heb dit album eigenlijk nooit helemaal gehoord en alhoewel ik helemaal gek ben (positief gezien) van hun Mtv Unplugged album, is het toch wel lekker om diverse nummer versterkt te horen.

58 bonus tracks...

Ja... I know, maar daar hangt ook wel een prijskaartje aan vast. Ik ben op zich niet zo'n Nirvana fan alszijne dat ik ook bijzondere (live) tracks in mijn bezit wil hebben. Wel ben ik erachter gekomen hoe gaaf Nevermind is en voor mij is dat een prima aanvulling op Unplugged.
Overigens zag ik later pas dat er ook een 2-CD versie was. Maar goed, de standaard remasterde versie mag er ook zijn .

Die 58 bonustracks is de 4cd super deluxe versie

[modknipje]



Noem me een azijn-urinateur, maar van mij mogen al die recente cd's wat 'minder breed' klinken.

Ik hou het bij m'n oudbakken versie. 13 tracks, puur zoals ik het heb leren kennen, geen gerotzooi met dynamiek, volumeknop dan maar ietsje hoger.

Maar het zal ongetwijfeld een mooie box zijn.

Btw: Is Endless Nameless daarop ook een 'hidden track'?

Zo moeilijk is het toch niet voor te stellen dat iemand dit album serieus heeft geprobeerd maar er geen bal aan vindt? De gitaarrifs/bas van het ene nummer lijken op die van het andere, het zit vol met herhaling en dan die schreeuwerige stem van Cobain waar je makkelijk op kan afknappen.

[modknipje]

ja hoor endless nameless is bonus track ook in de lange versie, kostprijs was 89 € te mediamarkt... koopje

Erg goed album van nirvana draai hem niet vaak meer, maar het is een erg goed album vooral polly en something in the way zijn fantastische goede nummers. IK heb alleen wel een rare na smaak van dat dit album opnieuw wordt uit gebracht. Kurt had een hekel aan commercie en nu wordt dit album 20 jaar later opnieuw uitgebracht onder het mom met extra bonus tracks en bijzondere opnames. Als je Kurt respecteert had de platen maatschappij dit nooit moeten doen ik ben van mening zulke goede albums moet je laten voor wat het is, ook om de artiesten te respecteren en niet altijd maar uitmelken ik vraag me zelf ook sterk af als Dave en Krist hier wel achter staan maar dat zullen we wel nooit weten.

Gisteravond bij (overigens prachtige) documentaire(serie) 'Classic Albums' van de VPRO. Plaat bestaat deze maand exact 20 jaar, vandaar.

Kan me nog (goed) herinneren dat de plaat uitkwam: 'Bleach' was in ons studentenhuis al (goed) bekend maar viel niet in het bijzonder op. Deze was anders, dat hoorde je meteen als je 'm opzette: melodieuzer, meer poppy dan de debuterende voorganger...

Toch was en is dit niet DE plaat binnen haar genre uit die periode. Wat mij toen, en nu nog steeds, verbaasd is dat de platen van de Pixies die een paar jaar eerder uitkwamen niet de gelijke, zo niet meer aandacht en lof kreeg toegekend. 'Surfer Rosa & Come On Prilgrim' en 'Doolittle' zijn van een zelfde zo niet (nog) hoger te achten muzikaal/creatief niveau en waren de ECHTE wegvoorbereiders voor een nieuw genre dat begin '90 het levenslicht begon te zien: de grunge.

Echter, vond deze stroming eigenlijk haar (embrionale) wortels meer in de metal dan punk dan valt te verklaren dat bands als Nirvana en Soundgarden hier eerder genoemd zullen worden als de GROTEN binnen dat genre (en niet zozeer de Pixies, Pearl Jam en Smashing Pumpkins die toch meer mijn voorkeur hadden).

En de documentaire van gisteren bevestigde voor mij waarom: 'Nevermind' kent 12 afzonderlijke juweeltjes van nummers. Composatorisch zit het geweldig in elkaar en, m.n. Kurt Cobain, was idd een uitzonderlijk getalenteerd liedjesschrijver. Dave (Grohl) gaf ook aan: op 1 stond bij Kurt de muziek (melodie), tekst en zang was voor hem secundair. Precies daar is waar ik (deels) afhaak: de teksten (boeien mij bij engelstalige nrs. overigens over het algemeen minder) maar m.n. de zang (geschreeuw) van Kurt spreekt mij minder aan. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de (schreeuw-)zang van Black Francis (Pixies) dat voor mij naar genialiteit neigt....

Boven dit al is de muzikale uitvoering (productie door Butch Vigh) niet mijn ding (op deze plaat van Nirvana). Alhoewel dit denk ik voor het grootste deel haar wereldwijde succes heeft verklaard, zelf ben ik meer van de wijze van uitvoering van de Nirvana-composities zoals op 'Unplugged in New York' (1 van de beste MTV-Unplugged platen in history imo): daar hoor je werkelijk welke gigantische en fantastische nummers/composities Nirvana heeft voorgebracht....

'Deeper Down Tha Soul': de duistere kanten (zelfdestructie, doemdenken, pessimisme, aggresiviteit van een negatief karakter,..) van Nevermind, voortkomend uit muzikale uitvoering, teksten en zangwijze, treden bij 'Unplugged' minder op de voorgrond waardoor de pareltjes voor mij tot volle wasdom komen en (meer) recht wordt gedaan aan de nummers.

Kortom, voor mij niet DE 'Classic Album' uit die tijd: zou eerder voor 'Surfer Rosa & Come On Pilgrim' van The Pixies gaan (maar ook hun 'Doolittle', 'Gish' van Smashing Pumpkins en eigenlijk ook 'Mental Floss For The Globe' van onze eigen UDS zijn van een werelds- en tijdloos niveau)...maar idd terecht dat 20 jaar na verschijning 'Nevermind' weer eens onder de aandacht wordt gebracht!

'60's Nirvana - Lithium


Gister nog een groot deel van dat optreden gezien. Typisch hoe Come As You Are zowat gemolesteerd werd.



Ja, maar komt het ook weer 10 minuten na Something In The Way, onvermeld? Dat zou best gaaf zijn, hoort er toch wel bij vind ik.

Gisteren classic albums gekeken, was best een oppervlakkige docu, maar godzijdank ging het eens niet over de dood van Cobain (al werd hij wel enorm opgehemeld). Aansluitend wat beelden gezien van het concert in Paradiso, ook wel tof.

Ik zag die docu net weer eens op dvd. Leuk hoe de opnames van Nevermind uit de doeken worden gedaan, hoe 'klein' het eigenlijk allemaal begon. Je waant je in de studio.

Scott Matthew heeft een mooie cover gemaakt van Territorial Pissings. Hoe zo'n nummer een compleet andere uitstraling kan krijgen

Clip

Ben voor de beelden van dit optreden een uur later naar bed gegaan dan eigenlijk de bedoeling was...
Zou eigenlijk even 1 of 2 nummers kijken en dacht dat ik het toen wel weer gehad zou hebben, maar nee dus !
Heb het (complete ?) concert bekeken en moet zeggen dat ik (2 decennia later) toch behoorlijk onder de indruk was van het feit dat 3 mannen zoveel teringherrie kunnen produceren.
Dave Grohl liet even zien toen ook al een alleraardigste drummer te zijn en had af en toe hulp nodig van 2 tot 3 personen om zijn drumstel bij elkaar te houden gedurende het optreden.
Mooi ook om te zien dat Smells Like Teen Spirit toen eigenlijk niet veel meer was dan 1 van de nummers en gewoon even ergens tussendoor werd gepropt en met de snelheid van het licht aan je voorbijtrok.

Aan het einde nog even het drumstel in mekaar trappen, dat scheelt weer een afgekauwde toegift

Ik had hetzelfde toen ik van de week Live at Reading op de Belgische tv zag. Het blijft toch rock zoals het moet zijn: rauwe, boze energie, maar toch melodisch gebracht.

Moet rock uit boze energie voortkomen?

Nee, maar dat werkt vaak wel.

Of uit verdriet, frustratie: uit liefst rauwe emotie. Dat levert de beste albums op.

Nevermind, 20 jaar later - showbizz - AD

(fotos)

Dat weet ik, maar het klonk alsof je alleen door boos en driftig op een gitaar te rammen goede rock kunt maken.